Psyche
alle pijlers
Zoon moet het huis uit, maar hoe?
zaterdag 3 oktober 2009 om 11:17
Afgelopen donderdag een behoorlijk conflict gehad met mijn zoon. Hij heeft mij uitgescholden (behoorlijk vergaand) en iets kapot gegooid wat mij erg dierbaar is.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Sinds zijn 15de blowt hij. Daar is hij ongeveer een jaar geleden, 3 maanden mee gestopt. Helaas heeft hij toen "het drinken" ontdekt. Nu doet hij beide, zo vaak en zo veel mogelijk. Op zich is het echt een goed joch, maar dat middelenmisbruik maakt hem agressief, arrogant en nogal dominant. Hij werkt fulltime en volgt een opleiding, waarmee hij voor de zomer allang klaar had moeten zijn.
Ik zit zelf al jaren in de WAO, heb mijn rust heel hard nodig om stabiel te kunnen blijven. Het feit dat hij veel geld verdient en ik moet rondkomen van een klein wao-tje maakt dat hij nog meer op mij neerkijkt.
We wonen erg klein. Ik heb een 2-kamerappartement bestaande uit 2 grote ruimtes, waarvan hij er 1 heeft en ik de andere. Het is erg gehorig binnen het appartement.
Hij is nu 22 jaar, volwassen dus. Daarnaast heeft hij sinds het voorjaar een vriendinnetje van 17 jaar. Beide lijken maar 1 missie te hebben, zoveel en zo vaak mogelijk gebruiken.
Maar goed, ik woon dus midden in het centrum, wat mijn zoon geweldig vind, dus vertrekken ziet hij niet zo zitten. Een paar maanden geleden heb ik al gezegd dat het niet meer gaat en dat ik wil dat hij op zichzelf gaat wonen. Ik wilde hem toen nog wel de ruimte geven om zijn opleiding af te ronden zodat hij een vast contract zou krijgen bij zijn huidige baas. Echter het begint steeds meer uit de hand te lopen. Ik weet gewoon niet hoe ik hem de deur uit moet krijgen. Eergister heb ik de politie gebeld en het enige wat zij kunnen doen is hem via een huiselijk geweld procedure het huis uitzetten, wat vervolging en een strafblad betekent. En dat vind ik ook nogal wat. Ik heb wel tegen mijn zoon gezegd dat als hij nu niet serieus opzoek gaat naar woonruimte, ik niet zal aarzelen om hem dan maar via de politie eruit te zetten.
Gisteren heb ik hierover ook woorden met mijn vriend gehad. Hij vind mij veel te soft en vind dat ik gelijk de politie al had moeten inschakelen. Ik wil mijn zoon nog pushen de komende week om echt een woonruimte te vinden (zodat ik niet de huiselijk geweld procedure hoef te starten). Mijn vriend kan moeilijk met spanningen omgaan (heeft bipolaire stoornis en een hersenbloeding gehad) en kan dan heel hard en bot worden. Ik voel me dan onbegrepen en ongesteunt. Uiteindelijk is mijn vriend gisteren naar zijn eigen huis gegaan om uit het spanningsveld te zijn en thuis bij te tanken. Verdrietig voor mij, maar nodig om erger te voorkomen.
Blijft dus de vraag hoe ik mijn zoon het huis uit kan krijgen zonder dat hij gelijk een strafblad aan zijn broek krijgt. Maar misschien ben ik inderdaad te soft....pfff, ik kom er niet meer uit.
Daarnaast voel ik me ook verantwoordelijk voor zijn vriendinnetje. Ik heb ze al meerdere keren met kleren en schoenen aan, "out" op het bed aangetroffen. Tegen dat meisje heb ik gezet dat ze heel hard moet nadenken over waar ze mee bezig is en dat ik haar ouders ga inlichten als ik ze nog 1 keer laveloos op het bed aantref.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 21:40
quote:Lin67 schreef op 05 oktober 2009 @ 20:42:
Shit, net toch weer een heftig gesprek gehad. ....Zo moeilijk om elkaar te ontlopen hier. Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn.
Wat een toestand, en wat word ik hier verdrietig van. Uitleggen dat ik echt niet voor niets ben afgekeurd (dat het UWV streng genoeg is) heeft zo weinig zin. Wie zei het ook al weer: "kinderen van de rekening". Godver, wat frusterend....zo hard geknokt, maar "normaal" heb ik nooit kunnen bereiken.
Ik kan hem moeilijk verwijten wat hij nog niet ervaren heeft.....
shit
Ik vind het an sich wel positief. Voor jou zijn dit geen leuke dingen om te horen, natuurlijk.
Maar kennelijk vindt hij het erg belangrijk om een baan te hebben, geld, en status.
Dan ligt het niet in de lijn der verwachting dat hij meteen in de goot ligt als hij op zichzelf woont.
Verder eens met Paloma (en Spinster, gisteren): Misschien zijn er teveel 'probleemgevallen' in zijn omgeving, en heeft hij een gezond sterk iemand nodig om zich aan te spiegelen.
Een ouder iemand, een sterke man, een maat voor hem. Zoiets. Ik kan het me goed voorstellen, vanuit hem bekeken.
Shit, net toch weer een heftig gesprek gehad. ....Zo moeilijk om elkaar te ontlopen hier. Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn.
