Psyche
alle pijlers
Woede uitbarstingen, wat te doen?
maandag 12 maart 2012 om 13:09
Lieve mede forummers,
Hopelijk kunnen jullie me helpen.
Dit forum kan hopelijk helpen om iets heel moeilijks en prive te bespreken....
Ik schaam me enorm voor mijzelf en hoe ik op dit moment op dingen reageer. Eigenlijk heb ik al sinds mijn tienerjaren last van woedeaanvallen en die worden soms in perioden met veel stress erger.
Even een korte omschrijving van mezelf: ik ben een rustig iemand die door mensen wordt gezien als heel lief en betrokken. Ik ben heel gevoelig en trek me dingen vaak te snel aan. Wat niemand weet is dat ik ook een hele donkere kant heb waar ik echt vanaf wil.
Ik heb de afgelopen jaren verschillende soorten therapieen doorlopen: cognitief, haptotherapie, therapie tegen sociale angst....
Maar het vreselijke is dat ik steeds meer van mijn vaders negatieve eigenschappen in mezelf herken.
De laatste tijd kan ik in ruzies amper mezelf stoppen en ben ik gewoon helemaal ziedend van woede. Ik heb echt het gevoel dat ik een boksbal zou willen en helemaal los zou willen gaan. En mijn vriend is daar allemaal de dupe van. Meestal begint zo'n aanval als mijn vriend iets zegt wat ik als gemeen zie, maar mijn reactie is niet in verhouding. Mijn vriend kan soms ineens vrij hard uit de hoek komen.
Wat mijn vraag aan jullie is: wie heeft er ajb advies? Na mijn woedeaanvallen voel ik me vaak doodongelukkig en ik begin me steeds meer voor mezelf te schamen.Ik heb nu al allerlei therapieen gehad maar zie gewoon even door de bomen het bos niet meer en weet niet hoe ik hier mee om kan gaan....Hopelijk kunnen jullie me helpen....
Hopelijk kunnen jullie me helpen.
Dit forum kan hopelijk helpen om iets heel moeilijks en prive te bespreken....
Ik schaam me enorm voor mijzelf en hoe ik op dit moment op dingen reageer. Eigenlijk heb ik al sinds mijn tienerjaren last van woedeaanvallen en die worden soms in perioden met veel stress erger.
Even een korte omschrijving van mezelf: ik ben een rustig iemand die door mensen wordt gezien als heel lief en betrokken. Ik ben heel gevoelig en trek me dingen vaak te snel aan. Wat niemand weet is dat ik ook een hele donkere kant heb waar ik echt vanaf wil.
Ik heb de afgelopen jaren verschillende soorten therapieen doorlopen: cognitief, haptotherapie, therapie tegen sociale angst....
Maar het vreselijke is dat ik steeds meer van mijn vaders negatieve eigenschappen in mezelf herken.
De laatste tijd kan ik in ruzies amper mezelf stoppen en ben ik gewoon helemaal ziedend van woede. Ik heb echt het gevoel dat ik een boksbal zou willen en helemaal los zou willen gaan. En mijn vriend is daar allemaal de dupe van. Meestal begint zo'n aanval als mijn vriend iets zegt wat ik als gemeen zie, maar mijn reactie is niet in verhouding. Mijn vriend kan soms ineens vrij hard uit de hoek komen.
Wat mijn vraag aan jullie is: wie heeft er ajb advies? Na mijn woedeaanvallen voel ik me vaak doodongelukkig en ik begin me steeds meer voor mezelf te schamen.Ik heb nu al allerlei therapieen gehad maar zie gewoon even door de bomen het bos niet meer en weet niet hoe ik hier mee om kan gaan....Hopelijk kunnen jullie me helpen....
maandag 12 maart 2012 om 15:09
maandag 12 maart 2012 om 15:31
Wat naar Elfie, dat je je zo voelt! Ik herken het helaas. Ik voelde me zo compleet mislukt op zo'n moment. Maar weet je, jezelf op je kop geven heeft geen zin. Je doet niet voor je lol zo. En je stapelt alleen maar meer negativiteit op je eigen bordje. Vind jezelf desnoods maar even heel zielig, maar geef jezelf niet teveel op je kop, daar maak je het echt alleen maar erger mee.
En het klinkt alsof je jezelf juist even wat ruimte moet gunnen, omdat het je allemaal een beetje teveel is op het moment?
Wees maar een beetje lief voor jezelf, ook al voelt het misschien alsof je dat helemaal niet verdient.
