Psyche
alle pijlers
Zoon moet het huis uit, maar hoe?
zaterdag 3 oktober 2009 om 11:17
Afgelopen donderdag een behoorlijk conflict gehad met mijn zoon. Hij heeft mij uitgescholden (behoorlijk vergaand) en iets kapot gegooid wat mij erg dierbaar is.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:01
Hij functioneert nu goed op zijn werk, school weet ik niet (?)
Maar zodra je hem op straat zet en hij zorgt niet voor zijn eigen onderkomen om welke reden dan ook, kan hij ook niet meer gedouched en netjes aangekleed op zijn werk verschijnen. School zal dan wel helemaal niet meer aan de orde komen.
Daarom is het in mijn ogen net iets te makkelijk. Het is je kind, je hebt verantwoordelijkheden. Wel snap ik dat zoiets niet tot het allerlaatste einde door kan gaan, daarom is deze kwestie ook zo lastig. Maar:
Niet alles is je eigen probleem als je 22 bent.
Ook dan heb je je ouders nodig, of andere mensen die je in de goede richting kunnen leiden. Op straat doet niemand dat.
Gezien al zijn problemen lijkt me dat een plan gedoemd te mislukken.
Maar zodra je hem op straat zet en hij zorgt niet voor zijn eigen onderkomen om welke reden dan ook, kan hij ook niet meer gedouched en netjes aangekleed op zijn werk verschijnen. School zal dan wel helemaal niet meer aan de orde komen.
Daarom is het in mijn ogen net iets te makkelijk. Het is je kind, je hebt verantwoordelijkheden. Wel snap ik dat zoiets niet tot het allerlaatste einde door kan gaan, daarom is deze kwestie ook zo lastig. Maar:
Niet alles is je eigen probleem als je 22 bent.
Ook dan heb je je ouders nodig, of andere mensen die je in de goede richting kunnen leiden. Op straat doet niemand dat.
Gezien al zijn problemen lijkt me dat een plan gedoemd te mislukken.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:02
Redpoppy, 22 is ruim volwassen. Dan heb je al 4 jaar stemrecht, mag je autorijden, een eigen zaak beginnen, alcohol drinken, ben je financieel verantwoordelijk voor jezelf en ben je nog wel jong, maar wél ruim volwassen.
Er is níets dat Lin kan doen om te zorgen dat hij zich wél gaat gedragen, want hij is een volwassen vent die verantwoordelijk is voor zijn eigen keuzes.
Het slechtste wat Lin nu kan doen is gewoon afwachten. Je kunt daar als moeder wakker van liggen, maar je bent er níet meer verantwoordelijk voor.
Er is níets dat Lin kan doen om te zorgen dat hij zich wél gaat gedragen, want hij is een volwassen vent die verantwoordelijk is voor zijn eigen keuzes.
Het slechtste wat Lin nu kan doen is gewoon afwachten. Je kunt daar als moeder wakker van liggen, maar je bent er níet meer verantwoordelijk voor.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:02
RedPoppy, hem in huis houden is ook geen garantie dat hij het redt. Ook dan kan je hem niet 24/7 in beeld hebben, ook dan kan hij ineens bij het spoor staan. Voor iemand blijven zorgen kan soms ook meer kwaad doen dan goed.
Ik snap jouw kijk er wel op, die is ook logisch. Maar soms is het niet alleen voor de ouder die het kind uit huis zet beter dat dat kind weg is, maar is het voor het kind ook beter om bij die ouder weg te zijn.
Je kunt iemand nog zo belonen in zijn goede gedrag, uitleggen dat je nog steeds van hem houdt maar zijn gedrag niet kunt en wilt accepteren, soms gaat het gewoon niet meer. Misschien als een ander het tegen hem zegt, omdat dat een soort frisse blik is, omdat er tussen die ander en het kind niet al zoveel gebeurd is als tussen de moeder en datzelfde kind.