Wat een toestand, en wat word ik hier verdrietig van. Uitleggen dat ik echt niet voor niets ben afgekeurd (dat het UWV streng genoeg is) heeft zo weinig zin. Wie zei het ook al weer: "kinderen van de rekening". Godver, wat frusterend....zo hard geknokt, maar "normaal" heb ik nooit kunnen bereiken.
Ik kan hem moeilijk verwijten wat hij nog niet ervaren heeft.....
shit
Ik vind het an sich wel positief. Voor jou zijn dit geen leuke dingen om te horen, natuurlijk.
Maar kennelijk vindt hij het erg belangrijk om een baan te hebben, geld, en status.
Dan ligt het niet in de lijn der verwachting dat hij meteen in de goot ligt als hij op zichzelf woont.
Verder eens met Paloma (en Spinster, gisteren): Misschien zijn er teveel 'probleemgevallen' in zijn omgeving, en heeft hij een gezond sterk iemand nodig om zich aan te spiegelen.
Een ouder iemand, een sterke man, een maat voor hem. Zoiets. Ik kan het me goed voorstellen, vanuit hem bekeken.
maandag 5 oktober 2009 om 21:56
Ik ook. Daarom ben ik ook zo blij met zijn baas. (hoewel die dan wel weer gescheiden is).
En wat jij zegt Moonlight klopt ook, kennelijk is het toch allemaal wel belangrijk voor hem. In zijn vriendenkring is hij ook de enige die werkt (althans al een jaar lang, min of meer fulltime).
Een buddy zal hij niet zo snel accepteren, omdat dat weer vanuit een hulpinstantie komt. Mijn vriend heeft tot zijn hersenbloeding wel altijd hard gewerkt. (ik ook voordat ik afgekeurd werd, en 2 kinderen in je eentje opvoeden is ook hard werken, maar die ervaring heeft hij niet).
Hij liep ook in tranen net de deur uit. Toen hij terugkwam zei hij dat hij echt wel zijn best zou doen om woonruimte te vinden en dat hij moe is en echt geen ruzie wil.
Hij wil niets van mij "horen" omdat hij vind dat ik weinig van mijn eigen leven gebakken heb. En ik wil niets van hem 'horen' omdat hij grof en onbeschoft tegen mij is.
Hard, en confronterend wordt het wel een beetje duidelijker waar het allemaal om draait, en dat is an sich positief.
En wat jij zegt Moonlight klopt ook, kennelijk is het toch allemaal wel belangrijk voor hem. In zijn vriendenkring is hij ook de enige die werkt (althans al een jaar lang, min of meer fulltime).
Een buddy zal hij niet zo snel accepteren, omdat dat weer vanuit een hulpinstantie komt. Mijn vriend heeft tot zijn hersenbloeding wel altijd hard gewerkt. (ik ook voordat ik afgekeurd werd, en 2 kinderen in je eentje opvoeden is ook hard werken, maar die ervaring heeft hij niet).
Hij liep ook in tranen net de deur uit. Toen hij terugkwam zei hij dat hij echt wel zijn best zou doen om woonruimte te vinden en dat hij moe is en echt geen ruzie wil.
Hij wil niets van mij "horen" omdat hij vind dat ik weinig van mijn eigen leven gebakken heb. En ik wil niets van hem 'horen' omdat hij grof en onbeschoft tegen mij is.
Hard, en confronterend wordt het wel een beetje duidelijker waar het allemaal om draait, en dat is an sich positief.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
maandag 5 oktober 2009 om 23:10
Misschien heb je het al ergens in je topic gezegd, Lin67, maar wat doet je zoon voor werk? Staat hij ook ingeschreven als woningzoekende. Zou hij met zijn inkomen zelf de huur en overige vaste lasten kunnen betalen?
Ik zeg niet dat jouw zoon niet grof en onbeschoft is maar ik denk dat hij zo'n muur om zich heen heeft opgebouwd dat hij iedereen (en vooral de mensen van wie hij het meeste houdt) buitensluit.
Laat hem een Viva nick aanmaken en hier een topic openen. Gek idee misschien maar misschien kunnen wij hier hem wat steun en frisse nieuwe raad geven. Hij blijft anoniem maar kan hier wel een extra steuntje in de rug krijgen. Laat hem dit topic lezen. Misschien kan hij er wat mee?
Hij mag mij ook mailen - ik ben dan wel vrouw en niet helemaal normaal maar wie weet heeft hij gewoon iemand nodig die hem niet kent (en die hij ook niet hoeft te of gaat ontmoeten) maar die hem een objectieve visie op zijn leven kan geven. Hij zit in een vicieuze cirkel en zijn belevingswereld en de mensen die hij kent, is misschien heel beperkt.
Ik zeg niet dat jouw zoon niet grof en onbeschoft is maar ik denk dat hij zo'n muur om zich heen heeft opgebouwd dat hij iedereen (en vooral de mensen van wie hij het meeste houdt) buitensluit.
Laat hem een Viva nick aanmaken en hier een topic openen. Gek idee misschien maar misschien kunnen wij hier hem wat steun en frisse nieuwe raad geven. Hij blijft anoniem maar kan hier wel een extra steuntje in de rug krijgen. Laat hem dit topic lezen. Misschien kan hij er wat mee?
