Psyche
alle pijlers
Woede uitbarstingen, wat te doen?
maandag 12 maart 2012 om 13:09
Lieve mede forummers,
Hopelijk kunnen jullie me helpen.
Dit forum kan hopelijk helpen om iets heel moeilijks en prive te bespreken....
Ik schaam me enorm voor mijzelf en hoe ik op dit moment op dingen reageer. Eigenlijk heb ik al sinds mijn tienerjaren last van woedeaanvallen en die worden soms in perioden met veel stress erger.
Even een korte omschrijving van mezelf: ik ben een rustig iemand die door mensen wordt gezien als heel lief en betrokken. Ik ben heel gevoelig en trek me dingen vaak te snel aan. Wat niemand weet is dat ik ook een hele donkere kant heb waar ik echt vanaf wil.
Ik heb de afgelopen jaren verschillende soorten therapieen doorlopen: cognitief, haptotherapie, therapie tegen sociale angst....
Maar het vreselijke is dat ik steeds meer van mijn vaders negatieve eigenschappen in mezelf herken.
De laatste tijd kan ik in ruzies amper mezelf stoppen en ben ik gewoon helemaal ziedend van woede. Ik heb echt het gevoel dat ik een boksbal zou willen en helemaal los zou willen gaan. En mijn vriend is daar allemaal de dupe van. Meestal begint zo'n aanval als mijn vriend iets zegt wat ik als gemeen zie, maar mijn reactie is niet in verhouding. Mijn vriend kan soms ineens vrij hard uit de hoek komen.
Wat mijn vraag aan jullie is: wie heeft er ajb advies? Na mijn woedeaanvallen voel ik me vaak doodongelukkig en ik begin me steeds meer voor mezelf te schamen.Ik heb nu al allerlei therapieen gehad maar zie gewoon even door de bomen het bos niet meer en weet niet hoe ik hier mee om kan gaan....Hopelijk kunnen jullie me helpen....
Hopelijk kunnen jullie me helpen.
Dit forum kan hopelijk helpen om iets heel moeilijks en prive te bespreken....
Ik schaam me enorm voor mijzelf en hoe ik op dit moment op dingen reageer. Eigenlijk heb ik al sinds mijn tienerjaren last van woedeaanvallen en die worden soms in perioden met veel stress erger.
Even een korte omschrijving van mezelf: ik ben een rustig iemand die door mensen wordt gezien als heel lief en betrokken. Ik ben heel gevoelig en trek me dingen vaak te snel aan. Wat niemand weet is dat ik ook een hele donkere kant heb waar ik echt vanaf wil.
Ik heb de afgelopen jaren verschillende soorten therapieen doorlopen: cognitief, haptotherapie, therapie tegen sociale angst....
Maar het vreselijke is dat ik steeds meer van mijn vaders negatieve eigenschappen in mezelf herken.
De laatste tijd kan ik in ruzies amper mezelf stoppen en ben ik gewoon helemaal ziedend van woede. Ik heb echt het gevoel dat ik een boksbal zou willen en helemaal los zou willen gaan. En mijn vriend is daar allemaal de dupe van. Meestal begint zo'n aanval als mijn vriend iets zegt wat ik als gemeen zie, maar mijn reactie is niet in verhouding. Mijn vriend kan soms ineens vrij hard uit de hoek komen.
Wat mijn vraag aan jullie is: wie heeft er ajb advies? Na mijn woedeaanvallen voel ik me vaak doodongelukkig en ik begin me steeds meer voor mezelf te schamen.Ik heb nu al allerlei therapieen gehad maar zie gewoon even door de bomen het bos niet meer en weet niet hoe ik hier mee om kan gaan....Hopelijk kunnen jullie me helpen....
maandag 12 maart 2012 om 13:13
Hi ondernemer, als ik merk dat de woede erger wordt dan neem ik de laatste tijd een soort van time out en probeer rustig adem te halen. Echter wat ik nu herken is dat mijn vriend ook heel koppig is en dan echt zijn gelijk of een excuses wil, hij blijft dan doorgaan en dan borrelt weer alles omhoog en een nog grotere lading
maandag 12 maart 2012 om 13:17
maandag 12 maart 2012 om 13:23
Hoi Elfie,
Herkenbaar verhaal. Ik ben een vrij teruggetrokken en meestal rustig persoon, hoewel ik niet onzeker of verlegen ben.