Lin67, herkenning. Mijn moeder heeft mijn broertje na jaren ellende en gedoe (drugs, stelen, liegen, asociaal gedrag, etc etc) een ultimatum gesteld. Hij vond een kamer, belande niet op straat. Hoe het nu gaat weten we niet. Soms horen we iets, maar het contact is nihil. Verhalen over schulden en problemen zijn er nog steeds (enige contact dat hij zoekt is als ze echt echt geen geld meer hebben). Contact met hem houden is heel moeilijk, e-mailen werkt niet, zijn telefoonnummer wisselt elke twee weken en dat geeft hij dan niet door. We hebben voor ons idee alles geprobeerd, praten, negeren, meenemen naar therapie, uitleggen waarom dit gedrag niet kon (over and over again)... Wat de redenen ook zijn voor dit gedrag, het is uiteindelijk geen excuus meer om er niets aan te doen. Ze zijn zelf verantwoordelijk. En soms moet je erkennen dat JIJ niet meer degene bent die hem kan helpen zijn leven op te pakken.
Sterkte.
Ik snap jouw kijk er wel op, die is ook logisch. Maar soms is het niet alleen voor de ouder die het kind uit huis zet beter dat dat kind weg is, maar is het voor het kind ook beter om bij die ouder weg te zijn.
Je kunt iemand nog zo belonen in zijn goede gedrag, uitleggen dat je nog steeds van hem houdt maar zijn gedrag niet kunt en wilt accepteren, soms gaat het gewoon niet meer. Misschien als een ander het tegen hem zegt, omdat dat een soort frisse blik is, omdat er tussen die ander en het kind niet al zoveel gebeurd is als tussen de moeder en datzelfde kind.
Lin67, herkenning. Mijn moeder heeft mijn broertje na jaren ellende en gedoe (drugs, stelen, liegen, asociaal gedrag, etc etc) een ultimatum gesteld. Hij vond een kamer, belande niet op straat. Hoe het nu gaat weten we niet. Soms horen we iets, maar het contact is nihil. Verhalen over schulden en problemen zijn er nog steeds (enige contact dat hij zoekt is als ze echt echt geen geld meer hebben). Contact met hem houden is heel moeilijk, e-mailen werkt niet, zijn telefoonnummer wisselt elke twee weken en dat geeft hij dan niet door. We hebben voor ons idee alles geprobeerd, praten, negeren, meenemen naar therapie, uitleggen waarom dit gedrag niet kon (over and over again)... Wat de redenen ook zijn voor dit gedrag, het is uiteindelijk geen excuus meer om er niets aan te doen. Ze zijn zelf verantwoordelijk. En soms moet je erkennen dat JIJ niet meer degene bent die hem kan helpen zijn leven op te pakken.
Sterkte.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:02
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:04
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 14:01:
Daarom is het in mijn ogen net iets te makkelijk. Het is je kind, je hebt verantwoordelijkheden. Als je dit zegt en meent heb je geen idee. Echt ontzettend geen idee wat het met een moeder doet voordat ze de beslissing neemt haar kind de deur uit te zetten.
Daarom is het in mijn ogen net iets te makkelijk. Het is je kind, je hebt verantwoordelijkheden. Als je dit zegt en meent heb je geen idee. Echt ontzettend geen idee wat het met een moeder doet voordat ze de beslissing neemt haar kind de deur uit te zetten.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:09
quote:wuiles schreef op 03 oktober 2009 @ 11:36:
Hij is 22 jaar oud en da's oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Ik zou hem een ultimatum stellen voor het vinden van andere huisvesting van hooguit één maand met de aantekening dat hij door jou onmiddellijk op straat wordt gezet als hij zich nog eenmaal misdraagt. Je zult hem er op de lange termijn een groot plezier doen. Er zijn weinig dingen schadelijker voor kinderen dan opgroeien in een omgeving waar onvoldoende grenzen worden gesteld of waar de grenzen niet gehandhaafd worden.TO: prent deze reactie in je hoofd. Voor jullie beiden.
