misofonie

Pelle schreef: ↑

08-09-2026 21:10

Elke vorm van rauwkost. Meestal zet ik dan mijn koptelefoon op.

Ja vreselijk en ook appels. Sisi heeft het over een aandoening, maar ik denk dat het een hele veelvoorkomende ergernis is. Oplossing; is er niet. Ermee leven, net zoals met vele andere dingen.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 23:06

Ik zag alleen een paar lelijke reacties van jou. Wat moet ik daarop zeggen??

Ik waardeer mijn familie zeker.
Tegelijk denk ik ook, voor elkaar klaarstaan is het minste wat je behoort te doen als familie. Ik wil ook graag geliefd zijn in plaats van alleen geaccepteerd. Dat voel ik niet zo als er nooit rekening wordt gehouden met mij.

Daar zou ik dan vooral maar eens voor in therapie gaan.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 23:06

Ik zag alleen een paar lelijke reacties van jou. Wat moet ik daarop zeggen??

Ik waardeer mijn familie zeker.
Tegelijk denk ik ook, voor elkaar klaarstaan is het minste wat je behoort te doen als familie. Ik wil ook graag geliefd zijn in plaats van alleen geaccepteerd. Dat voel ik niet zo als er nooit rekening wordt gehouden met mij.

je waardeert je familie niet want je wilt alleen dat ze rekening houden met jou maar niet andersom! Je zoekt alleen argumenten hoe zielig je bent en dat vooral alles om jou draait. Ga eens werken aan jezelf! in plaats constant andere de schuld geven.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 22:54

Mijn zus regelt wel vaker een oppas voor de kinderen, maar als het vanwege mijn misofonie is kan het opeens niet gevraagd worden. Niemand houdt er echt rekening mee, want stiekem vinden ze het maar onzin en gezeur. Sommige weigeren het zelfs te erkennen als aandoening/ziekte, dat kun je toch ook terug lezen in dit topic. Dus doe alsjeblieft niet alsof er al zoveel rekening met mij wordt gehouden en alsof ik te veel vraag.

Ja, je vraagt te veel. Jouw ouders zijn de opa en oma van die kinderen. En jouw ouders willen graag die kinderen erbij. En oppas regelen omdat je bij vrienden gaat eten of samen naar de film, is wat anders dan oppas regelen omdat je bij je ouders gaat eten. De kinderen kunnen dan gewoon mee, iedereen vindt dat gezellig, op 1 tante na. En als die kinderen er niet zouden zijn, wil je ook niet alleen met je ouders eten. Dus eigenlijk wil jij bepalen wie er allemaal uitgenodigd worden en wie niet. En dan ook nog bepalen hoe ze zich gedragen.

Maar eigenlijk vind je die kinderen helemaal niet leuk, ook al zouden ze wel netjes eten. Daarom kun je ook zo weinig van hen verdragen. Want het gaat verder dan je misofonie.

Sirena schreef: ↑

08-09-2026 22:56

Zet ze in een rolstoel. Wel de wielen goed smeren, anders heb je dat weer.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 22:54

Mijn zus regelt wel vaker een oppas voor de kinderen, maar als het vanwege mijn misofonie is kan het opeens niet gevraagd worden. Niemand houdt er echt rekening mee, want stiekem vinden ze het maar onzin en gezeur. Sommige weigeren het zelfs te erkennen als aandoening/ziekte, dat kun je toch ook terug lezen in dit topic. Dus doe alsjeblieft niet alsof er al zoveel rekening met mij wordt gehouden en alsof ik te veel vraag.

Ik kan me voorstellen dat ze je een zeur vinden.

Brunella schreef: ↑

08-09-2026 23:19

Ja vreselijk en ook appels. Sisi heeft het over een aandoening, maar ik denk dat het een hele veelvoorkomende ergernis is. Oplossing; is er niet. Ermee leven, net zoals met vele andere dingen.

Het is wel sterker dan een ergernis. Het gaat soms echt door merg en been. En soms fantaseer ik dan echt om iemand iets aan te doen. Nooit gedaan hoor. Maar het is wel veelvoorkomend. En inderdaad een kwestie van leren ermee om te gaan. Of als een kluizenaar gaan leven. Er zijn overal geluiden.

Je gooit nu alles op de misofonie maar er speelt duidelijk meer. Dat zit zo diep, dat je niet meer als een redelijk persoon kan functioneren.

Oppas zodat jij kan komen eten.... Je ziet niet eens meer hoe onredelijk is.

Maar het is wel allang duidelijk hoor. Niemand praat mee dus is het nu overal om je heen slaan.

TO, ik denk dat ik je gevoel best begrijp. Ik herken je gevoel ook wel, welliswaar met een andere aandoening. Wat je volgens mij vooral dwars zit, is het niet serieus genomen worden, of zelfs belachelijk gemaakt worden (wat natuurlijk kan gebeuren bij een aandoening waar mensen zich weinig bij kunnen inbeelden). Dat voelt voor mensen dan snel als aanstellen of overdrijven, terwijl voor jou de emotie er echt is.

