Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
zondag 2 november 2008 om 18:27
Jonnie, wat verschrikkelijk voor je dat je vader komt te overlijden. Ik weet helaas maar al te goed wat voor impact kanker kan hebben wanneer het je directe familie treft. Ik heb helaas maar 1 advies voor je, maar dat weet je zelf ook wel: wees er voor je vader. Als je vader graag naar die stad wil, ga met je vader mee en probeer te genieten van de kleine dingen met hem. Heel veel sterkte de komende tijd, want het is met recht een k*ttijd.
zondag 2 november 2008 om 19:05
Hey lieverds, weinig tijd gehad. Sorry.
Ik ben woensdag geslaagd! Was ff zo blij! Wat een goed gevoel geeft je dat zeg! Heerlijk!
Maandag hebben we te horen gekregen van de arts uit het ziekenhuis, dat mijn schoonvader echt heel hard achteruit gaat en dat chemo geen functie meer zal hebben. Daarom heeft hij maandag zijn laatste kuur gehad. Het houdt hem niet langer in leven, maar houdt hem wat meer mens. Hij blijft wat meer helder. Daarna viel er een last van zijn schouders. Hij hoeft niet meer. Hij voelde zelf heel duidelijk dat t nog 2 á 3 weken duurt. Moeilijk om te horen, maar wel serieus te nemen. Een paar dagen was hij heel helder, lag wel plat, maar hoorde alles en kon nog lekker meekletsen. Samen hebben we t erover gehad wie hij nog zou willen zien. De ex-vriendin van mijn vriend (2,8jr relatie) heeft altijd een goede band met hem gehad. Ik ben nooit vriendinnen met haar geworden omdat ze vriend ontzettend claimde maar vond dat zij een kans verdiende om afscheid te nemen. Schoonvader wilde haar heel graag zien en dus heb ik dat geregeld. We gaan woensdag samen. Ze is me heel dankbaar. Ik voel echt dat ik over mn normale grenzen ga, om t voor iedereen zo dragelijk mogelijk te maken. Voelt goed.
Vrijdag vierde schoonvader zijn verjaardag. Hij wilde de hele familie erbij hebben. Om 17u kregen we een telefoontje dat hij zo kapot was, dat dat niet mogelijk was. Dus hebben we met mijn schoonzussen en zwagers chinees besteld en hebben dat samen met zn allen elders in t gebouw opgegeten. Hij is met bed en al meegegaan maar heeft er niets aan gehad. Hij heeft wat hapjes bami gehad maar was zo ontzettend moe. Praten lukte niet meer. Ja, nee, oké, dat was t. Toen we weer op zijn kamer kwamen vertelde mijn schoonmoeder dat hij bediend wilde worden. Hij heeft nooit echt wat met zijn geloof gedaan, maar nu t einde zo snel dichterbij komt, heeft hij er toch behoefte aan. Wel mooi. Ik ben zelf niet gelovig maar vindt t super als mensen er steun uit kunnen halen. Het bedienen is zaterdag gebeurd. Zo hartverscheurend emotioneel, maar ook mooi om te ervaren. Iedereen kan zijn zegje doen, een momentje samen nemen, bedanken voor alles wat we deelden. Ben er nog steeds helemaal kapot van. Wat een verdriet kwam er los. Mijn zwangere schoonzus moest zo ontzettend huilen! Mijn schoonvader nam haar gezicht in zijn handen... moet er weer van huilen. Zo vreselijk verdrietig...
Schoonvader wordt haast met t uur slechter. Hij slikt moeilijk, krijgt zijn medicijnen niet weg. Er staat een glas water met een soort wattestaafje naast hem, om zijn mond en lippen vochtig te houden....
Het duurt nu echt niet lang meer.......
Ik ben woensdag geslaagd! Was ff zo blij! Wat een goed gevoel geeft je dat zeg! Heerlijk!
