Psyche
alle pijlers
Zoon moet het huis uit, maar hoe?
zaterdag 3 oktober 2009 om 11:17
Afgelopen donderdag een behoorlijk conflict gehad met mijn zoon. Hij heeft mij uitgescholden (behoorlijk vergaand) en iets kapot gegooid wat mij erg dierbaar is.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:50
Ik slik zo min mogelijk oxazepam, muchacha) Dit jaar is het 2 keer een halve geweest (tot nu toe) zie het als noodgeval als mijn verdriet mij volkomen overmant. Ik ben sinds jaren best wel stabiel, maar in dit soort omstandigheden is het enorm oppassen....
....nu douchen.
....nu douchen.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:52
Lin.
Eigenlijk weet je zelf het antwoord ook wel..........hoe graag je het ook anders zou willen.
Als het anders had gekund,was het nu al veranderd.
Niet jij bezorgd hem een strafblad,maar dat doet hij zelf,als jij in alle redelijkheid,al een aantal malen hebt aangegeven dat je dit niet meer wil,had hij als hij voor rede vatbaar was,hier op gereageerd.
Weet helaas hoe erg verslavingen zijn.
Ze zijn sterker dan je kind,maar ook sterker dan een moeder.
En diep in je hart weet jij ook wel dat je het zo in stand houd,ik heb dat ook gedaan,doe het misschien nog wel teveel.
Waarneer stop je met redden,wat hebben we lang in dat topic geschreven.
Mijn zoon inmiddels ook met een strafblad,ziet nog het licht niet.
Het doet vreselijk veel pijn Lin,om te zien dat het fout gaat,maar het doet nog meer pijn,als het nog langer gaat duren.
Een moeder is niet gemaakt,om afscheid te nemen van een kind.
Soms redden we ze alleen door te stoppen met redden.
Wens je enorm veel sterkte toe,en denk aan je
Eigenlijk weet je zelf het antwoord ook wel..........hoe graag je het ook anders zou willen.
Als het anders had gekund,was het nu al veranderd.
Niet jij bezorgd hem een strafblad,maar dat doet hij zelf,als jij in alle redelijkheid,al een aantal malen hebt aangegeven dat je dit niet meer wil,had hij als hij voor rede vatbaar was,hier op gereageerd.
Weet helaas hoe erg verslavingen zijn.
Ze zijn sterker dan je kind,maar ook sterker dan een moeder.
En diep in je hart weet jij ook wel dat je het zo in stand houd,ik heb dat ook gedaan,doe het misschien nog wel teveel.
Waarneer stop je met redden,wat hebben we lang in dat topic geschreven.
Mijn zoon inmiddels ook met een strafblad,ziet nog het licht niet.
Het doet vreselijk veel pijn Lin,om te zien dat het fout gaat,maar het doet nog meer pijn,als het nog langer gaat duren.
Een moeder is niet gemaakt,om afscheid te nemen van een kind.
Soms redden we ze alleen door te stoppen met redden.
Wens je enorm veel sterkte toe,en denk aan je
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:55
Ik heb hier in mijn werksituatie regelmatig mee te maken. Een meerderjarig kind dat niet uit huis wil, is moeilijk uit huis te krijgen. Nadat je hem voldoende hebt geprobeerd te motiveren, een deadline gesteld hebt (bv voor 1 december moet je een andere plek gevonden hebben), rest er nog maar 1 optie: Je zoon letterlijk op straat zetten en niet meer binnen laten. Pas als hij een hulpvraag heeft, dan kunnen de instanties iets voor hem doen. En vaak krijgen ze die hulpvraag pas wanneer ze beseffen dat ze geen dak meer boven hun hoofd hebben...
zaterdag 3 oktober 2009 om 12:59
Toch lief dat je dat noemt, want ik bedoel het echt niet grof.
Iemand van 22 mag dan "volwassen" zijn tussen aanhalingstekens, maar die heeft zijn moeder (en vader) nog zo hard nodig! Ook al ziet hij het niet, werkt het nu niet, wil hij misschien wel niet eens omdat hij zich tegen alles afzet en ander gedrag vertoont door dat gebruik. Hij heeft je echt wel nodig.
En ondanks dat het waarschijnlijk moet omdat het zo niet gaat: tegen iemand van 22 zeggen dat'ie eruit moet,of als hij daar lucht van krijgt, of zeggen: ik wil dat je gaat.. alles in die richting, dat raakt hem vast.
Hij houdt echt van je hoor, hij is je zoon. En nog zo jong.
