Psyche
alle pijlers
Zoon moet het huis uit, maar hoe?
zaterdag 3 oktober 2009 om 11:17
Afgelopen donderdag een behoorlijk conflict gehad met mijn zoon. Hij heeft mij uitgescholden (behoorlijk vergaand) en iets kapot gegooid wat mij erg dierbaar is.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:07
Dat er veel aan vooraf gaat dat weet ik, en dat weet ik als geen ander want ik heb ooit zo'n kind in huis genomen, letterlijk van de straat gehaald. Zoveel problemen, zoveel schulden, zoveel drama. En toch zo'n lief joch. Ik snap dat het soms uitzichtloos lijkt maar er zijn andere manieren. En ik schaam me niet. Jullie lijken het allemaal normaal te vinden dat dat kind zo snel mogelijk en als het even kan onder dwang dat huis uit gezet wordt. Pak het dan iig professioneel aan. Zoek hulp, praat, dwing niet want je helpt je kind de afgrond in. De situatie nu moet duidelijk anders maar aan je kind denken mag best hoor, dus zorgen dat het geen strafblad krijgt door jouw toedoen, omdat hij niet weg wil. Kan hij wel voor zichzelf zorgen? En wat ik al zei: hoe zit dat met opleiding? Kan dat afgemaakt worden dan?
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:08
quote:Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 11:58:
Moonlight, ik weet alles over gedwongen opnames...het moet dan heel ver gaan, helaas. Ik wil geen zachte heelmeester zijn, maar ik wil ook geen dood kind. Dat is de tang waar ik in zit.
Ehm... als je tips wilt
(ik sta nog half in de sarcastische modus...)
Nee ik begrijp het. Ik heb wel eens gelezen dat iemand zelf tot inkeer kwam nadat hij bij zijn ouders echt niet meer welkom was, toen helemaal alleen was, op straat stond en het zelf moest gaan doen.
Toen kwam de gedachte: Wat heb ik gedaan..? Ik wil dit niet.
Je kunt het niet voorspellen, of dat bij jouw zoon ook gaat gebeuren, die omslag.
Zelfs als je je kind op straat zet, zal dan in NL betekenen dat hij nog goede kans op een dak boven zijn hoofd heeft (verslaafdenopvang)
Ik wens je veel wijsheid toe.
Moonlight, ik weet alles over gedwongen opnames...het moet dan heel ver gaan, helaas. Ik wil geen zachte heelmeester zijn, maar ik wil ook geen dood kind. Dat is de tang waar ik in zit.
Ehm... als je tips wilt
(ik sta nog half in de sarcastische modus...)
Nee ik begrijp het. Ik heb wel eens gelezen dat iemand zelf tot inkeer kwam nadat hij bij zijn ouders echt niet meer welkom was, toen helemaal alleen was, op straat stond en het zelf moest gaan doen.
Toen kwam de gedachte: Wat heb ik gedaan..? Ik wil dit niet.
Je kunt het niet voorspellen, of dat bij jouw zoon ook gaat gebeuren, die omslag.
Zelfs als je je kind op straat zet, zal dan in NL betekenen dat hij nog goede kans op een dak boven zijn hoofd heeft (verslaafdenopvang)
Ik wens je veel wijsheid toe.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:09
Lin, krijg je zelf wel ondersteuning. Denk aan maatschappelijk werk of psychollog. Maatschappelijk werk kan je informeren over de mogelijkheden voor je zoon.
Het traject waar je inzit is heel zwaard, doe dit niet alleen.
En laat je je liever kapot maken dan dat je zoon een strafblad krijgt? Stel je zoon een ultimatum, zeg wat de gevolgen zijn en voor dit ook direct uit nadat het ultimatum verstreken is. Jouw zoon manipuleert jouw, geniet hiervan en weet dat ie jouw de baas is. Laat zien dat jij de baas bent zolonag hij in jouw huis woont. Hij is volwassen genoeg om te weten dat in jouw huis jouw regels gelden.
Dus ulitamatum stellen en daaraan overgaan tot actie. Nogmaals ik weet dat dit makkelijk gezegd is dan gedaan. Je moet echt voor jezelf opkomen, je grenzen aangeven.
Het traject waar je inzit is heel zwaard, doe dit niet alleen.