Maandag hebben we te horen gekregen van de arts uit het ziekenhuis, dat mijn schoonvader echt heel hard achteruit gaat en dat chemo geen functie meer zal hebben. Daarom heeft hij maandag zijn laatste kuur gehad. Het houdt hem niet langer in leven, maar houdt hem wat meer mens. Hij blijft wat meer helder. Daarna viel er een last van zijn schouders. Hij hoeft niet meer. Hij voelde zelf heel duidelijk dat t nog 2 á 3 weken duurt. Moeilijk om te horen, maar wel serieus te nemen. Een paar dagen was hij heel helder, lag wel plat, maar hoorde alles en kon nog lekker meekletsen. Samen hebben we t erover gehad wie hij nog zou willen zien. De ex-vriendin van mijn vriend (2,8jr relatie) heeft altijd een goede band met hem gehad. Ik ben nooit vriendinnen met haar geworden omdat ze vriend ontzettend claimde maar vond dat zij een kans verdiende om afscheid te nemen. Schoonvader wilde haar heel graag zien en dus heb ik dat geregeld. We gaan woensdag samen. Ze is me heel dankbaar. Ik voel echt dat ik over mn normale grenzen ga, om t voor iedereen zo dragelijk mogelijk te maken. Voelt goed.
Vrijdag vierde schoonvader zijn verjaardag. Hij wilde de hele familie erbij hebben. Om 17u kregen we een telefoontje dat hij zo kapot was, dat dat niet mogelijk was. Dus hebben we met mijn schoonzussen en zwagers chinees besteld en hebben dat samen met zn allen elders in t gebouw opgegeten. Hij is met bed en al meegegaan maar heeft er niets aan gehad. Hij heeft wat hapjes bami gehad maar was zo ontzettend moe. Praten lukte niet meer. Ja, nee, oké, dat was t. Toen we weer op zijn kamer kwamen vertelde mijn schoonmoeder dat hij bediend wilde worden. Hij heeft nooit echt wat met zijn geloof gedaan, maar nu t einde zo snel dichterbij komt, heeft hij er toch behoefte aan. Wel mooi. Ik ben zelf niet gelovig maar vindt t super als mensen er steun uit kunnen halen. Het bedienen is zaterdag gebeurd. Zo hartverscheurend emotioneel, maar ook mooi om te ervaren. Iedereen kan zijn zegje doen, een momentje samen nemen, bedanken voor alles wat we deelden. Ben er nog steeds helemaal kapot van. Wat een verdriet kwam er los. Mijn zwangere schoonzus moest zo ontzettend huilen! Mijn schoonvader nam haar gezicht in zijn handen... moet er weer van huilen. Zo vreselijk verdrietig...
Schoonvader wordt haast met t uur slechter. Hij slikt moeilijk, krijgt zijn medicijnen niet weg. Er staat een glas water met een soort wattestaafje naast hem, om zijn mond en lippen vochtig te houden....
Het duurt nu echt niet lang meer.......
zondag 2 november 2008 om 20:17
Oh Julia, hoe herkenbaar allemaal. Zo ging het bij ons ook ongeveer. Ik zit echt te huilen als ik jouw verhaal lees.
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen de komende tijd.
Dikke
Ow en gefelciteerd met je rijbewijs! Stom he dat soort dingen nu? Ik heb mijn diploma gehaald rond de tijd dat mijn schoonvader overleed, maar ikvergat het steeds. Zo raar.
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen de komende tijd.
Dikke
Ow en gefelciteerd met je rijbewijs! Stom he dat soort dingen nu? Ik heb mijn diploma gehaald rond de tijd dat mijn schoonvader overleed, maar ikvergat het steeds. Zo raar.
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
maandag 3 november 2008 om 13:04
Hallo allemaal,
Ik lees nog steeds mee maar het grijpt me toch allemaal heel erg aan. Mijn moeder voelt zich nog heel goed en omdat ze geen chemo krijgt (melanoomkanker is daar tegen bestand) ziet en voelt ze zich goed. Helaas weten we allemaal dat dit tijdelijk is en dat het een kwestie van tijd is dat er mindere tijden aanbreken. Ik lees bij jullie dus precies wat ons nog te wachten staat en dat is heftig. Ik heb bewondering voor jullie daadkracht. Sterkte.
