Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
zondag 2 augustus 2026 om 20:42
Ik ga zeker wat info in de mail zetten over consequenties van keuzes.S-Groot schreef: ↑02-08-2026 19:04Wat een eenzaamheid TO, echt heel erg naar. Misschien dat welzijnswerk nog organisaties weten die kunnen helpen bij die ingewikkelde stappen? En je buddy, heeft die geen plek waar die nog info kan vragen?
Je moet natuurlijk zelf afwegen wat je in je brief of mail aan je zoon wil schrijven maar ik denk dat het handig is om iets van uitleg over erven, aanvaarden en verwerpen erin te schrijven. Je wil namelijk aangeven dat hij ook spullen uit je huis mag dacht ik toch? Zodra hij dat doet heeft hij wel de erfenis aanvaard, dus wel fijn als hij zich daar dan van bewust is.
Stel dat er namelijk toch nog grote kosten gemaakt zijn na je overlijden dan zit die rekening ook in de erfenis.
Uiteraard. Driemaal raden wat ze daarvoor rekenen en naar wie de rekening gaat. Dat doen ze niet gratis natuurlijk. Dus geen optie voor TO, want die wil haar zoon hier helemaal niet mee belasten.
Dat wat hij ook kiest hij weet waarvoor hij kiest.
Dat als hij iets uit huis haalt hij daarmee de erfenis heeft aanvaard. Ook als er een bedrijf moet komen om de boel leeg te trekken dan blijft er een positief saldo over. Wat dat betreft kan hij veilig voor aanvaarden kiezen. Maar dat is praktisch ik denk dat zijn keuze,meer op emoties gebaseerd zal zijn. En dat mag !
Ik gun hem wat waardevolle spullen een bedragje wat voor een student best leuk is maar het ligt natuurlijk ingewikkelder. Ik zou zijn erfenis afwijzen begrijpen.
Ik heb jaren geleden al besloten dat als mijn vader is overleden ik geen euro van hem wil. Dit aan de sociale dienst voorgelegd want hiermee zou ik inkomsten weigeren. In dit soort gevallen kijken ze gelukkig naar de situatie. Maar ik krn ook iemand die juist elke euro wilde als soort genoegdoening. Snap ik ook prima.
Mijn prioriteit is mijn zoon . Dat hij juiste info heeft . Dat hij naast keuze uit gevoel ook weet waar hij praktisch en wettelijk voor kiest. En ja ook dan blijft het ingewikkeld voor hem! Dat kan ik niet helemaal wegnemen . En dat is ook goed want dan blijft er een keuzevrijheid voor hem.
Mijn hart breekt als ik aan hem denk en hij voor deze keuzes komt te staan. Hij is 22 dus volwassen en hij is verstandig maar hij is ook nog maar 22...
Ik heb me flink verkeken op hoe je dit goed en netjes regelt.
zondag 2 augustus 2026 om 20:55
Ggz is waar ik consistent bent zelf enorm inconsistent.Baggal schreef: ↑02-08-2026 19:36Euthanasie is wel degelijk een doel als je klaar en moegestreden bent en daar gedurende een lange tijd zeer consistent in bent. Het hoogst haalbare is in mijn optiek dat de tijd die je hier nog rest zo dragelijk mogelijk maakt. De GGZ zou daar ook wel oog voor mogen (lees: moeten) hebben vind ik.
Morgen is regiebehandelaar terug . Dan gaan ze overleggen. Heel veel overleggen.
Afgelopen week hadden ze bij de ggz zelf geen idee meer wat de bedoeling nu is..
Super voor een client in crisis.. en dan besloot meneer a voor oplossing a en dan ging psychiater b ermee akkoord , ik blij en 15 min is meneer a weer teruggefloten door meneer c die net iets hoger in de hiërarchie staat.
3 weken drama gehad, geen extra medicatie. Wel enoem veel extra paniekaanvallen en herbelevingen en ik mocht het uitzoeken .
Andere begeleiding op vakantie, dus aan mijn lot overgelaten.en dat neem ik ze zeer kwalijk. Het is niet de eerste keer. Belofte wederom niet nagekomen. Onbetrouwbaar en onveilig .
En het doel , euthanasie sta ik meer dan ooit achter maar dat doel bereiken is inmiddels echt onmenselijk zwaar. En vooral ook onnodig zwaar. Zwaarder dan het toxh al zware traject.
zondag 2 augustus 2026 om 21:16
Wat heb je het zwaar Almostdone. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen.
Een dingetje wel: een plek op de natuurbegraafplaats kan je ook van tevoren al kopen en als je wilt kan je ook al de precieze plek uitzoeken. Dat scheelt weer in het afhandelen van de erfenis.
Misschien wist je dat al wel hoor.
Een dingetje wel: een plek op de natuurbegraafplaats kan je ook van tevoren al kopen en als je wilt kan je ook al de precieze plek uitzoeken. Dat scheelt weer in het afhandelen van de erfenis.
Misschien wist je dat al wel hoor.
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
zondag 2 augustus 2026 om 21:38
Dat weet ik maar moet ik dan voorschieten en dat is bijna 4200 euro en dat heb ik , net , niet.Sfinx schreef: ↑02-08-2026 21:16Wat heb je het zwaar Almostdone. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen.
Een dingetje wel: een plek op de natuurbegraafplaats kan je ook van tevoren al kopen en als je wilt kan je ook al de precieze plek uitzoeken. Dat scheelt weer in het afhandelen van de erfenis.
Misschien wist je dat al wel hoor.
Ik ga binnenkort 3 ongeveer plekken aanwijzen, een top 3 en dan komt het vast goed.
De begrafenis enzo is het probleem niet, dat is zo goed als geregeld , alleen de deur moet nog een keer opengedaan worden maar dat moet goedkomen . Verder ligt alles vast dus hoeft niemand meer wat mee.
Erfenis en huis leeg dat zijn de 2 uitdagingen. . Financieel gezien komt dat ook goed maar het moet geregeld worden door iemand of meerdere personen. En liefst regel ik dit goed en netjes maar in ergste geval... succes ermee ik ben aan mijn eeuwige rust begonnen. Maar zal wel mijn best doen om het zo goed mogelijk te organiseren . Dat past het meest bij mij.
maandag 3 augustus 2026 om 20:26
Vandaag is mijn regiebehandelaar weer aan het werk. Ik had eerlijk gezegd wel verwacht iets te horen. Behalve dat er vanmorgen een afspraak met therapeut uit de agenda is gehaald helemaal niets. Ook niet een berichtje dat afspraak met therapeute niet doorgaat.
Het raakt me, ben erg emotioneel. Het alleen zijn breekt me op. Slapen gaat slecht. Nou ja, al mijn diagnoses spelen op en trek het niet goed meer.
Ik heb 2 uur per week vervanging van begeleider maar daar valt deze week 1 uur vanuit. Zucht.
Buddy plakt er nog een paar weken vakantie aan vast.
Ieders goed recht enzo. En geniet van je reisjes , echt. Maar pffff de uitdaging is nu wel erg groot.
Heb met moeite huishoudelijke dingen gedaan en boodschappen gedaan. Hond natuurlijk wel uitgelaten .
Het is een klaagzang, ik weet het.
Morgen iets leuks, echt jaren geleden ..
Ik ga bij een vriendin/ kennis die mij met praktische dingen wel eens helpt koffiedrinken.
Het raakt me, ben erg emotioneel. Het alleen zijn breekt me op. Slapen gaat slecht. Nou ja, al mijn diagnoses spelen op en trek het niet goed meer.
Ik heb 2 uur per week vervanging van begeleider maar daar valt deze week 1 uur vanuit. Zucht.
Buddy plakt er nog een paar weken vakantie aan vast.