Hij mag mij ook mailen - ik ben dan wel vrouw en niet helemaal normaal maar wie weet heeft hij gewoon iemand nodig die hem niet kent (en die hij ook niet hoeft te of gaat ontmoeten) maar die hem een objectieve visie op zijn leven kan geven. Hij zit in een vicieuze cirkel en zijn belevingswereld en de mensen die hij kent, is misschien heel beperkt.
dinsdag 6 oktober 2009 om 02:12
quote:Lin67 schreef op 05 oktober 2009 @ 20:42:
Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn.
shit
Ja, sorry, hoor, maar dit is toch de schuld van zijn eigen lapzwanserigheid en hij probeert het nu gewoon op een andere toer en dat is jou een schuldgevoel te geven. En hij is niet dom en weet dat dit ongetwijfeld werkt en hij weet wat jij doet als je je schuldig voelt tegenover hem. Trap er niet in. Hoe durft ie op jou neer te kijken, alsof jij het kunt helpen dat je niet kunt werken. Maak hem eens duidelijk hoe moeilijk het is, financieel maar ook je waardevol te blijven voelen in de maatschappij als je niet werkt.
Vette manipulatie, ik weet het zeker. En dan hoeft hij ook niet aan zijn eigen bijdrage in dit hele verhaal te denken want jullie, zijn ouders, zijn de schuldigen. Als hij het hier zo moeilijk mee zou hebben, zou hij juist het gedrag dat ie vertoont, niet vertonen.
Slimme jongen en ik hoop dat zijn moeder nog slimmer is!
Komt er uiteindelijk uit dat hij het zo vreselijk vind om een lapzwans van een vader te hebben en een afgekeurde moeder, terwijl hij zelf zo hard werkt. Dat hij zo graag iemand in zijn leven wil om tegenop te kunnen kijken......"normaal" wil in zijn leven. Dus werkende ouders, ouders waar hij trots op kan zijn.
shit
Ja, sorry, hoor, maar dit is toch de schuld van zijn eigen lapzwanserigheid en hij probeert het nu gewoon op een andere toer en dat is jou een schuldgevoel te geven. En hij is niet dom en weet dat dit ongetwijfeld werkt en hij weet wat jij doet als je je schuldig voelt tegenover hem. Trap er niet in. Hoe durft ie op jou neer te kijken, alsof jij het kunt helpen dat je niet kunt werken. Maak hem eens duidelijk hoe moeilijk het is, financieel maar ook je waardevol te blijven voelen in de maatschappij als je niet werkt.
Vette manipulatie, ik weet het zeker. En dan hoeft hij ook niet aan zijn eigen bijdrage in dit hele verhaal te denken want jullie, zijn ouders, zijn de schuldigen. Als hij het hier zo moeilijk mee zou hebben, zou hij juist het gedrag dat ie vertoont, niet vertonen.
Slimme jongen en ik hoop dat zijn moeder nog slimmer is!
dinsdag 6 oktober 2009 om 10:29
Er zitten wel goeie tips tussen van maatschappelijk werk.
Het is denk ik inderdaad verstandig om eens rustig met de vriendin van je vriend te praten. Probeer eens een positieve band op te bouwen.
Je zoon snap ik ook wel. Zijn reactie hoort ook echt wel een beetje bij zijn leeftijd. Hij kan nu nog niet inzien hoe hard jij altijd voor je gezin gevochten hebt. Dat komt waarschijnlijk naarmate hij ouder wordt. Neemt niet weg dat het natuurlijk voor jouw heel pijnlijk is.
Maar hij is ook heel erg bezig op jouw schuldgevoel in te praten. Dat is ook typisch verslaafden gedrag, manipuleren, liegen, bedriegen. Het is moeilijk om daardoor de juiste balans in zijn uitspraken te vinden.
HIj heeft thuis gezien hoe hij het niet wilt, maar weet niet zo goed hoe hij het wel wilt. Daarvoor heeft hij een voorbeeld figuur nodig. Iemand die hem dus kan leiden, die hem als kind aanneemt. Maar dat is lastig. Kijkt hij op tegen zijn baas? Als dat zo is dan kun jij misschien met zijn baas praten over het zelfstandig wonen.
Ik krijg echt het idee dat je zoon wel wilt, maar niet weet hoe. Dat hij met teveel dingen gelijk bezig is, misschien wordt het wel te druk in zijn hoofd. Blowen en drank geven rust.
Op zichzelf wonen zal hem goed doen. Wijs hem inderdaad op de voordelen. Dus eigen regels, geen confronaties met je moeder (pijnlijk, ik weet het), zelfstandig zijn tov zijn vrienden, ouders niet meer nodig hebben enz. enz. Inspelen op de beleveingswereld van deze jongen.
En inderdaad doe geen dingen die je energie kosten. Ga niet na de verjaardag van je vriend vanwege je schoonmoeder.Zo zullen er ongetijwveld meer zaken zijn die niets opleveren en wel energie kosten.
Ik vind dat je af en toe een schop onder je kont nodig hebt, maar heb vooral bewondering voor hoe jij vecht voor je zoon.
Het is denk ik inderdaad verstandig om eens rustig met de vriendin van je vriend te praten. Probeer eens een positieve band op te bouwen.