Hij is 22 jaar oud en da's oud genoeg om op eigen benen te kunnen staan. Ik zou hem een ultimatum stellen voor het vinden van andere huisvesting van hooguit één maand met de aantekening dat hij door jou onmiddellijk op straat wordt gezet als hij zich nog eenmaal misdraagt. Je zult hem er op de lange termijn een groot plezier doen. Er zijn weinig dingen schadelijker voor kinderen dan opgroeien in een omgeving waar onvoldoende grenzen worden gesteld of waar de grenzen niet gehandhaafd worden.TO: prent deze reactie in je hoofd. Voor jullie beiden.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:17
Moonlight, mijn eerste prioriteit is ook zelf overeind blijven. Uiteindelijk heb ik alleen maar (echt) vat op mijn eigen denken en handelen. Bovendien geldt: "alleen een sterke hand kan iemand uit een put trekken". Dus net vriendin gebeld en de logistiek rondom het gaan naar de BBQ geregeld nu ik alleen ga (en geen auto heb)
Broedkippetje en Rvzb. Uit jullie verhaal wordt inderdaad de verschillende kanten van dezelfde medaille duidelijk. Het duivelse dilemma. Mijn zoon heeft op jonge leeftijd al testen gehad, waaruit bleek dat hij op sommige vlakken een uitzondelijk hoog IQ had (bv ruimtelijk inzicht, zowel alfa als beta zijn), maar op sommige vlakken ook een bijzonder laag resultaat (met name op oorzaak en gevolg). Als hij er voor moet zorgen dat het op verschillende vlakken 'goed' loopt, is dat een grote opgave (werk gaat goed, maar school niet. Relatie gaat redelijk, maar vrienden weer minder). Op 1 vlak het 'goed' houden lukt dan wel. Ook de voorspelde ontwikkeling naar een narcistische persoonlijkheidsstoornis baart mij op dit moment zorgen omdat ik zo duidelijk zie dat hij zich op bepaalde vlakken suprieur voelt ("ik ben niets omdat ik afgekeurd met weinig geld in de WAO zit") en gedraagd. Van daaruit kijkt hij ook naar zijn druksgebruik: "ik ben toch geen junk, gebruik toch geen harddrugs" "ik ga toch elke dag naar mijn werk, een junk kan dat niet". Daarnaast zie ik zijn vermogen tot zelfreflectie met de dag afnemen.
Hij snapt wel dat het gepast is om zijn excuses aan te bieden naar het grove uitschelden en het kapot gooien van mijn (heel) dierbare fotolijstje, maar voelt het niet. Het excuus kwam omdat hij mij huilend op de bank zag (het was ook zo geformuleerd dat ik niet de indruk kreeg dat hij zelf snapte dat hij te ver was gegaan).
We hebben veel gepraat over zijn kwetsbareheden. Geprobeerd lijnen te trekken in wat hij zelf kan, en waarin hij (nog) hulp nodig heeft. Maar de spanningsvelden op dit vlak zijn al veel te groot geworden. Ik wil(de) hem teveel helpen, en hij wilde veel te veel zelf doen en ervaart mijn "bemoeienis" als betuttelend en kleinerend. Voorheen kon hij nog wel reflecteren en "zien" dat het soms echt nodig was (de hulp). Nu, en met name door het alcolholgebruik, is mijn hulp, een paaltje geworden waartegen hij alleen maar heel hard wil schoppen. Hij is suprieur, heeft alles onder controle en iedereen die kritiek levert kan de tering krijgen. Heel af en toe zie ik nog het kwetsbare jongetje dat heus wel door heeft dat het helemaal niet zo goed gaat, maar dat wordt steeds minder. Vanuit dat suprieure gevoel heeft hij, in zijn ogen dus ook absoluut geen hulp nodig.
Dus het dilemma is nog veel meer duivels dan het lijkt. Maar toch denk ik, dat 'weerstand' geven aan het (blijkbaar) in ontwikkeling zijn van een narcistische ontwikkelingsstoornis, dat het op dit moment beter en gezonder is om 'hard' te zijn en grenzen te stellen dan om te begrijpen dat de adhd en het lichte autisme het moeilijk maken voor hem om inzicht te hebben in zijn denken en handelen. Ik hoop dat jullie mijn gedachtengang nog een beetje kunnen volgen....
