Psyche
alle pijlers
Zoon moet het huis uit, maar hoe?
zaterdag 3 oktober 2009 om 11:17
Afgelopen donderdag een behoorlijk conflict gehad met mijn zoon. Hij heeft mij uitgescholden (behoorlijk vergaand) en iets kapot gegooid wat mij erg dierbaar is.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zondag 4 oktober 2009 om 20:50
Oh nou als je van spannende boeken houdt lijkt me dit echt wel wat voor jou! Ik heb ze ook maar tweedehands gekocht en al uit, en thrillers lees ik toch nooit twee keer en de boekenkasten buigen door. Dus echt als je ze wilt stuur ik ze zo op, mag je hebben want hier staan ze stof te vangen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 4 oktober 2009 om 22:19
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 13:56:
Dankje kip. Ieder moet zelf weten wat hij doet, en ik respecteer ieders mening. Maar ik kom ook graag voor de mijne uit. Dat die net even fel was en respectloos leek, ja, ik ben ook niet perfect. Maar ik weet wel dat die jongen letterlijk in het gras in the middle of ? niks! Op zijn tas zat. Wist zich geen raad, voelde zich alleen. Sommige jongeren hebben geen vrienden waar ze heen kunnen, of zoeken niet zelf zo'n herberg (in dit geval stond die jongen die later nog 2 jaar (was niet bedoeling, toch gebeurd)bij ons gewoond heeft in het gras, in een dorp zo klein, daar was niet eens plek voor zo'n opvanghuis!) ook had hij geen briefje met een adres en nummer van iets waar hij wel heen had gekund. Hij had niks.
Wie weet wat er gebeurd was met die jongen als niemand hem van de straat geplukt had? Zijn vader is ook alcoholist. Was al jaren out the picture, zijn moeder was zover heen (inmiddels overleden) dat ze niet voor hem zorgen kon. Het heeft de nodige drama en een beetje liefde gekost, maar nu woont hij zelfstandig met een leuk vriendinnetje, uit de schulden, met een redelijke baan. En daar mag ik best een beetje trots op zijn. Vandaar die felheid van op straat zitten: ik zie hem nog voor me, op zijn tasje, in een weiland.
Sneu. En hij was trouwens 24.
Wat een verhaal, RP.
Had je hem zelf in huis gehaald, of was het bij je ouders?
Ik vind het onwijs tof dat je dit gedaan hebt, gelukkig is het een 'successtory' geworden.
Dankje kip. Ieder moet zelf weten wat hij doet, en ik respecteer ieders mening. Maar ik kom ook graag voor de mijne uit. Dat die net even fel was en respectloos leek, ja, ik ben ook niet perfect. Maar ik weet wel dat die jongen letterlijk in het gras in the middle of ? niks! Op zijn tas zat. Wist zich geen raad, voelde zich alleen. Sommige jongeren hebben geen vrienden waar ze heen kunnen, of zoeken niet zelf zo'n herberg (in dit geval stond die jongen die later nog 2 jaar (was niet bedoeling, toch gebeurd)bij ons gewoond heeft in het gras, in een dorp zo klein, daar was niet eens plek voor zo'n opvanghuis!) ook had hij geen briefje met een adres en nummer van iets waar hij wel heen had gekund. Hij had niks.
Wie weet wat er gebeurd was met die jongen als niemand hem van de straat geplukt had? Zijn vader is ook alcoholist. Was al jaren out the picture, zijn moeder was zover heen (inmiddels overleden) dat ze niet voor hem zorgen kon. Het heeft de nodige drama en een beetje liefde gekost, maar nu woont hij zelfstandig met een leuk vriendinnetje, uit de schulden, met een redelijke baan. En daar mag ik best een beetje trots op zijn. Vandaar die felheid van op straat zitten: ik zie hem nog voor me, op zijn tasje, in een weiland.
Sneu. En hij was trouwens 24.
Wat een verhaal, RP.
Had je hem zelf in huis gehaald, of was het bij je ouders?
Ik vind het onwijs tof dat je dit gedaan hebt, gelukkig is het een 'successtory' geworden.
zondag 4 oktober 2009 om 23:14
Wat zijn hier mooie dingen geschreven.
Lin, wat ik nu ga zeggen is misschien niet leuk.
Maar een relatie is een wisselwerking tussen twee personen. In dit geval jij en je zoon.
