Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
zondag 17 februari 2013 om 14:16
quote:hkgirl schreef op 17 februari 2013 @ 14:14:
Ik denk dat heel weinig ouders het zullen erkennen of toegeven, er lijkt idd een taboe op te rusten. Maar ik ken in mijn omgeving zo al enkele mensen die er tot op zekere hoogte 'spijt' van hebben en als ze de tijd terug zouden kunnen draaien ze wellicht een andere keuze hadden gemaakt. Laat onverlet dat deze mensen ook zielsveel van hun kinderen houden.....
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.
Ik denk dat heel weinig ouders het zullen erkennen of toegeven, er lijkt idd een taboe op te rusten. Maar ik ken in mijn omgeving zo al enkele mensen die er tot op zekere hoogte 'spijt' van hebben en als ze de tijd terug zouden kunnen draaien ze wellicht een andere keuze hadden gemaakt. Laat onverlet dat deze mensen ook zielsveel van hun kinderen houden.....
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.
zondag 17 februari 2013 om 14:17
quote:vincent_j schreef op 17 februari 2013 @ 14:10:
Heb zelf geen kinderen maar vraag me altijd af of er ook mensen zijn die veel meer van 1 van de 2/meer kinderen houden dan de rest.Natuurlijk heeft elke ouder zo zijn/haar lievelingskind. Ze zullen het alleen nooit openlijk toegeven. Een nog groter taboe bijna dan toegeven dat je ook zonder je kinderen had gekund.
Heb zelf geen kinderen maar vraag me altijd af of er ook mensen zijn die veel meer van 1 van de 2/meer kinderen houden dan de rest.Natuurlijk heeft elke ouder zo zijn/haar lievelingskind. Ze zullen het alleen nooit openlijk toegeven. Een nog groter taboe bijna dan toegeven dat je ook zonder je kinderen had gekund.
zondag 17 februari 2013 om 14:17
Wanneer heb je " officieel " spijt? Als je 24 uur per dag ongelukkig bent? Of als je een vakantie boekt en het mét kinderen wel heel erg duur blijkt te zijn? Als je je leven haat, of als je 's morgens om vijf uur niet erg blij bent met een héél erg wakkere baby?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 17 februari 2013 om 14:17
Spijt is in veel gevallen een groot woord. Maar ik ken wel mensen, en ik ken zel dat gevoel ook, dat het een periode echt heel zwaar is, en dat je dan weleens denkt "was dit maar voorbij' of terugverlangen naar de tijd dat ze er nog niet waren.
Maar dat zijn fases, als die weer overzijn, is dat gevoel ook meteen weg. En heel gek, dan vergeet je ook grotendeels weer hoe zwaar dat was.
Maar dat zijn fases, als die weer overzijn, is dat gevoel ook meteen weg. En heel gek, dan vergeet je ook grotendeels weer hoe zwaar dat was.
zondag 17 februari 2013 om 14:19
quote:elena78 schreef op 17 februari 2013 @ 14:17:
[...]
Natuurlijk heeft elke ouder zo zijn/haar lievelingskind. Ze zullen het alleen nooit openlijk toegeven. Een nog groter taboe bijna dan toegeven dat je ook zonder je kinderen had gekund.
O ja, da's lekker een discussie voeren; bij voorbaat zeggen dat de ander liegt als hij/zij niet jouw mening heeft.
Dus als ik zeg; iedereen met de nick Elena is een frigide kouwe kakke truttekutje en wie dat niet toegeeft die liegt, dan hoef jij al niet eens meer iets te zeggen.
[...]
Natuurlijk heeft elke ouder zo zijn/haar lievelingskind. Ze zullen het alleen nooit openlijk toegeven. Een nog groter taboe bijna dan toegeven dat je ook zonder je kinderen had gekund.
O ja, da's lekker een discussie voeren; bij voorbaat zeggen dat de ander liegt als hij/zij niet jouw mening heeft.
Dus als ik zeg; iedereen met de nick Elena is een frigide kouwe kakke truttekutje en wie dat niet toegeeft die liegt, dan hoef jij al niet eens meer iets te zeggen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 17 februari 2013 om 14:20
quote:vincent_j schreef op 17 februari 2013 @ 14:10:
Heb zelf geen kinderen maar vraag me altijd af of er ook mensen zijn die veel meer van 1 van de 2/meer kinderen houden dan de rest. Of erger nog dat je echt een bepaalde "hekel" gaat krijgen aan gedrag wat niet meer te veranderen valt. Uiteraard als ze wat ouder zijn lijkt me dan.
Officieel houd je natuurlijk van beide evenveel maar hoe zit dat echt?
Geen idee hoe je definieert hoeveel je van iemand houdt. Ik heb twee kinderen en met allebei een ander soort band. Van nature kan ik beter overweg met de oudste, maar niemand die me zo vrolijk en blij kan maken als de jongste en af en toe kan ik ze allebei wel achter het behang plakken. Ik denk er eigenlijk nooit over na of ik van de een meer houd dan van de ander. (Het is dat je de vraag stelt.) De jongste kan dan weer van nature beter overweg met zijn vader, maar dat zegt niets over houden van.
Toen ik 25 was wilde ik overigens ook nog lang geen kinderen. Was er echt niet mee bezig in die tijd.
Heb zelf geen kinderen maar vraag me altijd af of er ook mensen zijn die veel meer van 1 van de 2/meer kinderen houden dan de rest. Of erger nog dat je echt een bepaalde "hekel" gaat krijgen aan gedrag wat niet meer te veranderen valt. Uiteraard als ze wat ouder zijn lijkt me dan.
Officieel houd je natuurlijk van beide evenveel maar hoe zit dat echt?
Geen idee hoe je definieert hoeveel je van iemand houdt. Ik heb twee kinderen en met allebei een ander soort band. Van nature kan ik beter overweg met de oudste, maar niemand die me zo vrolijk en blij kan maken als de jongste en af en toe kan ik ze allebei wel achter het behang plakken. Ik denk er eigenlijk nooit over na of ik van de een meer houd dan van de ander. (Het is dat je de vraag stelt.) De jongste kan dan weer van nature beter overweg met zijn vader, maar dat zegt niets over houden van.
Toen ik 25 was wilde ik overigens ook nog lang geen kinderen. Was er echt niet mee bezig in die tijd.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zondag 17 februari 2013 om 14:20
quote:vetplantje schreef op 17 februari 2013 @ 14:14:
[...]
Ook een goeie. 'Lievelingetjes' zijn absoluut not done, maar is het niet onvermijdelijk dat je naar een kind meer toe trekt? Het kind dat aan een half woord genoeg heeft terwijl je andere kind misschien net iets teveel dat overheersende trekje heeft van je schoonvader, waar je je altijd een beetje aan ergert?Gek genoeg ervaar ik dat juist precies andersom: juist die dingen die lastig zijn of niet herkenbaar of gewoon niet zo positieve karaktereigenschappen, maken mijn zoon zo ontzettend eigen en daardoor geliefd. Wat ik bij ieder ander op de wereld onuitstaanbaar zou vinden, zorgt bij mijn zoon juist voor vertedering, ontroering en een enorme beschermingsdrift.
[...]
Ook een goeie. 'Lievelingetjes' zijn absoluut not done, maar is het niet onvermijdelijk dat je naar een kind meer toe trekt? Het kind dat aan een half woord genoeg heeft terwijl je andere kind misschien net iets teveel dat overheersende trekje heeft van je schoonvader, waar je je altijd een beetje aan ergert?Gek genoeg ervaar ik dat juist precies andersom: juist die dingen die lastig zijn of niet herkenbaar of gewoon niet zo positieve karaktereigenschappen, maken mijn zoon zo ontzettend eigen en daardoor geliefd. Wat ik bij ieder ander op de wereld onuitstaanbaar zou vinden, zorgt bij mijn zoon juist voor vertedering, ontroering en een enorme beschermingsdrift.
Am Yisrael Chai!
zondag 17 februari 2013 om 14:20
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 februari 2013 @ 14:17:
Wanneer heb je " officieel " spijt? Als je 24 uur per dag ongelukkig bent? Of als je een vakantie boekt en het mét kinderen wel heel erg duur blijkt te zijn? Als je je leven haat, of als je 's morgens om vijf uur niet erg blij bent met een héél erg wakkere baby?Als het een chronisch gevoel wordt, denk ik BGB, de fases voorbij maar een aanhoudend gevoel van spijt.
Wanneer heb je " officieel " spijt? Als je 24 uur per dag ongelukkig bent? Of als je een vakantie boekt en het mét kinderen wel heel erg duur blijkt te zijn? Als je je leven haat, of als je 's morgens om vijf uur niet erg blij bent met een héél erg wakkere baby?Als het een chronisch gevoel wordt, denk ik BGB, de fases voorbij maar een aanhoudend gevoel van spijt.
zondag 17 februari 2013 om 14:23
quote:vetplantje schreef op 17 februari 2013 @ 14:16:
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties. Misschien is dat wel de reden dat mensen er niet zo open over zijn: ze zijn bang dat het hun kinderen ter ore komt dat ze spijt hebben. En terecht ook.
Daarom is een forum natuurlijk een mooi platform om dit soort dingen te bespreken, maar zal je het in je eigen vriendenkring of familie wellicht niet zo snel in de groep gooien.
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties. Misschien is dat wel de reden dat mensen er niet zo open over zijn: ze zijn bang dat het hun kinderen ter ore komt dat ze spijt hebben. En terecht ook.
Daarom is een forum natuurlijk een mooi platform om dit soort dingen te bespreken, maar zal je het in je eigen vriendenkring of familie wellicht niet zo snel in de groep gooien.
zondag 17 februari 2013 om 14:24
zondag 17 februari 2013 om 14:24
Spijt niet, maar ik vind het echt niet altijd halleluja. Maar de liefdesband is iets unieks. Is maar goed ook, die liefdesband maakt waarschijnlijk dat ik niet altijd even objectief naar mijn kinderen kijk en ik denk als jongste niet van mezelf zou zijn ik het een naar, irritant, eigenwijs strontkind zou vinden met een irritante schreeuwstem. Maar het is nu eenmaal mijn eigen kind en ik weet dat het een kind is met een hartje van goud wat zelf ook heel vaak last heeft van haar pittige en eigenwijze karakter.
zondag 17 februari 2013 om 14:26
Het punt is dat je niet weet waar je aan begint.
Zelf denk ik wel eens dat het beter was als ik geen kinderen had gekregen. Maar ik weet wel dat als ik ze niet had, ik daar vreselijk verdrietig over zou zijn.
Ik heb me namelijk van te voren niet kunnen voorstellen hoe het echt zou zijn. Ik had een beeld van hoe ik zelf was en mijn broer, en van hoe onze ouders waren. Gelukkige jeugd heb ik gehad. Ik ging ervan uit dat mijn kinderen wel zo'n beetje zouden zijn als ik, en dat ik wel zo'n beetje zo zou zijn als mijn moeder.
Maar dat is dus niet waar. Mijn kinderen zijn volgens mij behoorlijk wat intensiever dan ikzelf was, kunnen zich veel minder goed zelf vermkane, en ik ben veel minder geduldig dan mijn moeder.
Vaak is het enige dat ik wil, met rust gelaten worden. En dat word ik dus niet. Ik voel me met de kinderen om me heen nooit zo fijn als wanneer ik alleen ben. Ik heb, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, ook vaak geen zin om iets met ze te doen.
Nou zijn ze nog jong en ik denk dat mijn herinneringen van vroeger zijn van toen ik al een stuk ouder was.
Maar evengoed... Soms denk ik dus wel, het was beter geweest als ze niet gekomen waren.
Zelf denk ik wel eens dat het beter was als ik geen kinderen had gekregen. Maar ik weet wel dat als ik ze niet had, ik daar vreselijk verdrietig over zou zijn.