Ik snap dat er bijna geen andere weg is dan dat hij weg moet! Maakt ook niet uit. maar ik denk (denk ik) meer aan hem in deze.. vandaar mijn andere reacties.
Iemand van 22 mag dan "volwassen" zijn tussen aanhalingstekens, maar die heeft zijn moeder (en vader) nog zo hard nodig! Ook al ziet hij het niet, werkt het nu niet, wil hij misschien wel niet eens omdat hij zich tegen alles afzet en ander gedrag vertoont door dat gebruik. Hij heeft je echt wel nodig.
En ondanks dat het waarschijnlijk moet omdat het zo niet gaat: tegen iemand van 22 zeggen dat'ie eruit moet,of als hij daar lucht van krijgt, of zeggen: ik wil dat je gaat.. alles in die richting, dat raakt hem vast.
Hij houdt echt van je hoor, hij is je zoon. En nog zo jong.
Ik snap dat er bijna geen andere weg is dan dat hij weg moet! Maakt ook niet uit. maar ik denk (denk ik) meer aan hem in deze.. vandaar mijn andere reacties.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:05
quote:Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 12:50:
Ik slik zo min mogelijk oxazepam, muchacha) Dit jaar is het 2 keer een halve geweest (tot nu toe) zie het als noodgeval als mijn verdriet mij volkomen overmant. Ik ben sinds jaren best wel stabiel, maar in dit soort omstandigheden is het enorm oppassen....
....nu douchen.Pas goed op jezelf.
Ik slik zo min mogelijk oxazepam, muchacha) Dit jaar is het 2 keer een halve geweest (tot nu toe) zie het als noodgeval als mijn verdriet mij volkomen overmant. Ik ben sinds jaren best wel stabiel, maar in dit soort omstandigheden is het enorm oppassen....
....nu douchen.Pas goed op jezelf.
Je weet toch!
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:07
bijna alle steden hebben een jongerenpension, meestal van 18 tot 23 jaar.. een voormalige vriend van mij, die is ook 22. zit nu in dat pension. een opvang voor jongeren waar ook strikte regels gelden, zoals voor 23:00 uur binnen zijn. zij hebben ook de hulpmiddelen om hem vervolgens het goede pad op te helpen, of hem de toegang te geven tot de juiste instanties (verslavingszorg, schuldsanering, etc).
google maar eens op jongerenpension in je eigen woonplaats.
of neem contact op met het maatschappelijk werk. zij hebben ook een sociale kaart van jouw woonplaats en kunnen adviseren waar hij naar toe kan, op het moment dat je hem op straat zet.
ik zou een ultimatum stellen: je hebt een maand de tijd. als dat niet lukt zet ik je op straat met het adres en telefoonnummer van dat jongerenpension.
google maar eens op jongerenpension in je eigen woonplaats.
of neem contact op met het maatschappelijk werk. zij hebben ook een sociale kaart van jouw woonplaats en kunnen adviseren waar hij naar toe kan, op het moment dat je hem op straat zet.
ik zou een ultimatum stellen: je hebt een maand de tijd. als dat niet lukt zet ik je op straat met het adres en telefoonnummer van dat jongerenpension.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:12
Nou goed, als je weet dat hij in zo'n pension terecht kan of komt.. kun je dat zelf ook nog nagaan dan als ouder? Ik ben van mening dat je een risico loopt om je kind zo op straat te zetten. Zeker iemand die vaak en veel gebruikt en dus zichzelf niet is. Daarnaast, hoe zit het dan met zijn baan? en zijn studie? en een maand? Een maand is veel te kort! Een normale student krijgt in een maand soms niet eens een kamertje. Als, dan zou ik hem geven tot 2010. Einde van het jaar is redelijker.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:20
Wat een afschuwelijke toestand, Lin.
Echt niet mals.
Ik ben het heel erg eens met Spinster
(Hoi Spinster! Alles goed?)
Er lijken veel energievreters in jouw leven te zitten; is je zoon wel de enige van wie je wat afstand moet nemen?
Ook ben ik het eens met Wuiles (zoals altijd): jouw zoon heeft duidelijk nog wat te leren; door hem nu hard aan te pakken kun je hem misschien de les geven waar hij de rest van zijn leven veel aan kan hebben.
Ik heb het idee dat je zoon echt niet zomaar ineens bij gaat draaien, zijn prioriteiten helder krijgt en op eigen gelegenheid een woning gaat vinden. Of in elk geval niet voordat jij er zelf aan onderdoor bent gegaan.
