Zoon moet het huis uit, maar hoe?

Hoe erg ook van je vriendin, je kunt het er nu even niet bij hebben. En als ze echt een vriendin is kun je dat bespreekbaar maken en zal ze hiervoor begrip hebben.



Je hebt vriendinnen nodig die jouw helpen te houden aan het ultimatum. Aan de afspraken die jij met je zoon maakt en aan het uitvoeren van de consequenties. Vriendinnen waar je op elk moment terecht kunt. Heb je vriendinnen die wel stabiel in het leven staan?



Ik krijg echt het gevoel dat je jezelf helemaal niet belangrijk vind. Maar dat ben je wel en jouw problemen ook. Daarom mijn advies om bijvoorbeeld maatschappelijk werk in te schakelen. Zij zijn er voor jouw, zij hebben niet hun eigen problemen.



Wat betreft de vriendin van je zoon. Je vriend heeft natuurlijk wel een beetje gelijk. Je dient je zoon als een volwassene te zien. Dus kun je hem hier ook op aanspreken. En dus zeggen dat je de ouders gaat informeren. Geef ze wel gelegenheid om dit eerst zelf te doen, hoewel dat weer moeilijk te controleren is. Maar als ze hun verantwoordelijkheden niet nemen, dan dien jij dat te doen. Ze blijft tenslotte minderjarig.

quote:Lin67 schreef op 04 oktober 2009 @ 13:09:

...

Toch word ik verdrietig van jouw reactie omdat ik me ook realiseer dat ik al heel lang, heel veel alleen 'draag'. Behalve mijn kinderen, is er verder geen familie, niemand meer die onvoorwaarlijk van mij houdt en mij steunt. Ik "grap" niet voor niets heel vaak dat ik zo graag geadopteerd wil worden door zo'n stevige, warme surninaamse mama die mij veel knuffelt en volstopt met lekker eten.....



Ik zou eerlijk gezegd ook niet zo goed weten hoe ik me moet omringen met mensen die de draagkracht hebben om in een deel van mijn draaglast te delen...behalve de proffesionele hulpverlening.





Het raakt me wat je schrijft. Hier straalt zóveel kracht uit, maar tegelijkertijd ook zo'n... allenigheid. Diep respect voor je, hoe je het nu rooit. Ik wens je alle kracht en wijsheid om de komende periode door te komen. Ik wens je dat je zoon uiteindelijk eieren voor zijn geld kiest en zelf actief op zoek gaat naar een andere woonruimte, zonder dat er politie oid aan te pas moet komen. Ik wens je... dat toverstokje waar je het eerder over had!



!

Ach, wat zielig, zo'n dood konijn... Naar voor je dochter!



Goed plan Lin, om jezelf wat extra te verwennen. Een extra kop koffie, misschien een keer een lekkere bodylotion of een maskertje, of de natuur in nu het zo hard waait. Even uitwaaien, hoofd leeg en daarna er weer tegenaan kunnen. Dit waren de dingen waar ik op verder kon, toen het niet lekker met me ging. Bij mij was het ook zo dat iemand me moest vertellen dat het zo ontzettend belangrijk is om lief voor jezelf te zijn (maar waarom lief voor jezelf zijn als je jezelf niet lief vindt... gelukkig is dit inmiddels verleden tijd en ben ik met regelmaat lief voor mezelf).



Wat zijn voor jou de dingen waar je weer door oplaadt?

quote:Lin67 schreef op 04 oktober 2009 @ 13:09:.

Lieve Lin. Ik voel je angst en onzekerheid hier. Ik wil echt niet zeggen dat 'normaal' (als in: stabiel en gangbaar) alles is. Uit ellende kan namelijk ook veel moois voortkomen: groeiprocessen, creatieve producten, intense contacten... Alleen ik vrees een beetje voor de hang die je bijna lijkt te hebben naar mensen die psychisch in de knel zitten.

Téveel van dergelijke ellende in je leven verstikt je namelijk, daar groei je niet van, dat maakt je angstig. Het verlamt.



Besef je je dat jouw probleem misschien helemaal niet is dat je bang bent dat het slechter met je zal gaan dan dit? Jij bent zo gewend aan dat het slecht gaat met je.. dat je nu juist bang lijkt te zijn voor het moment dat je op zult krabbelen! Voor het moment dat het goed met je zal gaan!