Als jij ziet dat het slecht met hem gaat, raakt dat je en vind je dat naar. Je gaat je rot voelen.
Maar... dat is andersom waarschijnlijk ook zo. Zoon weet dat moeder geen makkelijk leven heeft (en daar heb je niet voor gekozen, is ook echt niet je eigen schuld) en draagt daar wel een zekere last van mee, denk ik. Onbedoeld zal jouw last ook op zijn schouders drukken.
Misschien gaat het straks wél goed in zijn eigen flatje. Heeft hij de ruimte voor zijn eigen dingen.
Hij heeft een baan, dat is heel wat, dat is daginvulling. Hij is intelligent, heb je geschreven, dat is ook fijn om te weten.
Weet je, misschien is hij gewoon heel hard toe aan een plek voor zichzelf, zonder 'zijn moeder' om zich heen (hoewel je vast een hele lieve zorgzame moeder voor hem bent, dat weet ik bijna zeker). Ik vind het positief dat hij nu op zoek is naar een flat.
Misschien bekijk ik het te rooskleurig, je weet nooit hoe het loopt. Maar ik wil wel benadrukken dat het voor hem ook niet makkelijk is met het verdriet van zijn moeder te leven.
Hoop dat je dit niet persoonlijk opvat want ik vind je een lieve wijze forumster, die zich al door veel ellende heen geslagen heeft
Lin, wat ik nu ga zeggen is misschien niet leuk.
Maar een relatie is een wisselwerking tussen twee personen. In dit geval jij en je zoon.
Als jij ziet dat het slecht met hem gaat, raakt dat je en vind je dat naar. Je gaat je rot voelen.
Maar... dat is andersom waarschijnlijk ook zo. Zoon weet dat moeder geen makkelijk leven heeft (en daar heb je niet voor gekozen, is ook echt niet je eigen schuld) en draagt daar wel een zekere last van mee, denk ik. Onbedoeld zal jouw last ook op zijn schouders drukken.
Misschien gaat het straks wél goed in zijn eigen flatje. Heeft hij de ruimte voor zijn eigen dingen.
Hij heeft een baan, dat is heel wat, dat is daginvulling. Hij is intelligent, heb je geschreven, dat is ook fijn om te weten.
Weet je, misschien is hij gewoon heel hard toe aan een plek voor zichzelf, zonder 'zijn moeder' om zich heen (hoewel je vast een hele lieve zorgzame moeder voor hem bent, dat weet ik bijna zeker). Ik vind het positief dat hij nu op zoek is naar een flat.
Misschien bekijk ik het te rooskleurig, je weet nooit hoe het loopt. Maar ik wil wel benadrukken dat het voor hem ook niet makkelijk is met het verdriet van zijn moeder te leven.
Hoop dat je dit niet persoonlijk opvat want ik vind je een lieve wijze forumster, die zich al door veel ellende heen geslagen heeft
zondag 4 oktober 2009 om 23:41
Ik vat het niet persoonlijk op. Ik heb altijd opgepast mijn last niet op de schouders van mijn kinderen te drukken. Ik ben, was en blijf de ouder. Dat is de verhouding. Maar natuurlijk blijven ze er niet van verschoont...helaas en helaas onmogelijk.
Mijn zoon en ik hebben altijd een goede band gehad. We delen heel veel dezelfde interesses. Het is gewoon een enorm spanningsveld tussen dat hij meer wil kunnen dan hij kan (of nog niet kan) en los willen zijn van zijn moeder's zorg en bemoeienis (maar die ook weer wel willen en nodig hebben)...een soort van: "kom hier....ga weg". Zover schetst het eigenlijk het normale losmakingsproces tussen kind en ouder....
De ruis zit in het teveel gebruiken van middelen en het mede daardoor niet meer respecteren van mijn grenzen. Het grove schelden en het kapotgooien van mijn spullen. Ik kan niet anders daarin dan een grens trekken, om mijn en zijn bestwil.
Ik weet dat jij ook reageert vanuit jouw geworstel met jouw ouders. Gun je daarom ook echt je eigen plekje......
Mijn zoon en ik hebben altijd een goede band gehad. We delen heel veel dezelfde interesses. Het is gewoon een enorm spanningsveld tussen dat hij meer wil kunnen dan hij kan (of nog niet kan) en los willen zijn van zijn moeder's zorg en bemoeienis (maar die ook weer wel willen en nodig hebben)...een soort van: "kom hier....ga weg". Zover schetst het eigenlijk het normale losmakingsproces tussen kind en ouder....