Broedkippetje en Rvzb. Uit jullie verhaal wordt inderdaad de verschillende kanten van dezelfde medaille duidelijk. Het duivelse dilemma. Mijn zoon heeft op jonge leeftijd al testen gehad, waaruit bleek dat hij op sommige vlakken een uitzondelijk hoog IQ had (bv ruimtelijk inzicht, zowel alfa als beta zijn), maar op sommige vlakken ook een bijzonder laag resultaat (met name op oorzaak en gevolg). Als hij er voor moet zorgen dat het op verschillende vlakken 'goed' loopt, is dat een grote opgave (werk gaat goed, maar school niet. Relatie gaat redelijk, maar vrienden weer minder). Op 1 vlak het 'goed' houden lukt dan wel. Ook de voorspelde ontwikkeling naar een narcistische persoonlijkheidsstoornis baart mij op dit moment zorgen omdat ik zo duidelijk zie dat hij zich op bepaalde vlakken suprieur voelt ("ik ben niets omdat ik afgekeurd met weinig geld in de WAO zit") en gedraagd. Van daaruit kijkt hij ook naar zijn druksgebruik: "ik ben toch geen junk, gebruik toch geen harddrugs" "ik ga toch elke dag naar mijn werk, een junk kan dat niet". Daarnaast zie ik zijn vermogen tot zelfreflectie met de dag afnemen.
Hij snapt wel dat het gepast is om zijn excuses aan te bieden naar het grove uitschelden en het kapot gooien van mijn (heel) dierbare fotolijstje, maar voelt het niet. Het excuus kwam omdat hij mij huilend op de bank zag (het was ook zo geformuleerd dat ik niet de indruk kreeg dat hij zelf snapte dat hij te ver was gegaan).
We hebben veel gepraat over zijn kwetsbareheden. Geprobeerd lijnen te trekken in wat hij zelf kan, en waarin hij (nog) hulp nodig heeft. Maar de spanningsvelden op dit vlak zijn al veel te groot geworden. Ik wil(de) hem teveel helpen, en hij wilde veel te veel zelf doen en ervaart mijn "bemoeienis" als betuttelend en kleinerend. Voorheen kon hij nog wel reflecteren en "zien" dat het soms echt nodig was (de hulp). Nu, en met name door het alcolholgebruik, is mijn hulp, een paaltje geworden waartegen hij alleen maar heel hard wil schoppen. Hij is suprieur, heeft alles onder controle en iedereen die kritiek levert kan de tering krijgen. Heel af en toe zie ik nog het kwetsbare jongetje dat heus wel door heeft dat het helemaal niet zo goed gaat, maar dat wordt steeds minder. Vanuit dat suprieure gevoel heeft hij, in zijn ogen dus ook absoluut geen hulp nodig.
Dus het dilemma is nog veel meer duivels dan het lijkt. Maar toch denk ik, dat 'weerstand' geven aan het (blijkbaar) in ontwikkeling zijn van een narcistische ontwikkelingsstoornis, dat het op dit moment beter en gezonder is om 'hard' te zijn en grenzen te stellen dan om te begrijpen dat de adhd en het lichte autisme het moeilijk maken voor hem om inzicht te hebben in zijn denken en handelen. Ik hoop dat jullie mijn gedachtengang nog een beetje kunnen volgen....
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:24
Sjee, wat een rotsituatie, Lin67! Ik denk dat je nu echt aan jezelf moet gaan denken, want een volwassen man van 22 móet al vier jaar lang op eigen benen kunnen staan. Laat je niet op de kopzitten door een blaag dat op jou neerkijkt en totaal geen respect toont voor jou en je situatie. Op zichzelf zal hij erachter komen hoe het is om voor zichzelf te moeten zorgen. Zoon of niet, ik zou zeggen: good riddance! Sterkte!...
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:29
Alleen al het feit dat de meningen zo uiteen lopen op dit topic geven al aan hoe moeilijk de situatie is. Voor alles is wat te zeggen. Alles is een gok en alleen achteraf is misschien te bepalen waar ik goed en waar ik slecht aan gedaan heb.
Ik weigerde mijn moeder een knuffel, de avond voordat ze besloot te sterven.....dat was (is) killing. Dat was (is) mijn kwetsbaarheid. Dat maakt dat ik misschien niet genoeg "boos" ben waar ik het wel moet zijn en misschien te "mild" waar ik het niet moet zijn. Ik ben me te goed bewust van de consequenties, wat ik ook beslis. Killing.
Ik weigerde mijn moeder een knuffel, de avond voordat ze besloot te sterven.....dat was (is) killing. Dat was (is) mijn kwetsbaarheid. Dat maakt dat ik misschien niet genoeg "boos" ben waar ik het wel moet zijn en misschien te "mild" waar ik het niet moet zijn. Ik ben me te goed bewust van de consequenties, wat ik ook beslis. Killing.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:36
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 13:01:
En waar moet hij dan heen HEMA? Als hij met zijn tasje zonder sleutels op straat staat.