En ook ik heb een andere kant en kan soms om heel kleine dingen totaal ontploffen. Met inderdaad deuren gooien en schreeuwen en scheldpartijen enz. Ik doe iemand fysiek niks, en ik maak ook niks stuk (daarvoor heb ik op zo'n moment nog net voldoende controle). Ik geef dus bv wel een rotschop tegen de stofzuiger, maar doseer dat nog wel zo dat hij heel blijft.
Heb ook weleens schopbewegingen richting mijn man gemaakt tot mijn grote schande.
In mijn geval is het gedrag dat ik ken van mijn moeder, die toen ik klein was precies zo was.Alleen dan nog een graadje erger, want zij dreigde ook met zelfmoord enzo. En vernederde ons regelmatig.
Ik ben er inmiddels bijna helemaal vanaf. Het gebeurt een heel enkele keer nog wel dat ik onredelijk boos word, maar dat duurt inmiddels 2 minuten ipv een uur. En het blijft bij de deur dichtknallen bijvoorbeeld, of heel even tegen mijn man uit mijn vel springen. Vrijwel direct daarna heb ik mezelf weer onder controle en kan ik het op een normalere manier uiten.
Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik er (in mijn geval) achterkwam dat ik op dat soort momenten eigenlijk helemaal niet boos ben, maar ofwel bang ofwel verdrietig.
En dat dat emoties zijn waar ik helemaal niet mee overweg kan en dat ik die enorme boosheid daar als het ware voorschuif, zodat ik maar niet hoef te voelen wat ik eigenlijk voel.
Ik heb uiteindelijk Emdr gevolgd voor een aantal traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Dat was zwaar en vooral dodelijk vermoeiend, maar het heeft wel heel goed geholpen.
Verder heb ik met behulp van hypnotherapie en visualisaties meer grip op mijn woede gekregen en vooral ook meer ruimte weten te maken voor mijn andere emoties.
Inmiddels word ik regelmatig ook gewoon bang of verdrietig als dat is wat ik eigenlijk voel. En dat voelt als een enorme opluchting.
Ik weet natuurlijk helemaal niet of zoiets bij jou ook aan de hand is, maar ik wilde toch reageren omdat ik het zo goed herken.
En begrijp hoe rot het is als je jezelf zoiets ziet doen, en hoe je jezelf er over kunt schamen.
Sterkte!
Herkenbaar verhaal. Ik ben een vrij teruggetrokken en meestal rustig persoon, hoewel ik niet onzeker of verlegen ben.
En ook ik heb een andere kant en kan soms om heel kleine dingen totaal ontploffen. Met inderdaad deuren gooien en schreeuwen en scheldpartijen enz. Ik doe iemand fysiek niks, en ik maak ook niks stuk (daarvoor heb ik op zo'n moment nog net voldoende controle). Ik geef dus bv wel een rotschop tegen de stofzuiger, maar doseer dat nog wel zo dat hij heel blijft.
Heb ook weleens schopbewegingen richting mijn man gemaakt tot mijn grote schande.
In mijn geval is het gedrag dat ik ken van mijn moeder, die toen ik klein was precies zo was.Alleen dan nog een graadje erger, want zij dreigde ook met zelfmoord enzo. En vernederde ons regelmatig.
Ik ben er inmiddels bijna helemaal vanaf. Het gebeurt een heel enkele keer nog wel dat ik onredelijk boos word, maar dat duurt inmiddels 2 minuten ipv een uur. En het blijft bij de deur dichtknallen bijvoorbeeld, of heel even tegen mijn man uit mijn vel springen. Vrijwel direct daarna heb ik mezelf weer onder controle en kan ik het op een normalere manier uiten.
Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik er (in mijn geval) achterkwam dat ik op dat soort momenten eigenlijk helemaal niet boos ben, maar ofwel bang ofwel verdrietig.