Teuntje
Ik lees nog steeds mee maar het grijpt me toch allemaal heel erg aan. Mijn moeder voelt zich nog heel goed en omdat ze geen chemo krijgt (melanoomkanker is daar tegen bestand) ziet en voelt ze zich goed. Helaas weten we allemaal dat dit tijdelijk is en dat het een kwestie van tijd is dat er mindere tijden aanbreken. Ik lees bij jullie dus precies wat ons nog te wachten staat en dat is heftig. Ik heb bewondering voor jullie daadkracht. Sterkte.
Teuntje
dinsdag 4 november 2008 om 14:40
Wat vreselijk Julia. Ik denk aan jullie, veel sterkte.
Jonnie, hoe is het nu met je? Wat moeilijk dat je vader zulke dingen vooruit wil schuiven!
Sorry dat ik hier even niet meer heb gereageerd. Mijn vader is klaar met zijn eerste kuur en heeft nu een week pauze. Dan staat er weer een tweedaagse opname op de stoep waarna het hele circus weer opnieuw begint. En dan volgt DE SCAN om te kijken of het wat heeft gedaan... Spannend.
Hij trekt het wel aardig, maar er zijn dagen dat hij heel misselijk is. Gisteren zijn m'n ouders naar een theaterconcert geweest, fijn dat ze dat samen konden doen.
Afgelopen week is hij nog op de spoedeisende hulp geweest omdat de uitgang van zijn niercatheter ontstoken was. Gelukkig gaat dat nu al beter.
En... Last but not least... Ik ben er vorige week achter gekomen dat ik weer zwanger ben. Superspannend, vanwege twee eerdere miskramen (in juli '07 en in mei '08). Ik was even helemaal 'flabbergasted.' We hebben het gelijk verteld aan mijn ouders. Hopelijk kan mijn vader nog een mooie tijd meemaken, waarin de zwangerschap nou eindelijk wel een keer goed mag gaan van mij...
Dikke knuffel voor iedereen.
Jonnie, hoe is het nu met je? Wat moeilijk dat je vader zulke dingen vooruit wil schuiven!
Sorry dat ik hier even niet meer heb gereageerd. Mijn vader is klaar met zijn eerste kuur en heeft nu een week pauze. Dan staat er weer een tweedaagse opname op de stoep waarna het hele circus weer opnieuw begint. En dan volgt DE SCAN om te kijken of het wat heeft gedaan... Spannend.
Hij trekt het wel aardig, maar er zijn dagen dat hij heel misselijk is. Gisteren zijn m'n ouders naar een theaterconcert geweest, fijn dat ze dat samen konden doen.
Afgelopen week is hij nog op de spoedeisende hulp geweest omdat de uitgang van zijn niercatheter ontstoken was. Gelukkig gaat dat nu al beter.
En... Last but not least... Ik ben er vorige week achter gekomen dat ik weer zwanger ben. Superspannend, vanwege twee eerdere miskramen (in juli '07 en in mei '08). Ik was even helemaal 'flabbergasted.' We hebben het gelijk verteld aan mijn ouders. Hopelijk kan mijn vader nog een mooie tijd meemaken, waarin de zwangerschap nou eindelijk wel een keer goed mag gaan van mij...
Dikke knuffel voor iedereen.
dinsdag 4 november 2008 om 20:05
Julia, o meis, wat gaat het dan hard zeg. Hoe is het nu? Heel veel sterkte!
Ring: Van harte met je zwangerschap! Ik ben ook zwanger, nu 17 weken. Mijn moeder is ook helemaal in de zevende hemel! Ik heb maar 1 eisprong in het jaar, dus dat ik zo zwanger ben geraakt is ook zo'n wonder. Ik hoop met heel m'n hart dat je kindje blijft zitten waar ie zit, en dat een mooie zwangerschap met je ouders mag hebben.
Wel heel belangrijk als je zwanger bent: Je mag 48 uur nadat je vader de chemo gehad heeft niet bij hem komen. Ivm de gifuitstoting van het lichaam.
Ik weet trouwens niet of dat bij alle soorten chemo's zo is, maar bij de meeste wel, dus vraag het even na, bij de oncologiepolie. Misschien even bellen?
Iig van harte!
Ik ga lekker op de bank hangen, ben kapot. Ziek geweest vannacht, wel gewerkt en moest met m'n dochter voor controle naar het ziekenhuis. Nu helemaal brak. Ga lekker naar bed.