Weet hij waar hij heen moet met een hulpvraag? Je hebt toch geen flauw benul meer van wat zo'n jongen dan doet? Wat er van hem terecht komt?Vrienden, Leger des Heils, jongerenopvang, MEE, etc. Instanties genoeg. Natuurlijk is dit niet wat je wil voor je kind, maar je kunt geen volwassen vent in huis houden die zich misdraagt en zijn moeder bedreigt. If all else fails, op straat zetten. Hij is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en moet dat in gaan zien.
En waar moet hij dan heen HEMA? Als hij met zijn tasje zonder sleutels op straat staat.
Weet hij waar hij heen moet met een hulpvraag? Je hebt toch geen flauw benul meer van wat zo'n jongen dan doet? Wat er van hem terecht komt?Vrienden, Leger des Heils, jongerenopvang, MEE, etc. Instanties genoeg. Natuurlijk is dit niet wat je wil voor je kind, maar je kunt geen volwassen vent in huis houden die zich misdraagt en zijn moeder bedreigt. If all else fails, op straat zetten. Hij is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en moet dat in gaan zien.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:39
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:40
Ik heb hem net de tip van Bianca doorgegeven (camelot.com) wat betreft het antikraak wonen. Zijn reactie was: "goh joh". Waarop ik vroeg of dat cynisch bedoeld was. Nee zei hij, ik wist het niet. (ik zie in zijn ogen dat hij steeds vaster begint te lopen). Hij heeft op flatjes gereageerd op de woningbouwsite. Kamers ziet hij vooralsnog niet zitten (waarop ik zei dat hij misschien weinig keus heeft wat dat betreft)......
Zijn vriendinnetje zat onderuitgezakt naast hem....keek ook al niet zo vrolijk. Het nieuws dat ik haar ouders ga inlichten breng ik morgen (stukje egoisme, wil nog even rustig naar de BBQ straks).
Maandag ga ik naar het jurisch loket om te kijken of dat wat Meds zei mogelijk is (uithuiszetting onder dwang, maar geen strafblad). Hij had een ultimatum van een week gekregen, omdat hij al maanden eerder een ultimatum heeft gehad...dat hij kon blijven tot hij zijn diploma heeft. Echter veel moeite om het op school te regelen heeft hij tot op gisteren niet gedaan. Reageren op flats op de woningbouwsite ook niet.
Dus twijfel nog of ik het ultimatum bij moet stellen. Doordat ik er nu wel heel erg bovenop zit, krijg ik de indruk dat hij snapt dat het mij nu serieus is.....maar zeker weten doe ik dat niet.
Zijn vriendinnetje zat onderuitgezakt naast hem....keek ook al niet zo vrolijk. Het nieuws dat ik haar ouders ga inlichten breng ik morgen (stukje egoisme, wil nog even rustig naar de BBQ straks).
Maandag ga ik naar het jurisch loket om te kijken of dat wat Meds zei mogelijk is (uithuiszetting onder dwang, maar geen strafblad). Hij had een ultimatum van een week gekregen, omdat hij al maanden eerder een ultimatum heeft gehad...dat hij kon blijven tot hij zijn diploma heeft. Echter veel moeite om het op school te regelen heeft hij tot op gisteren niet gedaan. Reageren op flats op de woningbouwsite ook niet.
Dus twijfel nog of ik het ultimatum bij moet stellen. Doordat ik er nu wel heel erg bovenop zit, krijg ik de indruk dat hij snapt dat het mij nu serieus is.....maar zeker weten doe ik dat niet.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:44
quote:Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 14:40:
Ik heb hem net de tip van Bianca doorgegeven (camelot.com) wat betreft het antikraak wonen. .Lin, het is www.cameloteurope.com/
Ik heb hem net de tip van Bianca doorgegeven (camelot.com) wat betreft het antikraak wonen. .Lin, het is www.cameloteurope.com/
zaterdag 3 oktober 2009 om 14:52
Lin, het lijkt misschien in tegenspraak met wat ik net zei, maar ik kan me best voorstellen dat je het aflopen van het ultimatum nog even iets uitstelt.
Dat je hem nu voor eens en voor altijd duidelijk maakt dat het over (pakmbeet) een maand afgelopen is.