En dat dat emoties zijn waar ik helemaal niet mee overweg kan en dat ik die enorme boosheid daar als het ware voorschuif, zodat ik maar niet hoef te voelen wat ik eigenlijk voel.
Ik heb uiteindelijk Emdr gevolgd voor een aantal traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Dat was zwaar en vooral dodelijk vermoeiend, maar het heeft wel heel goed geholpen.
Verder heb ik met behulp van hypnotherapie en visualisaties meer grip op mijn woede gekregen en vooral ook meer ruimte weten te maken voor mijn andere emoties.
Inmiddels word ik regelmatig ook gewoon bang of verdrietig als dat is wat ik eigenlijk voel. En dat voelt als een enorme opluchting.
Ik weet natuurlijk helemaal niet of zoiets bij jou ook aan de hand is, maar ik wilde toch reageren omdat ik het zo goed herken.
En begrijp hoe rot het is als je jezelf zoiets ziet doen, en hoe je jezelf er over kunt schamen.
Sterkte!
maandag 12 maart 2012 om 13:24
elfie: je schrijft dat je wordt gezien als lief en betrokken. Kan het niet zo zijn dat je jezelf veel teveel weg cijfert in contacten met anderen? (Je zegt bv. maar overal "ja" op om maar dat lieve en betrokken meisje te blijven). Op een gegeven moment kun je dat niet vol blijven houden en ga je uit proportie reageren.
maandag 12 maart 2012 om 13:30
quote:truffelmaffia schreef op 12 maart 2012 @ 13:17:
Tot 10 tellen helpt niet. Bij mij niet iig. Het moet er gewoon uit, de woede. Er moet iets stuk, iemand moet geslagen worden of ik moet mezelf pijn doen. (Tsja... Meestal kies ik het voor het eerste.)
Ik hoorde laatst van mijn psych een therapie tegen woedeaanvallen.Vervelend dat jij er ook last van hebt truffelmaffia weet jij hoe dat bij jou komt?
Tot 10 tellen helpt niet. Bij mij niet iig. Het moet er gewoon uit, de woede. Er moet iets stuk, iemand moet geslagen worden of ik moet mezelf pijn doen. (Tsja... Meestal kies ik het voor het eerste.)
Ik hoorde laatst van mijn psych een therapie tegen woedeaanvallen.Vervelend dat jij er ook last van hebt truffelmaffia weet jij hoe dat bij jou komt?
maandag 12 maart 2012 om 13:33
Eh, t eerste dat in me ookomt?
Regel die boksbal!
Lijkt me helemaal niet zo'n gek idee...
Ga op boksen. Als er 1 sport is die en over explosie en over controle gaat is dat t wel.
Fysiek stoom afblazen op structurele basis helpt wellicht.
Verder herken ik je verhaal een beetje... Ik kan ook ineens ontploffen. Meer stress, meer explosie gevaar, zeker wel.
Maar als ik al de hele dag op m'n tenen gelopen heb moeten ze thuis geen foute opmerkingen maken. Zeker niet als t aan m'n rechtvaardigheids gevoel raakt.
Wat ik niet herken is t echt hele kwetsende... Bij mij ontaard t meestal in huilen.
Als kind ben ik op judo gestuurd, dat hielp. zorgen dat ik genoeg beweeg helpt nog steeds. Goed eten ook... Eigenlijk helpt t gewoon als ik een betere conditie heb. Klinkt stom, weet ik.
Zou verder niet goed weten wat je ermee moet. Behalve alert blijven. Strategieën bedenken om ermee te dealen. Misschien eens te onderzoeken of er nog iets smeult van vroeger... Ik geloof daar nooit zo in, maar je weet maar nooit.
Regel die boksbal!
Lijkt me helemaal niet zo'n gek idee...
Ga op boksen. Als er 1 sport is die en over explosie en over controle gaat is dat t wel.
Fysiek stoom afblazen op structurele basis helpt wellicht.
Verder herken ik je verhaal een beetje... Ik kan ook ineens ontploffen. Meer stress, meer explosie gevaar, zeker wel.