En laat je je liever kapot maken dan dat je zoon een strafblad krijgt? Stel je zoon een ultimatum, zeg wat de gevolgen zijn en voor dit ook direct uit nadat het ultimatum verstreken is. Jouw zoon manipuleert jouw, geniet hiervan en weet dat ie jouw de baas is. Laat zien dat jij de baas bent zolonag hij in jouw huis woont. Hij is volwassen genoeg om te weten dat in jouw huis jouw regels gelden.
Dus ulitamatum stellen en daaraan overgaan tot actie. Nogmaals ik weet dat dit makkelijk gezegd is dan gedaan. Je moet echt voor jezelf opkomen, je grenzen aangeven.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:09
Bianca, bedankt voor je tip. Die zal ik doorgeven aan zoon.
Meds, heel erg bedankt voor jouw tip. Daar heb ik nog niet aan gedacht. Dat zou een oplossing kunnen zijn. Ik gun mijn zoon echt geen strafblad, maar hij moet gaan, voor zijn en mijn gezondheid.
Redpoppy, jouw reactie vind ik ronduit grof. Wat denk je nou? Als er iemand is die heel hard heeft geknokt en alles heeft gedaan om haar kind op rails te krijgen en te houden, dan ben ik het wel. Ik heb geen enkel middel laten liggen om te zorgen dat het goed met hem ging. Hem op straat zetten op zijn 17de was nb. op aanraden van de hulpverlening. Het was het moeilijkste en het zwaarste wat ik ooit gedaan heb. Ik ging er zelf bijna aan kapot, maar ik deed het wel uit liefde. Als ik hem toen niet losgelaten had, had hij nooit kunnen ontdekken dat hij zelf in staat was (is) om problemen op te lossen. Zijn gedrag was toen vele malen erger dan nu. Als een kind niet leert dat gedrag consequenties heeft, bega je een nog grotere misdaad....(zoals wuives al zei). Hem toen "binnenhouden" omdat ik me dan minder ongerust maakte, dat zou pas egoistisch en zielig zijn.
Meds, heel erg bedankt voor jouw tip. Daar heb ik nog niet aan gedacht. Dat zou een oplossing kunnen zijn. Ik gun mijn zoon echt geen strafblad, maar hij moet gaan, voor zijn en mijn gezondheid.
Redpoppy, jouw reactie vind ik ronduit grof. Wat denk je nou? Als er iemand is die heel hard heeft geknokt en alles heeft gedaan om haar kind op rails te krijgen en te houden, dan ben ik het wel. Ik heb geen enkel middel laten liggen om te zorgen dat het goed met hem ging. Hem op straat zetten op zijn 17de was nb. op aanraden van de hulpverlening. Het was het moeilijkste en het zwaarste wat ik ooit gedaan heb. Ik ging er zelf bijna aan kapot, maar ik deed het wel uit liefde. Als ik hem toen niet losgelaten had, had hij nooit kunnen ontdekken dat hij zelf in staat was (is) om problemen op te lossen. Zijn gedrag was toen vele malen erger dan nu. Als een kind niet leert dat gedrag consequenties heeft, bega je een nog grotere misdaad....(zoals wuives al zei). Hem toen "binnenhouden" omdat ik me dan minder ongerust maakte, dat zou pas egoistisch en zielig zijn.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:09
[quote]Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 11:58:
bo[fgcolor=#B30F00]rderline of narcistisch persoonlijkheidsstoornis kan ontwikkelen.
Kijk eens of een vrijwillige aanmelding bij PTC de Viersprong helpt.
Psychotherapeutisch centrum om mensen met een persoonlijkheidsstoornis te helpen.
Hij is niet dom en heeft wel weer doorzettingsvermogen als het op werken aankomt (hoewel geld een belangrijke motivator voor hem is, vanwege het bekostigen van wiet en drank). Onder al die bravour van hem, zit ook een kwetsbaar jongetje dat het graag goed wil doen en nog veel bevestiging nodig heeft (al overschreeuwt hij dat nu). Hij kan heel sociaal en communicatief zijn als hij zijn middelenmisbruik in de hand heeft. Dat maakt het ook zo moeilijk, het is gewoon geen rotjoch.
En dat maakt een moederhart zo groot! Dat kwetsbare jongetje kan je ook positief bevestigen op zijn kwaliteiten ipv op de negatieve dingen die hij doet.
De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol.
Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica.
Het is dus niet raar dat de aanleg voor een persoonlijkheidstoornis en verslavende middelen op de loer liggen?!
