Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Paniek door de herbelevingen - deel VII

01-11-2018 10:33 530 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hallo allemaal,

Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in (c)PTSS.

Nu 2 jaren later open ik met veel positieve, dankbare gevoelens deel 7.

Iedereen is altijd heel erg welkom om mee te schrijven!

Heel graag zelfs, voel je vrij, er schrijven zelfs mensen mee die maar één woord herkennen (.......) tot forummers die alles herkennen; wat je achtergrond en verhaal ook is, voel je welkom!

Onderstaand gedicht van Rumi (gedeeld dankzij EV) verwoordt dit welkom zijn prachtig:

Kom tot mij
Kom weerom
Wie je ook bent
Deze poort leidt niet naar schuld of schaamte
Zelf al deed je duizenden geloften
En verbrak ze alle
Duizend keer
Deze poort is voor ieder open
Kom gewoon weer
Kom zoals je bent


We hopen dat iedereen respecteert dat we het topic graag een veilige plek willen houden voor alle schrijvers en meelezers :heart:

Speciaal voor iedereen die al mee schrijft of meegeschreven heeft: bedankt voor de afgelopen tijd, voor wederom een nieuw topic, waar we elkaar kunnen ontmoeten.
Bedankt voor jullie steun en woorden, jullie begrip, geduld en wijsheid, herkenning, humor en liefde die zelfs door het beeldscherm heen voelbaar is.

Dit topic betekent meer voor mij dan woorden duidelijk kunnen maken.

Als je al wat langer mee schrijft zijn de begrippen LV, ZH en MM je bekend, evenals de betekenis van iets omSnowen en ge-Pruttel.
Maar om het voor iedereen een fijn en leesbaar topic te houden hierbij een verklarende woordenlijst :lijstje: in tabelvorm:

begripbetekenis
LVLieve Vriendin
MMManmens
ZHZak Hooi
BVBeste Vriend
WWDWeggeWaaid Dakraam
OmSnoweniets wat eerst een negatieve lading voor je had veranderen in iets positiefs
GePruttelwoorden en activiteiten die je een vrolijk, fijn gevoel bezorgen
Plantjesdageen dag waarop het niet gaat. Je lichaam werkt niet en heeft liefdevolle berichtjes (via het topic of telefoon of irl), zelfzorg en mensen nodig
Mosdageen dag waarop je je minder dan een plant voelt. Je zit gevangen in een waas van angst en paniek, wat ervoor zorgt dat zelfs de meest basale lichaamsfuncties niet vanzelfsprekend zijn. Er is weinig tot geen taal, wat contact maken moeilijk maakt.
PTPittige Therapie. Zorg voor, tijdens en na een PT extra goed voor jezelf :hug::heart:
ODS tekenOver De Streep teken. Een lief, warm, steunend gebaar voor iemand die dapper bezig is
DansenEen stapje vooruit, een stapje terug, het gaat niet om alleen maar vooruitgaan, je bent gewoon aan het dansen
Verdwalen in je hoofd Een verdedigingsstrategie van je hersenen waarbij je zaken anders waarneemt dan ze in werkelijkheid zijn.
Domino-effect 1. Dat moment waarop iets je nét teveel wordt en je hele kaartenhuis van zelfzorg, nieuwe inzichten, en nieuw gedrag instort zodat het voelt alsof je weer helemaal opnieuw moet beginnen. Zie ook 'dansen'.
2. Een woord/ervaring/gedachte/gevoel/persoon triggert jou, waarna een negatieve gedachte volgt. Deze wordt vervolgens weer gevolgd door nog een negatieve gedachte. En nog een. Dit gaat door tot je je helemaal overspoeld en wanhopig voelt, waardoor je niet in staat bent nog te relativeren.
nog leegnog leeg

De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.
Al die topics lezen mag, maar is beslist niet verplicht, Kom maar gewoon binnenvallen wanneer je daar aan toe bent :)

Link naar deel 1:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen/lis ... 5#25123775

Link naar deel 2:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25448419

Link naar deel 3:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#25720379

Link naar deel 4:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... 9#26082179

Link naar deel 5:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... ges/376579

Link naar deel 6:

psyche/paniek-door-de-herbelevingen-dee ... p=29194425
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Alle reacties Link kopieren Quote
niet quoten
Met mij ging het een tijd wel goed. Totdat ik ineens weer overspoeld werd door een gevoel van machteloosheid. Werkelijk alles wat er is gebeurd aan ellende in mijn leven komt neer op machteloosheid. Nu weer aan het opkrabbelen. Voor mezelf bepaald dat ik het zelf ga proberen en half januari hulp ga inroepen als het niet lukt.

Ik las net in een ander topic dat je sommige mensen niet moet proberen te begrijpen, want dan word je gek. Ik snap heel veel mensen niet. Zoveel mensen die wel iets wisten, of zelfs alles, en geen hulp hebben ingeroepen voor mijn zus, of voor ons. Het moest allemaal geheim blijven. Ik heb altijd zoveel afstand gevoeld tot iedereen met wie je normaal gesproken hecht zou moeten zijn. Een buitenstaander, een observant. Een bijrol in mijn autobiografie. Een grote kloof tussen emoties en gedrag en woorden.

Er werd niet over gesproken totdat alles echt helemaal kapot was. Zou het anders zijn geweest als ik het eerder had geweten? Het zou zeker anders zijn geweest als we hechter waren geweest. Als mijn ouders hadden geweten hoe ze een enigszins hecht gezin moesten opbouwen. Als mijn grootouders het hadden geweten. Als er niet trauma op trauma werd gestapeld. Als mijn ouders niet afwisselend hun boosheid hadden afgereageerd op de verkeerde mensen en dan weer hun slachtofferschap centraal hadden gesteld. Zo pijnlijk allemaal.