De ruis zit in het teveel gebruiken van middelen en het mede daardoor niet meer respecteren van mijn grenzen. Het grove schelden en het kapotgooien van mijn spullen. Ik kan niet anders daarin dan een grens trekken, om mijn en zijn bestwil.
Ik weet dat jij ook reageert vanuit jouw geworstel met jouw ouders. Gun je daarom ook echt je eigen plekje......
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
zondag 4 oktober 2009 om 23:57
Ja blij dat je mijn stuk ook gelezen hebt en niet denkt: ja jij hebt makkelijk praten (ofzo... kan me voorstellen dat het soms zo lijkt als forummers het allemaal zo goed weten)
Ik ben zelf enorm gevoelig voor de gevoelens van anderen. Wil niet zweverig doen, maar ik pik ze gewoon op. Zet me naast een depressief persoon en ik ben na een uur ook down. Zo gaat dat.
En met mijn ouders heb ik dat nog meer... als die moeilijk doen beinvloedt dat zo erg mijn gemoedstoestand. Ik realiseer me dat nu, vroeger wist ik dat natuurlijk niet.
Ongetwijfeld heeft het ook meegespeeld bij mijn depressies... het onvermogen me af te sluiten van de sores van anderen.
Misschien is je zoon ook heel gevoelig. En doet de afstand jullie alleen maar goed.
(ik ga nu uit van de gunstige situatie dat hij een ruimte vindt, even niet van het straat-scenario)
Ik ben te moe om verder te schrijven. Misschien tot morgen. En als je me niet ziet... dan heb ik een forumvrije dag
Ik ben zelf enorm gevoelig voor de gevoelens van anderen. Wil niet zweverig doen, maar ik pik ze gewoon op. Zet me naast een depressief persoon en ik ben na een uur ook down. Zo gaat dat.
En met mijn ouders heb ik dat nog meer... als die moeilijk doen beinvloedt dat zo erg mijn gemoedstoestand. Ik realiseer me dat nu, vroeger wist ik dat natuurlijk niet.
Ongetwijfeld heeft het ook meegespeeld bij mijn depressies... het onvermogen me af te sluiten van de sores van anderen.
Misschien is je zoon ook heel gevoelig. En doet de afstand jullie alleen maar goed.
(ik ga nu uit van de gunstige situatie dat hij een ruimte vindt, even niet van het straat-scenario)
Ik ben te moe om verder te schrijven. Misschien tot morgen. En als je me niet ziet... dan heb ik een forumvrije dag
maandag 5 oktober 2009 om 10:09
Ik ben net naar het maatschappelijk werk geweest (open spreekuur), maar er zat iemand voor mij met een afspraak die wel even ging duren. (maak dan geen afspraken op het open spreekuur) Ik heb nu een afspraak om 11.00 uur. Het zweet loopt langs mijn rug vanwege dat stukje fietsen, moet ik het zo weer doen. Als ik kans zie moet ik vanmiddag even naar de Hema voor een pomp (harde banden scheelt weer) moet helaas ook een verloopstukje hebben voor de voorband (frans ventiel), weet niet of de hema dat heeft (en fietsenwinkels zijn dicht op maandag). Baal zo van mijn slechte conditie (ben gewoon misselijk nu)
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 10:43
maandag 5 oktober 2009 om 15:32
Ik heb er anderhalf uur gezeten en ook zij (de maatschappelijk werker) ziet voor en nadelen in verschillende aanpakken.
De kwestie vriendin van zoon, vond ze ook erg lastig. (het briefje is gisteren nog niet door de bus gegaan omdat mijn dochter helemaal overstuur was door haar overleden konijn). Aan de ene kant is het meisje minderjarig en zouden de ouders blij kunnen zijn met de informtatie. Aan de andere kant zouden erg boos kunnen worden en het meisje kunnen "dwingen" de relatie te beeindigen en dan heb je de poppen aan beide kanten aan het dansen. Weer een andere kant blijft het de verantwoording van de ouders om goed contact met hun dochter te houden, waardoor ze op de hoogte zouden kunnen zijn van haar wandelgangen. Het feit dat ze vaak midden in de nacht thuis komt, moet hun ook opgevallen zijn. Het meisje is opgegroeid op een schippersinternaat omdat haar ouders voorheen op de binnenvaart zaten. Het als 'gezin' in een huis wonen is nieuw voor ze. Het achter de rug van zoon en vriendin om praten met de ouders, kan voor een behoorlijke escalatie zorgen. (een kat in het nauw maakt rare sprongen) Kortom, zij wist eigenlijk ook niet wat wijsheid was. Ik denk dat ik in ieder geval alleen met het meisje ga praten om een beetje te kunnen achterhalen in hoeverre haar ouders op de hoogte zijn en in hoeverre ze onder invloed van mijn zoon staat. Dan doen ik niets stiekems en zet ik haar misschien aan het denken.
Wat betreft mijn zoon, suggereerde ze dat het misschien slim is om in te spelen om zijn suprieure gevoelens. De grotere status en vrijheden van het op jezelf wonen benadrukken. Verder is er wel een bureau voor jongeren voor praktische begeleiding, maar dat is hulp en dikke kans dat hij dat niet wil. Ook wees ze me op de mogelijkheid van sloopwoningen (dat loopt hier via een woningbouwvereniging), dan heeft hij (voorlopig) woonruimte zonder zijn inschrijftijd te verliezen. Daarvoor heb ik formulieren meegekregen. Een strafblad (dus via politie uitzetten) vond ze ook te ver gaan, maar een beetje dreigen daarmee kon geen kwaad. Uitzetting onder dwangbevel was volgens haar mogelijk als er geen sprake is van familiebanden, maar zeker weten wist ze het niet....dus moet nog naar juridisch loket. Er is een jongerenpensioen hier in de stad, maar mijn zoon heeft daar al gezeten (toen hij 17 was) en is daar weggestuurd, geen optie dus. Verder is het slim om hem te pushen te reageren op flats in de wijk waar zijn vriendin woont, omdat de wachttijd daar korter is. Omdat ik al overloop (zat daar ook weer te huilen) raad ze me aan om alles wat spanning oproept zoveel mogelijk te weren. Dat is o.a. het feit dat mijn schoonmoeder (die mij ronduit schoftig heeft behandeld en waar ik niet meer heenga) zaterdag op mijn vriend's verjaardag in zijn huis aanwezig zal zijn. Ik heb mijn vriend gezegd dat als ze maar 1 keer een rotopmerking maakt, ik naar de bus gebracht wil worden (is veel te ver lopen). Mijn spanningsboog is te kort, momenteel.
Ondertussen ook met mijn vriend afgesproken dat we morgen of woensdagavond toch proberen om met mijn zoon te praten. Mijn vriend heeft altijd een hele goede band gehad met mijn zoon, misschien zet het nog zoden aan de dijk. Ook heeft mijn vriend toegegeven veel te hard gereageerd te hebben. Dat de situatie toch wat complexer is dan in eerste instantie gedacht. Ook mijn dochter (heb haar net gesproken) wil nog wel een keer samen met haar vriend praten met mijn zoon om duidelijk te maken dat het echt niet meer gaat en dat op jezelf wonen helemaal niet zo verkeerd is.
Als laatste heeft ze me nog aangeraden om vanuit mezelf aan te geven dat IK het echt niet meer trek. Dat er nu ingegrepen moet worden om erger te voorkomen.......
Met bemiddelingsbureau's moest ik oppassen omdat ze vaak heel veel geld vragen en er vaak een zooitje van maken (was haar ervaring). Ook in de anti-kraak moet je daarvoor oppassen.
Kortom, een heel verhaal....voorlopig ben ik er nog niet klaar mee. (in deze stad is woonruimte echt een lastig ding)
De kwestie vriendin van zoon, vond ze ook erg lastig. (het briefje is gisteren nog niet door de bus gegaan omdat mijn dochter helemaal overstuur was door haar overleden konijn). Aan de ene kant is het meisje minderjarig en zouden de ouders blij kunnen zijn met de informtatie. Aan de andere kant zouden erg boos kunnen worden en het meisje kunnen "dwingen" de relatie te beeindigen en dan heb je de poppen aan beide kanten aan het dansen. Weer een andere kant blijft het de verantwoording van de ouders om goed contact met hun dochter te houden, waardoor ze op de hoogte zouden kunnen zijn van haar wandelgangen. Het feit dat ze vaak midden in de nacht thuis komt, moet hun ook opgevallen zijn. Het meisje is opgegroeid op een schippersinternaat omdat haar ouders voorheen op de binnenvaart zaten. Het als 'gezin' in een huis wonen is nieuw voor ze. Het achter de rug van zoon en vriendin om praten met de ouders, kan voor een behoorlijke escalatie zorgen. (een kat in het nauw maakt rare sprongen) Kortom, zij wist eigenlijk ook niet wat wijsheid was. Ik denk dat ik in ieder geval alleen met het meisje ga praten om een beetje te kunnen achterhalen in hoeverre haar ouders op de hoogte zijn en in hoeverre ze onder invloed van mijn zoon staat. Dan doen ik niets stiekems en zet ik haar misschien aan het denken.
Wat betreft mijn zoon, suggereerde ze dat het misschien slim is om in te spelen om zijn suprieure gevoelens. De grotere status en vrijheden van het op jezelf wonen benadrukken. Verder is er wel een bureau voor jongeren voor praktische begeleiding, maar dat is hulp en dikke kans dat hij dat niet wil. Ook wees ze me op de mogelijkheid van sloopwoningen (dat loopt hier via een woningbouwvereniging), dan heeft hij (voorlopig) woonruimte zonder zijn inschrijftijd te verliezen. Daarvoor heb ik formulieren meegekregen. Een strafblad (dus via politie uitzetten) vond ze ook te ver gaan, maar een beetje dreigen daarmee kon geen kwaad. Uitzetting onder dwangbevel was volgens haar mogelijk als er geen sprake is van familiebanden, maar zeker weten wist ze het niet....dus moet nog naar juridisch loket. Er is een jongerenpensioen hier in de stad, maar mijn zoon heeft daar al gezeten (toen hij 17 was) en is daar weggestuurd, geen optie dus. Verder is het slim om hem te pushen te reageren op flats in de wijk waar zijn vriendin woont, omdat de wachttijd daar korter is. Omdat ik al overloop (zat daar ook weer te huilen) raad ze me aan om alles wat spanning oproept zoveel mogelijk te weren. Dat is o.a. het feit dat mijn schoonmoeder (die mij ronduit schoftig heeft behandeld en waar ik niet meer heenga) zaterdag op mijn vriend's verjaardag in zijn huis aanwezig zal zijn. Ik heb mijn vriend gezegd dat als ze maar 1 keer een rotopmerking maakt, ik naar de bus gebracht wil worden (is veel te ver lopen). Mijn spanningsboog is te kort, momenteel.
Ondertussen ook met mijn vriend afgesproken dat we morgen of woensdagavond toch proberen om met mijn zoon te praten. Mijn vriend heeft altijd een hele goede band gehad met mijn zoon, misschien zet het nog zoden aan de dijk. Ook heeft mijn vriend toegegeven veel te hard gereageerd te hebben. Dat de situatie toch wat complexer is dan in eerste instantie gedacht. Ook mijn dochter (heb haar net gesproken) wil nog wel een keer samen met haar vriend praten met mijn zoon om duidelijk te maken dat het echt niet meer gaat en dat op jezelf wonen helemaal niet zo verkeerd is.
Als laatste heeft ze me nog aangeraden om vanuit mezelf aan te geven dat IK het echt niet meer trek. Dat er nu ingegrepen moet worden om erger te voorkomen.......
Met bemiddelingsbureau's moest ik oppassen omdat ze vaak heel veel geld vragen en er vaak een zooitje van maken (was haar ervaring). Ook in de anti-kraak moet je daarvoor oppassen.
Kortom, een heel verhaal....voorlopig ben ik er nog niet klaar mee. (in deze stad is woonruimte echt een lastig ding)
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 16:38
Zal ik doen Moonlight (heb ook weer zo'n "bal" in mijn buik). Ik heb mijn zoon sinds zaterdag niet meer gezien (praten gaat nog lastig worden).....
Ben ook bekaf, hoewel fietsen op harde banden al een hoop scheelde.
Doe jij ook rustig aan? (probeer wat langs je heen te laten glijden w.b. je familie)
Ben ook bekaf, hoewel fietsen op harde banden al een hoop scheelde.