Je zoon snap ik ook wel. Zijn reactie hoort ook echt wel een beetje bij zijn leeftijd. Hij kan nu nog niet inzien hoe hard jij altijd voor je gezin gevochten hebt. Dat komt waarschijnlijk naarmate hij ouder wordt. Neemt niet weg dat het natuurlijk voor jouw heel pijnlijk is.
Maar hij is ook heel erg bezig op jouw schuldgevoel in te praten. Dat is ook typisch verslaafden gedrag, manipuleren, liegen, bedriegen. Het is moeilijk om daardoor de juiste balans in zijn uitspraken te vinden.
HIj heeft thuis gezien hoe hij het niet wilt, maar weet niet zo goed hoe hij het wel wilt. Daarvoor heeft hij een voorbeeld figuur nodig. Iemand die hem dus kan leiden, die hem als kind aanneemt. Maar dat is lastig. Kijkt hij op tegen zijn baas? Als dat zo is dan kun jij misschien met zijn baas praten over het zelfstandig wonen.
Ik krijg echt het idee dat je zoon wel wilt, maar niet weet hoe. Dat hij met teveel dingen gelijk bezig is, misschien wordt het wel te druk in zijn hoofd. Blowen en drank geven rust.
Op zichzelf wonen zal hem goed doen. Wijs hem inderdaad op de voordelen. Dus eigen regels, geen confronaties met je moeder (pijnlijk, ik weet het), zelfstandig zijn tov zijn vrienden, ouders niet meer nodig hebben enz. enz. Inspelen op de beleveingswereld van deze jongen.
En inderdaad doe geen dingen die je energie kosten. Ga niet na de verjaardag van je vriend vanwege je schoonmoeder.Zo zullen er ongetijwveld meer zaken zijn die niets opleveren en wel energie kosten.
Ik vind dat je af en toe een schop onder je kont nodig hebt, maar heb vooral bewondering voor hoe jij vecht voor je zoon.
dinsdag 6 oktober 2009 om 11:49
quote:RedPoppy schreef op 03 oktober 2009 @ 11:54:
Ik vind dat het ongelofelijk: je eigen kind op straat zetten. 17 en slapen op de betonnen vloer voor de deur? Serieus: schaam je!
22 jaar is oud genoeg om op eigen benen te staan inderdaad maar het klinkt niet alsof deze jongen daar zo goed in is. En je kind er via de politie uit laten zetten waardoor hij een strafblad oploopt vind ik onvergeeflijk! Een strafblad is niet niks. Jullie hebben zo te lezen allemaal je eigen problemen en ik kan me goed voorstellen dat het ondraaglijke situaties zijn maar ik zit hier echt vol verbazing mee te lezen!
Kun je geen gesprek met hem aanknopen als hij redelijk nuchter is, voor of net na zijn werk? Dat jullie hem gaan helpen een plekje voor zichzelf te zoeken? En hoe zit dat met zijn opleiding als je hem er nu uitgooit? Kan hij die dan nog afmaken? Zo niet: waarom gooi je hem er uit? Wil je dat hij nog verder afzakt dan al is gebeurd? Misschien is het maar beter dat je vriend een tijdje in zijn eigen huis blijft om onnodige spanningen uit de weg te gaan en jullie op alle gemak een leuke woning kunnen zoeken.
Het is jouw kind, je hebt verantwoordelijkheden en ondanks dat het klote is krijg ik het idee dat je er zo snel mogelijk vanaf wil. Zeker voor zo'n jonge jongen die al zoveel foute dingen doet en gebruikt (dit komt ergens vandaan) erg zielig!
Pardon...?
Heb jij het weleens meegemaakt dat een kind echt onhandelbaar kan zijn?? Dat er gewoon niet mee te praten valt (onredelijk).
Nee? Waar slaat deze reactie dan op?
Ja? Waar slaat deze reactie dan op?
TO: Sterkte met je zoon!
En sorry, beetje late reactie zie ik.
Ik vind dat het ongelofelijk: je eigen kind op straat zetten. 17 en slapen op de betonnen vloer voor de deur? Serieus: schaam je!
22 jaar is oud genoeg om op eigen benen te staan inderdaad maar het klinkt niet alsof deze jongen daar zo goed in is. En je kind er via de politie uit laten zetten waardoor hij een strafblad oploopt vind ik onvergeeflijk! Een strafblad is niet niks. Jullie hebben zo te lezen allemaal je eigen problemen en ik kan me goed voorstellen dat het ondraaglijke situaties zijn maar ik zit hier echt vol verbazing mee te lezen!
Kun je geen gesprek met hem aanknopen als hij redelijk nuchter is, voor of net na zijn werk? Dat jullie hem gaan helpen een plekje voor zichzelf te zoeken? En hoe zit dat met zijn opleiding als je hem er nu uitgooit? Kan hij die dan nog afmaken? Zo niet: waarom gooi je hem er uit? Wil je dat hij nog verder afzakt dan al is gebeurd? Misschien is het maar beter dat je vriend een tijdje in zijn eigen huis blijft om onnodige spanningen uit de weg te gaan en jullie op alle gemak een leuke woning kunnen zoeken.