Ik lees wel eens mee in het topic over rouw, en ik vraag me dan af hoe ik me voel als mijn ouders er niet meer zijn. Op dat moment zal mijn contact met familie helemaal over zijn. Is het dan opluchting, nog meer pijn, spijt misschien...? De familie weet ervan, heeft zus altijd anders behandeld dan de rest. Tegelijkertijd kwam ze meer weg met kattekwaad en werden ze bozer op haar om dingen die er niet toe deden. Als kind snap je daar niks van. Ik snap er nog steeds niks van.

Het is soms zo groot allemaal. Dit, het pesten, verwaarlozing van mijn ouders, geen andere mogelijkheid om het te overleven dan door boeken te verslinden en in mijn fantasie een ander gezin te bedenken. Er is geen oplossing. Ik sta machteloos. Ik weet niet hoe ik nog contact moet hebben met familie, anders dan mijn ouders. Ik heb perioden waarin ik mijn ouders ook niet wil. Ik weet niet hoe ik moet omgaan met de combinatie van boosheid en verdriet en mijn bijrol in alles. Ik was de jongste, hoe moest ik het weten... Maar nu ben ik ruimschoots volwassen en weet ik het nog steeds niet.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ja lieve Snow dat is niet niks. Je verwoordt het heel helder. Kan je goed volgen.

Ik had van jongs af aan al goed in de gaten wie wat waarom deed in gezin en familie. Daarom paste ik me thuis zo goed aan. Kwam ik niet in opstand.

Waar het bij mij aan schortte was niet het goed kunnen inspelen op anderen (al kwam dat wél vaak naar voren dat ik sociaal onhandig zou zijn), het blijkt veeleer het voor mezelf klaarstaan en mijn eigen grenzen waarnemen, respecteren, accepteren en daar naar handelen gebleken.
Het mezelf toestaan dat ik besta en niet op één of andere gedooglijst sta. Ik niet in angst op de grillen van een ander hoef in te spelen.

Dat veel van wat normaal en gezond is aan een gezinsleven me niet is gegeven en ik me dus ook niet eigen heb gemaakt, neem ik de rest van mijn leven mee. De schaamte daarover ebt langzaam weg.

Wat jij vertelt over familie is heel pijnlijk en ik snap je verwarring. Tav geheimen die uitkomen en familie/samenlevingsdynamiek heb ik veel gehad aan dat boek van Judith Herman. Het je een zwart schaap voelen (of half gevlekt omdat je vlak bij het zwarte schaap staat) en dat dat vaak een positie is waar je door anderen in gezet wordt en tav hen sta je machteloos. Dus dat machteloosheid in het heden veel oproept kan haast niet anders.

Héb je wat te willen? Mag je daar naar handelen? Van jezelf? Van anderen?
Het is al heel wat dat je je hardop durft te vragen of je überhaupt hen nog wil in je leven als je ouders wegvallen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi lieve allemaal :hug:

Veel fijne, interessante, moeilijke, confronterende, eerlijke berichten de afgelopen tijd weer hier gelezen. Mogen lezen, dank jullie wel daarvoor. Het helpt mij. Ik dacht dat ik mij nooit eenzaam voelde, ik had immers altijd meer dan voldoende stemmen om mee te praten en mijn dagen mee te vullen. Maar inmiddels besef ik dat die voortkomen uit vreselijke eenzaamheid. Door gebrek aan steun was ik aangewezen op mijzelf. Op zelfbedachte stemmen, die mij fantastisch beschermd hebben, maar tevens benadrukken hoe eenzaam het is (geweest).

Jullie lezen doet mij goed. De topics hebben al zoveel bijgedragen in mijn herstel afgelopen tijd. Bedankt voor jullie berichtjes hier.

Ik zal zelf ook een poging doen. Te delen. Ik merk dat hoe meer ik deel, hoe minder stemmen er zijn. Eerst niet, de eerste maanden werden ze sterker en luider. Totdat ik afgelopen periode over hen ben gaan spreken. Over wat zij te vertellen hebben. Dat was ongekend moeilijk, maar heeft mij zoveel gebracht.

Alles wat zich in mij genesteld heeft, blijken emoties en herinneringen te zijn. Vaak te pijnlijk om onder ogen te komen, maar met een hoop geduld, nieuwsgierigheid en steun, lijkt het toch mogelijk te zijn.

Soms gaan we te snel. Nou ja, ik vooral. Dan komen de emoties met volle kracht eruit. Emoties die jaren geen ruimte gekregen hebben en met veel destructief gedrag de mond gesnoerd zijn. Stemmen die aangeven aandacht nodig te hebben, maar genegeerd en veroordeeld zijn. Eerst door de volwassenen in mijn leven als kind, later door mijzelf als beschadigde volwassene.

Dus soms ga ik te snel. Dan ga ik iets aan waar ik wellicht nog niet aan toe ben. Ik wil niks liever dan afscheid nemen van de beschermende stemmen, en ontdekken wat de zwarte gaten in mijn geheugen te vertellen hebben, maar als ik dan een kijkje neem, komt de intense pijn om de hoek kijken. En begrijp ik meer en meer waarom mijn hulpverleners hameren op doseren, begrenzen en samenwerking.

Soms ga ik voorbij dat alles en loop ik de duisternis in. Laat maar zien, wat mijn herinneringen zijn, ik wil weten wat mij aangedaan is. Maar dat daarbij dan een tsunami aan emoties komt, dat overweldigt mij nog altijd. Alsof ik niet beseffen kan, dat het mij allemaal zoveel pijn heeft gedaan, alsof ik mij dat niet voorstellen kan.