Maar als ik al de hele dag op m'n tenen gelopen heb moeten ze thuis geen foute opmerkingen maken. Zeker niet als t aan m'n rechtvaardigheids gevoel raakt.
Wat ik niet herken is t echt hele kwetsende... Bij mij ontaard t meestal in huilen.
Als kind ben ik op judo gestuurd, dat hielp. zorgen dat ik genoeg beweeg helpt nog steeds. Goed eten ook... Eigenlijk helpt t gewoon als ik een betere conditie heb. Klinkt stom, weet ik.
Zou verder niet goed weten wat je ermee moet. Behalve alert blijven. Strategieën bedenken om ermee te dealen. Misschien eens te onderzoeken of er nog iets smeult van vroeger... Ik geloof daar nooit zo in, maar je weet maar nooit.
maandag 12 maart 2012 om 13:35
Ik boks meerdere malen per week. Nav jouw verhaal lijkt dat me niet afdoende, maar het is een heerlijke manier om echt helemaal kapot te gaan (fysiek) en jezelf af te reageren. Tegelijkertijd leer je juist ook om jezelf in te houden; je leert je kracht kennen en deze vast te houden of, op de juiste momenten, te laten ontploffen. Ik voel me altijd super ontspannen als ik daar vandaan kom en vind het onvergelijkbaar met elke andere (zware) vorm van sport.
Als het mogelijk is zou ik daar eens naar kijken, het kan een goede aanvulling zijn op iets van therapie of woedebeheersing. Hopelijk krijg je tips waar je iets aan hebt!
Als het mogelijk is zou ik daar eens naar kijken, het kan een goede aanvulling zijn op iets van therapie of woedebeheersing. Hopelijk krijg je tips waar je iets aan hebt!
maandag 12 maart 2012 om 13:35
quote:Gwendolyn schreef op 12 maart 2012 @ 13:23:
Hoi Elfie,
Herkenbaar verhaal. Ik ben een vrij teruggetrokken en meestal rustig persoon, hoewel ik niet onzeker of verlegen ben.
En ook ik heb een andere kant en kan soms om heel kleine dingen totaal ontploffen. Met inderdaad deuren gooien en schreeuwen en scheldpartijen enz. Ik doe iemand fysiek niks, en ik maak ook niks stuk (daarvoor heb ik op zo'n moment nog net voldoende controle). Ik geef dus bv wel een rotschop tegen de stofzuiger, maar doseer dat nog wel zo dat hij heel blijft.
Heb ook weleens schopbewegingen richting mijn man gemaakt tot mijn grote schande.
In mijn geval is het gedrag dat ik ken van mijn moeder, die toen ik klein was precies zo was.Alleen dan nog een graadje erger, want zij dreigde ook met zelfmoord enzo. En vernederde ons regelmatig.
Ik ben er inmiddels bijna helemaal vanaf. Het gebeurt een heel enkele keer nog wel dat ik onredelijk boos word, maar dat duurt inmiddels 2 minuten ipv een uur. En het blijft bij de deur dichtknallen bijvoorbeeld, of heel even tegen mijn man uit mijn vel springen. Vrijwel direct daarna heb ik mezelf weer onder controle en kan ik het op een normalere manier uiten.
Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik er (in mijn geval) achterkwam dat ik op dat soort momenten eigenlijk helemaal niet boos ben, maar ofwel bang ofwel verdrietig.
En dat dat emoties zijn waar ik helemaal niet mee overweg kan en dat ik die enorme boosheid daar als het ware voorschuif, zodat ik maar niet hoef te voelen wat ik eigenlijk voel.
Ik heb uiteindelijk Emdr gevolgd voor een aantal traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Dat was zwaar en vooral dodelijk vermoeiend, maar het heeft wel heel goed geholpen.
Verder heb ik met behulp van hypnotherapie en visualisaties meer grip op mijn woede gekregen en vooral ook meer ruimte weten te maken voor mijn andere emoties.
Inmiddels word ik regelmatig ook gewoon bang of verdrietig als dat is wat ik eigenlijk voel. En dat voelt als een enorme opluchting.
Ik weet natuurlijk helemaal niet of zoiets bij jou ook aan de hand is, maar ik wilde toch reageren omdat ik het zo goed herken.