Nogmaals sterkte met deze situatie
bo[fgcolor=#B30F00]rderline of narcistisch persoonlijkheidsstoornis kan ontwikkelen.
Kijk eens of een vrijwillige aanmelding bij PTC de Viersprong helpt.
Psychotherapeutisch centrum om mensen met een persoonlijkheidsstoornis te helpen.
Hij is niet dom en heeft wel weer doorzettingsvermogen als het op werken aankomt (hoewel geld een belangrijke motivator voor hem is, vanwege het bekostigen van wiet en drank). Onder al die bravour van hem, zit ook een kwetsbaar jongetje dat het graag goed wil doen en nog veel bevestiging nodig heeft (al overschreeuwt hij dat nu). Hij kan heel sociaal en communicatief zijn als hij zijn middelenmisbruik in de hand heeft. Dat maakt het ook zo moeilijk, het is gewoon geen rotjoch.
En dat maakt een moederhart zo groot! Dat kwetsbare jongetje kan je ook positief bevestigen op zijn kwaliteiten ipv op de negatieve dingen die hij doet.
De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol.
Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica.
Het is dus niet raar dat de aanleg voor een persoonlijkheidstoornis en verslavende middelen op de loer liggen?!
Nogmaals sterkte met deze situatie
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:10
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 12:07:
Dat er veel aan vooraf gaat dat weet ik, en dat weet ik als geen ander want ik heb ooit zo'n kind in huis genomen, letterlijk van de straat gehaald. Zoveel problemen, zoveel schulden, zoveel drama. En toch zo'n lief joch. Ik snap dat het soms uitzichtloos lijkt maar er zijn andere manieren. Nogal makkelijk oordelen he, wanneer je doet alsof jouw keuze om een "ach gossie"-kind in huis te halen hetzelfde is als een moeder die al 10 jaar worstelt met haar bloedeigen zoon waar het niet goed mee gaat.
Dat er veel aan vooraf gaat dat weet ik, en dat weet ik als geen ander want ik heb ooit zo'n kind in huis genomen, letterlijk van de straat gehaald. Zoveel problemen, zoveel schulden, zoveel drama. En toch zo'n lief joch. Ik snap dat het soms uitzichtloos lijkt maar er zijn andere manieren. Nogal makkelijk oordelen he, wanneer je doet alsof jouw keuze om een "ach gossie"-kind in huis te halen hetzelfde is als een moeder die al 10 jaar worstelt met haar bloedeigen zoon waar het niet goed mee gaat.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:11
"Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk."
"Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden."
"De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol. Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica."
"Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven."
-----------------------------------------------------
Om je rust te krijgen en te behouden, zou je eerst alle mannen mensen uit je leven moeten bannen die al je energie opzuigen.
"Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden."
"De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol. Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica."
"Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven."
-----------------------------------------------------
Om je rust te krijgen en te behouden, zou je eerst alle mannen mensen uit je leven moeten bannen die al je energie opzuigen.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:16
@Moon, ik ben het daar niet mee eens. Maar ieder zijn mening.
Verplaats je in kind. Al zoveel problemen, een moeilijke jeugd, een vader die geen vader is. Dan kom je al zoveel te kort. Wat er verder nog gepasseerd is binnen jullie gezin en dus in zijn jeugd kunnen wij niet weten maar als ik ieders probleem in dit gezin zo al hoor dan zal dat vast veel zijn. Dan is het voor niemand makkelijk, maar op straat zetten? Zeker op 17-jarige leeftijd vind ik dat erg, en ik schaam me geen seconde om dat hier neer te zetten. We zijn nu vijf jaar verder dus nu mag er best iets duidelijker en harder opgetreden worden maar zorg dat dat kind geen strafblad krijgt. Lijkt me niet nodig.
Verplaats je in kind. Al zoveel problemen, een moeilijke jeugd, een vader die geen vader is. Dan kom je al zoveel te kort. Wat er verder nog gepasseerd is binnen jullie gezin en dus in zijn jeugd kunnen wij niet weten maar als ik ieders probleem in dit gezin zo al hoor dan zal dat vast veel zijn. Dan is het voor niemand makkelijk, maar op straat zetten? Zeker op 17-jarige leeftijd vind ik dat erg, en ik schaam me geen seconde om dat hier neer te zetten. We zijn nu vijf jaar verder dus nu mag er best iets duidelijker en harder opgetreden worden maar zorg dat dat kind geen strafblad krijgt. Lijkt me niet nodig.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:17
quote:paloma schreef op 03 oktober 2009 @ 12:11:
"Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk."
"Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden."
"De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol. Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica."
"Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven."
-----------------------------------------------------
Om je rust te krijgen en te behouden, zou je eerst alle mannen mensen uit je leven moeten bannen die al je energie opzuigen.Ik ben het volledig met Paloma eens. Het viel mij ook al meteen op dat alle vier (of vijf, als je vriendinnetje meerekent) de hoofdpersonen nogal wat psychische problemen hebben.
Lin, even hard gezegd: waarom nu weer in een relatie zitten met iemand met psychische stoornissen, terwijl je zelf niet stabiel bent, je al een mislukte relatie met zo iemand achter de rug hebt, je kind al zulke problemen heeft én de onderlinge verhoudingen toch al allemaal enorm op scherp staan?
Dit heeft misschien niet direct met het acute probleem van je zoon uit huis willen hebben te maken, maar ik denk wel dat er veel achterliggende problematiek speelt in jullie hele systeem, waardoor niet alles op conto van zoon geschreven kan worden.
Wat doe jij er zelf aan om stabiel te blijven? (Behalve nu -terecht- enige afstand van zoon te willen nemen?)
"Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk."
"Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden."
"De vader.....pffff.....is zelf verslaafd aan alcohol. Heeft heel veel persoonlijkheidsstoornissen en lijdt aan pseudo-logica fantastica."
"Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven."
-----------------------------------------------------
Om je rust te krijgen en te behouden, zou je eerst alle mannen mensen uit je leven moeten bannen die al je energie opzuigen.Ik ben het volledig met Paloma eens. Het viel mij ook al meteen op dat alle vier (of vijf, als je vriendinnetje meerekent) de hoofdpersonen nogal wat psychische problemen hebben.
Lin, even hard gezegd: waarom nu weer in een relatie zitten met iemand met psychische stoornissen, terwijl je zelf niet stabiel bent, je al een mislukte relatie met zo iemand achter de rug hebt, je kind al zulke problemen heeft én de onderlinge verhoudingen toch al allemaal enorm op scherp staan?
Dit heeft misschien niet direct met het acute probleem van je zoon uit huis willen hebben te maken, maar ik denk wel dat er veel achterliggende problematiek speelt in jullie hele systeem, waardoor niet alles op conto van zoon geschreven kan worden.
Wat doe jij er zelf aan om stabiel te blijven? (Behalve nu -terecht- enige afstand van zoon te willen nemen?)
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:24
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 12:16:
@Moon, ik ben het daar niet mee eens. Maar ieder zijn mening.
Verplaats je in kind. Al zoveel problemen, een moeilijke jeugd, een vader die geen vader is. Dan kom je al zoveel te kort. Wat er verder nog gepasseerd is binnen jullie gezin en dus in zijn jeugd kunnen wij niet weten maar als ik ieders probleem in dit gezin zo al hoor dan zal dat vast veel zijn. Dan is het voor niemand makkelijk, maar op straat zetten? Zeker op 17-jarige leeftijd vind ik dat erg, en ik schaam me geen seconde om dat hier neer te zetten. We zijn nu vijf jaar verder dus nu mag er best iets duidelijker en harder opgetreden worden maar zorg dat dat kind geen strafblad krijgt. Lijkt me niet nodig.
Ja geen probleem dat we van mening verschillen.
De jongen is overigens geen 17, maar 22.
@Moon, ik ben het daar niet mee eens. Maar ieder zijn mening.
Verplaats je in kind. Al zoveel problemen, een moeilijke jeugd, een vader die geen vader is. Dan kom je al zoveel te kort. Wat er verder nog gepasseerd is binnen jullie gezin en dus in zijn jeugd kunnen wij niet weten maar als ik ieders probleem in dit gezin zo al hoor dan zal dat vast veel zijn. Dan is het voor niemand makkelijk, maar op straat zetten? Zeker op 17-jarige leeftijd vind ik dat erg, en ik schaam me geen seconde om dat hier neer te zetten. We zijn nu vijf jaar verder dus nu mag er best iets duidelijker en harder opgetreden worden maar zorg dat dat kind geen strafblad krijgt. Lijkt me niet nodig.
Ja geen probleem dat we van mening verschillen.