Ik heb me namelijk van te voren niet kunnen voorstellen hoe het echt zou zijn. Ik had een beeld van hoe ik zelf was en mijn broer, en van hoe onze ouders waren. Gelukkige jeugd heb ik gehad. Ik ging ervan uit dat mijn kinderen wel zo'n beetje zouden zijn als ik, en dat ik wel zo'n beetje zo zou zijn als mijn moeder.
Maar dat is dus niet waar. Mijn kinderen zijn volgens mij behoorlijk wat intensiever dan ikzelf was, kunnen zich veel minder goed zelf vermkane, en ik ben veel minder geduldig dan mijn moeder.
Vaak is het enige dat ik wil, met rust gelaten worden. En dat word ik dus niet. Ik voel me met de kinderen om me heen nooit zo fijn als wanneer ik alleen ben. Ik heb, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, ook vaak geen zin om iets met ze te doen.
Nou zijn ze nog jong en ik denk dat mijn herinneringen van vroeger zijn van toen ik al een stuk ouder was.
Maar evengoed... Soms denk ik dus wel, het was beter geweest als ze niet gekomen waren.
zondag 17 februari 2013 om 14:28
quote:vetplantje schreef op 17 februari 2013 @ 14:16:
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.Daar heb een goed punt. Dat is mij idd ook nooit gezegd, dat wordt volgens mij zelden gezegd. Altijd maar de schijn ophouden hoe geweldig het is vind ik echter niet goed. Als iemand het oprecht aan mij vraagt, krijt diegene eerlijk antwoord. En mochten mijn kinderen later kinderen willen zal ik ze zeker zeggen "meiske denk er nog maar eens goed over na"!
[...]
Ik denk ook niet dat het één het ander uitsluit. Ook mensen met 'spijt' zijn geen monsters en ik denk dat je een nog veel groter probleem hebt als je niet van je kinderen bent gaan houden. Maar het valt me best op dat mensen daar nooit zo open over zijn (wat natuurlijk naar de kids toe wel zo lief is).
Ik heb bijvoorbeeld nog nooit de lezing gehoord van 'nou meiske, denk er echt nog maar goed over na, want ik had het misschien wel niet gedaan...' Ik krijg echt alleen de hele positieve aanmoedigende reacties.Daar heb een goed punt. Dat is mij idd ook nooit gezegd, dat wordt volgens mij zelden gezegd. Altijd maar de schijn ophouden hoe geweldig het is vind ik echter niet goed. Als iemand het oprecht aan mij vraagt, krijt diegene eerlijk antwoord. En mochten mijn kinderen later kinderen willen zal ik ze zeker zeggen "meiske denk er nog maar eens goed over na"!
zondag 17 februari 2013 om 14:31
Ik heb geen spijt, soms wel behoefte aan meer rust en tijd voor mezelf dan ik krijg. Het is dat ik mijn vriend niet kwijt wil, anders was co-ouderschap wel iets voor ons geweest
Maar serieus, meestal is het heel leuk en soms ook even niet. Toch zou ik m'n kind nooit meer willen missen, want ze geeft me ook heel veel plezier en liefde in m'n leven.
Maar serieus, meestal is het heel leuk en soms ook even niet. Toch zou ik m'n kind nooit meer willen missen, want ze geeft me ook heel veel plezier en liefde in m'n leven.
Hallo?!
zondag 17 februari 2013 om 14:35
Ik kan me weinig voorstellen bij het hebben van spijt dat je ze hebt gekregen, maar wel zeggen dat je zielsveel van ze houdt... houd je dan wel echt zielsveel van ze? Is dat niet het werkelijke taboe...
(Kanttekening: ik kan me het wel weer voorstellen als je kind niet gezond is. Vanwege schuldgevoel, het constant leven met pijn en/of het feit dat je kind afhankelijk van je zal blijven terwijl je op een dag er niet meer zal zijn als ouder.)
(Kanttekening: ik kan me het wel weer voorstellen als je kind niet gezond is. Vanwege schuldgevoel, het constant leven met pijn en/of het feit dat je kind afhankelijk van je zal blijven terwijl je op een dag er niet meer zal zijn als ouder.)