En begrijp hoe rot het is als je jezelf zoiets ziet doen, en hoe je jezelf er over kunt schamen.
Sterkte!
Lieve Gwendolyn dankjewel voor het lieve en lange antwoord. Het is wel heel fijn om te lezen dat mensen het begrijpen en dat het soms dus ook beter kan gaan, zoals in jouw geval bijvoorbeeld
Maar ik lees ook dat je hier heel hard voor hebt gewerkt.
Ik geloof dat het bij mij ook wel angst en/of verdriet kan zijn en dat het er als woede uit komt, ik ga er eens op letten. Ook ga ik info opzoeken over EMDR.
Heel hartelijk bedankt voor je hulp
Hoi Elfie,
Herkenbaar verhaal. Ik ben een vrij teruggetrokken en meestal rustig persoon, hoewel ik niet onzeker of verlegen ben.
En ook ik heb een andere kant en kan soms om heel kleine dingen totaal ontploffen. Met inderdaad deuren gooien en schreeuwen en scheldpartijen enz. Ik doe iemand fysiek niks, en ik maak ook niks stuk (daarvoor heb ik op zo'n moment nog net voldoende controle). Ik geef dus bv wel een rotschop tegen de stofzuiger, maar doseer dat nog wel zo dat hij heel blijft.
Heb ook weleens schopbewegingen richting mijn man gemaakt tot mijn grote schande.
In mijn geval is het gedrag dat ik ken van mijn moeder, die toen ik klein was precies zo was.Alleen dan nog een graadje erger, want zij dreigde ook met zelfmoord enzo. En vernederde ons regelmatig.
Ik ben er inmiddels bijna helemaal vanaf. Het gebeurt een heel enkele keer nog wel dat ik onredelijk boos word, maar dat duurt inmiddels 2 minuten ipv een uur. En het blijft bij de deur dichtknallen bijvoorbeeld, of heel even tegen mijn man uit mijn vel springen. Vrijwel direct daarna heb ik mezelf weer onder controle en kan ik het op een normalere manier uiten.
Wat mij heel erg heeft geholpen is dat ik er (in mijn geval) achterkwam dat ik op dat soort momenten eigenlijk helemaal niet boos ben, maar ofwel bang ofwel verdrietig.
En dat dat emoties zijn waar ik helemaal niet mee overweg kan en dat ik die enorme boosheid daar als het ware voorschuif, zodat ik maar niet hoef te voelen wat ik eigenlijk voel.
Ik heb uiteindelijk Emdr gevolgd voor een aantal traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Dat was zwaar en vooral dodelijk vermoeiend, maar het heeft wel heel goed geholpen.
Verder heb ik met behulp van hypnotherapie en visualisaties meer grip op mijn woede gekregen en vooral ook meer ruimte weten te maken voor mijn andere emoties.
Inmiddels word ik regelmatig ook gewoon bang of verdrietig als dat is wat ik eigenlijk voel. En dat voelt als een enorme opluchting.
Ik weet natuurlijk helemaal niet of zoiets bij jou ook aan de hand is, maar ik wilde toch reageren omdat ik het zo goed herken.
En begrijp hoe rot het is als je jezelf zoiets ziet doen, en hoe je jezelf er over kunt schamen.
Sterkte!
Lieve Gwendolyn dankjewel voor het lieve en lange antwoord. Het is wel heel fijn om te lezen dat mensen het begrijpen en dat het soms dus ook beter kan gaan, zoals in jouw geval bijvoorbeeld
Maar ik lees ook dat je hier heel hard voor hebt gewerkt.Ik geloof dat het bij mij ook wel angst en/of verdriet kan zijn en dat het er als woede uit komt, ik ga er eens op letten. Ook ga ik info opzoeken over EMDR.