Als hij in jouw ogen kan zien dat je het echt meent en dat je bereid bent anders hem op straat te zetten, gaat ie misschien eindelijk eens aan de slag.
En dan zou ik hem dagelijks aan de datum van het aflopen van het ultimatum herinneren en inderdaad opties aandragen.
En dan na het aflopen van het ultimatum voet bij stuk houden.
Succes!
Dat je hem nu voor eens en voor altijd duidelijk maakt dat het over (pakmbeet) een maand afgelopen is.
Als hij in jouw ogen kan zien dat je het echt meent en dat je bereid bent anders hem op straat te zetten, gaat ie misschien eindelijk eens aan de slag.
En dan zou ik hem dagelijks aan de datum van het aflopen van het ultimatum herinneren en inderdaad opties aandragen.
En dan na het aflopen van het ultimatum voet bij stuk houden.
Succes!
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:01
Ik denk dat je daar gelijk in hebt, Broedkippetje. Een week is heel kort om iets te regelen (vooral in deze studentenstad).
Maar goed, het kan ook zijn dat andere opties misschien nodig zijn (jongerenpensioen) omdat de spanning in huis te snijden is en ik zijn "agressieviteit" niet helemaal kan inschatten (nu is hij weer apestoned, is minder lastig). En ik moet ze nog inlichten dat ik sowieso met de ouders van zijn vriendinnetje ga praten (dat is ook een grote bom), ondanks dat ik daar al eerder een ultimatum in gesteld heb (nog 1 keer laveloos en ik vertel het je ouders).
Maar goed, het kan ook zijn dat andere opties misschien nodig zijn (jongerenpensioen) omdat de spanning in huis te snijden is en ik zijn "agressieviteit" niet helemaal kan inschatten (nu is hij weer apestoned, is minder lastig). En ik moet ze nog inlichten dat ik sowieso met de ouders van zijn vriendinnetje ga praten (dat is ook een grote bom), ondanks dat ik daar al eerder een ultimatum in gesteld heb (nog 1 keer laveloos en ik vertel het je ouders).
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:05
Lin, als het gevaarlijk wordt dan is het duidelijk. Dan moet hij à la minute het huis uit mbv de politie. Daar moet je zeker niet te soft in zijn, maar aan je eigen veiligheid denken.
Heb je op dit moment enige concrete vorm van hulpverlening, zoals maatschappelijk werk?
Goed dat je besloten hebt met de ouders van zijn vriendin te praten!
Heb je op dit moment enige concrete vorm van hulpverlening, zoals maatschappelijk werk?
Goed dat je besloten hebt met de ouders van zijn vriendin te praten!
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:05
Lin, hoe verzoent hij overigens de in mij ogen twee tegenstrijdige dingen dat hij superieur is en alles onder controle heeft, maar tegelijkertijd wél afhankelijk is van zijn moeder, bij haar woont, op haar zak teert en niet op eigen benen kan staan?
Naast dat hij het je nu moeilijk maakt en daarom voor jou het huis uit moet, heeft hij ook een volstrekt normale leeftijd om op zichzelf te gaan wonen. Een beetje oud zelfs. Als hij alles zo goed kan, dan moet hij zich zo toch ook maar eens bewijzen?
Naast dat hij het je nu moeilijk maakt en daarom voor jou het huis uit moet, heeft hij ook een volstrekt normale leeftijd om op zichzelf te gaan wonen. Een beetje oud zelfs. Als hij alles zo goed kan, dan moet hij zich zo toch ook maar eens bewijzen?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:06
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:12
Op dit moment is er voor mij geen concrete vorm van hulpverlening. Misschien dat ik contact opneem met de lotgenotengroep. Aan de andere kant "trek" ik het vooralsnog wel en ben ik wat ouder en wijzer dan de eerste keer dat ik hem op straat moest zetten. Ik heb genoeg vrienden om mij heen en steun genoeg (op afstand) van mijn partner. Er is al zoveel waar ik aan (over) moet denken en hulp heb je niet 1,2,3, opgestart.