Makkelijk gezegd allemaal, ik weet het, en moeilijk om op jezelf toe te passen. Heeft bij mij ook heel lang geduurd eer ik dat kon.
Om op de vraag over hoofdpijn terug te komen:
Hier wel hoofdpijn en volledig uitgeput na zo'n ontploffing. Maar eigenlijk bijna nooit een huilbui. Maar ik bleef dan ook uren kwaad. Ik denk omdat ik dus eigenlijk nooit echt mezelf helemaal liet gaan, maar zelfs tijdens mijn uitbarstingen toch nog een soort controle had, want ik zorgde altijd dat het binnen bepaalde grenzen bleef. Ik liet mezelf nooit volledig gaan en dat is denk ik ook maar goed, want als ik zo'n ontploffing heb, dan ben ik in staat om iemand echt wat aan te doen.
Bedenk me net dat ik waarschijnlijk ook geen huilbui krijg omdat huilen in de nabijheid van iemand anders voor mij extreem onveilig voelt.
Sterkte meiden, het is echt heel naar om je zo te voelen.
maandag 12 maart 2012 om 16:46
woensdag 14 maart 2012 om 11:19
quote:landa0 schreef op 12 maart 2012 @ 16:46:
ik moet er niet aan denken dat er op zo'n vreselijk moment opnames van me worden gemaakt.......dan zou ik helemaal niet meer met mezelf kunnen leven..haha.... ik krijg achteraf ook bijna altijd een huilbui ,met allemaal rotgedachten, schuldgevoel.....vreselijk.
Ik heb dat destijds bewust gedaan, omdat ik achteraf nooit zo goed wist wat er nu precies gebeurde, wat de trigger was, etc.
Heel confronterend om jezelf zo te zien en het heeft ook zeker wel nut gehad.
ik moet er niet aan denken dat er op zo'n vreselijk moment opnames van me worden gemaakt.......dan zou ik helemaal niet meer met mezelf kunnen leven..haha.... ik krijg achteraf ook bijna altijd een huilbui ,met allemaal rotgedachten, schuldgevoel.....vreselijk.
Ik heb dat destijds bewust gedaan, omdat ik achteraf nooit zo goed wist wat er nu precies gebeurde, wat de trigger was, etc.
Heel confronterend om jezelf zo te zien en het heeft ook zeker wel nut gehad.
zaterdag 17 maart 2012 om 20:34
Ik herken het helaas ook:-( het lijken bij mij dat het komt doordat ik met bepaalde gebeurtenissen/gevoelens (bv ziekte van mn vader, relatie tussen mn ouders loopt niet lekker) niet overweg kan, stressvolle periodes, en ook wanneer ik ongesteld moet worden. Ik schreeuw ik schop en sla tegen dingen muur/krabpaal van kat, gooi de afstandsbediening kapot:$ ik schaam me hier heel erg voor. Mijn vriend reageert gelukkig heel begripvol maar ik vind het zo erg dat ik hem weer teleurstel door weer zon bui te hebben. Laatste tijd kan ik me vaker beheersen door even niets te zeggen/doen maar even bewust adem te halen en te proberen te
kalmeren. Ook heb ik het idee dat ik even rustig aan moet doen met m'n tijd. Tijd voor mezelf hebben, niet alles volplannen, soms niets doen of juist spontaan iets gaan doen. Tijd en rust voor mezelf.
Nu ik dit schrijf lig ik even alleen op bed om tot mezelf te komen, ik merkte dat ik heel geïrriteerd reageerde naar m'n vriend, wil niet dat ik weer een "bui" krijg we gaan namelijk zo nog gezellig film kijken. K wil dat de avond gezellig blijft:-)
Maar jeej wat baal ik ervan en wat vind ik er moeilijk om dit te veranderen!!
kalmeren. Ook heb ik het idee dat ik even rustig aan moet doen met m'n tijd. Tijd voor mezelf hebben, niet alles volplannen, soms niets doen of juist spontaan iets gaan doen. Tijd en rust voor mezelf.
Nu ik dit schrijf lig ik even alleen op bed om tot mezelf te komen, ik merkte dat ik heel geïrriteerd reageerde naar m'n vriend, wil niet dat ik weer een "bui" krijg we gaan namelijk zo nog gezellig film kijken. K wil dat de avond gezellig blijft:-)
Maar jeej wat baal ik ervan en wat vind ik er moeilijk om dit te veranderen!!