De jongen is overigens geen 17, maar 22.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:24
Ik oordeel niet. Ik bedoel het niet grof, ik vind niemand in dit verhaal slecht, niemand heeft schuld, maar het kan ook anders. En je kind op straat zetten ja, dat vind ik erg, dat is mijn mening. Ik wil je sterkte wensen om hier goed uit te komen maar ondanks de radeloosheid, verlies toch je kind niet uit het oog, daarmee bedoel ik in deze: zorg dat hij geen strafblad krijgt, en zijn school kan afmaken.
Ik laat het hier voor wat het is, mijn mening wijkt duidelijk af, dat geeft niet, maar ik wilde het toch neerzetten.
Ik laat het hier voor wat het is, mijn mening wijkt duidelijk af, dat geeft niet, maar ik wilde het toch neerzetten.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:27
Redpoppy, lees even goed. Ik wil niet dat mijn zoon een strafblad krijgt en ben dus wanhopig op zoek naar andere oplossingen (bv. die van Meds).
Ik ben zelf erfelijk belast (depressies en suicides in mijn familie) dat is al heel hard knokken om toch verantwoording te nemen en proberen een zo goed mogelijk mens te zijn (ik zit al 25 jaar in "therapie" op en af om dat te bereiken/behouden).
Mijn zoon is op zijn beurt ook weer erfelijk belast (van beide kanten) en heeft moeten opgroeien zonder vader en in armoedige omstandigheden. (ik heb verder geen familie en weinig steun gehad). Dat zijn de feiten, daar heeft niemand schuld aan. Het is zoals het is.
Hij is op zijn 15de begonnen met blowen omdat hij daardoor eindelijk een vriendengroep kreeg (de alternatieve scene) iets wat hem daarvoor (door de adhd en autisme) niet lukte. Dat blowen gaf hem ook "rust" in zijn hoofd. Natuurlijk is alles geprobeerd om hem, op een minder destructieve manier, rust te laten vinden/hebben.
Ik moet ook aan mezelf denken. Ik ben ook al kwetsbaar genoeg. Daarom is mijn vriend nu in zijn eigen huis en open ik dit topic om te kijken om er nog iets is waar ik niet aan gedacht heb wat betreft mijn zoon.
Ik ben zelf erfelijk belast (depressies en suicides in mijn familie) dat is al heel hard knokken om toch verantwoording te nemen en proberen een zo goed mogelijk mens te zijn (ik zit al 25 jaar in "therapie" op en af om dat te bereiken/behouden).
Mijn zoon is op zijn beurt ook weer erfelijk belast (van beide kanten) en heeft moeten opgroeien zonder vader en in armoedige omstandigheden. (ik heb verder geen familie en weinig steun gehad). Dat zijn de feiten, daar heeft niemand schuld aan. Het is zoals het is.
Hij is op zijn 15de begonnen met blowen omdat hij daardoor eindelijk een vriendengroep kreeg (de alternatieve scene) iets wat hem daarvoor (door de adhd en autisme) niet lukte. Dat blowen gaf hem ook "rust" in zijn hoofd. Natuurlijk is alles geprobeerd om hem, op een minder destructieve manier, rust te laten vinden/hebben.
Ik moet ook aan mezelf denken. Ik ben ook al kwetsbaar genoeg. Daarom is mijn vriend nu in zijn eigen huis en open ik dit topic om te kijken om er nog iets is waar ik niet aan gedacht heb wat betreft mijn zoon.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:33
Nogmaals mijn vraag. Wie helpt jouw?
Maatschappelijk werk, lotgenotencontact en dergelijk? Doe dit niet alleen! Zoek hulp! Lotgenoten contact kan heel goed helpen, je bent echt niet de enige is zo'n situatie.
Ga je nu niet verantwoorden voor de opvoeding van je zoon. De situatie is zoals ie is en dient nu opgelost te worden.
Maatschappelijk werk, lotgenotencontact en dergelijk? Doe dit niet alleen! Zoek hulp! Lotgenoten contact kan heel goed helpen, je bent echt niet de enige is zo'n situatie.
Ga je nu niet verantwoorden voor de opvoeding van je zoon. De situatie is zoals ie is en dient nu opgelost te worden.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:35
Mijn zus heeft destijds (hij is nu 33) haar zoon van 21 samen met de politie uit huis laten zetten. Dit is voor een moeder -denk ik- hartverscheurend, maar het kon niet anders. Hij was verslaafd aan gokken en stal van haar, bedreigde haar en was niet voor rede vatbaar.