Het moet toch haast mogelijk zijn om hem het huis uit te krijgen zonder dat hij een strafblad krijgt; heb je wel eens overlegd met de woningbouwvereniging? En een rechtswinkel?
In elk geval denk ik niet dat je dit alleen af kan.
Heb je al een maatschappelijk werker? Misschien dat die je kan helpen de weg te vinden in die verschrikkelijke wirwar van instanties en regels, en je moreel kan steunen in deze situatie.
RedPoppy: ik snap je punt en je drang om op te komen voor de zoon. Ik zelf dat uit huis zetten wel het beste voor iedereen is, maar meningen kunnen verschillen. Ik vind alleen de reactie 'schaam je' tegen iemand die in een verlies-verlies-situatie een dergelijk moeilijke keuze heeft gemaakt ernstig misplaatst.
Echt niet mals.
Ik ben het heel erg eens met Spinster
(Hoi Spinster! Alles goed?)
Er lijken veel energievreters in jouw leven te zitten; is je zoon wel de enige van wie je wat afstand moet nemen?
Ook ben ik het eens met Wuiles (zoals altijd): jouw zoon heeft duidelijk nog wat te leren; door hem nu hard aan te pakken kun je hem misschien de les geven waar hij de rest van zijn leven veel aan kan hebben.
Ik heb het idee dat je zoon echt niet zomaar ineens bij gaat draaien, zijn prioriteiten helder krijgt en op eigen gelegenheid een woning gaat vinden. Of in elk geval niet voordat jij er zelf aan onderdoor bent gegaan.
Het moet toch haast mogelijk zijn om hem het huis uit te krijgen zonder dat hij een strafblad krijgt; heb je wel eens overlegd met de woningbouwvereniging? En een rechtswinkel?
In elk geval denk ik niet dat je dit alleen af kan.
Heb je al een maatschappelijk werker? Misschien dat die je kan helpen de weg te vinden in die verschrikkelijke wirwar van instanties en regels, en je moreel kan steunen in deze situatie.
RedPoppy: ik snap je punt en je drang om op te komen voor de zoon. Ik zelf dat uit huis zetten wel het beste voor iedereen is, maar meningen kunnen verschillen. Ik vind alleen de reactie 'schaam je' tegen iemand die in een verlies-verlies-situatie een dergelijk moeilijke keuze heeft gemaakt ernstig misplaatst.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:25
Iris, je maakt me aan het huilen. Ik ken ook jou en jouw verhaal. Als geen ander weet je wat voor een worsteling dit is. En jouw advies, is ook een tijdlang mijn advies aan jou (julllie) geweest. Maar o, wat is het weer moeilijk, wat doet het pijn om je kind zo te zien afglijden en weer zo machteloos te staan. Maar ook deze keer zal ik sterk zijn, doen wat nodig is (voor hem, en voor mij) al breekt het weer mijn hart. En ik moet weer afstand nemen van mijn emoties, mijn gevoel, zodat ik kan doen wat nodig is.
En ja, Redpoppy (ik weet dat je uit jouw ervaringen reageert, dus boos word ik niet om jouw reacties) ik weet dat hij mij nodig heeft. Ik weet dat hij onder alles kwetsbaar en onzeker is. Maar hij respecteert mij niet, gaat te ver in zijn gedrag richting mij en als ik daarin niet een hele duidelijk grens stel, schaad ik mezelf en veel belangrijker, ook hem.
Paloma, triest, ik weet het. Ik ben een kind van de rekening. Ik kan alleen maar trots halen uit het feit dat ik al snel wist dat ik de keus had om de "cirkel" te doorbreken en dat heel hard geprobeerd heb. Deels ben ik daarin geslaagd. Mijn kinderen hebben veel liefde gehad (nog), hebben geen (seksuele) mishandeling meegemaakt. Weten niet wat het is om een ouder te hebben die suicide heeft gepleegd en hebben altijd (nog) mijn steun en advies gekregen. Deels ben ik er niet in geslaagd omdat ze wel armoede gekend hebben, zonder vader opgegroeid zijn, een niet altijd stabiele moeder gehad hebben.
Goede tip, Rary, van het jongerenpensioen....ik zal het google-en.
En ja, Redpoppy (ik weet dat je uit jouw ervaringen reageert, dus boos word ik niet om jouw reacties) ik weet dat hij mij nodig heeft. Ik weet dat hij onder alles kwetsbaar en onzeker is. Maar hij respecteert mij niet, gaat te ver in zijn gedrag richting mij en als ik daarin niet een hele duidelijk grens stel, schaad ik mezelf en veel belangrijker, ook hem.
