Voor iedereen die smetvrees heeft

quote:molly74 schreef op 22 januari 2012 @ 19:55:

[...]





Controle komt dan ook uit angst voort. Men is op een bepaald moment in het leven de controle, de regie, verloren en probeert die angst daarover door de dwanghandeling (of -gedachten) te beheersen. Door zo'n handeling (dwangmatig poetsen, deuren controleren, etc.) uit te voeren, zakt de angst tijdelijk.



Helaas heb je dan steeds meer of frequenter die handeling nodig om hetzelfde effect te verkrijgen.



In het geval van anorexia (wat volgens de reguliere geneeskunde geen angststoornis is inderdaad, maar volgens mijn visie wel) heeft men weliswaar angst om aan te komen, maar zit vaak de angst op een ander vlak. Als je (ik noem nu maar iets) als kind misbruikt bent, of je ouders zijn gescheiden, e.d.) dan kun je dat hebben ervaren als controleverlies. Het hangt dan van de omstandigheden, het karakter en de gevoeligheid van het kind, en andere factoren af, of het kind dat verlies (van de controle) zal gaan compenseren en hóe.



Ik weet niet of ik het nu helder opschrijf. Laat anders maar weten. Ik vind het een dankbaar en heel interessant onderwerp en kan daar niet over uitgeschreven raken!maar wat doe/ deed jij op het moment dat je toch die controle loslaat, maar wel er aan toe wou geven?

Goede vraag Velvetdress. Maar.... ik heb in die tijd dat ik nog de angststoornis had, nóóit de controle losgelaten. Dat durfde ik niet, dat is nu precies het kenmerk van een angst- en dwangstoornis: het niet durven loslaten. Vóór het loslaten zat een heel proces, wat voor hier (op dit moment) te lang is om op te schrijven.



Nu heb ik geen angst meer, ik heb dus ook geen behoefte om de controle te houden. Het één hangt met het andere samen.



Ik weet niet of dit nu helder is, anders roep maar.

nee precies, ik durf het ook niet, maar ik moet het dus wel gaan doen. heb net een topic geopend daarover. heb therapie eigenlijk voor borderline, maar daarnaast obsessief compulsieve stoornis, of kenmerken daarvan.

In ieder geval ik heb de handvaten, en nu is het tijd om daar wat mee te doen, aldus de therapeute.

Maar de angst is dus wel verdwenen, dat geeft hoop. Maar is het niet zo dat de angst juist verdwijnt als je kunt loslaten, steeds vaker?

Velvet, wat akelig dat je borderline hebt en kenmerken van OCD.



Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het inderaad écht weg kan gaan. Volledig, zonder terugval bij moeilijke situaties, zonder medicatie, zonder te hoeven zeggen 'er is mee te leven'. Nee, het is echt weg!



En wat je zegt over loslaten. Dat klopt als een bus. Alleen gaat dat niet op commando. Als dat zo was, dan had je dat probleem niet, denk ik dan.



Het begin van mijn herstel, was het moment dat ik op bed lag, toen nog met mijn toenmalige partner, en diep van binnen voelde 'Nou, als dít het is, dan is het dat! Dan doe ik het daar maar mee.' Ik accepteerde volledig, diep van binnen, dat het was zoals het was. Vanaf toen is er verandering gekomen. Niet meteen de andere dag, maar er zat 'beweging' in.



Dat moment van acceptatie was dus ook loslaten. Ik liet niet krampachtig mijn OCD los, ook niet die angst, maar ik liet het los dat ik er op dat moment niet aan kon veranderen.



Er schoot me afgelopen week iets te binnen. Er is voor rokers die willen stoppen een boek van Alan Carr . Dat heb ik nooit gelezen, want ik heb nooit gerook, maar ik ken het principe uit het boek. Eén van de dingen die daarin benadrukt worden, is dat je níet probeert te stoppen met roken, vóórdat je het boek uit hebt. Eerder stoppen zou zinloos zijn.



Ik bedacht me dus van de week dat het op dezelfde manier werkt als mijn acceptatie van toen. Ik kon wel moedwillig (dwangmatig!) proberen te stoppen, maar dat werkt niet. Pas als ik accepteerde dat het zo was, zag en erkende dát het zo was, kan er verandering plaatsvinden.



Dus mocht je wel een moment/dag je OCD-handeling uit kunnen stellen, dan is dat nog steeds een soort van controle uitoefenen, enkel onderdrukking dus. Je hebt het dan nog steeds niet losgelaten.



Volg je het?



Wat voor therapie heb je?

Nou ik rook ook, dus dat is wel toepasselijk bij mij.

De leegte, verlatingsangst ( borderline) uit zich bij mij in claimend gedrag ( dwangmatig, ocd) en het gaat al wel beter, ( minder en minder heftig maar volledig loslaten lukt niet.



Ik heb individuele gesprekken bij het Riagg. Het punt is dat ik bepaalde doelen heb: werk vinden/opleiding. huishouden structuur. En voor mezelf ook het belang van mijn gezin voorop zetten.

Maar het dwangmatige kost me vaak zoveel energie, dat het met die doelen dan ook minder gaat.

Vandaar dat ik nu heel erg zit in: ik moet het loslaten.



Bedoel je dat je de angst moet accepteren? Dat lukt me alleen als ik heel erg hard afleiding zoek, of wel iets anders moet doen, geen keuze heb. Maar daarna is die angst er weer.

Heel moeilijk om er én voor je gezin te zijn én werk te zoeken én last van OCD te hebben. M.i. komt werk op de laatste plaats.



Afleiding zoeken is geen accepteren. En 'ik MOET loslaten' is nog steeds dwang. Want moeten = dwang. Angst accepteren, dat gaat dus niet op commando. Jezelf dit aanpraten, denken dat dit kan, zal ook niet lukken. Want acceptatie komt niet uit het verstand (naar mijn idee). Het is ook moeilijk, ik begrijp echt volledig hoe je je voelt. daarvoor.



Waar ik later veel aan had, om te leren waar mijn gevoel zat en waar de emotionele knelpunten zaten, is een hypnotherapeut. Mijn redenatie hierbij is: je angst is ooit bij je binnengekomen, via je gevoel. Je hebt daar op gereageerd met emoties. Vanuit die zienswijze is het dan ook niet mogelijk om het met je verstand op te lossen.



Vraagje: Weet je zelf wel wat bij jou de bron is, waar de oorsprong is?



Ik wil er trouwens nog even bij zeggen dat ik enkel adviezen geef als medeforummer en ervaringsdeskundige. Ik wil dus niemands therapie in de weg zitten en benadrukken dat ieder daar zelf verantwoordelijk voor is.

Ik zit elke dag in de trein en de metro maar wat ben ik vies hiervan. Zie regelmatig zwaar verkouden mensen met hun hand langs hun neus met snot gaan om zich vervolgens staande te houden aan de paal of leuning. Bezwete mensen idem dito, hoestende passagiers jakkes. In de zomer zweten mensen hartstikke erg met als gevolg dat wanneer ze opstaan ze een vieze natte plek achterlaten op de bank. Jaah dat heb ik toch echt gezien. Of mensen die er niet zo fris uit zien, ik ga echt niet op hun plaats zitten. Het is bij mij zo doorgeslagen dat ik ook echt met walging in de bioscoop, restaurant of bij de dokter, ziekenhuis ed ga zitten. Ik doe het wel maar thuis aangekomen gaat alles gelijk de was in. Ik weet ook niet meer hoe ik hier van af kan komen. Het is bij mij geen angst om dood te gaan of ziek te worden maar ben er gewoon heel vies van.



Ja ik weet wat de meesten van jullie zullen zeggen; dan kan je niets meer aanraken, geld, pinautomaat etc etc en je wordt er niet ziek van... ..ja ik weet het maar ik kom er vrees ik nooit meer vanaf.

quote:dreamer01 schreef op 23 januari 2012 @ 20:42:

Ik heb denk ik een lichte vorm van smetvrees. Ik heb het alleen met eten. Ik vind het vreselijk als iemand anders mijn eten klaarmaakt of eraan heeft gezeten met zijn/haar vingers. Ook in een restaurant eten doe ik eigenlijk liever niet.

Ik durf het alleen nooit te zeggen, want ik weet wel zeker dat dat verkeerd wordt opgevat (in de zin van: jij bent vies).



Zie dit forum nu pas, maar heb hetzelfde als dreamer01.

Heb het alleen met eten, ben dus helemaal geen poets of zo.

Maar eet dus niets wat een ander heeft klaargemaakt.

Op een verjaardag of zo pak ik (bijna) nooit iets, alleen als ik weet dat er handen gewassen wordt voor het eten gemaakt wordt.

De gedachte waar ze met hun handen op of aan hebben gezeten, bah. Ik was zelf heel vaak mijn handen.

Heb er zelf geen problemen mee, anderen maken hier vaak een probleem van. Ik eet gewoon alleen wat ik zelf heb klaargemaakt.

Vind het overigens ook heel vies als er een huisdier rond loopt.

Ook dan hoef ik dus niets.

Heb net een topic gelezen over hoe vaak mensen hun handen wassen.... en denk dat ik toch moet concluderen dat ik ook smetvrezerig ben. Ben ook een tijdje bewust bezig geweest met proberen minder handen te wassen (geen effect trouwens). Heb geen idee hoe vaak ik het doe, maar alleen al 's ochtends zeker 10 x, en dan ben ik nog niet eens de deur uit. Vandaag werd ik helemaal gek toen mijn man met een vies doekje (2 dagen oud, lag te drogen voordat het dan de waszak in gaat) een vlekje wegwerkte en toen direct mij met twee handen vastpakte. Best ernstig... t heeft ook wel iets dwangmatigs.

Ik heb geen smetvrees, maar wel trekjes ervan.......

bv....ik loop in de stad, iemand loopt mij voorbij, en die ruik ik dan.

Ik ga dan echt bijna over mijn nek!!.....god wat kunnen mensen stinken.

Mensen zien eten.............kan ik ook niet waarderen.

Nadat ik mensen een hand heb gegeven wil ik ze eigenlijk zo snel mogelijk wassen..........Ik wil liever geen mensen in mijn hui!! Al die huidschilfers....gadverdamme.......

En dan deze nog.ik kan echt pisnijdig worden als mensen de toilet doortrekken zonder de deksel naar beneden te doen!!

Daar is namelijk die deksel voor.................ander gaan de bacterieen de lucht in.

Mensen die hun neus snuiten...hoesten......gadverdamme.