Spijker, dat is een hele goede. Ik geloof dat ik iets in die strekking wel eens tegen hem gezegd heb.....Ik woon natuurlijk schitterend (midden in de stad) en daarom is zijn redenatie: "ik betaal huur en mag dus hier wonen". Gezien de locatie en de ruimte die hij heeft, is hij niet zo happig om naar een buitenwijk te verhuizen (met zijn 4 jaar wachttijd hoeft hij iets anders niet te verwachten). Het "kostgeld" wat hij betaald is natuurlijk lang niet dekkend genoeg. Hij heeft nog geen idee (weet het feitelijk wel) wat helemaal op jezelf wonen inhoudt. Hij kent alleen het begeleid wonen traject....
Spijker, dat is een hele goede. Ik geloof dat ik iets in die strekking wel eens tegen hem gezegd heb.....Ik woon natuurlijk schitterend (midden in de stad) en daarom is zijn redenatie: "ik betaal huur en mag dus hier wonen". Gezien de locatie en de ruimte die hij heeft, is hij niet zo happig om naar een buitenwijk te verhuizen (met zijn 4 jaar wachttijd hoeft hij iets anders niet te verwachten). Het "kostgeld" wat hij betaald is natuurlijk lang niet dekkend genoeg. Hij heeft nog geen idee (weet het feitelijk wel) wat helemaal op jezelf wonen inhoudt. Hij kent alleen het begeleid wonen traject....
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:17
Hij betaalt helemaal geen huur, hij betaalt kostgeld! Kostgeld en bij mama inwonen is héél iets anders dan huur en op jezelf.
En die lokatie, die heb jij gevonden, dat is jouw verdienste. Hij heeft daarvoor niets hoeven te doen. Wie is er nou de succesvolle regelaar en wie de afwachtende loser? (om het even bot in zijn woorden te zeggen)
Waarom hij er mocht wonen was niet omdat hij betaalde, maar omdat hij je kind is. Maar kinderen worden volwassen en dan gaan ze op zichzelf, zo gaat dat met volwassenen. Lijkt me volstrekt normaal.
Ik bedoel, natuurlijk moet hij ook nu het huis uit omdat hij het je onmogelijk maakt om met hem te leven. Maar ik vind niet dat je hem harteloos het huis uitkiept. Ik vind het vreemd en overdreven dat hij nog thuis woont, met z'n 22 jaar en z'n goeie baan.
En die lokatie, die heb jij gevonden, dat is jouw verdienste. Hij heeft daarvoor niets hoeven te doen. Wie is er nou de succesvolle regelaar en wie de afwachtende loser? (om het even bot in zijn woorden te zeggen)
Waarom hij er mocht wonen was niet omdat hij betaalde, maar omdat hij je kind is. Maar kinderen worden volwassen en dan gaan ze op zichzelf, zo gaat dat met volwassenen. Lijkt me volstrekt normaal.
Ik bedoel, natuurlijk moet hij ook nu het huis uit omdat hij het je onmogelijk maakt om met hem te leven. Maar ik vind niet dat je hem harteloos het huis uitkiept. Ik vind het vreemd en overdreven dat hij nog thuis woont, met z'n 22 jaar en z'n goeie baan.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 3 oktober 2009 om 15:18
quote:Lin67 schreef op 03 oktober 2009 @ 15:15:
Ik heb alleen het adres van de ouders, zou ze graag eerst even willen bellen om een afspraak te maken, maar dat kan alleen via het meisje zelf.
Ik zou het echt niet via het meisje zelf doen. Zij is 17 en misschien volop aan het puberen en afzetten tegen haar ouders. Het gaat er nou juist om om haar een beetje te beschermen tegen de negatieve invloed die jouw zoon op haar heeft.
Waarom doe je geen briefje bij de ouders in de bus wie je bent en met je telefoonnummer, en dat je ze graag eens wilt spreken omdat je je zorgen maakt. Dan kunnen haar ouders jou bellen.
Ik heb alleen het adres van de ouders, zou ze graag eerst even willen bellen om een afspraak te maken, maar dat kan alleen via het meisje zelf.
Ik zou het echt niet via het meisje zelf doen. Zij is 17 en misschien volop aan het puberen en afzetten tegen haar ouders. Het gaat er nou juist om om haar een beetje te beschermen tegen de negatieve invloed die jouw zoon op haar heeft.
Waarom doe je geen briefje bij de ouders in de bus wie je bent en met je telefoonnummer, en dat je ze graag eens wilt spreken omdat je je zorgen maakt. Dan kunnen haar ouders jou bellen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill