Psyche
alle pijlers
Rij-angst....lange OP...
dinsdag 7 augustus 2012 om 13:04
Hallo iedereen,
Sorry op voorhand voor het lange verhaal, maar ik wou zoveel mogelijk info verschaffen voor raad en/of tips, ben ik wat vergeten dan hoor ik het wel van jullie
Gaat hij dan: ik ben een schijterd (of toch -t?) in de auto, echt. Ik durf bij bijna niemand in de auto, en zelfs bij personen die ik al lang ken, houd ik die schrik. Ik heb zelf dus geen auto, ik besef gelukkig dat dat iets is waar ik ver vandaan moet blijven
Ik wil er het liefst zo snel mogelijk vanaf, want mij in de auto hebben is echt geen pretje jammer genoeg. En het is dan niet zozeer dat ik de chauffeur niet betrouw, maar meer alles er rond denk ik.
Vriend hier is taxichauffeur met al de nodige jaren ervaring, mijn vader is heel zijn leven vrachtwagenchauffeur geweest, en mijn moeder rijd ook alweer een jaar of dertig met de auto, dus het is niet dat ik bij onervaren chauffeurs in de auto zit. Ik durf ook bij niemand anders in de auto.
Als wij samen in de auto zitten, bv voor een tripje België, dan heb ik al 200 keer 'geremd' waar vriend de helft maar heeft geremd. En dat is niet overdreven helaas. Zelfs bij mijn ouders heb ik dat, maar daar valt het voor hun minder op, omdat ik dan meestal achterin zit.
Een tijdje geleden zaten we op de snelweg, en er was vrij harde wind en we wilden een vrachtwagen voorbijsteken, en die begint plots te slingeren door de wind, nou ik trok bijna het handvat van de deur van de schrik (schaam, schaam). Dat terwijl vriend het gezien had, gewoon kalm bleef en even wachtte met voorbijsteken tot de vrachtwagen zich terug in de hand had. Tegen de tijd dat we de vrachtwagen voorbij waren, lag ik van de schrik half van mezelf, met de grootste moeite om niet helemaal van mezelf te gaan
Het maakt dus geen verschil of ik voor- of achterin in de auto zit. Het gekke is ook dat ik het alleen in de auto heb, in een bus of op de fiets of de brommer heb ik daar geen last van.
Die rij-angst is ontstaan toen ik pakweg een jaar of tien geleden met een ex een ongeluk heb gehad, waarbij ze in mijn kant inreden. De auto was er veel erger aan toe dan wij, ex had niets en ik had een gekneusde schouder en het glas wat kapot was gesprongen had wondjes nagelaten op de plekken waarmee ik me schrap had gezet (ik had de auto zien komen), ook de chauffeur die op ons inreed had verder niets gelukkig. Dus al bij al waren we daar goed weggekomen, maar sindsdien heb ik dat dus.
Het probleem is: het word blijkbaar erger met de jaren, waar ik vroeger net na het ongeluk nog in de auto durfde met heel af en toe wat schrik, kan ik nu al in paniek slaan als het zo begint te stortregenen dat je amper wat ziet op de weg
Vriend word er niet vrolijker van (die verschiet elke keer van dat ik 'rem'), en dat brengt dan ook risico's met zich mee als de chauffeur van mij verschiet natuurlijk.
Het kan toch niet dat ik nu pas de 'nasleep' van dat ongeluk heb ofwel? Iemand tips of raad hoe ik er wat aan kan doen?
Dank je wel voor het doorworstelen van de lange OP en voor de tips en/of raad.
Sorry op voorhand voor het lange verhaal, maar ik wou zoveel mogelijk info verschaffen voor raad en/of tips, ben ik wat vergeten dan hoor ik het wel van jullie
Gaat hij dan: ik ben een schijterd (of toch -t?) in de auto, echt. Ik durf bij bijna niemand in de auto, en zelfs bij personen die ik al lang ken, houd ik die schrik. Ik heb zelf dus geen auto, ik besef gelukkig dat dat iets is waar ik ver vandaan moet blijven
Ik wil er het liefst zo snel mogelijk vanaf, want mij in de auto hebben is echt geen pretje jammer genoeg. En het is dan niet zozeer dat ik de chauffeur niet betrouw, maar meer alles er rond denk ik.