Maar mijn lichaam wel. En mijn hart dat huilt ook. Schreeuwend, trillend, jammerend kom ik bepaalde periodes door. Ik schreeuw van pijn die jaren geen ruimte gekregen heeft in en van mij. Nu wel, maar ongecontroleerd voelt het als dood gaan. Gecontroleerd, begrenst en in behapbare stukjes, voelt het alsof ik het dragen kan. Dat lukt mij met mijn peuten. Dan besef ik dat ik volwassen ben en het oud zeer is dat verzorging nodig heeft. Maar in mijn eentje verzuip ik nog regelmatig, en ben ik doodmoe van deze strijd.

Veel van mijn herinneringen hebben zich vertaald naar fysieke klachten. Tijdens de emdr wordt dat ook duidelijk. Ik ben blij met mijn kundige peuten die dat ook meenemen.

Ik dissocieer steeds minder. Dat is vooruitgang, maar wel extreem zwaar. Want het alternatief van dissociëren is voelen. En daar heb ik weinig kaas van gegeten.

Veel beschermende stukken laten nog van zich horen. Dat is prima. Ze hebben tijd nodig, en gaan wel leren wennen aan de nieuwe situatie.

Ik besef steeds meer hoeveel pijnlijks mij aangedaan is. Onmachtige volwassenen, zieke mensen, ik had als kind het niet heel fijn getroffen. Nu als volwassene is het puin ruimen, en manieren vinden om de pijn te verzorgen en van herbelevingen herinneringen te maken.

Ik had nooit ongeschonden uit mijn kindertijd kunnen komen. Nu is het kijken naar waar herstel mogelijk is en hoe ik het leven met mijn ervaringen toch tot een menswaardig bestaan kan vormgeven.

Fysiek wil ik nog steeds afstand doen van mijn lichaam, alsof ik dan afstand kan doen van de misbruik ervaringen. Het is een lastige overtuiging om te onderzoeken, het raakt aan alles. Een lichaam is de hele dag bij je, mijn lichaam is altijd bij mij, en onze relatie verloopt wisselend. Ik kan intens genieten van aanrakingen, verzorging en geborgenheid, terwijl ik in een andere modus alleen maar kan walgen daarvan.

Qua geheugen en concentratie hoop ik dat ze ooit weer beter zullen worden. Dat ik weer een boek lezen kan, een film in 1 keer uit kan kijken, of niet uren over zo’n berichtje als dit doe.

Ik ben trots op het feit dat ik toe ben aan de intensieve trauma behandeling. Ik heb er hard aan gewerkt dat te bereiken, en het blijft hard werken grip te houden op het dagelijks leven en de realiteit van nu. Pijnlijk vind ik het dat de trauma behandeling zelf ook nog eens een zeer intensief proces is, en opnieuw veel van mijn aandacht, tijd en energie vraagt. Inmiddels ben ik zover dat ik mijzelf een beter leven gun dan wat ik afgelopen jaren gehad heb.

Ik weet niet wat haalbaar en mogelijk is, maar dat ik nu steun toelaten kan omtrent de meest pijnlijke ervaringen in mijn leven, dat is goud waard. Alleen al het besef dat ik nooit meer een afhankelijk, machteloos kind ben, maakt dat er een gevoel van kracht en hoop zich aan het nestelen is in mijn leven. Het is nog zeer summier en enorm kwetsbaar, maar het is een fijn gevoel.

Mijn dagen zijn moeizaam, de trauma therapie zwaar, mij staande houden een uitdaging, en elke keer keuzes maken voor het gezonde en de toekomst ipv het bekende, destructieve pad, blijft een uitdaging.

Fijn hier te kunnen lezen en schrijven.

Aub niet quoten

Voor jullie een voorraad knuffels!
Dappere mensen :heart:

:hug::hug::hug:
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ach Snow, waarom zo streng voor jezelf als het blijkbaar al een tijdje zelf niet lukt en gaat? Waarom wachten tot je hulp vraagt? Kun je (zeker ivm wachtlijsten) niet beter nu al aan de bel trekken?

Dat het moeilijk is om met al die dingen waar je over schrijft te dealen als niemand je ooit voorgeleefd heeft hoe dat moet en zonder de broodnodige steun van je familie (zelfs toen je nota bene nog een kind was) staat als een paal boven water. Dat ís gewoon heel moeilijk. Maar probeer minder naar de anderen van toen te kijken, als het lukt. Je bent zelf (gelukkig maar) zó ontzettend anders dan de mensen die jou en je familie zo veel kwaad hebben gedaan door het pesten en meer. Daardoor zal je het nooit helemaal gaan begrijpen. Want jij voelt, denkt, en bent anders. Jij bent bijvoorbeeld zorgzaam, hulpvaardig, en wil mensen geen pijn doen. Die mensen niet, en daarom zal een verklaring/reden/oorzaak vanuit hun perspectief vanuit jouw perspectief nooit goed voelen.

Blijft over jezelf nu de zorg en liefde geven die je toen (en nu, bij de herinneringen) zo miste. En andere dingen doen die jij fijn vindt.

Ik lees af en toe in het rouw topic, maar dat is niet goed voor je stemming. En je weet toch pas wat en hoe als er mensen wegvallen als het zover is. Dan kun je voelen wat jij wil doen, wat de beste manier voor jou dan, in die situatie is om te reageren. :hug::hug::hug:

Knuffel, goed bezig! Ga je die intensieve traumatherapie met je eigen peuten doen? Herkenbaar ook wat jij schrijft over eenzaamheid en zelfbedachten stemmen (mogen we ze tegenwoordig zo noemen van je? Met m'n peut heb ik het zelf gewoon wel over m'n stemmetjes) en wat Snow schrijft over fantasiefamilies om naar te vluchten.
Knuffelbeertjes schreef:
05-12-2018 16:32
Dan besef ik dat ik volwassen ben en het oud zeer is dat verzorging nodig heeft. Maar in mijn eentje verzuip ik nog regelmatig, en ben ik doodmoe van deze strijd.
Soms zit ik zo vast in m'n stemmen dat ik vergeet dat ik volwassen ben en dus regie kan voeren over 't geheel. Is een puntje waar we in therapie aan werken. Dat ik dat niet meer vergeet. (Laat het even weten als je wil dat ik dit weghaal.) Ik snap dat je er doodmoe van wordt :(:hug::hug::hug:

Verder gaat het hier ook ff niet zo lekker. Maar ik ga straks alweer m'n vijfde adventcadeautje uitpakken en dat gaat soepeler dan vorig jaar (minder 'maar dat heb je helemaal niet verdiend!!!!') . Het gebruik gaat nog niet zo soepel. Vergeet ik ook nog vaak, en gebruik is vaak nog instrumenteel ipv voor de lekker, maar het is work in progress.

:hug::hug::hug: voor iedereen. Ik lees jullie en leef mij, ook als ik niet reageer.
tobbert wijzigde dit bericht op 05-12-2018 19:59
Reden: Verduidelijken
1.39% gewijzigd
@ Snow: Ik voel me zwaar als ik je bericht lees, zo goed omschrijf je je gevoelens. Besef dat het ook mág, je mág hier van balen, erom rouwen, er verdrietig en kwaad over zijn. Dat is oké.
Besef je ook dat je geen contact met je familie 'moet' hebben. Jij mag daar nu ook zelf een keuze in maken, al is dat natuurlijk geen makkelijke keuze.
Ik ben het ermee eens dat je liever voor je zelf mag zijn, want ook hulp inschakelen mag. De wachtlijsten zijn inderdaad erg lang, tenzij je nog een zijweggetje beschikbaar hebt, zou ik zeker nu al aan de bel trekken. Het zou zonde zijn als de dip nog dieper word. :hug:

@Knuff: Als ik dit zo lees mag je inderdaad heel erg trots op jezelf zijn! Je lijkt te hebben geaccepteerd wat er aan de hand is, zelfs ook dat het niet jouw schuld is(?), en hebt de moed om al die pijnlijke herinneringen te confronteren. Dat je daarin soms te snel gaat dan voor jou goed is is natuurlijk niet goed, maar gelukkig heb je je peuten. Je mag echt heel trots zijn, ik vind het knap. :hug:


Ik zelf had gisteren met Peut 1 een afspraak voor traumabehandeling en de dag ervoor met Peut 2 voor stabilisatie.
Nou mensen, ik voel me alles behalve stabiel. Die balans zoeken, het grijze gebied, volgens Peut 2 ben ik daar goed mee bezig en ben ik daar al. Maar ik voel me juist zo UIT balans, en dat is dus het hele punt. Goede en slechte momenten door elkaar heen. Het is vervelend. Het is makkelijker om alles weer te negeren en me 'gewoon' goed te voelen. Maar ik denk niet dat ik het nog wil, want dan kom ik nooit verder.

Ik gebruik mijn bullet journal erg veel voor mijn mentale gezondheid. Ik heb een lijst aan dagelijkse bezigheden, qua activiteiten, sociale contacten, beweging, zelfzorg, en symptomen. Zo kan ik goed bijhouden wat ik dagelijks doe.
Daarnaast hou ik mijn stemming bij, op drie momenten per dag vul ik op 3 verschillende gebieden in hoe ik me voel (een schaal op energie, op onrust/angst, op blijheid/depressei). Aan het eind van de dag heb ik dan een getal wat de dag reflecteert. Als ik me 's avonds erg angstig voel en ik kan niet van de bank afkomen lijkt de dag erger dan de dag van gisteren, maar als ik naar het cijfertje kijk kan ik zeggen dat dat niet zo is.
En Peuten zijn er ook weg van, want mijn symptomen en de sterkte ervan worden zo ook goed bijgehouden.
Ik heb namelijk een onvermogen om 'de afgelopen week' correct te herinneren qua wat ik heb gedaan en hoe ik me heb gevoeld. Ik moet het echt bijhouden.
Daarnaast heb ik wat hulpmiddelen. Zo heb ik een pagina volgeschreven met een stuk of 100 verschillende emoties, zodat ik deze kan doorlezen en misschien een woord kan geven aan wat ik voel. Ook dat vind ik moeilijk.
De Bullet journal helpt me om bewust bezig te blijven met mijn herstel, met de goede en slechte momenten, om er een redelijk objectieve blik op te kunnen werpen die niet afhankelijk is van mijn stemming 'in het moment'.

In Januari ga ik starten met de EMDR. De eerste behandeling, althans. We hebben een beeld gekozen waar ik het meeste last van heb. Het gaat over douchen, en nu voelt gaan douchen voor mij als een russisch roulette: Herbeleving of niet? Als het slecht gaat moet mijn man in de buurt blijven omdat ik bang ben dat ik een herbeleving krijg en er niet meer uit kom. Als dat minder wordt, zou het heel fijn zijn.

Ik kon vorige week peut niet vertellen wat de beelden waren, wat er was gebeurd, hoe het eruit zag. Heb ze afgelopen week wel uitgetypt, en de bladzijdes dichtgevouwen naar peut doorgeschoven. Ik heb gezegd dat ik het niet wilde bespreken, dat kon ik niet aan. Die papiertjes doorgeven was een pakje met mijn grootste angsten en schaamtes doorgeven, en het idee dat peut dat nu allemaal heeft gelezen is zo ontzettend beangstigend, maar als ik er dieper over nadenk, ook een heel klein beetje bevrijdend. Het zit niet meer alleen in míjn hoofd. Er is nu iemand anders die deze dingen ook weet. (Wat peut dan wel niet van mij moet denken negeer ik dan even, want rationeel weet ik wel dat peut daar professioneel in is, en dat ik misschien geen keus had hierin, maar in mijn hoofd rinkelen nu contstant alarmbellen en zwaailichten en er rennen schreeuwende mensen rond FASE ROOD FASE ROOD het is ontsnapt!) Arghhhhh zo verwarrend allemaal.