Echter, lees ik ook je stelligheid in berichten. De manier waarop je schrijft, komt wat dwingend over. Ik denk dat je daarmee mensen tegen de borst stuit, dat merk je hier op het forum ook, zelfs van mensen die dezelfde aandoening hebben. Ik kan me zo voorstellen dat dit patroon zich ook afspeelt in de situatie met je zus en de kids...

Misschien helpt het om de vraagstelling eerst om te draaien, namelijk; wat kan ík doen om samen met mensen te kunnen eten? Daarmee wil ik niet zeggen dat je niet al van alles geprobeerd hebt d.m.v therapie etc, maar ik doel echt op het samen eten met zus en kinderen. Wat kan jij op die avond doen, waardoor je ook aan hun laat zien dat je je best doet om je aan te passen? Ik heb al genoeg tips gelezen van hoe ervaringsdeskundigen op het forum sociale eetsituaties aanpakken. Mensen zijn vaak best bereid om ook met jou mee te denken, als ze zien dat je verantwoordelijkheid neemt. Kan je met zus praten over wat jij kan doen en waarin ze jou kan helpen het etentje mogelijk te maken? Probeer het ook positief in te steken; Zus, ik waardeer onze maandelijkse eetmomenten met de kids, en hecht waarde aan ons contact. Ik wil dat niet opgeven dus ik wil zoeken naar een mogelijkheid waarbij het voor ons allemaal een gezellige avond is. Daarmee helpt het denk ik als je sorry zegt voor je gedrag. Want hoe je het ook wend of keert, uit je slof schieten tegen kids die eetgeluiden produceren, is niet oke. Je aandoening verklaart mogelijk je gedrag, maar het rechtvaardigt het niet.

En als dit allemaal echt niet werkt TO, zijn er vast ook andere samenstellingen van mensen te bedenken waar je samen mee kan eten. Natuurlijk is je hele leven alleen eten ook een optie, maar dat is wel weer een zwart-wit gedachte he.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 22:30

Dat is ook niet iets waar je snel over heen moet stappen. Ik vind het heel erg en ik weet niet of ik überhaupt nog veel contact wil met mijn siblings hierna.

Mooie casus voor Het Familiediner.

Je zegt dat je je geliefd wilt voelen door je familie, maar dat maak je hen dan wel verdraaid moeilijk. Je hebt onredelijke verwachtingen (oppas voor de kinderen), je wilt niet apart bij je ouders gaan eten, het eten overslaan en langskomen voor de koffie wil je ook niet en je ergert je bij die kinderen aan zaken die niets met misofonie te maken hebben maar die ergernis beschouw jij wel als een "ziekte" en je verlangt dat daar iets aan gedaan wordt terwijl jij niet over de opvoeding van andermans kinderen gaat. En gezien de manier waarop jij op dit topic op mensen reageert, kan ik me zo voorstellen dat je dat in je familie ook zo doet waardoor de zin om met je mee te denken voor hen ook wel fors minder wordt.

Ik kan me inmiddels prima voorstellen dat jouw broers/zussen het wel prima vinden als jij niet meer naar het maandelijkse etentje komt.

MissUnderstood schreef: ↑

09-09-2026 09:08

Je zegt dat je je geliefd wilt voelen door je familie, maar dat maak je hen dan wel verdraaid moeilijk. Je hebt onredelijke verwachtingen (oppas voor de kinderen), je wilt niet apart bij je ouders gaan eten, het eten overslaat en langskomen voor de koffie wil je ook niet en je ergert je bij die kinderen aan zaken die niets met misofonie te maken hebben maar die jij wel als een "ziekte" beschouwt en verlangt dat daar iets aan gedaan wordt terwijl jij niet over de opvoeding van andermans kinderen gaat. En gezien de manier waarop jij op dit topic op mensen reageert, kan ik me zo voorstellen dat je dat in je familie ook zo doet waardoor de zin om met je mee te denken voor hen ook wel fors minder wordt.

Ik kan me inmiddels prima voorstellen dat jouw broers/zussen het wel prima vinden als jij niet meer naar het maandelijkse etentje komt.

Goeie samenvatting.

En nogmaals, Sisi: ik herken het. Ik heb misofonie in pittige mate, zoals ik al eerder schreef. Je realiseren dat de wereld niet is ingericht op jouw persoonlijke comfort is stap 1, dat gaat je echt enorm helpen. Vervolgens leer je jezelf trucjes om ermee om te gaan. Die beschreef ik al eerder. Hier niet naar kijken in termen van "ziekte" helpt ook. Ik heb mijn hele leven al misofonie en heb mezelf echt nog nooit beschouwd als een patient, kom op zeg.

Als al mijn trucjes niet helpen, dan loop ik weg uit de situatie. Zo heb ik geleerd dat ik eetgeluiden vaak wel kan be-trucen, maar dat het OV (waar ik dagelijks in zit voor mijn werk), me regelmatig voor vervelende situaties doet staan, zelfs met een noise cancelling koptelefoon op. Dan ga ik gewoon ergens anders zitten.

In jouw geval zou ik de oplossingen die hier langsgekomen zijn, allemaal eens proberen. Door jouw houding wordt het nu een breekpunt in de familie en dat lijkt me toch echt nogal belachelijk en zonde bovendien.