Sterkte weer allemaal!
Ring: Van harte met je zwangerschap! Ik ben ook zwanger, nu 17 weken. Mijn moeder is ook helemaal in de zevende hemel! Ik heb maar 1 eisprong in het jaar, dus dat ik zo zwanger ben geraakt is ook zo'n wonder. Ik hoop met heel m'n hart dat je kindje blijft zitten waar ie zit, en dat een mooie zwangerschap met je ouders mag hebben.
Wel heel belangrijk als je zwanger bent: Je mag 48 uur nadat je vader de chemo gehad heeft niet bij hem komen. Ivm de gifuitstoting van het lichaam.
Ik weet trouwens niet of dat bij alle soorten chemo's zo is, maar bij de meeste wel, dus vraag het even na, bij de oncologiepolie. Misschien even bellen?
Iig van harte!
Ik ga lekker op de bank hangen, ben kapot. Ziek geweest vannacht, wel gewerkt en moest met m'n dochter voor controle naar het ziekenhuis. Nu helemaal brak. Ga lekker naar bed.
Sterkte weer allemaal!
dinsdag 4 november 2008 om 20:27
Hoi meiden.
Jee julia, was er gewoon niet god van toen ik je bericht las, wat vreselijk voor jullie zeg. Ik vind het zo erg en je bericht doet mij ok zoveel omdat ik dat ook ga meemaken en ik kan dat gewoonweg (nog) niet geloven.
Ik wens je alle sterkte meis en een dikke knuffel van mij.
En ook gefeliciteerd met je rijbewijs. Ja het leven gaat gewoon door, zo vreemd, maar ook weer goed, zo tegenstrijdig soms hé!
Teuntje, doen ze er nu niets aan of bestralen ze dan?
Ring, mijn vader moet volgende week ook weer voor zijn tweede chemo en daarna gaan ze ook een scan maken, vind het vreselijk spannend. Mijn vader heeft er zo'n grote hoop op dat het allemaal goed komt.
Van de week zei hij tegen mij, toen ik voorstelde om ergens naartoe te gaan "we kijken over 1.5 á 2 jaar wel" wat moet ik daar nou mee, hij wil het gewoon niet inzien ofzo, ik ben er al 2 dagen van in de war en ook door Julia, zo erg.
Ring en Mette Mare, ik wil jullie ook nog van harte feliciteren met jullie zwangerschap en dat alles maar goed mag verlopen.
k ga morgen in ieder geval ff lekker met mijn papa naar de stad. Raar vind ik het dat ik me er nu zo op kan verheugen, die kleine dingen, ze zijn nu zo belangrijk.
Sterke allemaal
Jee julia, was er gewoon niet god van toen ik je bericht las, wat vreselijk voor jullie zeg. Ik vind het zo erg en je bericht doet mij ok zoveel omdat ik dat ook ga meemaken en ik kan dat gewoonweg (nog) niet geloven.
Ik wens je alle sterkte meis en een dikke knuffel van mij.
En ook gefeliciteerd met je rijbewijs. Ja het leven gaat gewoon door, zo vreemd, maar ook weer goed, zo tegenstrijdig soms hé!
Teuntje, doen ze er nu niets aan of bestralen ze dan?
Ring, mijn vader moet volgende week ook weer voor zijn tweede chemo en daarna gaan ze ook een scan maken, vind het vreselijk spannend. Mijn vader heeft er zo'n grote hoop op dat het allemaal goed komt.
Van de week zei hij tegen mij, toen ik voorstelde om ergens naartoe te gaan "we kijken over 1.5 á 2 jaar wel" wat moet ik daar nou mee, hij wil het gewoon niet inzien ofzo, ik ben er al 2 dagen van in de war en ook door Julia, zo erg.
Ring en Mette Mare, ik wil jullie ook nog van harte feliciteren met jullie zwangerschap en dat alles maar goed mag verlopen.
k ga morgen in ieder geval ff lekker met mijn papa naar de stad. Raar vind ik het dat ik me er nu zo op kan verheugen, die kleine dingen, ze zijn nu zo belangrijk.
Sterke allemaal
dinsdag 4 november 2008 om 21:08
Wat leuk om te lezen dat jullie zwanger zijn Ring en Mette Mare. Ondanks de heftige emotie voel ik sinds kort ook weer de behoefte om zwanger te zijn. Ik weet alleen niet of ik dat wil omdat ik bij de eerste zo ontzettend heb genoten en mogelijk dat ik nu dat gevoel terug wil. Stom toch wat je allemaal kunt bedenken in tijden van verdriet!
Jonnie, de doktoren weten niet wat wijs is; wel of niet bestralen. Het ene ziekenhuis zegt ja, het ziekenhuis waar de bestraling moet plaats vinden zegt nee. Deze week volgt nog een scan om te kijken waar er nu iets ziet. Weer even spannend dus.
Wat goed dat je fijn gaat genieten met je vader. Dat is volgens mij het positieve wat je van deze moeilijke en verdrietige tijd leert; genieten van simpele dingetjes die o zo belangrijk zijn.
Jonnie, de doktoren weten niet wat wijs is; wel of niet bestralen. Het ene ziekenhuis zegt ja, het ziekenhuis waar de bestraling moet plaats vinden zegt nee. Deze week volgt nog een scan om te kijken waar er nu iets ziet. Weer even spannend dus.
Wat goed dat je fijn gaat genieten met je vader. Dat is volgens mij het positieve wat je van deze moeilijke en verdrietige tijd leert; genieten van simpele dingetjes die o zo belangrijk zijn.
woensdag 5 november 2008 om 08:07
Lieverds,
Vanmorgen om 5 uur is mijn schoonvader overleden. Hij is heel rustig, omringd door veel familie, vredig ingeslapen. We zijn er allemaal bij geweest toen hij zijn laatste adem uitblies.
Iedereen heeft er vrede mee, het had niet langer hoeven duren.
Voor een langer verhaal, ben ik er over een tijdje weer.
Geniet van alles wat er om je heen gebeurd!
Liefs Juul.
Vanmorgen om 5 uur is mijn schoonvader overleden. Hij is heel rustig, omringd door veel familie, vredig ingeslapen. We zijn er allemaal bij geweest toen hij zijn laatste adem uitblies.
Iedereen heeft er vrede mee, het had niet langer hoeven duren.
Voor een langer verhaal, ben ik er over een tijdje weer.
Geniet van alles wat er om je heen gebeurd!
Liefs Juul.
woensdag 5 november 2008 om 09:50
Julia dikke dikke . Ik weet wat jullie nu meemaken. Bij ons is het ook maar zo kort geleden en er zijn zoveel overeenkomsten. Nu volgen die rare dagen tussen overlijden en begrafenis/crematie. En daarna een heel raar begin van een leven zonder je schoonvader.
Probeer elkaar vast te houden. Wij konden zoveel troost bij elkaar vinden en ondanks alle nare dingen, was dat eigenlijk heel fijn.
Dikke
Probeer elkaar vast te houden. Wij konden zoveel troost bij elkaar vinden en ondanks alle nare dingen, was dat eigenlijk heel fijn.
Dikke
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
woensdag 5 november 2008 om 09:55
Ring en Mette Mare, heftig he zwanger zijn met wat er nu aan de hand is. Ik ben zelf ook zwanger (nu 26 weken, toen mijn schoonvader ziek werd 12 weken en toen hij overleed 16 weken). Raar heel raar om nu een nieuw leven te dragen. Verdrietig ook dat hij nooit zal weten dat hij een kleinzoon krijgt. Heel moeilijk ook voor mijn man.
Maar aan de andere kant, wij hebben mijn schoonouders meteen verteld dat ik zwanger was (2 dagen na de test). Ik ben zo vreselijk blij dat we niet gewacht hebben, maar het meteen hebben gezegd. Mijn schoonvader was er zo vreselijk blij mee en het is zo'n bewijs dat hoe naar alles ook is, het leven gewoon door gaat. Mijn schoonvader overlijdt, ik had zoveel stress en het kindje in mijn buik groeide gewoon. Niet te geloven!