Paloma, triest, ik weet het. Ik ben een kind van de rekening. Ik kan alleen maar trots halen uit het feit dat ik al snel wist dat ik de keus had om de "cirkel" te doorbreken en dat heel hard geprobeerd heb. Deels ben ik daarin geslaagd. Mijn kinderen hebben veel liefde gehad (nog), hebben geen (seksuele) mishandeling meegemaakt. Weten niet wat het is om een ouder te hebben die suicide heeft gepleegd en hebben altijd (nog) mijn steun en advies gekregen. Deels ben ik er niet in geslaagd omdat ze wel armoede gekend hebben, zonder vader opgegroeid zijn, een niet altijd stabiele moeder gehad hebben.
Goede tip, Rary, van het jongerenpensioen....ik zal het google-en.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:27
Broedkip ik heb al gezegd dat ik het niet slecht of grof bedoelde.
Ook ik ben niet perfect.
Alleen ik ben tegen op straat zetten. In de letterlijke zin. Als je weet dat je kind ergens veilig zit of terecht kan, of toch een kamertje heeft weten te bemachtigen dmv een ultimatum, stimulatie en samen zoeken, dus hem niet aan zijn lot over laten dan is het oke. Ik ben ook van mening dat ieder beter zijn eigen kant op kan in dit verhaal maar hem met zijn spulletjes op straat zetten en de sleutel laten inleveren, nee, daar ben ik fel op tegen. Zeker in zijn toestand. Iedereen moet het zelf weten maar wat volgt? Voor jezelf (angst, vraag waar is hij, hoe gaat het, hoor ik nog eens wat van hem etc) maar ook voor hem: zijn baan, zijn studie, geen veiligheid meer, helemaal alleen op straat.
22 is jong.
Ook ik ben niet perfect.
Alleen ik ben tegen op straat zetten. In de letterlijke zin. Als je weet dat je kind ergens veilig zit of terecht kan, of toch een kamertje heeft weten te bemachtigen dmv een ultimatum, stimulatie en samen zoeken, dus hem niet aan zijn lot over laten dan is het oke. Ik ben ook van mening dat ieder beter zijn eigen kant op kan in dit verhaal maar hem met zijn spulletjes op straat zetten en de sleutel laten inleveren, nee, daar ben ik fel op tegen. Zeker in zijn toestand. Iedereen moet het zelf weten maar wat volgt? Voor jezelf (angst, vraag waar is hij, hoe gaat het, hoor ik nog eens wat van hem etc) maar ook voor hem: zijn baan, zijn studie, geen veiligheid meer, helemaal alleen op straat.
22 is jong.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:30
Je moet ook zeker grenzen stellen. Vaak zoeken ze die juist op. En als hij ev.t en gevaar vormt voor je in zijn gedrag is dat zeker niet oke!
Ik vind dat jongerenpension op zich niet heel slecht als dat in jouw stad zit. Maar ik zou zeker als ouder de zekerheid willen dat hij daar ook echt heen gaat. En dat er een zekere controle is.
Kun je als de rust ietsjes meer wedergekeerd is nu je vriend ook even weg is, en jij misschien (?) ken de gezinssituatie niet, wat tijd met hem alleen hebt (eten jullie bv gezamelijk savonds?)
Nogmaals met hem praten zonder frustraties of boosheid over een eigen plekje? Dat je hem daarbij wil helpen, en dat hij altijd welkom is (om te eten e.d, of gezellig even langswippen)
Heb ook geen idee hoe jullie het hier al over gehad hebben, maar vraag het even om een nog beter beeld te krijgen van wat er al aan vooraf gegaan is.
Ik vind dat jongerenpension op zich niet heel slecht als dat in jouw stad zit. Maar ik zou zeker als ouder de zekerheid willen dat hij daar ook echt heen gaat. En dat er een zekere controle is.
Kun je als de rust ietsjes meer wedergekeerd is nu je vriend ook even weg is, en jij misschien (?) ken de gezinssituatie niet, wat tijd met hem alleen hebt (eten jullie bv gezamelijk savonds?)