Het is jouw kind, je hebt verantwoordelijkheden en ondanks dat het klote is krijg ik het idee dat je er zo snel mogelijk vanaf wil. Zeker voor zo'n jonge jongen die al zoveel foute dingen doet en gebruikt (dit komt ergens vandaan) erg zielig!
Pardon...?
Heb jij het weleens meegemaakt dat een kind echt onhandelbaar kan zijn?? Dat er gewoon niet mee te praten valt (onredelijk).
Nee? Waar slaat deze reactie dan op?
Ja? Waar slaat deze reactie dan op?
TO: Sterkte met je zoon!
En sorry, beetje late reactie zie ik.
dinsdag 6 oktober 2009 om 14:15
Bedankt weer voor de reacties!
Het is een beetje dubbel allemaal natuurlijk. Ik geloof gelijk dat hij vast zit, neemt niet weg dat hij zich toch fatsoenlijk moet gedragen. Een 'zielige' jeugd is nooit een excuus om te schelden en dingen kapot te maken.....anders was ik ook wel een vette crimineel.
Paloma, ik vind het heel lief wat je probeert te doen, maar hij heeft wel mensen om zich heen (ook zijn baas, denk ik) die er voor hem zijn. (kan ik nog wel even checken bij hem). Of ik hem op viva wijs, weet ik niet. Het is ook mijn uitlaatklep en ik heb op andere topics wel eens dingen geschreven die misschien niet leuk zijn voor hem om te lezen. Bovendien is het niet zo'n schrijver/lezer. Hij werkt als interieur designer (maakt meubels) bij een eenmansbedrijf. Hij is daar als stagiare begonnen en omdat zijn baas zo blij met hem is, zie ik hem daar wel als 'partner' eindigen. Door zijn werk komt hij overal in NL terecht bij heel veel verschillende opdrachtgevers. Alles wat ze maken is uniek en kostbaar en erg gewild.
Rastafun, voor een deel is het ook manipulatie, dat voel ik ook. Hij probeert mij zover te krijgen dat ik 'relax' wat betreft het zoeken van een woonruimte. Maar ik kan niet meer relaxen wat dat betreft omdat ik echt op mijn tenen loop en veel meer rust en ruimte nodig heb, dan wat er nu is. Ik blijf dan ook standvastig in dat ik vind dat hij woonruimte moet zoeken. Qua gedrag is hij wel weer een beetje ingedamd, maar ik weet dat dat tijdelijk is. Zodra hij denkt dat het wel weer losloopt, wordt hij weer vervelender. Vandaar dat ik nu echt voet bij stuk moet houden.
Dit vogeltje wil niet zo hard vliegen, maar is toch echt te groot geworden voor het nest.
Het is een beetje dubbel allemaal natuurlijk. Ik geloof gelijk dat hij vast zit, neemt niet weg dat hij zich toch fatsoenlijk moet gedragen. Een 'zielige' jeugd is nooit een excuus om te schelden en dingen kapot te maken.....anders was ik ook wel een vette crimineel.
Paloma, ik vind het heel lief wat je probeert te doen, maar hij heeft wel mensen om zich heen (ook zijn baas, denk ik) die er voor hem zijn. (kan ik nog wel even checken bij hem). Of ik hem op viva wijs, weet ik niet. Het is ook mijn uitlaatklep en ik heb op andere topics wel eens dingen geschreven die misschien niet leuk zijn voor hem om te lezen. Bovendien is het niet zo'n schrijver/lezer. Hij werkt als interieur designer (maakt meubels) bij een eenmansbedrijf. Hij is daar als stagiare begonnen en omdat zijn baas zo blij met hem is, zie ik hem daar wel als 'partner' eindigen. Door zijn werk komt hij overal in NL terecht bij heel veel verschillende opdrachtgevers. Alles wat ze maken is uniek en kostbaar en erg gewild.
Rastafun, voor een deel is het ook manipulatie, dat voel ik ook. Hij probeert mij zover te krijgen dat ik 'relax' wat betreft het zoeken van een woonruimte. Maar ik kan niet meer relaxen wat dat betreft omdat ik echt op mijn tenen loop en veel meer rust en ruimte nodig heb, dan wat er nu is. Ik blijf dan ook standvastig in dat ik vind dat hij woonruimte moet zoeken. Qua gedrag is hij wel weer een beetje ingedamd, maar ik weet dat dat tijdelijk is. Zodra hij denkt dat het wel weer losloopt, wordt hij weer vervelender. Vandaar dat ik nu echt voet bij stuk moet houden.
Dit vogeltje wil niet zo hard vliegen, maar is toch echt te groot geworden voor het nest.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
dinsdag 6 oktober 2009 om 17:27
Het 'grappige' is Lin, dat jij nu precies gaat doen wat hij aan de ene kant juist van je wil: je gedragen als een 'normale' moeder en zorgen dat haar volwassen, werkende kind op zichzelf gaat wonen. Niet over je heen laten lopen, maar op je strepen staan, sterk zijn en je eigen ruimte opeisen.
Dat mist hij toch in je? Maar als je het doet gaat hij ook weer piepen. Manipulatie inderdaad, zijn blowen ligt aan jou? Kom nou zeg, en nou ophoepelen!
(ps, pakje zojuist op de post. Wel met DHL dus kan een paar dagen duren - die zijn nooit zo vlot)
Dat mist hij toch in je? Maar als je het doet gaat hij ook weer piepen. Manipulatie inderdaad, zijn blowen ligt aan jou? Kom nou zeg, en nou ophoepelen!
(ps, pakje zojuist op de post. Wel met DHL dus kan een paar dagen duren - die zijn nooit zo vlot)
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 6 oktober 2009 om 17:35
Lol, spijker.....
Hij heeft in een boze bui ook weleens geroepen dat hij niet zo zou zijn (en zou blowen, en vervelend zou zijn) als hij een autoritaire vader had gehad.
Hij heeft van mij echt wel grenzen gehad, maar heel autoritair, dominant ben ik nou eenmaal niet.
Los daarvan is hij nu volwassen en moet daar ook verantwoording voor (in) nemen.
Ben benieuwd naar de boeken, krijg ik een keer leuke post!!!
Hij heeft in een boze bui ook weleens geroepen dat hij niet zo zou zijn (en zou blowen, en vervelend zou zijn) als hij een autoritaire vader had gehad.
Hij heeft van mij echt wel grenzen gehad, maar heel autoritair, dominant ben ik nou eenmaal niet.
Los daarvan is hij nu volwassen en moet daar ook verantwoording voor (in) nemen.
Ben benieuwd naar de boeken, krijg ik een keer leuke post!!!
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
woensdag 7 oktober 2009 om 07:49
quote:Moonlight82 schreef op 06 oktober 2009 @ 12:10:
Ik vind de toon die je aanslaat tegen RP niet geheel terecht, Brummetje.
Zij heeft zelf eens iemand van straat gehaald en in huis gehaald.
Je doet nu net alsof ze heel dom is, terwijl je denk ik niet het hele verhaal gelezen hebt.
Ja dat las ik later pas. Daarom ook mijn toevoeging.
Maar dan nog, vind ik het een reactie die nergens op slaat. Maar das mijn mening.
Ik vind de toon die je aanslaat tegen RP niet geheel terecht, Brummetje.
Zij heeft zelf eens iemand van straat gehaald en in huis gehaald.
Je doet nu net alsof ze heel dom is, terwijl je denk ik niet het hele verhaal gelezen hebt.
Ja dat las ik later pas. Daarom ook mijn toevoeging.
Maar dan nog, vind ik het een reactie die nergens op slaat. Maar das mijn mening.
woensdag 7 oktober 2009 om 10:51
woensdag 7 oktober 2009 om 14:29
Ik heb weer behoorlijk lopen zoeken op internet. In de stad waar ik woon, waren er slechts 4 kamers (allen niet geschikt). Zoveel sites waar je behoorlijke "bemiddelingskosten" moet betalen. Een vroeg 500 euro administratiekosten. (dat was nog antikraak). Het is wachten tot maandag om te zien hoe hoog hij is geeindigd in de reguliere woningbouwsector. Vandaag ook nog het GGZ aan de lijn gehad (moest iets afsluiten), gevraagd om individuele hulp (zat in een groep). Het GGZ vond dat ik eerst mijn gezondheidsproblemen moest oplossen. Pfff, ik loop al over genoeg. Hoef op dat front dus ook geen hulp te verwachten. Eerstelijnspsychologie heb ik ook overwogen, maar er worden slechts 4 gesprekken vergoed....
Morgen is mijn vriend jarig, zaterdag dat 'familiegedoe". Ook mijn kinderen + aanhang zijn uitgenodigd, kan dus moeilijk zelf wegblijven. Maar momenteel heb ik het gevoel dat ik nog maar net mijn eigen veters kan strikken.
Er is zoveel aan de hand, en sommige dingen kan ik ook hier niet kwijt.
Morgen is mijn vriend jarig, zaterdag dat 'familiegedoe". Ook mijn kinderen + aanhang zijn uitgenodigd, kan dus moeilijk zelf wegblijven. Maar momenteel heb ik het gevoel dat ik nog maar net mijn eigen veters kan strikken.
Er is zoveel aan de hand, en sommige dingen kan ik ook hier niet kwijt.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
woensdag 7 oktober 2009 om 17:36
Morgenavond is het ouderavond op school van zoon. Zoon heeft geen zin meer in school (bijna diploma) mede door de organisatorische puinhoop. Dus daar gaan vriend en ik heen. Misschien zet dat nog zoden aan de dijk. Zoon vind het prima, maar wil zelf niet mee. (weet ook niet of dat de bedoelings is....is ouderavond)
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
donderdag 8 oktober 2009 om 07:57
Je gaat naar een ouderavond voor je 22-jarige zoon? Is dat wel een ouderavond zoals jij denkt dat een ouderavond is. Is het niet meer een soort open avond/huis? Ik vind dit namelijk wel vreemd. Maar ja, je weet het niet.
Ik vind dat je wel excuses zoekt. Dan je je toch eerst 4x na de psychologe. Beter iets dan niets. Tja en administratiekosten? Los ervan hoe ik daarover denk, als de situatie urgent is dan "moet " dat maar. Er wel vanuit gaande dat het verder betrouwbare bureau's zijn. En kijk eens in het plaatselijke suffertje voor kamers. Vaak hebben de hoge scholen en universiteiten ook hun eigen blad waarin kamers worden aangeboden.
Als ik jouw was zal ik zaterdag zeggen dat ik ziek ben. Het kost je echt teveel energie. En als ik het zo lees levert het je niets op. Dus kies eens voor jezelf.
Ik vind dat je wel excuses zoekt. Dan je je toch eerst 4x na de psychologe. Beter iets dan niets. Tja en administratiekosten? Los ervan hoe ik daarover denk, als de situatie urgent is dan "moet " dat maar. Er wel vanuit gaande dat het verder betrouwbare bureau's zijn. En kijk eens in het plaatselijke suffertje voor kamers. Vaak hebben de hoge scholen en universiteiten ook hun eigen blad waarin kamers worden aangeboden.
Als ik jouw was zal ik zaterdag zeggen dat ik ziek ben. Het kost je echt teveel energie. En als ik het zo lees levert het je niets op. Dus kies eens voor jezelf.
donderdag 8 oktober 2009 om 11:11
Het is niet een ouderavond in de klassieke zin van het woord. Het is meer een informatieavond over de organisatorische puinhoop. Na het algemene gedeelte is er ruimte voor een gesprek met de betrokken docent. Ik hoop zo wat duidelijker te krijgen waarom school niet 'loopt'.
Vanuit het maatschappelijk werk heb ik begrepen dat je enorm op moet passen met 'bemiddelingsbureau's' die hoge kosten berekenen omdat dat vaak niet het enige probleem is. Vaak is een kamer al 'weggegeven', en kun je daarna fluiten naar je geld.
Zaterdag, daar kom ik niet onderuit. Het wordt een kwestie van er doorheen bijten.
Misschien ga ik toch op zoek naar een eerstelijnspsycholoog. Het is eigenlijk mijn enige optie. Eerst deze week en volgende week overleven (ziekenhuisopname), daarna weer verder kijken. Stap voor stap.
Vanuit het maatschappelijk werk heb ik begrepen dat je enorm op moet passen met 'bemiddelingsbureau's' die hoge kosten berekenen omdat dat vaak niet het enige probleem is. Vaak is een kamer al 'weggegeven', en kun je daarna fluiten naar je geld.
Zaterdag, daar kom ik niet onderuit. Het wordt een kwestie van er doorheen bijten.
Misschien ga ik toch op zoek naar een eerstelijnspsycholoog. Het is eigenlijk mijn enige optie. Eerst deze week en volgende week overleven (ziekenhuisopname), daarna weer verder kijken. Stap voor stap.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
donderdag 8 oktober 2009 om 12:08
Zit jij nou zijn probleem op te lossen door op internet te zoeken naar kamers? Hee, je hebt al zoveel voor hem gedaan! Gaat zelfs naar de infoavond waarvoor hij kennelijk nog te beroerd is!
Jij hoeft je kostbare tijd niet te stoppen in een kamer zoeken hoor, dat stukje regelen hoort óók bij p jezelf wonen!
Jij hoeft je kostbare tijd niet te stoppen in een kamer zoeken hoor, dat stukje regelen hoort óók bij p jezelf wonen!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 8 oktober 2009 om 12:19
Ik wil hem graag (met diploma) op een kamer/flat hebben. Daarna houdt het op wat betreft regelen en zorgen.
Omdat hij zelf niet zo hard zoekt, 'help' ik hem. Het alternatief (met politie op straat zetten en dus strafblad) is nog te gruwelijk voor mij.
Ik denk niet dat de ouderavond voor hem is, maar het leek mij slim dat hij meegaat, zodat alle neuzen 1 kant op kunnen.
*ben benieuwd of de boeken komen vandaag*
Omdat hij zelf niet zo hard zoekt, 'help' ik hem. Het alternatief (met politie op straat zetten en dus strafblad) is nog te gruwelijk voor mij.
Ik denk niet dat de ouderavond voor hem is, maar het leek mij slim dat hij meegaat, zodat alle neuzen 1 kant op kunnen.
*ben benieuwd of de boeken komen vandaag*
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
donderdag 8 oktober 2009 om 18:38
Spijker, ik heb de boeken binnen!!!!! Wauw wat zijn ze lekker dik, dus....thanks, thanks, thanks!!!!
Ouderavond gaat niet door omdat ik een brief in de bus (huis vriend, waren we vanmiddag) vond met een persoonlijke afspraak voor morgenochtend. Hij schijnt niet meer op school te komen en ze twijfelen ernstig aan zijn motivatie. We zullen het wel horen, morgen!
Ouderavond gaat niet door omdat ik een brief in de bus (huis vriend, waren we vanmiddag) vond met een persoonlijke afspraak voor morgenochtend. Hij schijnt niet meer op school te komen en ze twijfelen ernstig aan zijn motivatie. We zullen het wel horen, morgen!
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
vrijdag 9 oktober 2009 om 12:30
vrijdag 9 oktober 2009 om 13:41
Boeken zijn super, spijker, ben er al in begonnen (en ze kunnen mooi mee naar het ziekenhuis a.s. dinsdag).
Mijn zoon had dezelfde brief gehad (kwam ik gistermiddag pas achter) en vond het blijkbaar niet nodig om dat te zeggen. Hij kon ook absoluut geen vrij krijgen van zijn baas, dus mijn vriend en ik zijn naar het gesprek gegaan (met zijn medeweten)
Mijn zoon en ik hebben vroeger bij mijn vriend gewoond (ik woon nu niet meer samen) vandaar dat de post soms daar nog aankomt. (maar slordig is het wel, woon daar al bijna 2 jaar niet meer).
Het gesprek. Dat was enorm verhelderend. In de eerste plaats blijkt hij ruzie gehad te hebben met de studieloopbaanbegeleidster. (dat verklaart waarom hij niet zo happig was op een gesprek). De school gaf aan dat het inderdaad een behoorlijke puinhoop was/is. Mede doordat een belangrijke docent/organisator overspannen is geraakt en een hoop steken heeft laten vallen (was wel een kerel waar mijn zoon het heel goed mee kon vinden). Ze gaven min of meer toe bezorgd te zijn om represailles van de onderwijsinspectie.
Dus ze waren meer dan bereid om de koppen bij elkaar te steken voor een plan van aanpak, zodat mijn zoon af kan studeren (hij is er bijna). Omdat hij nu al geld verdient met zijn stage (hij deed een BOL opleiding), wordt de opleiding omgezet naar een BBL opleiding. Op die manier kan hij blijven werken (wat belangrijk voor hem is) en 1 dag of avond in de week naar school om de laatste toetsen te maken en de laatste praktijkopdracht. Dan vervalt de studiebeurs (dat moet ook, want hij kan maar een bepaald percentage 'bijverdienen' en volgens mij zit hij daar nu wel aan)....maar dan is het lesgeld ook een stuk lager.
Goed, die loopbaanbegeleider was, in mijn ogen, een nogal verstrooid figuur (nam zelfs haar mobiel aan in het gesprek, vind ik echt niet kunnen), veel te emotioneel ook (gaf aan zich lullig te voelen over de ruzie....??). De teammanager kwam veel rustiger en duidelijker (en intelligenter?) over. Zij heeft verzocht dat mijn zoon een afspraak met haar maakt, om de zaken te regelen. Ook wordt alles kort gesloten met het (stage) bedrijf waar mijn zoon werkt. Als alles goed loopt, moet mijn zoon binnen een paar maanden kunnen afstuderen.
Dit alles moet ik straks terug communiceren naar mijn zoon. Dan is het verder aan hem om het op te pakken.
Ik heb de school ook uitgelegd dat mijn zoon weliswaar 22 jaar is, maar op sommige vlakken nog niet zo 'ontwikkeld' is, met name waar het aankomt op overzicht en goed regelen van zijn zaken......
Mijn zoon had dezelfde brief gehad (kwam ik gistermiddag pas achter) en vond het blijkbaar niet nodig om dat te zeggen. Hij kon ook absoluut geen vrij krijgen van zijn baas, dus mijn vriend en ik zijn naar het gesprek gegaan (met zijn medeweten)
Mijn zoon en ik hebben vroeger bij mijn vriend gewoond (ik woon nu niet meer samen) vandaar dat de post soms daar nog aankomt. (maar slordig is het wel, woon daar al bijna 2 jaar niet meer).
Het gesprek. Dat was enorm verhelderend. In de eerste plaats blijkt hij ruzie gehad te hebben met de studieloopbaanbegeleidster. (dat verklaart waarom hij niet zo happig was op een gesprek). De school gaf aan dat het inderdaad een behoorlijke puinhoop was/is. Mede doordat een belangrijke docent/organisator overspannen is geraakt en een hoop steken heeft laten vallen (was wel een kerel waar mijn zoon het heel goed mee kon vinden). Ze gaven min of meer toe bezorgd te zijn om represailles van de onderwijsinspectie.
Dus ze waren meer dan bereid om de koppen bij elkaar te steken voor een plan van aanpak, zodat mijn zoon af kan studeren (hij is er bijna). Omdat hij nu al geld verdient met zijn stage (hij deed een BOL opleiding), wordt de opleiding omgezet naar een BBL opleiding. Op die manier kan hij blijven werken (wat belangrijk voor hem is) en 1 dag of avond in de week naar school om de laatste toetsen te maken en de laatste praktijkopdracht. Dan vervalt de studiebeurs (dat moet ook, want hij kan maar een bepaald percentage 'bijverdienen' en volgens mij zit hij daar nu wel aan)....maar dan is het lesgeld ook een stuk lager.
Goed, die loopbaanbegeleider was, in mijn ogen, een nogal verstrooid figuur (nam zelfs haar mobiel aan in het gesprek, vind ik echt niet kunnen), veel te emotioneel ook (gaf aan zich lullig te voelen over de ruzie....??). De teammanager kwam veel rustiger en duidelijker (en intelligenter?) over. Zij heeft verzocht dat mijn zoon een afspraak met haar maakt, om de zaken te regelen. Ook wordt alles kort gesloten met het (stage) bedrijf waar mijn zoon werkt. Als alles goed loopt, moet mijn zoon binnen een paar maanden kunnen afstuderen.
Dit alles moet ik straks terug communiceren naar mijn zoon. Dan is het verder aan hem om het op te pakken.
Ik heb de school ook uitgelegd dat mijn zoon weliswaar 22 jaar is, maar op sommige vlakken nog niet zo 'ontwikkeld' is, met name waar het aankomt op overzicht en goed regelen van zijn zaken......
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.