Vriend hier is taxichauffeur met al de nodige jaren ervaring, mijn vader is heel zijn leven vrachtwagenchauffeur geweest, en mijn moeder rijd ook alweer een jaar of dertig met de auto, dus het is niet dat ik bij onervaren chauffeurs in de auto zit. Ik durf ook bij niemand anders in de auto.
Als wij samen in de auto zitten, bv voor een tripje België, dan heb ik al 200 keer 'geremd' waar vriend de helft maar heeft geremd. En dat is niet overdreven helaas. Zelfs bij mijn ouders heb ik dat, maar daar valt het voor hun minder op, omdat ik dan meestal achterin zit.
Een tijdje geleden zaten we op de snelweg, en er was vrij harde wind en we wilden een vrachtwagen voorbijsteken, en die begint plots te slingeren door de wind, nou ik trok bijna het handvat van de deur van de schrik (schaam, schaam). Dat terwijl vriend het gezien had, gewoon kalm bleef en even wachtte met voorbijsteken tot de vrachtwagen zich terug in de hand had. Tegen de tijd dat we de vrachtwagen voorbij waren, lag ik van de schrik half van mezelf, met de grootste moeite om niet helemaal van mezelf te gaan
Het maakt dus geen verschil of ik voor- of achterin in de auto zit. Het gekke is ook dat ik het alleen in de auto heb, in een bus of op de fiets of de brommer heb ik daar geen last van.
Die rij-angst is ontstaan toen ik pakweg een jaar of tien geleden met een ex een ongeluk heb gehad, waarbij ze in mijn kant inreden. De auto was er veel erger aan toe dan wij, ex had niets en ik had een gekneusde schouder en het glas wat kapot was gesprongen had wondjes nagelaten op de plekken waarmee ik me schrap had gezet (ik had de auto zien komen), ook de chauffeur die op ons inreed had verder niets gelukkig. Dus al bij al waren we daar goed weggekomen, maar sindsdien heb ik dat dus.
Het probleem is: het word blijkbaar erger met de jaren, waar ik vroeger net na het ongeluk nog in de auto durfde met heel af en toe wat schrik, kan ik nu al in paniek slaan als het zo begint te stortregenen dat je amper wat ziet op de weg
Vriend word er niet vrolijker van (die verschiet elke keer van dat ik 'rem'), en dat brengt dan ook risico's met zich mee als de chauffeur van mij verschiet natuurlijk.
Het kan toch niet dat ik nu pas de 'nasleep' van dat ongeluk heb ofwel? Iemand tips of raad hoe ik er wat aan kan doen?
Dank je wel voor het doorworstelen van de lange OP en voor de tips en/of raad.
dinsdag 21 augustus 2012 om 16:40
donderdag 23 augustus 2012 om 18:32
Hoi ly1978,
Ik ben ook wat later met lezen dan normaal hoor
Hier gaat het nog hetzelfde, ben nog niet begonnen met rijlessen, omdat ik medisch een beetje aan het sukkelen ben en daarvoor naar ziekenhuis dingen moet laten nakijken, eens dat achter de rug is ga ik het wss wel proberen. Zijn in elk geval al aan het rondkijken naar een grote, rustige plek om het te proberen.
Groetjes terug, en ga ervoor met de rijlessen he. Proberen kan nooit kwaad toch?
Ik ben ook wat later met lezen dan normaal hoor
Hier gaat het nog hetzelfde, ben nog niet begonnen met rijlessen, omdat ik medisch een beetje aan het sukkelen ben en daarvoor naar ziekenhuis dingen moet laten nakijken, eens dat achter de rug is ga ik het wss wel proberen. Zijn in elk geval al aan het rondkijken naar een grote, rustige plek om het te proberen.
Groetjes terug, en ga ervoor met de rijlessen he. Proberen kan nooit kwaad toch?