Op mij komt het over alsof je bang bent voor je eigen kracht (en daarmee samenhangend ook voor mensen met wie het 'normaal' gaat). Je bent zó gewend aan overleven, dat je niet meer lijkt te weten wat 'gewoon leven' inhoudt. Herken je je hierin of klets ik wat suggestief uit mijn nek?



Verder heb ik het gevoel dat je te weinig écht voelt dat jij er mág ZIJN (zoals je zelf zegt), onafhankelijk van hoe goed het met je gaat. Jij mag er zijn, gewoon omdat je er al bent. Daar hoef je geen hel voor te overleven, daarvoor hoef je niet boven of onder te doen voor de mensen die je als bedreigend ervaart. Daarvoor hoef jij alleen maar gewoon Lin te zijn. Je hoeft niemand te redden en je aan niemand te bewijzen. Je bent er al. Dat is genoeg. Je mag (nee, MOET zelfs) dat plekje gewoon innemen.



Ik geloof helemaal dat jij al heel veel aan jezelf gewerkt hebt. Dat lees ik in alles wat je schrijft. En het is overduidelijk dat je een moeilijk pad hebt te belopen. Iedereen heeft bagage, maar jij hebt misschien wel extra bagage. En je ervaart het ook als zwaar. Je draaglast is dus groot en je draagkracht is niet toereikend. Dit zijn allemaal redenen waarom het goed is dat je voor jezelf zorgt.



Wanneer je die steile berg oploopt met die zware rugzak, en je kunt die rugzak niet afdoen, dan moet je het creatief oplossen. De bagage maak je misschien niet lichter omdat hij er nu eenmaal is, maar je hoofd kun je misschien wel leger maken.

Wanneer je zorgt dat je mooi uitzicht vanaf die steile berg hebt... Wanneer je zorgt dat er iemand is die naast je loopt.... Niet alleen die persoon die je aanmoedigt om door te lopen (een professional), maar ook die persoon die onverwacht even je hand vastpakt, die je dat lieve woordje toefluistert, die je laat zien wat een mooie bloemen er aan de top staan.

Je hebt mensen nodig in je omgeving die jou een beetje optillen boven je dagelijkse problemen. Mensen die je weer even lucht geven. Zodat jij jezelf weer wat lucht en luchtigheid gunt.



Je zegt dat die mensen (bijv. die lieve gezellige moederkloek) niet in je omgeving zijn. Kom je nooit zulke mensen tegen? Of laat je zulke mensen misschien nooit toe? Vind jij jezelf de moeite waard om voor gezorgd te worden? Vind jij jezelf de moeite waard om even te mogen leunen, ook op mensen die daar niet voor betaald worden?

Goeie dingen, geniet ervan! Hopelijk lukt het je om het schilderen weer op te pakken. Mijn ervaring is dat ik er een heleboel in kwijt kan. Qua kleurgebruik, de technieken, ik kan me er helemaal in uitleven. En als je niet tevreden bent met wat je maakt: wit eroverheen en je kunt iets nieuws maken. Weggooien is ook een optie...



Doe je ook dingen samen met anderen? Zodat je je verhaal tussendoor kwijt kunt, op een ontspannen manier, zonder dat het meteen heel zwaar wordt?



Ik sluit me aan bij Spinster. Dat je zaken zelf moet regelen, wil niet zeggen dat je ze alleen moet doen. Zijn er mensen in je omgeving die er voor je willen zijn? En misschien bieden ze het niet uit eigen beweging aan (ik weet niet hou jouw houding is naar een uitgestoken hand: zie je die wel/niet, accepteer je 'm of wimpel je m weg met de mededeling dat het allemaal nog wel gaat?), je mag erom vragen! Jouw bord ligt nu zó vol!



Ik ga zometeen weer ff lief zijn voor mezelf: met sjur-man en een stel vrienden naar de sauna. (volgens de viva van een paar weken terug de grootste relatiehorror, maar ik geniet er maar mooi van!)

Eens met Spinster. Lin, ik zeg zelf altijd dat het goed is om even uit je eigen sores te stappen en te luisteren naar een ander, de ander bij te staan. MAAR: maak er geen levensstijl van. Luistert die vriendin ook naar jou? Luistert er iemand naar jou? Durf jij je ook op te stellen als iemand die even een luisterend oor nodig heeft? Als je dat niet lukt of als er niemand daar voor open staat (ik hoop je vriend wel...), dan zou ik zeker met een professional praten. Dit is niet zomaar iets natuurlijk.