Nu 12 jaar later gaat het goed met hem, woont samen.
In de jaren dat hij op kamers zat, heeft ze zijn geld beheerd, bracht alleen eten en heeft hem naar CAD gestuurd.
Nu 12 jaar later gaat het goed met hem, woont samen.
In de jaren dat hij op kamers zat, heeft ze zijn geld beheerd, bracht alleen eten en heeft hem naar CAD gestuurd.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:36
Ik heb mijn zoon toen op straat gezet, juist om hem te "redden". Het contact met hem is nooit verbroken geweest. Achter de schermen ben ik nog continue bezig geweest om een betere oplossing te vinden.
Vergis je niet, mijn zoon ligt mij nader aan het hart dan wie dan ook. Maar soms moet je 'vreselijke maatregelen" nemen om een "goed" doel te bereiken. Ik heb ook nog een dochter, maar daar gaat het prima mee. Het is een combinatie van erfelijke factoren en nare omstandigheden. Toch is ook mijn zoon, op zijn beurt weer verantwoordelijk voor zijn leven en moet hij met zijn genen en zijn omstandigheden goede keuzes leren maken.
Als ik een wens kon doen, een toverstafje had, dan wenste ik die verslavingsgevoeligheid weg.....ik kan dat niet, kan het ook niet voor hem oplossen. Ik heb hem alles al aangereikt aan steun, liefde en advies (tot en met afkickcentra in het buitenland aan toe), niets daarvan werkt, als hij het zelf niet wil....
Vergis je niet, mijn zoon ligt mij nader aan het hart dan wie dan ook. Maar soms moet je 'vreselijke maatregelen" nemen om een "goed" doel te bereiken. Ik heb ook nog een dochter, maar daar gaat het prima mee. Het is een combinatie van erfelijke factoren en nare omstandigheden. Toch is ook mijn zoon, op zijn beurt weer verantwoordelijk voor zijn leven en moet hij met zijn genen en zijn omstandigheden goede keuzes leren maken.
Als ik een wens kon doen, een toverstafje had, dan wenste ik die verslavingsgevoeligheid weg.....ik kan dat niet, kan het ook niet voor hem oplossen. Ik heb hem alles al aangereikt aan steun, liefde en advies (tot en met afkickcentra in het buitenland aan toe), niets daarvan werkt, als hij het zelf niet wil....
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:36
Ik bedoel het ook niet slecht Lin maar in je openingspost klinkt toch nog een soort van twijfel "of je niet te soft bent"
Er staat ook in dat je woorden met je vriend gehad hebt omdat hij je te soft vindt. In die zin ben je niet te soft, want je kind er uitzetten met als gevolg een strafblad dat is gewoon erg. Als het aan je vriend lag was dat dus al gebeurd begrijp ik ook uit je OP.
Het lijkt me een goede keus , die je vriend zelf al gemaakt heeft, dat hij er even afstand van neemt en jou dus niet beinvloed, want het is jouw kind. Verder heb ik ook niet gezegd dat jij niet aan jezelf mag denken toch? Ik ben het er mee eens dat hij beter kan gaan als de omstandigheden daar naar zijn: hij kan voor zichzelf zorgen (dat betwijfel ik) en hij kan school netjes af maken (erg belangrijk!)
Ik ben gewoon tegen op straat zetten. Dus dat uit ik.
Er staat ook in dat je woorden met je vriend gehad hebt omdat hij je te soft vindt. In die zin ben je niet te soft, want je kind er uitzetten met als gevolg een strafblad dat is gewoon erg. Als het aan je vriend lag was dat dus al gebeurd begrijp ik ook uit je OP.
Het lijkt me een goede keus , die je vriend zelf al gemaakt heeft, dat hij er even afstand van neemt en jou dus niet beinvloed, want het is jouw kind. Verder heb ik ook niet gezegd dat jij niet aan jezelf mag denken toch? Ik ben het er mee eens dat hij beter kan gaan als de omstandigheden daar naar zijn: hij kan voor zichzelf zorgen (dat betwijfel ik) en hij kan school netjes af maken (erg belangrijk!)
Ik ben gewoon tegen op straat zetten. Dus dat uit ik.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:38
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:43
Ik heb zelf op en af hulp (nu weer even niet), maar ik weet dat er een lotgenotengroep is voor ouders met verslaafde kinderen. Die ga ik maandag maar eens bellen (het is helaas niet gratis en veel geld heb ik niet).
