Psyche
alle pijlers
mijn (ex) man heeft zelfmoord gepleegd
zaterdag 5 maart 2011 om 16:19
Zoals sommigen misschien weten waren mijn ex en ik in een scheiding verwikkeld.
Hij kon het leven zonder mij en fulltime zijn zoon bij hem niet aan en heeft gisteren zelfmoord gepleegd. Ik ben boos en verdrietig en vind het zo erg voor ons kind!!
Hij heeft een brief geschreven over zijn uitvaart en ik ben niet welkom , ook niet met ons kind. Omdat we nooit tot echtscheiding zijn gekomen en geen aanvraag hebben ingediend , ben ik nu weduwe en heb volgens mij recht op alles mbt huis etc , wat hij ook opgeschreven heeft. Maar zijn familie heeft een sleutel en ik niet , ik wil er heen om spullen voor mijn kind op te halen en ben moe , zo moe.
Ik weet ook niet wat ik met dit topic wil maar moet het even kwijt!
Hij kon het leven zonder mij en fulltime zijn zoon bij hem niet aan en heeft gisteren zelfmoord gepleegd. Ik ben boos en verdrietig en vind het zo erg voor ons kind!!
Hij heeft een brief geschreven over zijn uitvaart en ik ben niet welkom , ook niet met ons kind. Omdat we nooit tot echtscheiding zijn gekomen en geen aanvraag hebben ingediend , ben ik nu weduwe en heb volgens mij recht op alles mbt huis etc , wat hij ook opgeschreven heeft. Maar zijn familie heeft een sleutel en ik niet , ik wil er heen om spullen voor mijn kind op te halen en ben moe , zo moe.
Ik weet ook niet wat ik met dit topic wil maar moet het even kwijt!
zondag 6 maart 2011 om 00:28
Stel je nou voor dat TO morgen dit topic leest en deze hele discussie leest . Ik denk dat de kans aanwezig is dat de discussie op zich ook als kwetsend ervaren kan worden.
Nogmaals ieder heeft recht op zijn of haar mening echter indirect wordt er denk ik veel gezegd wat naar mijn mening als kwetsend voor TO kan worden ervaren ondanks dat het niet op haar gericht is
Nogmaals ieder heeft recht op zijn of haar mening echter indirect wordt er denk ik veel gezegd wat naar mijn mening als kwetsend voor TO kan worden ervaren ondanks dat het niet op haar gericht is
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 6 maart 2011 om 00:28
quote:nummerzoveel schreef op 06 maart 2011 @ 00:28:
@vivapepsi
We kunnen hier allerlei scenario's bedenken. Maar dat gaat mij ook veels te ver. Open een nieuw topic als je het wil hebben over waar die grens dan wel of niet zou liggen.Eens
@vivapepsi
We kunnen hier allerlei scenario's bedenken. Maar dat gaat mij ook veels te ver. Open een nieuw topic als je het wil hebben over waar die grens dan wel of niet zou liggen.Eens
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 6 maart 2011 om 00:29
zondag 6 maart 2011 om 00:30
De discussie over motieven van zelfmoord doet niet ter zake, ook niet de vraag in hoeverre TO verantwoordelijk is voor de daad van haar man. Feit is dat hij dood is en dat het kind of de kinderen een enorm trauma erbij hebben gekregen terwijl hun leven al een puinhoop was. TO dient nu regie te voeren en haar moederrol op te pakken en in het belang van het kind te handelen. Dat betekent dus niet sloten forceren om spullen veilig te stellen of sikkeneurig zijn omdat je niet welkom bent op de begrafenis. Stap terug en afwachten.
zondag 6 maart 2011 om 00:30
Ik vind het een vorm van sensatiezucht om vooral een schuld te willen geven aan iemand die wellicht hele foute beslissingen heeft genomen gedurende haar huwelijk en op het punt staat nog meer domme dingen te doen. Omdat ze fout heeft gehandeld volgens sommigen is ze dan ook maar schuldig aan zijn dood? Ik dacht het niet.
zondag 6 maart 2011 om 00:35
quote:Marels schreef op 06 maart 2011 @ 00:33:
Goed idee, een alias.
En eens met Meds. De man van TO heeft dit gedaan. Nu is het zaak om verder te gaan en als moeder zo goed mogelijk de puinhopen voor je kind op te ruimen.Maar bij dit verder gaan hoort ook het omgaan met de waarom vragen van haar kind(eren).
Goed idee, een alias.
En eens met Meds. De man van TO heeft dit gedaan. Nu is het zaak om verder te gaan en als moeder zo goed mogelijk de puinhopen voor je kind op te ruimen.Maar bij dit verder gaan hoort ook het omgaan met de waarom vragen van haar kind(eren).
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
zondag 6 maart 2011 om 00:38
zondag 6 maart 2011 om 00:40
quote:Zanne schreef op 06 maart 2011 @ 00:13:
[...]
Ik snap heel goed wat jij bedoelt en je legt het ook heel goed uit. Maar als A nou medicatie krijgt waardoor dat stofje kunstmatig wordt aangevuld en A is dan nog steeds depressief. Zelfs na therapie is A nog steeds depressief... en B krijgt een liefdevolle relatie, vrienden, een vaste baan, woning, heeft zijn leven weer op orde en is dan nog steeds depressief, kun je dan wél spreken van levensmoeheid?
Ik snap niet wanneer jij dan wel denkt dat iemand levensmoe is.
In de voorbeelden die ik gaf, staat het er toch zoals het voor dat voorbeeld geldt.
Wat levensmoe betreft, ik vind het woord in veel gevallen een verkeerd beeld geven van wat er achter zit.
In het geval van A zou je kunnen spreken over levensmoe en dan vooral als hij ook niet geholpen kan worden door medicatie. Hij valt dus echt niet te redden... dus dit is de kwaliteit van zijn leven, dan kan je wel zeggen dat hij letterlijk zijn leven moe is.
In geval van B is zijn situatie te veranderen, de kwaliteit van zijn leven staat niet vast. Dan zou ik zelf niet spreken van levensmoe. Dat vind ik te definitief en uitzichtloos.
[...]
Ik snap heel goed wat jij bedoelt en je legt het ook heel goed uit. Maar als A nou medicatie krijgt waardoor dat stofje kunstmatig wordt aangevuld en A is dan nog steeds depressief. Zelfs na therapie is A nog steeds depressief... en B krijgt een liefdevolle relatie, vrienden, een vaste baan, woning, heeft zijn leven weer op orde en is dan nog steeds depressief, kun je dan wél spreken van levensmoeheid?
Ik snap niet wanneer jij dan wel denkt dat iemand levensmoe is.
In de voorbeelden die ik gaf, staat het er toch zoals het voor dat voorbeeld geldt.
Wat levensmoe betreft, ik vind het woord in veel gevallen een verkeerd beeld geven van wat er achter zit.
In het geval van A zou je kunnen spreken over levensmoe en dan vooral als hij ook niet geholpen kan worden door medicatie. Hij valt dus echt niet te redden... dus dit is de kwaliteit van zijn leven, dan kan je wel zeggen dat hij letterlijk zijn leven moe is.
In geval van B is zijn situatie te veranderen, de kwaliteit van zijn leven staat niet vast. Dan zou ik zelf niet spreken van levensmoe. Dat vind ik te definitief en uitzichtloos.