Nogmaals met hem praten zonder frustraties of boosheid over een eigen plekje? Dat je hem daarbij wil helpen, en dat hij altijd welkom is (om te eten e.d, of gezellig even langswippen)
Heb ook geen idee hoe jullie het hier al over gehad hebben, maar vraag het even om een nog beter beeld te krijgen van wat er al aan vooraf gegaan is.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:31
wat moet dit een duivels dilema zijn, je schrijft dat je zoon adhd heeft en lichte autistische stoornis, dan maakt waarschijnlijk dat je zoon wel 22 is, maar die verantwoordingen die daar bij horen nog niet kan dragen, steeds vaker lees je namelijk over onderzoeken dat adhd-ers een langzamer rijpings proces hebben wat betreft volwassen wording.
om hem de deur te wijzen, zal bij een gewone verslaafde misschien werken, je haalt immes het vangnet weg waardoor hij zijn levenstijl kan voortzetten, maar zijn autistische aandoening maakt waarschijnlijk, dat hij die link tussen uithuisplaatsen, dit uit liefde doen, en niet langer de mogelijke voor zijn levenstijl te creeeren helemaal niet ziet. En alleen maar ziet en voelt dat zijn moeder hem er uit zet. Inzicht in procossen onbreekt, de linken leggen tussen oorzaak en gevolg, de lochica die onttastbaar is, is er voorhem waarschijnlijk niet.
ik kan je geen oplossingen bieden, maar vanuit mijn werk en studie wel wat adviezeren, dat je misschien een oplossing zou kunnen vinden in je zelf wat accepteren betreft dat jij ondanksmoeder liefde, niet de macht hebt om zijn leven te beinvloeden (autisme) en daarom ook niet de verantwoording daar van kan en hoeft te dragen.
probeer het te zien als een fysieke handicap een kind dat niet kan lopen, door bijvoorbeeld een dwarslasie, kan je al moederliefde kan je er insteken, nooit zal jij die rugge graad kunnen helen, wel je huis aanpassen, motiveren en omstandig heden creeeren wardoor een handucap minder invloed heeft op het welbevinden, maar de ruggegraad heeld nooit.
dus met je zoon, zorg dat je voldoende kennis hebt van adhd, en pdd nos, zorg dat je weet waaar er hulp voor hem is, zorg dat dingen die hij niet kan begrijpen je ook niet van hem verwacht, en accepteer en besef je beperkte macht, niet dat je veel kans hebt hem te helpen, maar voor je zelf kan je r dan mosschien vrede en rust invinden.
sterkte met dit inmense en vooral ook onzichtbare gevecht
om hem de deur te wijzen, zal bij een gewone verslaafde misschien werken, je haalt immes het vangnet weg waardoor hij zijn levenstijl kan voortzetten, maar zijn autistische aandoening maakt waarschijnlijk, dat hij die link tussen uithuisplaatsen, dit uit liefde doen, en niet langer de mogelijke voor zijn levenstijl te creeeren helemaal niet ziet. En alleen maar ziet en voelt dat zijn moeder hem er uit zet. Inzicht in procossen onbreekt, de linken leggen tussen oorzaak en gevolg, de lochica die onttastbaar is, is er voorhem waarschijnlijk niet.
ik kan je geen oplossingen bieden, maar vanuit mijn werk en studie wel wat adviezeren, dat je misschien een oplossing zou kunnen vinden in je zelf wat accepteren betreft dat jij ondanksmoeder liefde, niet de macht hebt om zijn leven te beinvloeden (autisme) en daarom ook niet de verantwoording daar van kan en hoeft te dragen.
probeer het te zien als een fysieke handicap een kind dat niet kan lopen, door bijvoorbeeld een dwarslasie, kan je al moederliefde kan je er insteken, nooit zal jij die rugge graad kunnen helen, wel je huis aanpassen, motiveren en omstandig heden creeeren wardoor een handucap minder invloed heeft op het welbevinden, maar de ruggegraad heeld nooit.
dus met je zoon, zorg dat je voldoende kennis hebt van adhd, en pdd nos, zorg dat je weet waaar er hulp voor hem is, zorg dat dingen die hij niet kan begrijpen je ook niet van hem verwacht, en accepteer en besef je beperkte macht, niet dat je veel kans hebt hem te helpen, maar voor je zelf kan je r dan mosschien vrede en rust invinden.
sterkte met dit inmense en vooral ook onzichtbare gevecht
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:35
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 13:27:
Broedkip ik heb al gezegd dat ik het niet slecht of grof bedoelde.
Ook ik ben niet perfect.
Dat is waar. Ik vond het alleen een schokkende reactie, daar reageerde ik nog even op. Maar je had het al uitgelegd, Mijn excuus.