Heel hartelijk bedankt voor je hulp
maandag 12 maart 2012 om 13:37
maandag 12 maart 2012 om 13:37
quote:ketricken schreef op 12 maart 2012 @ 13:24:
elfie: je schrijft dat je wordt gezien als lief en betrokken. Kan het niet zo zijn dat je jezelf veel teveel weg cijfert in contacten met anderen? (Je zegt bv. maar overal "ja" op om maar dat lieve en betrokken meisje te blijven). Op een gegeven moment kun je dat niet vol blijven houden en ga je uit proportie reageren.Ja, grenzen aangeven vind ik inderdaad erg lastig. Ik doe het wel maar het kost mij veel energie....
elfie: je schrijft dat je wordt gezien als lief en betrokken. Kan het niet zo zijn dat je jezelf veel teveel weg cijfert in contacten met anderen? (Je zegt bv. maar overal "ja" op om maar dat lieve en betrokken meisje te blijven). Op een gegeven moment kun je dat niet vol blijven houden en ga je uit proportie reageren.Ja, grenzen aangeven vind ik inderdaad erg lastig. Ik doe het wel maar het kost mij veel energie....
maandag 12 maart 2012 om 13:47
maandag 12 maart 2012 om 13:59
Ik heb er ook last van, ik heb inmiddels mijn gedrag wel onder controle, het gevoel echter nog niet, dat heb ik nog niet helemaal in de hand, moet ook meer op mijn grenzen letten.
Ik heb er in het verleden helaas al eens iemand mee verwond, dus ik zorg er nu voor dat ik uit de situatie weg loop zodra ik de woede voel opborrelen (alsof mijn bloed kookt) en stap 2 is dan fysieke afleiding (bv. onder een ijskoude douche gaan staan).
En ook in mijn geval uit het zich als woede, maar is dat niet de achterliggende emotie.
Ik heb er in het verleden helaas al eens iemand mee verwond, dus ik zorg er nu voor dat ik uit de situatie weg loop zodra ik de woede voel opborrelen (alsof mijn bloed kookt) en stap 2 is dan fysieke afleiding (bv. onder een ijskoude douche gaan staan).
En ook in mijn geval uit het zich als woede, maar is dat niet de achterliggende emotie.
maandag 12 maart 2012 om 14:02
Ik ken en herken het ook. Lief meisje (ja ben bijna 30!!) maar af en toe met kans op ontploffingsgevaar.
Ik heb zo ver ik kan zien geen aanleidingen in mijn jeugd voor deze ontwikkeling. Ik wil er wel graag van af.
Gister had ik zo'n dag en ik voel dat ik nu ook het e.e.a. aan het onderdrukken ben en ik vrees dat dat er vanavond uit knalt. Ik wil het niet maar ik weet niet wat ik er tegen kan doen.
Ik heb zo ver ik kan zien geen aanleidingen in mijn jeugd voor deze ontwikkeling. Ik wil er wel graag van af.
Gister had ik zo'n dag en ik voel dat ik nu ook het e.e.a. aan het onderdrukken ben en ik vrees dat dat er vanavond uit knalt. Ik wil het niet maar ik weet niet wat ik er tegen kan doen.
maandag 12 maart 2012 om 14:42
Ondanks dat ik dit niemand toewens is het toch wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met dit probleem.
Sommigen omschreven het al heel pakkend het is een explosie in mezelf. Ik zou willen slaan, schoppen, bijten! Niet iemand maar gewoon iets kapot maken.
Het is eigenlijk een paar jaar een stuk beter gegaan maar ik zit nu in een stressvolle tijd en merk dat het weer allemaal teveel word en uit de hand loopt. Gisteren ben ik zo boos geworden dat ik voor mijn idee uit het raam wilde springen. Daarna heel verdrietig en huilend excuses gemaakt. Ik dacht dit laat ik me niet meer overkomen, ik mezelf toegesproken, tactieken bedacht...maar wat denk je vanochtend weer hetzelfde liedje voelde ik me weer zo neergehaald, zo falen, wilde een eind aan mijn relatie maken, wegwezen, alleen op een eiland gaan zitten.
Ik ben nu ontzettend down en zie het even allemaal niet meer zitten. Ik zou vandaag allemaal positieve dingen ondernemen die ik de laatste tijd steeds uit heb zitten stellen en zie dat het alweer later en later wordt. Ik voel me een mislukkeling, zit alleen maar chocolade te eten en zie even nergens meer de zin van in.
Dit gevoel gaat wel weer over maar heb even zo enorm de balen van mezelf!!!!
Sommigen omschreven het al heel pakkend het is een explosie in mezelf. Ik zou willen slaan, schoppen, bijten! Niet iemand maar gewoon iets kapot maken.
Het is eigenlijk een paar jaar een stuk beter gegaan maar ik zit nu in een stressvolle tijd en merk dat het weer allemaal teveel word en uit de hand loopt. Gisteren ben ik zo boos geworden dat ik voor mijn idee uit het raam wilde springen. Daarna heel verdrietig en huilend excuses gemaakt. Ik dacht dit laat ik me niet meer overkomen, ik mezelf toegesproken, tactieken bedacht...maar wat denk je vanochtend weer hetzelfde liedje voelde ik me weer zo neergehaald, zo falen, wilde een eind aan mijn relatie maken, wegwezen, alleen op een eiland gaan zitten.
Ik ben nu ontzettend down en zie het even allemaal niet meer zitten. Ik zou vandaag allemaal positieve dingen ondernemen die ik de laatste tijd steeds uit heb zitten stellen en zie dat het alweer later en later wordt. Ik voel me een mislukkeling, zit alleen maar chocolade te eten en zie even nergens meer de zin van in.
Dit gevoel gaat wel weer over maar heb even zo enorm de balen van mezelf!!!!
maandag 12 maart 2012 om 14:56
Dat heeft mijn vent ook wel, en die krijgt er medicatie voor.
Vaak komt het door een trauwma, ik hoop dat je vriend rustig kan blijven als jij zo boos bent.
Het beschadigt iemand wel diep in een relatie als je zo reageerd, en uiteindelijk vernaderd deze persoon waar je ooit op gevallen bent zo erg dat die gene zichzelf niet meer herkend.
Ik hoop dat je die agressie therapie, of welke soort dan ook gaat volgen.
Want dit is ook voor jou geen leven.
Praat ook veel met je vriend, en geef eerlijk je fouten toe.
Maar zeker niet goedpraten voor jezelf.
Ik denk gewoon dat door je jeugd, jij dit over hebt gehouden... je hebt dit zo geleerd.
Ook is het aardje wel in het beestje, maar je kunt ermee leren omgaan.
Je kunt beter tegen iets aanschoppen en even een gil geven, dan het op je mannetje af te reageren.
Je wil toch dat hij blijft zoals hij is?
Als je beter leert praten (jja dat klinkt stom) dan leer je je woede ook beheersen.
Dus een comunicatie sociale vaardigheden volgen.
Leren praten, zodat dat via praten kan... je frustraties.
Die woede die jij in je hebt, kun je ook gebruiken voor het leren van communiceren.
Want het is en blijft kracht, wat bij jou dus een nadeel is.
Vaak komt het door een trauwma, ik hoop dat je vriend rustig kan blijven als jij zo boos bent.
Het beschadigt iemand wel diep in een relatie als je zo reageerd, en uiteindelijk vernaderd deze persoon waar je ooit op gevallen bent zo erg dat die gene zichzelf niet meer herkend.
Ik hoop dat je die agressie therapie, of welke soort dan ook gaat volgen.
Want dit is ook voor jou geen leven.
Praat ook veel met je vriend, en geef eerlijk je fouten toe.
Maar zeker niet goedpraten voor jezelf.
Ik denk gewoon dat door je jeugd, jij dit over hebt gehouden... je hebt dit zo geleerd.
Ook is het aardje wel in het beestje, maar je kunt ermee leren omgaan.
Je kunt beter tegen iets aanschoppen en even een gil geven, dan het op je mannetje af te reageren.
Je wil toch dat hij blijft zoals hij is?
Als je beter leert praten (jja dat klinkt stom) dan leer je je woede ook beheersen.
Dus een comunicatie sociale vaardigheden volgen.
Leren praten, zodat dat via praten kan... je frustraties.
Die woede die jij in je hebt, kun je ook gebruiken voor het leren van communiceren.
Want het is en blijft kracht, wat bij jou dus een nadeel is.