Ik hoop zo voor voor jullie dat jullie vader en moeder het kindje kunnen zien en er nog van kunnen genieten (en Ring voor jou hoop ik zo dat het deze keer goed gaat. Als ik me goed herinner heb jij op een topic met een vriendin van mij geschreven Nala). Het is ook wel iets moois, een soort hoop, een nieuw leven, iets leuks terwijl de rest niet leuk is.
Maar aan de andere kant, wij hebben mijn schoonouders meteen verteld dat ik zwanger was (2 dagen na de test). Ik ben zo vreselijk blij dat we niet gewacht hebben, maar het meteen hebben gezegd. Mijn schoonvader was er zo vreselijk blij mee en het is zo'n bewijs dat hoe naar alles ook is, het leven gewoon door gaat. Mijn schoonvader overlijdt, ik had zoveel stress en het kindje in mijn buik groeide gewoon. Niet te geloven!
Ik hoop zo voor voor jullie dat jullie vader en moeder het kindje kunnen zien en er nog van kunnen genieten (en Ring voor jou hoop ik zo dat het deze keer goed gaat. Als ik me goed herinner heb jij op een topic met een vriendin van mij geschreven Nala). Het is ook wel iets moois, een soort hoop, een nieuw leven, iets leuks terwijl de rest niet leuk is.
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
woensdag 5 november 2008 om 18:06
Julia, gecondoleerd. Wat is dat snel gegaan zeg. Ik wens je heel veel sterkte toe in deze moeilijk tijd.
Klopt helemaal Frans, ik ken Nala ook.
Mette Mare, jij ook nog van harte gefeliciteerd met je zwangerschap, en bedankt voor je tip. Ik wist al het een en ander via iemand anders, die oncologie verpleegkundige is. Mijn ouders gaan het vragen volgende week als ze in het ziekenhuis zijn. Zodat we goed weten wat wel en niet kan.
Klopt helemaal Frans, ik ken Nala ook.
Mette Mare, jij ook nog van harte gefeliciteerd met je zwangerschap, en bedankt voor je tip. Ik wist al het een en ander via iemand anders, die oncologie verpleegkundige is. Mijn ouders gaan het vragen volgende week als ze in het ziekenhuis zijn. Zodat we goed weten wat wel en niet kan.
donderdag 6 november 2008 om 14:09
Julia, gecondoleerd. Wat is het hard gegaan zeg. Heel veel sterkte!
Ik hoorde van mijn vader dat mijn moeder gister zo'n rotdag had.Ik heb haar gistermiddag nog gesproken en toen zei ze wel dat ze een mindere dag had, maar het ging evengoed oke. Maar mijn vader vertelde dat hij om 15.00 naar huis was gegaan omdat mijn moeder zo verdrietig was..
Ze wilde gister naar een winkel, op zo'n kwartiertje fietsen. Onderweg ging het gewoon niet qua energie, en moest ze terug. Mijn moeder was zo verdrietig en boos op haar lichaam, dat ze nu even niet kan doen wat ze wilt. Zo begrijpelijk, en als ik er aan denk dat ze zo verdrietig was moet ik er zowat ook van huilen. Ze wilde niets tegen mij zeggen, omdat ze mij er niet mee op wilde zadelen. Lief hoor, maar wel even duidelijk gemaakt dat ze dat dus in het vervolg wel moet doen.
Sorry voor het egobericht..
Moet zo naar de tandarts (brr) daarna feestje van het werk.
Ik hoorde van mijn vader dat mijn moeder gister zo'n rotdag had.Ik heb haar gistermiddag nog gesproken en toen zei ze wel dat ze een mindere dag had, maar het ging evengoed oke. Maar mijn vader vertelde dat hij om 15.00 naar huis was gegaan omdat mijn moeder zo verdrietig was..
Ze wilde gister naar een winkel, op zo'n kwartiertje fietsen. Onderweg ging het gewoon niet qua energie, en moest ze terug. Mijn moeder was zo verdrietig en boos op haar lichaam, dat ze nu even niet kan doen wat ze wilt. Zo begrijpelijk, en als ik er aan denk dat ze zo verdrietig was moet ik er zowat ook van huilen. Ze wilde niets tegen mij zeggen, omdat ze mij er niet mee op wilde zadelen. Lief hoor, maar wel even duidelijk gemaakt dat ze dat dus in het vervolg wel moet doen.