Doe jij ook rustig aan? (probeer wat langs je heen te laten glijden w.b. je familie)
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 18:34
Hai Lin,
Uit je berichten die je vandaag schrijft, lees ik dat je ontzettend hard voor je zoon en zijn vriendin aan het knokken bent. *(zet strenge modus aan)* Maar waar blijf jíj in het verhaal? Je fietst je misselijk, dat is toch geen lief zijn voor jezelf?! Ja, ik kom nog maar eens terug op mijn eerdere post...
Doe wat je kunt doen, liefst nèt iets minder zodat je wat reserve overhoudt, voor wanneer je echt alles op alles moet zetten. Het klinkt me nu niet als heel erg acuut, spaar je krachten!!! *(zet strenge modus uit)*
Fijn trouwens dat je maatschappelijk werkster je heeft geholpen meerdere kanten van de situatie te bekijken en de voors en tegens tegen elkaar af te wegen. Kun je vaker bij haar terecht?
Uit je berichten die je vandaag schrijft, lees ik dat je ontzettend hard voor je zoon en zijn vriendin aan het knokken bent. *(zet strenge modus aan)* Maar waar blijf jíj in het verhaal? Je fietst je misselijk, dat is toch geen lief zijn voor jezelf?! Ja, ik kom nog maar eens terug op mijn eerdere post...
Doe wat je kunt doen, liefst nèt iets minder zodat je wat reserve overhoudt, voor wanneer je echt alles op alles moet zetten. Het klinkt me nu niet als heel erg acuut, spaar je krachten!!! *(zet strenge modus uit)*
Fijn trouwens dat je maatschappelijk werkster je heeft geholpen meerdere kanten van de situatie te bekijken en de voors en tegens tegen elkaar af te wegen. Kun je vaker bij haar terecht?
maandag 5 oktober 2009 om 18:52
Ik ben de rest van de dag lief voor mezelf geweest, Sjur.....en heb lekker gekookt voor mezelf.
Mijn zoon is thuis komen eten. We spraken even, hij "pikt" mijn woonruimte ideeen. Maar toen we te spreken kwamen over zijn gedrag, ging het weer bijna mis. Vooral toen het over dat kapot gegooide fotolijstje ging.....dan probeert hij weg te komen met dat wij beide schuld hebben.....wat mij gelijk in het verkeerde keelgat schiet. Je gooit niet expres iemands spullen kapot, ook niet als de ander boos op je is en je zelf ook boos bent. Punt.
Een ander punt is dat hij een auto wil kopen (heeft behoorlijk wat geld op het moment) Ik vind dat hij dat geld nodig heeft voor woonruimte en verhuizing.......wel uitputtend allemaal!
Ik heb over anderhalve week weer een nieuwe afspraak met maatschappelijk werk. Het emotionele gedeelte is bijna niet aan bod geweest (wat ik al vreesde)
Mijn zoon is thuis komen eten. We spraken even, hij "pikt" mijn woonruimte ideeen. Maar toen we te spreken kwamen over zijn gedrag, ging het weer bijna mis. Vooral toen het over dat kapot gegooide fotolijstje ging.....dan probeert hij weg te komen met dat wij beide schuld hebben.....wat mij gelijk in het verkeerde keelgat schiet. Je gooit niet expres iemands spullen kapot, ook niet als de ander boos op je is en je zelf ook boos bent. Punt.
Een ander punt is dat hij een auto wil kopen (heeft behoorlijk wat geld op het moment) Ik vind dat hij dat geld nodig heeft voor woonruimte en verhuizing.......wel uitputtend allemaal!
Ik heb over anderhalve week weer een nieuwe afspraak met maatschappelijk werk. Het emotionele gedeelte is bijna niet aan bod geweest (wat ik al vreesde)
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 19:00
O, wat lijkt het me vreselijk als je continu zo op eieren moet lopen om de boel niet te laten ploffen.
Is het een idee om samen met je zoon eens een lijstje op te stellen wat het betekent (o.a.qua financiën) als je op jezelf woont? Of ben je bang dat als hij dat hoort, hij helemaal niet meer het huis uit wil en het allemaal nog ingewikkelder wordt? Inspelen op zijn superioriteit lijkt me hier ook een goede; hij "weet" tenslotte al helemaal hoe alles werkt?! En misschien kan je vriend je hierbij steunen, je zei dat hij een goede band heeft met je zoon.
Sterkte iig !
Is het een idee om samen met je zoon eens een lijstje op te stellen wat het betekent (o.a.qua financiën) als je op jezelf woont? Of ben je bang dat als hij dat hoort, hij helemaal niet meer het huis uit wil en het allemaal nog ingewikkelder wordt? Inspelen op zijn superioriteit lijkt me hier ook een goede; hij "weet" tenslotte al helemaal hoe alles werkt?! En misschien kan je vriend je hierbij steunen, je zei dat hij een goede band heeft met je zoon.
Sterkte iig !
anoniem_23161 wijzigde dit bericht op 05-10-2009 19:02
Reden: overbodige zin, t hoeft niet 2x gezegd...
Reden: overbodige zin, t hoeft niet 2x gezegd...
% gewijzigd
maandag 5 oktober 2009 om 19:41
Een lijstje? Dat is veel te veel bemoeienis, vrees ik. Vervelender is dat hij zijn inkomen per week krijgt. Dat kan hij wel omzetten naar per maand (maar dan heeft hij 'overbruggingsgeld nodig).
Ik wil dat hij het aanmeldingsformulier voor de sloopwoningen invult. Reageert op woningbouwsite en op kamernet.
Zijn eigen spullen (bed, bank, kast, koelkastje...heeft hij al) er moet dan nog een gasfornuis en een wasmachine komen (veel kan via marktplaats)......misschien moet er vloerbedekking gelegd worden enzo....daar moet hij ook geld voor hebben.
Ik wil dat hij het aanmeldingsformulier voor de sloopwoningen invult. Reageert op woningbouwsite en op kamernet.
Zijn eigen spullen (bed, bank, kast, koelkastje...heeft hij al) er moet dan nog een gasfornuis en een wasmachine komen (veel kan via marktplaats)......misschien moet er vloerbedekking gelegd worden enzo....daar moet hij ook geld voor hebben.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 20:42
Shit, net toch weer een heftig gesprek gehad. ....Zo moeilijk om elkaar te ontlopen hier. Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn.
Wat een toestand, en wat word ik hier verdrietig van. Uitleggen dat ik echt niet voor niets ben afgekeurd (dat het UWV streng genoeg is) heeft zo weinig zin. Wie zei het ook al weer: "kinderen van de rekening". Godver, wat frusterend....zo hard geknokt, maar "normaal" heb ik nooit kunnen bereiken.
Ik kan hem moeilijk verwijten wat hij nog niet ervaren heeft.....
shit
Wat een toestand, en wat word ik hier verdrietig van. Uitleggen dat ik echt niet voor niets ben afgekeurd (dat het UWV streng genoeg is) heeft zo weinig zin. Wie zei het ook al weer: "kinderen van de rekening". Godver, wat frusterend....zo hard geknokt, maar "normaal" heb ik nooit kunnen bereiken.
Ik kan hem moeilijk verwijten wat hij nog niet ervaren heeft.....
shit
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 21:35
quote:Lin67 schreef op 05 oktober 2009 @ 20:42:
Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn. Normaal bestaat niet in dit leven, laat staan normale mensen . Maar ik zie deze uitspraak van hem wel als een hartenkreet en misschien kan daar iets aan worden gedaan. Is er iemand in je omgeving, ik denk aan een man, waar hij tegenop zou kunnen kijken? Een man (die normaal is in de ogen van jouw zoon) met een gezin, een baan, hobby's, die hem zou willen praten. Iets van een buddy, iemand met wie hij kan praten over zijn angsten en dromen. Je zou het ook aan de maatschappelijk werker kunnen vragen. Ik weet dat er buddy projecten zijn voor (in ieder geval) jongeren die op het rechte pad moeten blijven worden gehouden, niet omdat ze die kant al opgaan maar meer vanwege hun achtergrond en thuissituatie.
Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn. Normaal bestaat niet in dit leven, laat staan normale mensen . Maar ik zie deze uitspraak van hem wel als een hartenkreet en misschien kan daar iets aan worden gedaan. Is er iemand in je omgeving, ik denk aan een man, waar hij tegenop zou kunnen kijken? Een man (die normaal is in de ogen van jouw zoon) met een gezin, een baan, hobby's, die hem zou willen praten. Iets van een buddy, iemand met wie hij kan praten over zijn angsten en dromen. Je zou het ook aan de maatschappelijk werker kunnen vragen. Ik weet dat er buddy projecten zijn voor (in ieder geval) jongeren die op het rechte pad moeten blijven worden gehouden, niet omdat ze die kant al opgaan maar meer vanwege hun achtergrond en thuissituatie.