Verder besproken wat er nog moet gebeuren. We gaan het crisissignaleringsplan nogmaals doornemen, peuten zijn vooral ongerust over de automutilatie. Ik ook wel, maar niet zoveel als zij. Ik ben een aantal jaren clean geweest, vlak voor mijn crisisopname daar dus een terugval in gehad. 3x gedaan, csp gemaakt, niet meer gedaan. Maar mijn emoties zijn ook niet meer zo hoog opgelopen, dus ik weet het niet.
Ergens weet ik dat ik het wel een big deal moet vinden, maar door de jaren heen is dat gewoon 'afgezwakt'. Bij mijn vorige opname werd je ervoor 'gestraft'. Mijn ouders boeide het ook niet. In mijn hoofd is het allemaal zo erg niet.

Daarnaast komt mijn man een keertje mee om te bespreken over het proces, wat voor effect het kan hebben op mij, wat ik van hem nodig heb, hoe hij mij kan ondersteunen etc.

En ik moet een brief aan mezelf schrijven. Nu ja, dat wil ik zelf ook. Als ik me nu rot voel, ben ik inactief. Ik krijg niet veel gedaan. Ik weet waar ik me beter door voel, maar ik kom niet in actie, ik doe het niet. Ik zit vervolgens continue mezelf af te straffen, heel erg zelfbekritiserend naar mezelf te snauwen dat het dom is dat ik niet gewoon die dingen doe, wat is er mis met je... etc.

Dus, ik moet tegen mezelf praten met validatie, begrip, en mezelf motiveren om toch te proberen een stukje te wandelen, een stukje piano te spelen. Ik weet het wel, maar ik weet niet hoe ik die brief moet schrijven. Als ik zo lief tegen mezelf doe, voelt het nogal 'cringy'. Misschien moet ik doen alsof ik het tegen iemand anders zeg. Ik kan heel lief zijn voor anderen.
Maar goed, die brief aan mezelf schrijven dus.

Ik moest gisteren therapeutisch werken, maar heb het afgezegd omdat ik een afspraak met peut had en mijn kat gecastreerd werd, en meer kon ik echt even niet hebben. Het voelde verkeerd om niet te gaan, maar ben toch blij dat ik mijn grenzen heb gevoeld en aangegeven. Goed geoefend, en gedaan.

Ik ben vastbesloten om vandaag wat schermvrijer te zijn. Lekker het huis poetsen met een muziekje op, een stukje wandelen met een podcast, verder werken en tekenen in mijn bujo. Lekker veel voor mezelf doen.

Dat heb ik teveel verzaakt. En ik ben wiebelig.
Alle reacties Link kopieren Quote
:hug::hug::hug::hug::hug::hug:
Bedankt voor de reacties. Ik moet het nog wat laten bezinken.

@Lovako, wat jij schrijft:
En ik moet een brief aan mezelf schrijven. Nu ja, dat wil ik zelf ook. Als ik me nu rot voel, ben ik inactief. Ik krijg niet veel gedaan. Ik weet waar ik me beter door voel, maar ik kom niet in actie, ik doe het niet. Ik zit vervolgens continue mezelf af te straffen, heel erg zelfbekritiserend naar mezelf te snauwen dat het dom is dat ik niet gewoon die dingen doe, wat is er mis met je... etc.
ken ik heel goed. Soms word ik dat gesnauw naar mezelf zo beu dat ik toch maar wat ga doen. Dat gesnauw kost veel energie, hè? Als je weet waardoor je je beter voelt, kun je dan iets doen wat heel weinig energie kost? En zou het bijvoorbeeld helpen als je man bevestigt dat je dat mag doen als je je rot voelt? Mij helpt het wel dat m'n vriend vindt dat ik iets liefs voor mezelf moet doen als ik me rot voel. Het verlicht het schuldgevoel een beetje.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik lees jullie, maar ik heb gen puf om op jullie te reageren. Ik zou het wel willen, maar ik voel dat ik er de energie niet voor heb.

Ik zit nog steeds midden in de drukte.
Het verslag waar ik niet tevreden over was, is goedgekeurd. Een bewijs van mijn ‘minder-is-genoeg-experiment.’ De video was ook goed, feedback waar ik wel iets mee kan. Deze week heb, behalve werk, nog niks gedaan. Ik ben zo moe steeds. ‘s Avonds kom ik niet in bed en ‘s ochtends kom ik er niet uit. Ik slaap wel gelukkig (maar te kort). Ik had wel wat moeten doen deze week, dus ik ga vanavond nog even aan de groepsopdracht. Heb ook stress vanwege alles wat ik allemaal nog moet doen (in de twee weken voor de kerstvakantie). Plannen wanneer ik nog kan filmen in de les etc.

Komend weekend ben ik met mijn familie weg. Dat vind ik leuk, maar het kost me wel het hele weekend. Misschien toch maar m’n laptop mee , maar ik denk dat ik me niet goed ga kunnen concentreren. Met z’n tienen in een huisje. :nope: Ik hoop dat ik er wel van ga kunnen genieten, want ik vind dat soort weekenden (ondanks de drukte) wel erg gezellig. Ook gaan we dan Sinterklaas vieren.