Alleen ik ben tegen op straat zetten. In de letterlijke zin. Als je weet dat je kind ergens veilig zit of terecht kan, of toch een kamertje heeft weten te bemachtigen dmv een ultimatum, stimulatie en samen zoeken, dus hem niet aan zijn lot over laten dan is het oke. Ik ben ook van mening dat ieder beter zijn eigen kant op kan in dit verhaal maar hem met zijn spulletjes op straat zetten en de sleutel laten inleveren, nee, daar ben ik fel op tegen. Zeker in zijn toestand. Iedereen moet het zelf weten maar wat volgt? Voor jezelf (angst, vraag waar is hij, hoe gaat het, hoor ik nog eens wat van hem etc) maar ook voor hem: zijn baan, zijn studie, geen veiligheid meer, helemaal alleen op straat.
22 is jong.
Ik snap je punt, maar ik vind wel dat je er een beetje aan voorbij gaat dat hij volwassen is en verantwoordelijk is voor zijn eigen leven. Als je hem steeds aan het handje blijft houden door dingen uit zijn handen te nemen (en door hem maar bij je te laten wonen neem je hem ook dingen uit handen) maak je hem niet volwassener.
Als Lin ruim van te voren aangeeft wanneer hij weg moet zijn en dat hij anders eruit gezet wordt, is het aan hem daar wat mee te doen. Doet hij dat niet, dan is het denk ik een goede les om het zelf maar te moeten uitzoeken hoe hij het moet doen met zijn baan, studie en woning. Met een briefje met nummers van zo'n jeugdpension oid in zijn hand.
Ik weet dat ik nu ontzettend hard klink, maar ik betwijfel gewoon sterk of deze jongen uit zichzelf gaat bijdraaien.
Broedkip ik heb al gezegd dat ik het niet slecht of grof bedoelde.
Ook ik ben niet perfect.
Dat is waar. Ik vond het alleen een schokkende reactie, daar reageerde ik nog even op. Maar je had het al uitgelegd, Mijn excuus.
Alleen ik ben tegen op straat zetten. In de letterlijke zin. Als je weet dat je kind ergens veilig zit of terecht kan, of toch een kamertje heeft weten te bemachtigen dmv een ultimatum, stimulatie en samen zoeken, dus hem niet aan zijn lot over laten dan is het oke. Ik ben ook van mening dat ieder beter zijn eigen kant op kan in dit verhaal maar hem met zijn spulletjes op straat zetten en de sleutel laten inleveren, nee, daar ben ik fel op tegen. Zeker in zijn toestand. Iedereen moet het zelf weten maar wat volgt? Voor jezelf (angst, vraag waar is hij, hoe gaat het, hoor ik nog eens wat van hem etc) maar ook voor hem: zijn baan, zijn studie, geen veiligheid meer, helemaal alleen op straat.
22 is jong.
Ik snap je punt, maar ik vind wel dat je er een beetje aan voorbij gaat dat hij volwassen is en verantwoordelijk is voor zijn eigen leven. Als je hem steeds aan het handje blijft houden door dingen uit zijn handen te nemen (en door hem maar bij je te laten wonen neem je hem ook dingen uit handen) maak je hem niet volwassener.
Als Lin ruim van te voren aangeeft wanneer hij weg moet zijn en dat hij anders eruit gezet wordt, is het aan hem daar wat mee te doen. Doet hij dat niet, dan is het denk ik een goede les om het zelf maar te moeten uitzoeken hoe hij het moet doen met zijn baan, studie en woning. Met een briefje met nummers van zo'n jeugdpension oid in zijn hand.
Ik weet dat ik nu ontzettend hard klink, maar ik betwijfel gewoon sterk of deze jongen uit zichzelf gaat bijdraaien.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:39
toen ik 22 was functioneerde ik al 4 jaar prima, op mezelf. had alles voor mekaar, hbo-studie afgerond, vaste baan, eigen flatje. van een 22-jarige zou je dat moeten kunnen verwachten.
dat in dit geval zoon nog niet zo volwassen is is zeer goed te begrijpen.
maar juist daarom moeten er grenzen gesteld worden. juist als je alles met de zachte hand en aai over de bol doet, zal een jongere niks, maar dan ook niks leren en zul je juist het tegenovergestelde bereiken.
het is een gegeven: hoe harder de omgeving voor deze jongen werkt, hoe meer hij achterover zal leunen.
soms moet iemand door een diep dal en "rock-bottom" raken om te beseffen dat hij eruit moet krabbelen. en zo lang hij nog een thuishaven heeft waar hij alles kan maken en zelfs respectloos met zijn moeder omgaat, is de grens bereikt. en helemaal als hij 22 is. zo lang hij niet leert zijn eigen boontjes te doppen, maar dan anderen dingen voor hem oplossen, zal hij nooit op eigen benen leren staan.
en aangezien hij waarschijnlijk niet zomaar vrijwillig het huis uit gaan, zal het met hardere hand moeten helaas.
en waarschijnlijk is hij zijn moeder over een paar jaar daar dankbaar voor.
en in nederland hoef je helemaal niet onder een brug te slapen hoor. maar je zult wel zelf er iets aan moeten doen. en 1 nacht onder een brug slapen is misschien wel genoeg om te beseffen dat hij het nu echt zelf zal moeten doen.
vogels die het nest verlaten maken ook de eerste keer een hele harde smak uit de hoge boom.
dat in dit geval zoon nog niet zo volwassen is is zeer goed te begrijpen.
maar juist daarom moeten er grenzen gesteld worden. juist als je alles met de zachte hand en aai over de bol doet, zal een jongere niks, maar dan ook niks leren en zul je juist het tegenovergestelde bereiken.
het is een gegeven: hoe harder de omgeving voor deze jongen werkt, hoe meer hij achterover zal leunen.
soms moet iemand door een diep dal en "rock-bottom" raken om te beseffen dat hij eruit moet krabbelen. en zo lang hij nog een thuishaven heeft waar hij alles kan maken en zelfs respectloos met zijn moeder omgaat, is de grens bereikt. en helemaal als hij 22 is. zo lang hij niet leert zijn eigen boontjes te doppen, maar dan anderen dingen voor hem oplossen, zal hij nooit op eigen benen leren staan.
en aangezien hij waarschijnlijk niet zomaar vrijwillig het huis uit gaan, zal het met hardere hand moeten helaas.
en waarschijnlijk is hij zijn moeder over een paar jaar daar dankbaar voor.
en in nederland hoef je helemaal niet onder een brug te slapen hoor. maar je zult wel zelf er iets aan moeten doen. en 1 nacht onder een brug slapen is misschien wel genoeg om te beseffen dat hij het nu echt zelf zal moeten doen.
vogels die het nest verlaten maken ook de eerste keer een hele harde smak uit de hoge boom.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:41
Voor alles is wat te zeggen kip, daarom is het ook zo lastig.
Ik probeerde net al een keer aan te geven dat 22 "volwassen" is maar dat je dan soms nog niet alles alleen kan. Zeker niet met problemen als adhd en een vorm van autisme. Plus daarbij het gebruik wat iemand veranderd, en daar zal hij niet zomaar mee stoppen ook op straat niet. Daarbij ben ik ook niet tegen uit huis plaatsen of ander onderdak zoeken, maar dan heb ik het wel over onderdak, en niet de straat.
Ik probeerde net al een keer aan te geven dat 22 "volwassen" is maar dat je dan soms nog niet alles alleen kan. Zeker niet met problemen als adhd en een vorm van autisme. Plus daarbij het gebruik wat iemand veranderd, en daar zal hij niet zomaar mee stoppen ook op straat niet. Daarbij ben ik ook niet tegen uit huis plaatsen of ander onderdak zoeken, maar dan heb ik het wel over onderdak, en niet de straat.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:43
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:46
Hoe denken jullie dat te controleren? Of hij wel of niet een nachtje onder een brug slaapt. Of hij er niet elke nacht ligt in het vervolg? Ik vind het toch makkelijk gezegd. Ik vraag me af hoe jij daar zelf over denkt Lin? Stel je zet hem toch op straat, hoe voel je je dan? Er is een kans dat hij voor jouw deur blijft liggen slapen, er is een kans dat hij onder de brug gaat liggen. Als hij het kan vinden gaat hij misschien naar zo'n opvang plek. Misschien wel naar een vriend? Waarschijnlijk red hij zich wel.
Misschien doet het hem goed, raakt hij die bottom en klimt eruit. Is hij je daadwerkelijk dankbaar over een aantal jaar.
Toch is het speculatief. Als je hem echt de straat op gooit zal je nooit weten wat of hoe precies,zeker niet als hij voorlopig niet terug komt, en jij geenflauw benul hebt waar je eigen kind zit.. je gaat er vanuit dat hij het redt. Wat als hij het nou niet redt Rary, en Kip ?
En dan hebben we nog steeds de punten: werk en school.
Wat gebeurt daarmee?
Misschien doet het hem goed, raakt hij die bottom en klimt eruit. Is hij je daadwerkelijk dankbaar over een aantal jaar.
Toch is het speculatief. Als je hem echt de straat op gooit zal je nooit weten wat of hoe precies,zeker niet als hij voorlopig niet terug komt, en jij geenflauw benul hebt waar je eigen kind zit.. je gaat er vanuit dat hij het redt. Wat als hij het nou niet redt Rary, en Kip ?
En dan hebben we nog steeds de punten: werk en school.
Wat gebeurt daarmee?
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:56
RedPoppy:
Die punten werk en school is gewoon echt zijn probleem. Natuurlijk zou ik daar van wakker liggen, maar het zou mijn beslissing niet beïnvloeden. Als hij goed kan functioneren in werk, studie en relatie dan kan hij ook een woning zoeken en huishouden draaien.Dat hij ervoor zou kiezen om dat niet te doen, ondanks een ultimatum, en dat dat consequenties kan hebben voor zijn werk en studie, is een hartverscheurend probleem, maar wel zijn probleem.
Dat hij misschien op straat blijft zwerven en/of wegzakt in een verslaving, daar zou ik me inderdaad grote zorgen over maken. En natuurlijk zou het fijner zijn als er onderdak was geregeld. Ik zou hem tot het ultimatum afloopt ook erg pushes en zelf opties aandragen / cq regelen, maar als hij ondanks alles besluit er niets mee te doen, zou ik hem dan uiteindelijk toch de straat op zetten, met dit verschrikkelijke beeld in mijn achterhoofd. Maar met de hoop dat hij wél bijdraait en actie gaat ondernemen na het bereiken van deze rock bottom.
Die punten werk en school is gewoon echt zijn probleem. Natuurlijk zou ik daar van wakker liggen, maar het zou mijn beslissing niet beïnvloeden. Als hij goed kan functioneren in werk, studie en relatie dan kan hij ook een woning zoeken en huishouden draaien.Dat hij ervoor zou kiezen om dat niet te doen, ondanks een ultimatum, en dat dat consequenties kan hebben voor zijn werk en studie, is een hartverscheurend probleem, maar wel zijn probleem.
Dat hij misschien op straat blijft zwerven en/of wegzakt in een verslaving, daar zou ik me inderdaad grote zorgen over maken. En natuurlijk zou het fijner zijn als er onderdak was geregeld. Ik zou hem tot het ultimatum afloopt ook erg pushes en zelf opties aandragen / cq regelen, maar als hij ondanks alles besluit er niets mee te doen, zou ik hem dan uiteindelijk toch de straat op zetten, met dit verschrikkelijke beeld in mijn achterhoofd. Maar met de hoop dat hij wél bijdraait en actie gaat ondernemen na het bereiken van deze rock bottom.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 oktober 2009 om 13:56
Dankje kip. Ieder moet zelf weten wat hij doet, en ik respecteer ieders mening. Maar ik kom ook graag voor de mijne uit. Dat die net even fel was en respectloos leek, ja, ik ben ook niet perfect. Maar ik weet wel dat die jongen letterlijk in het gras in the middle of ? niks! Op zijn tas zat. Wist zich geen raad, voelde zich alleen. Sommige jongeren hebben geen vrienden waar ze heen kunnen, of zoeken niet zelf zo'n herberg (in dit geval stond die jongen die later nog 2 jaar (was niet bedoeling, toch gebeurd)bij ons gewoond heeft in het gras, in een dorp zo klein, daar was niet eens plek voor zo'n opvanghuis!) ook had hij geen briefje met een adres en nummer van iets waar hij wel heen had gekund. Hij had niks.
Wie weet wat er gebeurd was met die jongen als niemand hem van de straat geplukt had? Zijn vader is ook alcoholist. Was al jaren out the picture, zijn moeder was zover heen (inmiddels overleden) dat ze niet voor hem zorgen kon. Het heeft de nodige drama en een beetje liefde gekost, maar nu woont hij zelfstandig met een leuk vriendinnetje, uit de schulden, met een redelijke baan. En daar mag ik best een beetje trots op zijn. Vandaar die felheid van op straat zitten: ik zie hem nog voor me, op zijn tasje, in een weiland.
Sneu. En hij was trouwens 24.
Wie weet wat er gebeurd was met die jongen als niemand hem van de straat geplukt had? Zijn vader is ook alcoholist. Was al jaren out the picture, zijn moeder was zover heen (inmiddels overleden) dat ze niet voor hem zorgen kon. Het heeft de nodige drama en een beetje liefde gekost, maar nu woont hij zelfstandig met een leuk vriendinnetje, uit de schulden, met een redelijke baan. En daar mag ik best een beetje trots op zijn. Vandaar die felheid van op straat zitten: ik zie hem nog voor me, op zijn tasje, in een weiland.
Sneu. En hij was trouwens 24.