(Even teruglezen wat je me gister vroeg)

Lin, mijn broer ging destijds wel naar een psycholoog geloof ik. Er werd thuis niet echt gepraat, Bureau Jeugdzorg noemde het 'een koude oorlog.' Was ook zo. Mijn broer kwelde mijn moeder als mijn vader werken was, mijn vader sprak niet meer met ons (hij was het beu, achteraf gezien begrijpelijk maar 6 jaar lang genegeerd worden doet pijn, kan die pijn nog voelen, maar ik was ook iemand met een moeilijke puberteit en chaos in m'n hoofd en stond tussen het kamp 'broer' en 'moeder'). Mijn moeder vond het de privacy van mijn broer aantasten als ze wat zou zeggen over zijn psychologenbezoekjes. Hij zal nu ongetwijfeld wel een diagnose hebben gekregen. Ik krijg nog weleens een mail van hem (ik vertrouw hem niet zo, helaas gegrond, al zit er wel iets goeds in hem) en laatst een hele mail waarin hij mijn ouders beschuldigt van vanalles, zichzelf als slachtoffer bestempelt en z'n eigen aandeel (het enorm pesten van mijn moeder, hij zei o.a. waar ik bij was tegen haar dat zij ook maar verkracht had moeten worden door haar vader, net als haar zus (haar zus is jarenlang misbruikt door hun vader)) en dat allemaal in van die therapeutenpraat, ik ken zulke therapeuten, vreselijk. Het ligt echt aan je karakter hoe je reageert op zulke zaken, hij kiest voor het eenvoudige, namelijk iedereen de schuld geven, ik kies (ongewild, zit er gewoon in) voor het moeilijke: mijn aandeel zien en vergeven. Mijn ouders zijn namelijk altijd bereid tot de verhoudingen herstellen en op rustige toon gewoon zaken uitleggen, al blijven we nog geen praters allemaal.



Ik heb zoveel diagnoses gehad, kan ze niet meer tellen maar neuh, ik doe niet meer mee aan die zooi en ik ben vooral Digi en die Digi moet gewoon zelfinzicht hebben en de broer van ook (we zijn even oud dus echt ongeveer gelijke opvoeding, en daarbij vergeet broer even dat het voor mij wel lastiger was allemaal en hij zo ontzettend over de schreef is gegaan...).



Hoe het allemaal ging....ik weet het niet meer zo goed. Volgens mij kwam Jeugdzorg op ons zestiende. Situatie was toen al onhoudbaar. Ik was ook nogal een spijbelaar maar was wel wat serieuzer, ik werkte vanaf mijn vijftiende (begon met krantenwijk, toen ik in een supermarkt ging werken nam broer mijn krantenwijk over, na twee weken ontslag want hij deed gewoon niets, weer een teken van onverantwoordelijkheid) en deed in al mijn baantjes mijn best, spaarde goed, blowde niet (ik heb alles wel ingehaald....maar pas toen ik uit huis was, en met sneltreinvaart), en mijn ouders vonden psychische shit maar voor watjes en praten stom (zijn ze nu wat genuanceerder in gelukkig) maar Jeugdzorg was dus echt in eerste instantie bedoeld voor mijn broer, eigenlijk om hem uit huis te plaatsen. Maar ja, Jeugdzorg is niet altijd even eh competent en er werken niet altijd eh...de slimsten, dus wij manipuleerden de boel (ja, altijd goed in geweest al werd ik er niet blij van, broer genoot wel, echt sadistisch trekje, kan er heel veel van opnoemen, van die trekjes, gewoon echt een fundamentsverschil in karakter tussen hem en mij en ik geloof absoluut niet dat dat aan opvoeding ligt), zij kiezen meer de kant van het kind en wilden uiteindelijk ons als gezin observeren, dus in een ruimte ergens met camera's. Dat ging mijn ouders te ver en ze stopten met Jeugdzorg. Mijn broer uiteindelijk een HAVO-diploma gehaald, ging naar een hogeschool, ik deed nog VWO en erna werken. Ze maakten ons altijd wel duidelijk dat we niet al te lang zouden moeten blijven hangen thuis (wat ik logisch vind zelf, je bent met een diploma zelfstandig enzo, zo'n klein huis en dan ook nog zo veel ruzies) maar voor mijn broer werd er echt een ultimatium gesteld (en als je mijn vader kent: daar hou je je wel aan). Hoe en wat is me nooit echt verteld, maar hij ging, en hij vertelde mij wel dat hij 'wraak zou nemen.' Dat is gelukkig niet gebeurd maar hij haat mijn ouders nog, wat ik vooral voor mijn moeder triest vind. Ik voel me enig kind. Heb hem ook gemaild dat zolang hij zo in die slachtoferrol zit, ik geen zin heb om hem te ontmoeten. 't Is eigenlijk een vreemde voor me (hij pestte me als klein kind ook al met mijn zwakheden, dat ging lang door, er zit echt sadisme in hem).