Wat ik zelf doe om stabiel te blijven?
Heel veel therapie gehad (waardoor veel inzicht in eigen problematiek nu). Ik zorg dat ik goed blijf slapen en gezond eet. Ik zorg dat ik activiteiten onderneem zodat ik afstand kan nemen en rust kan vinden (vanavond een bbq met vrienden). Ik neem moeilijke beslissingen als die in het belang van mijn stabiliteit zijn (zoals vriend naar huis sturen). Als mijn emoties de overhand nemen, neem ik oxazepam. Als ik twijfel aan wat ik moet doen, raadpleeg ik vrienden (of het forum). Als het teveel wordt, ga ik weer naar de huisarts en laat ik me doorverwijzen.....
Wat betreft het vriendinnetje, ik denk dat ik heel snel naar de ouders ga (heb niet hun telefoonnummer maar weet wel waar ze wonen).
Wat ik zelf doe om stabiel te blijven?
Heel veel therapie gehad (waardoor veel inzicht in eigen problematiek nu). Ik zorg dat ik goed blijf slapen en gezond eet. Ik zorg dat ik activiteiten onderneem zodat ik afstand kan nemen en rust kan vinden (vanavond een bbq met vrienden). Ik neem moeilijke beslissingen als die in het belang van mijn stabiliteit zijn (zoals vriend naar huis sturen). Als mijn emoties de overhand nemen, neem ik oxazepam. Als ik twijfel aan wat ik moet doen, raadpleeg ik vrienden (of het forum). Als het teveel wordt, ga ik weer naar de huisarts en laat ik me doorverwijzen.....
Wat betreft het vriendinnetje, ik denk dat ik heel snel naar de ouders ga (heb niet hun telefoonnummer maar weet wel waar ze wonen).
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:48
quote:Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 12:27:
Ik ben zelf erfelijk belast (depressies en suicides in mijn familie) dat is al heel hard knokken om toch verantwoording te nemen en proberen een zo goed mogelijk mens te zijn (ik zit al 25 jaar in "therapie" op en af om dat te bereiken/behouden).
Mijn zoon is op zijn beurt ook weer erfelijk belast (van beide kanten) en heeft moeten opgroeien zonder vader en in armoedige omstandigheden. (ik heb verder geen familie en weinig steun gehad). Dat zijn de feiten, daar heeft niemand schuld aan. Het is zoals het is.
Hij is op zijn 15de begonnen met blowen omdat hij daardoor eindelijk een vriendengroep kreeg (de alternatieve scene) iets wat hem daarvoor (door de adhd en autisme) niet lukte. Dat blowen gaf hem ook "rust" in zijn hoofd. Natuurlijk is alles geprobeerd om hem, op een minder destructieve manier, rust te laten vinden/hebben. Jouw zoon is een kind van de rekening, Net zoals jij dat was (bent). Dit is de schuld van niemand. Het is triest, maar het is zoals het is. Het is jammer dat in een land als de onze, de welvaart boven het welzijn is komen te staan en dat er veel (jonge) mensen zijn die tussen het wal en het schip terechtkomen.
Ik ben zelf erfelijk belast (depressies en suicides in mijn familie) dat is al heel hard knokken om toch verantwoording te nemen en proberen een zo goed mogelijk mens te zijn (ik zit al 25 jaar in "therapie" op en af om dat te bereiken/behouden).
Mijn zoon is op zijn beurt ook weer erfelijk belast (van beide kanten) en heeft moeten opgroeien zonder vader en in armoedige omstandigheden. (ik heb verder geen familie en weinig steun gehad). Dat zijn de feiten, daar heeft niemand schuld aan. Het is zoals het is.
Hij is op zijn 15de begonnen met blowen omdat hij daardoor eindelijk een vriendengroep kreeg (de alternatieve scene) iets wat hem daarvoor (door de adhd en autisme) niet lukte. Dat blowen gaf hem ook "rust" in zijn hoofd. Natuurlijk is alles geprobeerd om hem, op een minder destructieve manier, rust te laten vinden/hebben. Jouw zoon is een kind van de rekening, Net zoals jij dat was (bent). Dit is de schuld van niemand. Het is triest, maar het is zoals het is. Het is jammer dat in een land als de onze, de welvaart boven het welzijn is komen te staan en dat er veel (jonge) mensen zijn die tussen het wal en het schip terechtkomen.
