pffff, moe van al die positiviteit!!!

het kan toch dat het gewoon even op is? zo na kerst?

Ach kind, compassie is my middlename.

Ohhet was capslock, mijn toetsbord blijft hangen.

quote:Iwannalive schreef op 29 december 2010 @ 01:00:

[...]



Dankjewel.



Als ik het nu weer lees, denk ik toch dat het nog lang niet volledig is. Het is wel moeilijk volledig op papier te zetten omdat er best veel bij komt kijken als het om ernstige zaken/verliezen in het leven gaat. Het begint denk ik bij dat je de "wil" moet hebben om door te gaan/er nog wat van te maken. En de "wil" kan je als er echt een traumatische gebeurtenis heeft plaatsgevonden of plaatsvindt, weleens even goed kwijt zijn. Mede afhankelijk van je omgeving, hoe veilig je je voelt en hoeveel liefde je kent of gekend hebt in je leven in combinatie met je persoonlijkheid denk ik dat je die "wil" weer (eerder) terugkrijgt. En als die wil er is, komt er weer vertrouwen in het leven en jezelf... enzo verder. Het staat er nu ook misschien alsof je na zo een ervaring dezelfde happy go lucky persoon bent als ervoor, ik denk dat als het echt iets traumatisch is, dat je verandert. En het "nieuwe" geluk dat je op een gegeven moment weer binnenlaat op een totaal ander niveau zit als voorheen. Waar je eerst wellicht vooral veel waarde hechtte aan materiële zaken, zal je nu misschien vooral intens blij en dankbaar zijn van de zon die op je gezicht schijnt of een vogel die op een tak voor je raam gaat zitten. En waar je voorheen wellicht waarde hechtte aan er leuk uit zien, zal je nadat je bijv. lichamelijk letsel hebt opgelopen veel meer waarde gaan hechten aan het goed functioneren van je lichaam, boven het er leuk uitzien, enzovoort. Misschien zien jullie het anders of/en heeft iemand nog een toevoeging.



Ik wil trouwens ook wel benadrukken dat iemand die iets traumatisch heeft meemaakt en de "wil" daardoor volledig kwijt is geraakt, hetzij voor een hele lange tijd, hetzij voor altijd, in mijn ogen daarop niet te veroordelen valt, mocht dat nu zo overkomen.

quote:meds schreef op 29 december 2010 @ 01:41:

Nog even OT, heb even de "dramatische voorbeelden" eruit gelicht:

- man van 90 overleden, nabestaande wordt getroost met de woorden dat hij wel een mooie leeftijd had om te overlijden

En volslagen terecht. Wanneer iemand op zo'n leeftijd overlijdt dan ben je natuurlijk verdrietig, maar je moet je ook heel goed beseffen dat je dankbaar moet zijn dat je iemand zolang om je heen hebt gehad. Misschien besef je dat pas echt wanneer je iemand op hele jonge leeftijd verliest.



- deuk in mijn auto geschopt, tja heb ik even geluk dat ik geen nieuwe auto had

Gaat nergens over, heb ik het al over gehad

- als iemand in het voorstadium van baarmoederhalskanker zit, moet degene blij zijn dat zij in het voorstadium zit

Precies. Het is geen drama, je gaat er niet dood aan, het is vervelend maar hey, er zijn ook mensen van jou leeftijd die doodgaan aan kanker. Is dat bagatelliseren? Nee hoor het is de realiteit. Je hebt pas kanker als je kanker hebt. Een "voorstadium" is geen kanker, gelukkig maarIemand kan zich dat wel goed beseffen, maar toch ook gewoon verdrietig/geschrokken zijn door de situatie/het nieuws. Het 1 sluit het ander natuurlijk niet uit.

quote:Iwannalive schreef op 29 december 2010 @ 10:38:

[...]





Iemand kan zich dat wel goed beseffen, maar toch ook gewoon verdrietig/geschrokken zijn door de situatie/het nieuws. Het 1 sluit het ander natuurlijk niet uit.Tuurlijk, je mag best verdrietig/geschrokken/kwaad zijn. maar wanneer iemand tegen je met de realiteit confronteert dat is dat geen gemaakt positivisme, maar gewoon de realiteit

Erg late reactie, maar ik verkeer dan ook nog half in schok dat ik op twee wegen loop te huppelen. Beetje vreemd.

quote:evelynsalt schreef op 28 december 2010 @ 19:32:

[...]





2 jaar geleden ontslag gehad: check

Miskraam gehad: check

Schoonvader overleden: check

Moeder kanker gehad: check

Schoonmoeder kanker gehad: check

Vader alcoholist: check

Moeder en vader in echtscheiding: check.



En toch blijf ik positief. Wat heb je eraan om het leven negatief te benaderen? Dingen gaan nou eenmaal zoals ze gaan en daar kan je heeeel lang bij stil staan, maar dat kost je alleen maar energie. Kan je maar beter het beste ervan maken.



Wel heftig wat je allemaal hebt meegemaakt.Vind het knap

van je dat je zo postief blijft.Mij helpt het veel om erover te praten.

Ik begrijp trouwens best dat het voor iedereen anders werkt.

Ik ben iemand die ook al het een of ander mee heeft gemaakt.

Zelf sta ik wel positief in het leven maar neem ook de tijd om

b.v. de rouw te verwerken of over iets te praten.Het is ook gewoon normaal om af en toe treurig of woedend te zijn.Dat wil

ook niet zeggen dat je negatief bent of zwak,juist niet.Ik kijk dan danna ook weer vooruit,praat erover en ik vergeet ook niet

dat er ook een hoop mooie dingen in het leven zijn.En dat je

huilt om iemand die overleden is al is hij 90 dat mag wel.90 is

zeker een mooie leeftijd maar missen ga je degene toch wel en

dat mag toch.En natuurlijk liever 90 jaar dan slechts 60 jaar!



Ik had in 2010 moeite om een baan te vinden en heb nog steeds geen werk.Begin september was ik getuig van zelfmoord.Dan heeft mijn schoonvader een zware operatie gehad.Best heftig sommige dingen en soms vond ik het moeilijk maar ik heb er toch over gepraat en kon zo de zelfmoord van degene verwerken.



Verder hebben we wel 2 mooie reizen gedaan zoals een reis

naar Denemarken en naar Normandie.Ik heb een nieuwe vriendin gevonden waar het goed mee klikkt.Verder doe ik nu een paar maanden vrijwilligerswerk in een verpleghuis waar ik

erg wordt gewaardeerd en leuke contacten heb opgedaan.



Dit is voor mij de ideale manier om om te gaan met mijn leven.