Net een cadeau met een sinterklaasgedicht verstuurd. Een vriendin is dit jaar gescheiden en is naar de andere kant van het land verhuisd. Ze heeft ook geen fijne jeugd gehad en zat daarna in een huwelijk waarin ze niet gelukkig was. Ze is zichzelf nu aan het ontdekken, zo mooi om te zien! Ik ben benieuwd naar haar reactie als ze mijn pakje krijgt :mail:

*Strooit knuffels* :hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug:
Less is the new more.
Alle reacties Link kopieren Quote
Zo te lezen ben je er in ieder geval voor je vriendin geweest, Diva, ook al was het op afstand ipv irl. En een gedicht erbij kost sowieso meer moeite dan een kattebelletje. Zéker als je het al zo druk bent en zo moe bent. Maar je hebt dus niet helemaal niets gedaan. Nu lekker doorgaan met je 'minder is meer'-experiment :)
Alle reacties Link kopieren Quote
Dankje voor je reactie Tobbie :bigkiss:

Het ‘minder is meer’ experiment is voor vandaag al mislukt.
Vanavond dus nog aan de groepsopdracht gezeten. Als het niet in een groepje was, had ik het nu niet gedaan. Nu voel ik dat ik dus weer teveel gedaan heb en ben ik bang dat ik morgen weer plat lig. En dat ook het weekend aan m’n neus voorbij gaat. Ik ben ook zo dom dat ik steeds over m’n grenzen moet gaan.
Nu durf ik niet te slapen, bang voor mijn stress-klacht :@@:

:cry:
Less is the new more.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je bent helemaal niet dom. Je bent gewoon iets nieuws en engs aan het leren en dat is heel moeilijk. Het kost nou eenmaal tijd om te leren waar je grenzen liggen, om dat op het juiste moment te voelen, om dat vervolgens ook nog aan te geven, om dan ook nog op een goede manier om te gaan met een tegenwerkende omgeving (want het komt anderen helemaal niet uit dat je je ineens anders opstelt). Ik heb er jaren over gedaan en nog denk ik soms: oh nee, wat heb ik nu weer gedaan. Nou, daar leer je van en de volgende keer probeer je het weer beter te doen.
:hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Diva, ik ben het helemaal eens met Snow. Plus dat wat mij betreft alles wat om 1.17u 's nachts gebeurt nog bij de avond ervoor hoort. Dus vandaag is zeker nog niet mislukt! Hou het rustig en klein vandaag en ga lekker naar de familieweekend. Dat is ongetwijfeld vermoeiend, maar klonk ook leuk. Dus doen!
Alle reacties Link kopieren Quote
Tobbert schreef:
05-12-2018 19:08
Knuffel, goed bezig! Ga je die intensieve traumatherapie met je eigen peuten doen? Herkenbaar ook wat jij schrijft over eenzaamheid en zelfbedachten stemmen (mogen we ze tegenwoordig zo noemen van je? Met m'n peut heb ik het zelf gewoon wel over m'n stemmetjes) en wat Snow schrijft over fantasiefamilies om naar te vluchten.

Soms zit ik zo vast in m'n stemmen dat ik vergeet dat ik volwassen ben en dus regie kan voeren over 't geheel. Is een puntje waar we in therapie aan werken. Dat ik dat niet meer vergeet. (Laat het even weten als je wil dat ik dit weghaal.) Ik snap dat je er doodmoe van wordt :(:hug::hug::hug:

Verder gaat het hier ook ff niet zo lekker.

:hug::hug::hug:
Eerst even een flinke lading knuffels voor jou lieverd :smooch:
Je voelt misschien alsof het allemaal ff niet zo lekker gaat, maar ik lees mooie dingen bij je, al vind ik het rot voor je dat het zo moeilijk voelt vaak.

Ja de trauma therapie is met mijn eigen peuten, frequentie opgeschroefd en ook lichaamsgericht werk doe ik met hen. Ik ben erg beschadigd in de hulpverlening en langzaam voegen we wat mensen toe aan het team dat mij begeleidt, maar mijn 2 vaste peuten zijn mijn houvast :)

Ja de term stemmen heb ik inmiddels geen moeite meer mee. Nou, ik heb veel stemmen in mijn hoofd. Het zijn gedachtes, maar zoveel tekort gekomen en zo gefragmenteerd ‘opgegroeid’ dat ze zich uiten als stemmen. Ze hebben aandacht en ruimte en verzorging nodig. Ieder mens heeft gedachtes. Bij de een zijn ze wat meer gevormd tot stemmen dan bij de ander. Bij mij zijn het veel beschermende stukjes, en ze hebben mijn leven gered vroeger, dus nu ga ik ze leren dat die tijd voorbij is en we volwassen zijn.
Ja precies dat regie kunnen en mogen voeren, maar eerst beseffen dat het nu zo is Tobbie, dat zijn mooie therapie punten, goed bezig!

Lieve Snow, je berichtje heeft veel geraakt en losgemaakt bij mij. Het lukt mij niet inhoudelijk te reageren, maar wil je wel bedanken voor het delen. Fijn dat je dit hier deelt, dankjewel :hug:

Lovako, veel herkenbare stukken in jouw posts. Vaak lees ik dat je heel goed door hebt wat er allemaal gebeurt bij jou, maar dat je dan weerstand hebt daarover of het graag anders zou willen, terwijl ik jou lees en alleen maar denk: goed dat je doorhebt dat het zo werkt, dit kunnen aangeven is eerst voldoende, en samen met je peuten kijken wat haalbare stappen zijn voor jou. Je bent zo goed bezig!

Diva, Hanke, Roos, Vanile, Sofie, Smallthings, en andere lieverds, ik heb jullie gelezen maar laat het hier even bij. Ben nieuwe medicatie aan het uit proberen en merk dat dat even wennen is. Zeer relaxed en fijn, maar wel wennen :$

Liefs!! :hug:
knuffelbeertjes wijzigde dit bericht op 21-03-2019 14:01
1.15% gewijzigd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Alle reacties Link kopieren Quote
@Lovako, Knuff, Tobbie, Diva, Vanille, Anne, Hanke, EV, bedankt dat ik jullie verhalen (en soms alleen een enkel woordje) heb mogen lezen. :hug:

Lieve Snow,
ik heb je gelezen. Hoe dingen van vroeger door het leven van nu heen blijven wandelen. Ik ga proberen iets tegen je te zeggen hierover zonder dat ik je quote, als je wilt dat ik mijn woorden weghaal, zeg je het dan even?
Of ik je woorden helemaal goed interpreteer, of ik hoor wat je wil zeggen, dat weet ik niet. Ik hoop van wel, maar ik weet het niet. Dus als ik planken mis sla of dingen nog meer verwarrend voor je maak, zeg het me dan, oké?