Lang verhaal maar zoals je zelf aangeeft gaat het met je dochter wel goed. Heel ander karakter dus. En daar ben jij niet verantwoordelijk voor, je wordt met een karakter geboren en wat zich daar van uit, da's een interactie met het milieu.



Kennelijk heeft je zoon wel iets van verantwoordelijkheidsgevoel, want hij kijkt naar flatjes. Dat is heel fijn al. Misschien kun je aangeven dat je dat fijn vindt. En benadrukken dat je echt van hem houdt maar dat het voor alle partijen beter is zo en dat zoon dat ook zal merken als hij alleen woont, en dat je er natuurlijk op afstand ook nog voor hem bent.

Lieve Lin,



wat een kracht straalt er uit je berichten, maar ik weet maar al te goed hoe pijnlijk het is voor een moeder om haar kind te moeten loslaten. Mijn moeder is het zwaarst geraakt door de situatie met mijn broertje. Omdat ze vanaf haar 17de al kampt met depressies en angsten kost het haar heel veel moeite om dit verdriet een plekje te geven. Het contact met mijn broertje is momenteel miniem. Dit is niet omdat mijn ouders dit niet willen, maar dit is vooral zijn wens. Hij neemt ze toch het een en ander kwalijk.



Voordat hij werd gearresteerd hebben mijn ouders hem zelfs als vermist opgegeven omdat hij 2 maanden niets van zich heeft laten horen. Dit heeft mijn moeder echt gebroken. Ze maakte zich zo veel zorgen. Ze was heel blij dat hij het huis uit was omdat de spanning van conforntatie die continu in de lucht hing was verdwenen. Maar vanwege zijn drugsproblemen bleef mijn moeder zich toch heel veel zorgen maken. Vandaar dat ik in mijn eerste post ook aangaf dat het uit huis gaan van je zoon waarschijnlijk rust geeft, maar dat dit niet betekent dat je je geen zorgen meer maakt.



Mijn moeder is er bijna aan onderdoor gegaan. Een extra probleem hierbij is dat mijn ouders geneigd zijn tot zelfmedicatie door alcohol. Gelukkig staat mijn vader steviger in zijn schoenen dan mijn moeder en ondanks dat hun huwelijk erg onder de situatie heeft geleden, blijft hij haar rots in de branding. Langzaam lijken ze weer op te krabbelen. Zonder hem denk ik echt dat ze het niet gered zou hebben.



Daarom vind ik het ook zo jammer om te lezen dat je er eigenlijk alleen voor staat. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf en probeer ook echt dingen voor jezelf te doen omdat jij ze leuk vindt. Ik heb trouwens ontzettend veel respect voor de manier waarop je dingen hier weet op te schrijven. Je bent een overlever en dat is iets waar je zeker trots op kunt zijn!



Heel veel sterkte!

Lieve Digi, ik word ook erg geraakt door jouw verhaal. Wat heb jij een rotsituatie thuis gehad. Ik ben zelf flink wat jaren ouder dan mijn broertje en de situatie escaleerde pas toen ik het huis al uit was. Ik heb trouwens tijdens mijn puberteit wel conflicten gehad met mijn ouders, vooral mijn vader is erg dominant. Gelukkig had ik een goede band met mijn grootouders die wel lieten blijken dat ze trots op me waren.



Lin, ik ben het met Digi eens dat je je niet schuldig hoeft te voelen over de opvoeding die je de kinderen hebt gegeven. Ook ik kom uit hetzelfde nest als mijn broertje maar ik heb zijn keuzes niet gemaakt. Hij is ondertussen dik in de twintig en een volwassen vent. Hij maakt zijn eigen keuzes en als die fout zijn dan is dat zijn eigen verantwoordelijkheid en niet de schuld van mijn ouders. Jouw zoon is nu ook volwassen en verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes.

Ach Mouse, ik was ook niet makkelijk, dat hou ik altijd in mijn achterhoofd. Bepaalde zaken hebben mijn ouders heel anders beleefd, zonder te beseffen wat voor impact een bepaalde opmerking kan hebben op een 5-jarige bijvoorbeeld. Maar andersom ook weer. Je kunt wel in het verleden blijven hangen maar het is nu het heden. Dus och, ik heb een goede omgang nu met mijn ouders en weet -hoe rot het ook is- dat ik met 'moeilijke' zaken er niet terecht kan (op rationeel niveau wel bij mijn vader, we zijn rationele mensen). Wat er niet in zit...sja, zo is het nu eenmaal. Het blijven je ouders. Hoewel, dat vind ik niet altijd opgaan want ik heb een oma die voor mijn part vandaag nog doodvalt, haha (de andere is helaas dood, en de man van dat grafwijf oftewel oma is helaas ook overleden, maar dat kun je ook niet sturen)

De enige mogelijkheid om jezelf en je zoon te redden is door hem op straat te zetten. Werkt hij niet mee en gaat hij niet vrijwillig, dan idd door tussenkomst van politie. Zolang jij hem onderdak verschaft blijf je hem min of meer de hand boven het hoofd houden en wordt hij niet geacht en gedwongen om voor zich zelf te zorgen.

Natuurlijk is dit als moeder zijnde de moeilijkste stap die je kunt zetten, maar ook de moedigste. Het is waarschijnlijk de enige manier om in ieder geval jezelf en en je relatie te redden.

En is dit hard? ja dit is hard.... maar als jij er zoals het er nu uit ziet zelf aan onder gaat, heeft niemand meer wat aan je, ook je zoon niet. Soms moet je uit liefde hele moeilijke beslissingen nemen.

Je zoon heeft hulp nodig, zelf vindt hij van niet, dus dan moet jij degene zijn die stappen gaat zetten.

Digi, dat lijkt me inderdaad een gezonde instelling. Op een gegeven moment besef je dat je ouders gewoon mensen zijn en en in sommige situaties zelfs buitengewoon zwakke mensen. Het contact met mijn ouders is ook redelijk goed te noemen. Alhoewel ik vooral bij mijn moeder ervoor waak dat ik haar niet te dicht bij laat komen. Te veel drama, dat maakt mij ook alleen maar verdrietig.

Lieve Lin,



Maak jezelf niet te blij dat hij nu aan het zoeken is voor een flatje. Zoals ik al gezegd heb, ze doen er alles aan om je tevreden te houden maar als het einde van het ultimatum in zicht komt, jij begint te "zeuren" komt er gewoon weer een confrontatie, huilpartijen, bedreigingen enz. Been there enz.



Zoals Spiddermouse al zei, de spanningen verdwijnen als hij het huis uit gaat, maar de zorgen blijven. Het leven wordt nooit meer hetzelfde.

Vanuit mezelf gesproken, ik slik kalmeringspillen en slaaptabletten om mezelf staande te houden, heb iedere week therapie waaronder ook een deel bestaat uit het voorbereiden voor als het echt vreselijk mis gaat met hem, volg een meditatiecursus om rustig te blijven, heb nachtmerries. Niemand ziet iets aan mij, ik feest gezellig mee, maak plezier en doe alsof ik overal van geniet. Maar mijn hart huilt, nee, heel mijn hart schreeuwt. En dat gaat nooit meer over.

Lieve Prada, een dikke knuffel

quote:Lin67 schreef op 04 oktober 2009 @ 16:37:

(veel te druk in de stad, koopzondag), wil ik zo echt even naar de biep, heb niets meer te lezen. Iemand nog een goede tip?offtopic: de millenniumtrilogie al gelezen? Lekker spannend, niet nadenken, leuk geschreven. En vooral: véél bladzijden, dus lekker lang dóórlezen.

(als je die trilogie nog niet gelezen hebt en het lijkt je wat, ik heb hier alledrie de boeken liggen. Doe me je adres op spijker.viva@gmail.com en ik stuur ze je)

Ivm tijdgebrek niet helemaal bijgelezen maar Lin ik las dat hij zelf gereageerd heeft op een plek. Dat is redelijk goed nieuws in deze lijkt me! Ik hoop dat jullie er samen uit kunnen komen zonder nare toestanden.