Ieders goed recht enzo. En geniet van je reisjes , echt. Maar pffff de uitdaging is nu wel erg groot.
Heb met moeite huishoudelijke dingen gedaan en boodschappen gedaan. Hond natuurlijk wel uitgelaten .
Het is een klaagzang, ik weet het.
Morgen iets leuks, echt jaren geleden ..
Ik ga bij een vriendin/ kennis die mij met praktische dingen wel eens helpt koffiedrinken.
maandag 3 augustus 2026 om 21:27
maandag 3 augustus 2026 om 21:37
Ik kan niks betekenen maar ik wil wel zeggen dat je je echt gewoon mag uiten hier, geen oordeel over een al dan niet klaagzang. Het is nogal wat wat je op je bord hebt liggen en hoe weinig of eigenlijk niet je kunt bouwen op anderen. Dus schrijf het vooral van je af wanneer je daar behoefte aan hebt.
Verder weet ik even niet goed wat te zeggen, ik vind het vooral heel erg onmenselijk, het grote gebrek aan hulp.
Verder weet ik even niet goed wat te zeggen, ik vind het vooral heel erg onmenselijk, het grote gebrek aan hulp.
dinsdag 4 augustus 2026 om 17:31
Lekker van je af schrijven.
En ik kan me indenken dat het pijnlijk genegeerd voelt als het enige levensteken van je regie behandelaar een verdwenen afspraak is.
Nou weet ik niet hoeveel cliënten ze heeft, en of ze vandaag aan jou toegekomen is, maar ik zou zelf toch gewoon gehoopt hebben op een berichtje of erkenning van de chaos, of alleen maar een 'Jeetje, ik zie dat je een pittige tijd gehad hebt. Wat rot voor je zeg! Ik ga achter de schermen aan de slag om te kijken wat er mogelijk is, en ik hoop je snel live even te spreken. Sterkte hoor!'
Een teken van betrokkenheid. Soort verbinding ofzo?
Het lijken allemaal wel persoonlijke vetes, in plaats van professionals in hun hulpverleningsrol...
Ingewikkeld.
Ik hoop dat je koffie date vandaag gezellig was!
De eenzaamheid spat van je berichtje af zeg.
Je mag de laatste maanden van je leven ook gewoon nog gezelschap zoeken of vragen he?
Dat is ingewikkelder als je sociale netwerk totaal weggevallenn is, en tegelijkertijd misschien ook juist overzichtelijker, want geen commitment voor eeuwig.
En misschien ook fijne afleiding, zeker als het mensen zijn die niet weten over je traject of psychische problemen.
Ik vind het heel bevrijdend en afleidend om regelmatig gewoon even als iedereen te zijn (en dus ook te doen).
Tegelijkertijd is het ook juist enorm eenzaam en een rol spelen, juist omdat je niet eerlijk of jezelf kan zijn.
Toch haal ik er wel veel uit.
En ik kan me indenken dat het pijnlijk genegeerd voelt als het enige levensteken van je regie behandelaar een verdwenen afspraak is.
Nou weet ik niet hoeveel cliënten ze heeft, en of ze vandaag aan jou toegekomen is, maar ik zou zelf toch gewoon gehoopt hebben op een berichtje of erkenning van de chaos, of alleen maar een 'Jeetje, ik zie dat je een pittige tijd gehad hebt. Wat rot voor je zeg! Ik ga achter de schermen aan de slag om te kijken wat er mogelijk is, en ik hoop je snel live even te spreken. Sterkte hoor!'
Een teken van betrokkenheid. Soort verbinding ofzo?
Het lijken allemaal wel persoonlijke vetes, in plaats van professionals in hun hulpverleningsrol...
Ingewikkeld.
Ik hoop dat je koffie date vandaag gezellig was!
De eenzaamheid spat van je berichtje af zeg.
Je mag de laatste maanden van je leven ook gewoon nog gezelschap zoeken of vragen he?
Dat is ingewikkelder als je sociale netwerk totaal weggevallenn is, en tegelijkertijd misschien ook juist overzichtelijker, want geen commitment voor eeuwig.
En misschien ook fijne afleiding, zeker als het mensen zijn die niet weten over je traject of psychische problemen.
Ik vind het heel bevrijdend en afleidend om regelmatig gewoon even als iedereen te zijn (en dus ook te doen).
Tegelijkertijd is het ook juist enorm eenzaam en een rol spelen, juist omdat je niet eerlijk of jezelf kan zijn.
Toch haal ik er wel veel uit.
dinsdag 4 augustus 2026 om 18:16
Pb gelezen , kom ik later op terug.canis-felis schreef: ↑04-08-2026 11:17Geen klaagzang hoor, en het mág hier gewoon, daar heb je deze plek voor.
Ik stuur je ook even een pb.
dinsdag 4 augustus 2026 om 18:30
Vanmorgen was ff goed en fijn . Se weet van traject. Ik ken haar omdat onze zonen even oud zijn en op dezelfde dag gingen kennismaken op basisschool. Heul lang geleden . Ze is er voor mij voor praktische zaken. Zo heeft ze mij al een aantal keren naar een vakantie locatie gebracht.
Ze is onlangs verhuisd en ben haar nieuwe huis komen bewonderen. Prachtig!
Met de bus ernaartoe en dat was een toeristische route door Drenthe.
Vanmiddag nam regiebehandelaar contact op. Heel vervelend hoe het is gegaan en ze begrijpt dat het voor mij een pittige tijd is geweest.
Ze wil het met betrokken collega s bespreken en eigenlijk gewoon terug naar oorspronkelijke plan. Dat moet allemaal besproken worden dus eerste weken nog geen ophoging van medicatie.
Ze pakt het wel serieus op. Ze wil me niet uitschrijven omdat haar dat geen goed plan lijkt omdat ik dan helemaal geen zorg heb.
Heeft ze een punt . Voor mij is ggz nu onbetrouwbaar en onveilig. Het kan zomaar stoppen zoals we hebben afgesproken en dan ben ik als client de dupe want naar mij luistert niemand meer .
Ik heb aangegeven dat ik een gesprek wil met de geneesheer directeur over waarom hij behandelplan volledig overhoop heeft gehaald en voor mij geen zorg en of alternatief had terwijl ik me gewoon aan alle afspraken heb gehouden. Dat hij hoort wat dat voor impact heeft. En ook waarom hij een kwetsende rapportage schreef over mij terwijl hij mij helemaal niet kent.
Nu op de bank met een glutenvrije pizza.
Ze is onlangs verhuisd en ben haar nieuwe huis komen bewonderen. Prachtig!
Met de bus ernaartoe en dat was een toeristische route door Drenthe.
Vanmiddag nam regiebehandelaar contact op. Heel vervelend hoe het is gegaan en ze begrijpt dat het voor mij een pittige tijd is geweest.
Ze wil het met betrokken collega s bespreken en eigenlijk gewoon terug naar oorspronkelijke plan. Dat moet allemaal besproken worden dus eerste weken nog geen ophoging van medicatie.
Ze pakt het wel serieus op. Ze wil me niet uitschrijven omdat haar dat geen goed plan lijkt omdat ik dan helemaal geen zorg heb.
Heeft ze een punt . Voor mij is ggz nu onbetrouwbaar en onveilig. Het kan zomaar stoppen zoals we hebben afgesproken en dan ben ik als client de dupe want naar mij luistert niemand meer .
Ik heb aangegeven dat ik een gesprek wil met de geneesheer directeur over waarom hij behandelplan volledig overhoop heeft gehaald en voor mij geen zorg en of alternatief had terwijl ik me gewoon aan alle afspraken heb gehouden. Dat hij hoort wat dat voor impact heeft. En ook waarom hij een kwetsende rapportage schreef over mij terwijl hij mij helemaal niet kent.
Nu op de bank met een glutenvrije pizza.
dinsdag 4 augustus 2026 om 23:18
Prima!
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
woensdag 5 augustus 2026 om 01:41
woensdag 5 augustus 2026 om 10:39
Ja en nee.Avocadeau schreef: ↑05-08-2026 01:41Wat fijn dat je regiebehandelaar contact opgenomen heeft en je ook echt je verhaal hebt kunnen doen.
Klinkt alsof ze wel betrokken is en oprecht met je meedenkt, en je hierin ook serieus neemt.
Fijn, dat gun ik je.
Net als je gezellige bezoekje.
Hopelijk nu even iets rustiger vaarwater.
Het gaat nog minimaal 2 weken duren voordat de zorg weer opgestart gaat worden. Ze wil eerst iedereen spreken,plaatje duidelijk en dan in MDO bespreken. Zo ook qua medicatie en crisisdienst.
Dus ik zit nog steeds zonder hulp.
Gisteravond/ vannacht extra Quatiapine genomen, ik was / ben zo moe ik wilde slapen. Uiteindelijk wel een slaap gevallen en wat uurtjes geslapen.
Nu wel een probleem wat Quatiapine betreft.
Ik kan niet meer
Nog weer weken wachten. Gisteren was MDO maar regiebehandelaar had zich nog niet goed ingelezen dus week uitgesteld.
In mijn hoofd ontstaat echt kortsluiting! Er is een fout gemaakt waardoor client zonder schuld zonder schuld zat . En heeft daar echt last van. Ze staat achter eerder genomen beleid maar het blijft voorlopig on hold totdat alles duidelijk is.
En ik ? Tja , heel vervelend maar probeer het vol te houden en weet dat ik het ook vervelend vind voor jou..
Ik snap het echt niet! Als mentale crisis een open been wond was geweest dan had allang iemand minimaal been verbonden..
woensdag 5 augustus 2026 om 12:24
Ik vind dit echt te bizar voor woorden en vraag me af of die mensen wel echt doorvoelen wat hun werk inhoudt: het is niet zo dat er een lading kopieerpapier wat later wordt geleverd door vakantie en fouten – hier zou echt acuut op moeten worden gereageerd, juist omdat je in zo'n kwetsbare positie zitAlmostdone schreef: ↑05-08-2026 10:39Het gaat nog minimaal 2 weken duren voordat de zorg weer opgestart gaat worden. Ze wil eerst iedereen spreken,plaatje duidelijk en dan in MDO bespreken. Zo ook qua medicatie en crisisdienst.
Dus ik zit nog steeds zonder hulp.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 5 augustus 2026 om 12:34
Er is door vervangende begeleider aan de bel getrokken bij ggz / mijn regiebehandelaarDG2015 schreef: ↑05-08-2026 12:24Ik vind dit echt te bizar voor woorden en vraag me af of die mensen wel echt doorvoelen wat hun werk inhoudt: het is niet zo dat er een lading kopieerpapier wat later wordt geleverd door vakantie en fouten – hier zou echt acuut op moeten worden gereageerd, juist omdat je in zo'n kwetsbare positie zit
Maar. .... die was gisteren begonnen en vandaag weer vrij. Dus kan er niets, therapeute wil er niets mee want niet haar taak.
Vervangende begeleider heeft voicemail ingesproken van regiebehandelaar. Nu afwachten of ze die ook afluistert..
En vervolgens of mijn psychiater er morgen ook is . Vrijdags is ze er sowieso niet.
Het blijft een puinhoop en ik moet het nog steeds maar uitzoeken.
Zp boodschappen doen, kan ik iig eten. Verder proberen uit herbelevingen te blijven . En vanmiddag met hond wandelen.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:14
Het klinkt alsof de onmacht heel veel bij je triggert en losmaakt, klopt dat?
Ja, het is kut dat het zo lang duurt voordat het geregeld is. Machteloos, en wat zal je je niet gezien en gehoord voelen.
Tegelijkertijd zal je regiebehandelaar meer cliënten hebben, en idd gewoon haar vrije dagen en werkdagen.
Hoe frustrerend soms ook voor ons aan je cliënten, behandelaars hebben ook gewoon een eigen leven en nog meer cliënten.
Ze kunnen gewoon niet heksen.
Dat maakt het voor jou niet minder naar, maar maakt haar ook niet meteen een vreselijk rotwijf.
Er zit grijs, tussen zwart en wit.
Ik lees je machteloosheid, je frustratie, je pijn misschien, omdat er -weer?- iemand niet genoeg voor je opkomt, pijnlijke nare dingen laat gebeuren terwijl ze weet hoe naar het voor je is?
Dat is ook gewoon klote, dan raakt het oude pijn, en komt al het oude gevoel in een halve tel weer boven.
Kan je ook niet meer goed nadenken, want terug in toen, met gierende angst en allerlei pijn die je moet proberen te onderdrukken. Bijna ondraaglijk.
Welke dingen hielpen ook alweer bij jou om een beetje terug in het hier en nu te komen? Te gronden? De veiligheid van je hond te ervaren, van jouw huis was nu niemand binnen kan, tenzij jij het goed vindt.
Ja, het is kut dat het zo lang duurt voordat het geregeld is. Machteloos, en wat zal je je niet gezien en gehoord voelen.
Tegelijkertijd zal je regiebehandelaar meer cliënten hebben, en idd gewoon haar vrije dagen en werkdagen.
Hoe frustrerend soms ook voor ons aan je cliënten, behandelaars hebben ook gewoon een eigen leven en nog meer cliënten.
Ze kunnen gewoon niet heksen.
Dat maakt het voor jou niet minder naar, maar maakt haar ook niet meteen een vreselijk rotwijf.
Er zit grijs, tussen zwart en wit.
Ik lees je machteloosheid, je frustratie, je pijn misschien, omdat er -weer?- iemand niet genoeg voor je opkomt, pijnlijke nare dingen laat gebeuren terwijl ze weet hoe naar het voor je is?
Dat is ook gewoon klote, dan raakt het oude pijn, en komt al het oude gevoel in een halve tel weer boven.
Kan je ook niet meer goed nadenken, want terug in toen, met gierende angst en allerlei pijn die je moet proberen te onderdrukken. Bijna ondraaglijk.
Welke dingen hielpen ook alweer bij jou om een beetje terug in het hier en nu te komen? Te gronden? De veiligheid van je hond te ervaren, van jouw huis was nu niemand binnen kan, tenzij jij het goed vindt.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:56
Voor een deel klopt het en ja heel veel oude pijn .Avocadeau schreef: ↑05-08-2026 17:14Het klinkt alsof de onmacht heel veel bij je triggert en losmaakt, klopt dat?
Ja, het is kut dat het zo lang duurt voordat het geregeld is. Machteloos, en wat zal je je niet gezien en gehoord voelen.
Tegelijkertijd zal je regiebehandelaar meer cliënten hebben, en idd gewoon haar vrije dagen en werkdagen.
Hoe frustrerend soms ook voor ons aan je cliënten, behandelaars hebben ook gewoon een eigen leven en nog meer cliënten.
Ze kunnen gewoon niet heksen.
Dat maakt het voor jou niet minder naar, maar maakt haar ook niet meteen een vreselijk rotwijf.
Er zit grijs, tussen zwart en wit.
Ik lees je machteloosheid, je frustratie, je pijn misschien, omdat er -weer?- iemand niet genoeg voor je opkomt, pijnlijke nare dingen laat gebeuren terwijl ze weet hoe naar het voor je is?
Dat is ook gewoon klote, dan raakt het oude pijn, en komt al het oude gevoel in een halve tel weer boven.
Kan je ook niet meer goed nadenken, want terug in toen, met gierende angst en allerlei pijn die je moet proberen te onderdrukken. Bijna ondraaglijk.
Welke dingen hielpen ook alweer bij jou om een beetje terug in het hier en nu te komen? Te gronden? De veiligheid van je hond te ervaren, van jouw huis was nu niemand binnen kan, tenzij jij het goed vindt.
Wat ik van mijn regiebehandelaar mis is dat ze voor de komende weken mijn behandelplan ook on hold heeft gezet. Ik nog steeds nergens terecht kan.
Hoezo niet huidige behandelingsplan volgen en mij dus zorg bieden en toegang tot crisisdienst en medicatie overleg.
Dit allemaal maar on hold zetten begrijp ik niet en laat mij nog langer , compleet onnodig aan mijn lot over.
Ik sprak net na veel moeite mijn therapeute. Van haar hoorde ik dat niemand van de aanwezige mensen de afgelopen weken mijn behandelplan kon vinden...
Wat dacht je van in mijn dossier onder het kopje behandelplan?
Ze hadden overal gezocht.. en NIEMAND was op het idee gekomen om in dossier te kijken. ..
Hallo mensen , sokken liggen in de sokkenla, bestek in de bestek la en behandelplan staat in het dossier..
Morgen is er overleg. Iedereen binnen de afdeling voelde zich machteloos en niemand wist meer wat te doen.
Dus naar mijn mening een beetje flauw om te zeggen dat regiebehandelaar ook een leven hebben.
De keuze van aanpak daar heb ik moeite mee omdat ik nog steeds zonder hulp sta. Onnodig zonder hulp. Afspraken worden zonder overleg uit de agenda gehaald. Zelfs mij hierover informeren doen ze niet meer.
Therapeute en ik zijn het erover eens dat het chaos is en dat ze dit in het vervolg anders aan moeten pakken.
Dat lijkt me een heel goed idee .. want dit is voor niemand leuk en het minst voor de patient.
donderdag 6 augustus 2026 om 03:37
Kijk, wat fijn dat je het met therapeute hebt kunnen bespreken en dat zij ook vindt dat het anders moet.
Als ik jou zo lees zijn duidelijkheid, voorspelbaarheid en continuïteit ontzettend belangrijk.
Het lijkt me handig als regiebehandelaar daar dan op inzet, en er een goed protocol komt voor tijdens haar afwezigheid of vrije dagen.
Winst voor jou, voor de behandelaars die zich nu ook machteloos voelden (konden ze gewoon in je dossier en hebben daar niet gekeken? Wat een sufferds joh... Ben wel heel benieuwd waar ze dan gezocht hebben. De koektrommel? Tussen de kussens van de bank?) en uiteindelijk ook voor regiebehandelaar zelf, want een keer goed werk in steken, en dan tot je dood voor altijd goed geregeld.
Sorrie als ik je kwetste met dat ze ook maar een mens is.
Het was niet vervelend bedoeld.
Ik merk alleen dat ik in mijn oude pijn of paniek nog wel eens voorbij kan schieten aan het menselijke van mijn behandelaars.
Mijn oude pijn kan echt met me op de loop, waardoor een behandelaar die een afspraak af moet zeggen me meteen niet meer moet, ik diegene af wil stoten, nooit meer hoef te zien, er sowieso al geen winst te behalen viel bij haar, en ik me gewoon niet zo aan moet stellen en maar normaal gaan doen.
Als ik niet uitkijk, heb ik binnen een dag de boel laten escaleren, mijn behandeling stopgezet, of me totaal teruggetrokken en ben niet meer bereikbaar, terwijl: een behandelaar soms griep krijgt, op vakantie gaat, een begrafenis heeft.
Of nog stommer: bijscholing, druk is met een crisisgeval, een vrije dag/week heeft...
Ik herken het patroon nu ondertussen achteraf, en mijn behandelaren, zijn op de hoogte ondertussen en reiken uit naar mij, geven aan dat het niets met mij te maken heeft, dat wij samen nog oke zijn, etc.
Eigenlijk zit in mij gewoon het kleine meisje te janken omdat ze zich weer in de steek gelaten voelt, en daarop gaat alle coping aan: aanvallen, weggaan voor je verlaten wordt, onzichtbaar worden en bijna verdwijnen in begrip of medeleven naar behandelaar.
Uitspreken dat ik het gewoon kut vind kan en mag ik niet, dus kudos voor jou dat dat wel lukt.
En ik snap dat het deze keer extra extra extra kut was regiebehandelaar de boel gewoon niet goed geregeld had (en weerr niet) waardoor je je gewoon onbelangrijk en totaal geen prioriteit voelt.
Zo knap dat je voor jezelf op kan komen dan, en bij haar aangeven dat je iets anders nodig hebt!!!
Ik hoop dat ze nu wel doorpakt en er snel een groot overleg komt met iedereen, zodat je niet meer on hold bent, want dat helpt uiteindelijk niemand.
Ik weet niet of ze daarvoor ook nog afhankelijker is van de geneesheer- directeur?
Als ik jou zo lees zijn duidelijkheid, voorspelbaarheid en continuïteit ontzettend belangrijk.
Het lijkt me handig als regiebehandelaar daar dan op inzet, en er een goed protocol komt voor tijdens haar afwezigheid of vrije dagen.
Winst voor jou, voor de behandelaars die zich nu ook machteloos voelden (konden ze gewoon in je dossier en hebben daar niet gekeken? Wat een sufferds joh... Ben wel heel benieuwd waar ze dan gezocht hebben. De koektrommel? Tussen de kussens van de bank?) en uiteindelijk ook voor regiebehandelaar zelf, want een keer goed werk in steken, en dan tot je dood voor altijd goed geregeld.
Sorrie als ik je kwetste met dat ze ook maar een mens is.
Het was niet vervelend bedoeld.
Ik merk alleen dat ik in mijn oude pijn of paniek nog wel eens voorbij kan schieten aan het menselijke van mijn behandelaars.
Mijn oude pijn kan echt met me op de loop, waardoor een behandelaar die een afspraak af moet zeggen me meteen niet meer moet, ik diegene af wil stoten, nooit meer hoef te zien, er sowieso al geen winst te behalen viel bij haar, en ik me gewoon niet zo aan moet stellen en maar normaal gaan doen.
Als ik niet uitkijk, heb ik binnen een dag de boel laten escaleren, mijn behandeling stopgezet, of me totaal teruggetrokken en ben niet meer bereikbaar, terwijl: een behandelaar soms griep krijgt, op vakantie gaat, een begrafenis heeft.
Of nog stommer: bijscholing, druk is met een crisisgeval, een vrije dag/week heeft...
Ik herken het patroon nu ondertussen achteraf, en mijn behandelaren, zijn op de hoogte ondertussen en reiken uit naar mij, geven aan dat het niets met mij te maken heeft, dat wij samen nog oke zijn, etc.
Eigenlijk zit in mij gewoon het kleine meisje te janken omdat ze zich weer in de steek gelaten voelt, en daarop gaat alle coping aan: aanvallen, weggaan voor je verlaten wordt, onzichtbaar worden en bijna verdwijnen in begrip of medeleven naar behandelaar.
Uitspreken dat ik het gewoon kut vind kan en mag ik niet, dus kudos voor jou dat dat wel lukt.
En ik snap dat het deze keer extra extra extra kut was regiebehandelaar de boel gewoon niet goed geregeld had (en weerr niet) waardoor je je gewoon onbelangrijk en totaal geen prioriteit voelt.
Zo knap dat je voor jezelf op kan komen dan, en bij haar aangeven dat je iets anders nodig hebt!!!
Ik hoop dat ze nu wel doorpakt en er snel een groot overleg komt met iedereen, zodat je niet meer on hold bent, want dat helpt uiteindelijk niemand.
Ik weet niet of ze daarvoor ook nog afhankelijker is van de geneesheer- directeur?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in