Je kunt niet weten hoe je om moet gaan met de dingen die je als kind hebt ervaren, omdat je kind was. De machteloosheid van toen, de onwetendheid, alles wat daarbij hoort, je kunt niet weten hoe je daar nu mee om moet gaan, als het iets van toen was.
Dus ook al ben je nu volwassen, dit wil niet zeggen dat je nu alsnog met terugwerkende kracht kunt omgaan met iets wat vroeger was. Tenzij je heel goed onderscheid maakt tussen wat van vroeger was en wat van nu.
Dat van toen, daar ga je luisteren naar je kind-zijn, zodat vanzelf begrip ontstaat en je dit kunt vertalen naar troost en mededogen voor dat kind.
Dat wat van nu is, kun je ontdekken. Waar ervaar je nu de machteloosheid in en is het daadwerkelijk zo dat je hierin machteloos bent. Is het iets waarop je volstrekt geen invloed kunt uitoefenen?
Als het antwoord op deze vraag ja is, echt ja, dan mag je proberen de machteloosheid te voelen zonder dat hier de machteloosheid (en daarbij horende heftigheid) van vroeger overheen golft.
Nou ja, wat ik eigenlijk bedoel te zeggen, is dat ik uit je verhaal haal (voor wat het waard is, want het is hoe ik het lees) dat er twee dingen door elkaar lopen, die niet echt te scheiden zijn, maar wel te ónderscheiden zijn van elkaar. Door te merken waarmee je te dealen hebt, is het makkelijker oplossingen te vinden voor hoe er mee om te gaan.

Want je bent inderdaad volwassen. Een volwassene met een meisje in zich wat worstelt met de vraag hoe ze zich moet gedragen in een wereld waarin mensen waarvan ze afhankelijk is onbegrijpelijke dingen doen. Ze kon niet anders.
En nu , als volwassene, heb je keuzes te maken. De wereld is op sommige punten net zo onbegrijpelijk, alleen kun jij wel kiezen. Dat is ingewikkeld, maar anders ingewikkeld dan het voor dat meisje Snow is.

Ik hoop dat mijn woorden je iets geven, ik voeg deze er nog aan toe: :heart::heart::hug::heart:
Alle reacties Link kopieren Quote
.
smallthings wijzigde dit bericht op 31-12-2018 00:34
99.64% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb je gelezen Small.

Wat ik zelf leer en wat ook in mijn eerste post van dit laatste topic staat, is dat veiligheid voorwaarde is voor samenwerken. Van binnen, en in de buitenwereld met anderen.

Ik vond het lastig hoe dat soort docs van laatst worden neergezet. Het gaat op tv meer over een soort innerlijk (en ook in gedrag naar de buitenwereld toe) Villa Kakelbont ipv dat het een gevolg is van trauma in combinatie met verwaarlozing. Met alle herbeleving, hypoarousal, hyperarousal, wegmaken, enzovoorts die daarbij horen.

Wat jij beschrijft is meer standaard. Maar 'verkoopt' minder in de media.

In dat zelfhulp gedoe tav eten leer ik dat ik ook erg de ziekte van het vergelijken heb. Als zo'n docu me erg raakt gaat het vaak daarover. Het helpt mij om te zien at ik veel meer mag vertrouwen op mijn eigen proces in herstel. Dat zolang ik zo eerlijk mogelijk ben, ik die wat ik kan. En dat dat genoeg is.
Alle reacties Link kopieren Quote
.
smallthings wijzigde dit bericht op 11-12-2018 23:18
99.66% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Even een rondje knuffels. Zelf niet zoveel woorden.
:hug::hug::hug::hug::hug::hug:
Carpe Diem
Alle reacties Link kopieren Quote
Zo ladies, hoe is het hier? Is geen bericht, goed bericht? Dat zou goed nieuws zijn!

Diva, nog één weekje maar, toch? Tot je meer dan welverdiende einde opleiding en vakantie?


Hier gaat het redelijk. Ik sta ziek gemeld op het werk. Ik heb geprobeerd mijn contract uit te werken, maar was helemaal op van de spanning en toestanden daar en heb (vrij ernstige) concentratieproblemen en huilbuien. Inmiddels kom ik eindelijk een beetje tot rust, maar nu helaas gepush van werkgever om me beter te melden, en gedoe met de bedrijfsarts. Maar ik probeer te blijven kiezen voor mezelf, wat heel moeilijk is. Ik had het er afgelopen vrijdag ook in therapie over willen hebben, maar m'n peut was ziek. Nieuwe afspraak is pas volgend jaar. Dat vond ik heel vervelend, want de gedachte 'als je kunt lopen, ga je werken, en als je niet kunt lopen, ga je maar in een rolstoel, luiwammes' is héél sterk op dit moment, maar ik denk dat eraan toegeven - op de lange termijn - óók en misschien wel méér problemen geeft.

Verder ben ik alweer op dag 16 van mijn adventkalender (zo toevallig ;-p ), en gaat het pakjes uitpakken vrij aardig (weinig tegengas van boze stemmen dat ik niets verdiend heb), maar gebruiken nog niet zo goed. Maar gister wel de night balm for hands (van vorig jaar, waar nauwelijks iets uit was) na het douchen op m'n ultradroge benen gesmeerd. Is geloof ik niet de bedoeling, maar werkte wel.