Sorry voor het egobericht..
Moet zo naar de tandarts (brr) daarna feestje van het werk.
zondag 9 november 2008 om 18:53
Hallo, ik heb een beetje problemen met mijn laptop, die heeft een virus, moet ik morgen ff wegbrengen. Nu zit ik op mijn oude pc en dat duurt een half uur voordat ie opgestart is.
Ik heb weinig nieuws, ja dinsdag moet mijn vader bloed laten prikken en een foto van zijn longen laten maken en woensdag de tweede chemo.
Ik durf niet terug te lezen, ben bang dat de pc weer uitvalt, maar zo heb ik in ieder geval nog wat laten horen van mij.
Meisjes, sterkte met alles en ik kom zo snel de laptop weer klaar is, eind van de week gelukkig:)
Ik heb weinig nieuws, ja dinsdag moet mijn vader bloed laten prikken en een foto van zijn longen laten maken en woensdag de tweede chemo.
Ik durf niet terug te lezen, ben bang dat de pc weer uitvalt, maar zo heb ik in ieder geval nog wat laten horen van mij.
Meisjes, sterkte met alles en ik kom zo snel de laptop weer klaar is, eind van de week gelukkig:)
maandag 10 november 2008 om 09:07
Hallo iedereen, heb maar heel vluchtig gelezen want vind het nog steeds moeilijk om hiermee geconfronteerd te worden. Volgende week is het 5 jaar geleden dat ik m'n vader verloren heb aan longkanker. Hij is 51 jaar geworden. Het is heel snel gegaan, er zaten twee en een halve maand tussen de diagnose en zijn overlijden.
Waarom ik hier even kom typen? Om jullie allemaal een hart onder de riem te steken uiteraard en omdat ik uit eigen ervaring weet dat je je nú niet voor kan stellen hoe je ooit kan dragen dat je pa er niet zo heel lang meer zal zijn, maar het stervensproces is idd iets waar je naartoe groeit. Toen de kanker net geconstateerd was, zei mijn leidinggevende tegen mij: "Je kan het je nú niet voorstellen, maar als je vader straks komt te overlijden dan kan je dat dragen. De grootste klap heb je in wezen al gehad; dat was het moment waarop je wereld in elkaar stortte, toen je hoorde dat hij kanker had en niet meer beter werd." Achteraf gezien moet ik zeggen dat zij inderdaad gelijk heeft gehad. Je stapt op dat moment in een helse trein en het wordt een enkele reis, maar je zal zien dat je alles wat je onderweg tegenkomt, kan dragen, hoe zwaar het ook is.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en ik denk aan jullie, voor de rest: geen woorden voor. Kanker is een gemene venijnige rotziekte, en hoe oud je ouders ook zijn, je kan je gewoonweg niet voorstellen dat je ze ooit een keer moet missen.
Veel liefs
MM
Waarom ik hier even kom typen? Om jullie allemaal een hart onder de riem te steken uiteraard en omdat ik uit eigen ervaring weet dat je je nú niet voor kan stellen hoe je ooit kan dragen dat je pa er niet zo heel lang meer zal zijn, maar het stervensproces is idd iets waar je naartoe groeit. Toen de kanker net geconstateerd was, zei mijn leidinggevende tegen mij: "Je kan het je nú niet voorstellen, maar als je vader straks komt te overlijden dan kan je dat dragen. De grootste klap heb je in wezen al gehad; dat was het moment waarop je wereld in elkaar stortte, toen je hoorde dat hij kanker had en niet meer beter werd." Achteraf gezien moet ik zeggen dat zij inderdaad gelijk heeft gehad. Je stapt op dat moment in een helse trein en het wordt een enkele reis, maar je zal zien dat je alles wat je onderweg tegenkomt, kan dragen, hoe zwaar het ook is.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en ik denk aan jullie, voor de rest: geen woorden voor. Kanker is een gemene venijnige rotziekte, en hoe oud je ouders ook zijn, je kan je gewoonweg niet voorstellen dat je ze ooit een keer moet missen.
Veel liefs
MM