Willen jullie niet quoten ajb?
Alle reacties Link kopieren Quote
Tobbert schreef:
16-12-2018 11:05

Verder ben ik alweer op dag 16 van mijn adventkalender (zo toevallig ;-p )
:proud:

Hopelijk mocht ik die wel even quoten, wat humor doet mij nog altijd goed :)

En verder lieve, lieve Tobbie, een berg knuffels voor jou :hug::hug::hug:
Ik zou veel bemoedigende en steunende woorden willen posten, om je een beetje steun te laten ervaren, zoals jij mij zo vaak zo veel liefs hebt laten weten via je berichtjes.
Maar ik weet niet wat ik zeggen moet, want ik vind het vooral heel erg naar voor je en gun je dat je je gesteund voelt. Ik merk dat ik vooral ‘alleen maar’ een arm om je heen zou willen slaan en je vertellen dat je een waardevol, mooi mens bent. Hopelijk komt dat zo ook over :hug:

Herkenbaar ook, het moeten werken ten koste van alles, ten koste van je gezondheid, en (mede daardoor) moeite gezonde grenzen te stellen. Maar je doet het wel Tobbie, kiezen voor de lange termijn, hoe moeilijk ook. Ik ben trots op jou, lees je graag en gun je dat je nog meer tot rust mag komen. Heb je fijne manieren om te ontspannen, die jou helpen? Nogmaals, dikke knuffel! :hug:

En ook voor een ieder ander die mee leest of schrijft en het nu goed gebruiken kan :hug::hug:
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Alle reacties Link kopieren Quote
@ Tobbie: wat lief dat je naar mij vraagt :)
Ja, nog één week gelukkig. Ik ben nu nog met de laatste opdracht bezig, waarvoor ik een paar dagen uitstel heb gekregen. Gelukkig zijn de docenten wel een beetje invoelend zo met de laatste loodjes. Het is niet zo moeilijk (een verslag), maar m'n hoofd wil niet. :frusty: En ik moet deze week de eindvideo nog maken en daar zie ik erg tegenop. En daarnaast is het op het werk nog aan het rommelen met een reorganisatie en functieveranderingen en last minute ingeplande informatiebijeenkomsten. En ik heb het al helemaal gehad met alles. Dus blij als deze week voorbij is. Dan heb ik twee weken vakantie en hoef ik alleen nog maar allerlei reflectieverslagen te schrijven (en de video te bewerken), maar dat ga ik lekker op mijn gemak in de tweede vakantieweek doen.

Ik voel me eigenlijk helemaal niet zo goed. Deels komt dat door alle drukte met werk en opleiding, waardoor ik nooit het gevoel heb écht even niks te moeten. Ik ben ook de hele tijd moe. Ik kom 's ochtends m'n bed niet uit en 's avonds niet erin. Ook in het weekend niet. Ik had gisteren kerstoptreden met mijn koort B-) en zelfs daar kon ik niet echt van genieten. Al die mensen en met niemand heb ik echt aansluiting. En dat interesseert me eigenlijk nog niet eens zoveel, want ik kom daar in de eerste plaats om te zingen, maar dan denk ik weer dat ze mij saai en stom vinden en op zo'n moment dat ik me al niet zo fijn voel, geloof ik dat ook. Ik hoop dat het in het nieuwe jaar als de opleiding achter de rug is allemaal weer wat beter gaat en dat ik dan ook weer meer energie heb.

Tobbie: goed van je dat je nu niet aan het werk bent en ook niet in gaat op gepush. Ik ben het niet met je eens dat 'als je kunt lopen' betekent dat je ook wel kunt werken. Ik denk dat je er heel goed aan doet om nu eens voor jezelf te kiezen. Je schrijft dat je graag je contract had willen uitwerken. Kan ik daaruit concluderen dat je contract afloopt? Zo ja, dan wil jouw werkgever graag dat je je voor de einddatum weer beter meldt, zodat je daar helemaal uit dienst bent. Daarom zit hij denk ik zo te pushen. Maar jij bent de enige die kan bepalen of je ziek (of: niet in staat om te werken) of niet bent en een aflopend contract maakt daarbij helemaal niet uit. Tobbie first!

Knuffel voor wie heb gebruiken kan :hug:
Less is the new more.
Alle reacties Link kopieren Quote
Tobbie :hug:
Ik begrijp je gedachten en ik heb ze ook. Toch vind ik het heel erg goed van je dat je voor jezelf kiest. Enorm knap. En inderdaad laat je niet overhalen om je beter te melden voordat je uit contract afloopt, daar bewijs je jezelf geen dienst mee.

Knuff :hug:
En ook voor iedereen een :hug:

Ik weet even niet waarvoor ik vecht of tegen wie. Steeds meer denk ik tegen mezelf en een wereld waarin ik niet pas, niet hoor. Een 'gedichtje' dat ik schreef over dit gevoel.

When I think of you I turn cold inside out,
It is as if my breating freezes,
My lungs colapse,
My heart is racing,
My head exploding,
I don't want to think about you,
I just do,
I feel, smell, hear,
I remember,
And I am back with you.

I hate these memories,
I can't escape,
I hate you for them,
I hate all of the pain,
I hate myself,
For I am as much a monster as you are.
Forever is a hell of a long time
Alle reacties Link kopieren Quote
Selune :hug:
en voor wie 'm ook nodig heeft: :hug:

Ik heb een foute kersttrui besteld, dikke vinger tegen heel deze shittijd met alle herinneringen die ik niet wil voelen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb niet echt woorden, sorry, maar wel knuffels.
:hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug::hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
.
smallthings wijzigde dit bericht op 31-12-2018 00:34
99.28% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Over 3 dagen (2 nachtjes!) wordt het elke dag weer iets vroeger licht en later donker.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven