Reizen
alle pijlers
Busreis Auswitz
vrijdag 27 augustus 2010 om 13:24
Hallo,
Ik ben al enkele dagen op zoek naar een betaalbare busreis voor 2 personen, Om Kamp auswitz te bezoeken.
Wij willen het liefst een weekend gaan, Maar alle reizen zijn min voor 8 dagen en dit vinden wij te lang.
Ook moet het wel in ons budget vallen, ongeveer 250 euro.
Daar moet dan de busreis, Hotel in excursie inzitten voor 2 personen.
Met eigen vervoer gaan is voor ons geen optie..
En met het vliegtuig vinden we te duur..
Wie o wie heeft er een goede tip voor ons?
En wie is er al eens geweest, en wil zijn ervaringen delen?
Is het wel de moeite waard enz.??
Ik ben al enkele dagen op zoek naar een betaalbare busreis voor 2 personen, Om Kamp auswitz te bezoeken.
Wij willen het liefst een weekend gaan, Maar alle reizen zijn min voor 8 dagen en dit vinden wij te lang.
Ook moet het wel in ons budget vallen, ongeveer 250 euro.
Daar moet dan de busreis, Hotel in excursie inzitten voor 2 personen.
Met eigen vervoer gaan is voor ons geen optie..
En met het vliegtuig vinden we te duur..
Wie o wie heeft er een goede tip voor ons?
En wie is er al eens geweest, en wil zijn ervaringen delen?
Is het wel de moeite waard enz.??
zondag 29 augustus 2010 om 12:29
Ik heb die klap dan niet gehad zoals jij hem had Vinyl... maar bij heeft het wel dagen/weken geduurd voordat ik alles kon bevatten. Ik ging het op mezelf en mn eigen gezin betrekken... me proberen in te voelen in hoe het moet zijn geweest, en daar ben ik dagen zoet mee geweest. Het is niet te bevatten!
Maar vrienden van ons zijn ooit in - volgens mij was het - Westerbork geweest en zij blijken dus overgevoelig te zijn voor het aanvoelen van alle ellende en menselijk leed wat daar geweest is. Ze waren volledig van de kaart en zijn weggegaan. Zij zullen dus nooit naar Auswitz gaan nadat wij verteld hebben hoe heftig het is.
Maar vrienden van ons zijn ooit in - volgens mij was het - Westerbork geweest en zij blijken dus overgevoelig te zijn voor het aanvoelen van alle ellende en menselijk leed wat daar geweest is. Ze waren volledig van de kaart en zijn weggegaan. Zij zullen dus nooit naar Auswitz gaan nadat wij verteld hebben hoe heftig het is.
zondag 29 augustus 2010 om 12:30
quote:Broedkippetje schreef op 29 augustus 2010 @ 12:27:
[...]
Uit jouw beschrijving van de grappige gewoonte, maakte ik inderdaad op dat jullie dat tegen die Duitser zeggen.
En ik vind dat 'zeur niet' een beetje een vervelende manier van communiceren.
Ik vond het serieus ingaan op 1 zinnetje van een heleboel mooie posts met veel interessantere informatie nogal een vervelende manier van communiceren.
Maar goed, we zijn er uit denk ik, wij zullen dat nooit tegen een Duitser zeggen maar de grap blijft er bij ons wel in.
[...]
Uit jouw beschrijving van de grappige gewoonte, maakte ik inderdaad op dat jullie dat tegen die Duitser zeggen.
En ik vind dat 'zeur niet' een beetje een vervelende manier van communiceren.
Ik vond het serieus ingaan op 1 zinnetje van een heleboel mooie posts met veel interessantere informatie nogal een vervelende manier van communiceren.
Maar goed, we zijn er uit denk ik, wij zullen dat nooit tegen een Duitser zeggen maar de grap blijft er bij ons wel in.
zondag 29 augustus 2010 om 12:31
Mensen die het over die klap hebben, hadden jullie veel gelezen over de vernietingskampen voordat jullie ooit naar Auschwitz gingen?
Ik vraag dit, omdat het lijkt alsof jullie (en dan m.n. Vinyl geloof ik) daar bepaalde dingen voor het eerst hoorden. En dan kan ik me idd voorstellen dat er een klap komt.
En ja... Ik weet wel dat zien anders is dan er over lezen. Maar ik doelde meer op de feiten die jullie hoorden.
Ik vraag dit, omdat het lijkt alsof jullie (en dan m.n. Vinyl geloof ik) daar bepaalde dingen voor het eerst hoorden. En dan kan ik me idd voorstellen dat er een klap komt.
En ja... Ik weet wel dat zien anders is dan er over lezen. Maar ik doelde meer op de feiten die jullie hoorden.
zondag 29 augustus 2010 om 12:35
Ik wist er nog niet veel van Fleurtje... wij waren in Tsjechie op vakantie en hadden daar Theresienstad bezocht (een vrij klein doorvoerkamp). Daarvanuit ontstond het idee om naar Auswitz te gaan. Ik wist er niet meer van dan ik op school bij geschiedenis had geleerd. Dus bij mij waren er best veel schokkende dingen die ineens op de proppen kwamen.
Ik denk dat inlezen wel een heel stuk helpt, maar dat het tegelijkertijd misschien ook weer moeilijker is. Als je leest dan voel je al hoe vreselijk het was. Als je er dan bent, en alle verhalen al een beetje kent, dan voel je dat nog meer denk ik.
Ik denk dat inlezen wel een heel stuk helpt, maar dat het tegelijkertijd misschien ook weer moeilijker is. Als je leest dan voel je al hoe vreselijk het was. Als je er dan bent, en alle verhalen al een beetje kent, dan voel je dat nog meer denk ik.
zondag 29 augustus 2010 om 12:37
Mijn blog over deze reis:
Tijdens bijna iedere reis schrijf ik graag. Eigenlijk elke reis die ik de afgelopen jaren maakte werd dagelijks vergezeld van een blog.
April 2010, ging ik met T. naar Krakau en Auschwitz. Het werd de meest indringende stedentrip die ik ooit gemaakt heb, en nu pas kan ik schrijven...
Ik waarschuw wel even van te voren. Dit is niet de meest plezierige blog die ik heb geschreven.
Krakau
Met T. ben ik naar Krakau geweest, een prachtige stad, met zoveel oude en prachtige gebouwen dat het op de werelderfgoedlijst van Unesco staat.
Mooie oude kerken, stadsmuren, straatjes. En natuurlijk veel geschiedenis.
De bedoeling was dat we een paar dagen leuke dingen zouden gaan doen in Krakau, en 1 dag te spenderen in Auschwitz 1 en Auschwitz Birkenau.
Na de eerste nacht bleek het al een heel andere week te worden. De Poolse president verongelukte met zijn vliegtuig en met hem tientallen andere Poolse hoogwaardigheidsbekleders.
Er volgde een week van nationale rouw. Een week waarin we Polen leerden kennen als diepgelove mensen die hun verdriet en onmacht op een heel mooie manier durfden te uiten.
Overal, maar dan ook overal stonden kaarsen, hingen vlaggen met rouwlinten en werden stille tochten gehouden.
De ochtend van de ramp liepen we een kerk in, om een kaarsje te branden. Mensen kwamen huilend de kerk in en lieten zich op hun knieen vallen. Emoties, verdriet.
Heel bijzonder.
Zo is de hele week eigenlijk verlopen. We liepen tegen emotie na emotie aan. Prachtige Gregoriaanse zangpartijen, optochten, diensten. Zo ontzettend mooi.
Samen met onze ervaringen in Auschwitz en de vreselijke verhalen uit het ghetto, een emotionele reis.
Het ghetto was ook heel bijzonder. We zijn er de dag na ons bezoek aan het kamp naar toe geweest. Dezelfde route gelopen als de 16.000 joden destijds liepen. Over de brug, over het water.
En maar praten, praten over wat we gezien hadden. Over of dat nu nog zou kunnen gebeuren. Hoe wij zouden handelen. Het liet ons niet los.
Maar dat was die dag... daarvoor was... de dag van het kamp.
De dag van het kamp
En toen kwam Auschwitz. We zijn in de ochtend vroeg vertrokken met een taxi naar Auschwitz. (lang verhaal, maar goed... taxi dus.)
In Auschwitz hadden we een eigen gids gereserveerd. Zij zou ons 6 uur rondleiden door beide kampen. Excursiebureaus doen dit ook, maar dan blijf je slechts 20 minuten in Birkenau. En dat is zo ontzettend zonde. Want Birkenau is zoveel meer dan de poort alleen....
We zagen best tegen deze dag op, en de bijbehorende emoties.
Eerlijk gezegd zie ik nu ook op tegen het schrijven, maar goed.. het moet toch een keer op papier komen.
Auschwitz 1 is het kamp wat je kent van de poort 'Arbeit macht frei'.
Ik heb eerlijk gezegd nooit geweten dat Auschwitz uit meerdere kampen bestond, maar ik ben nu zo blij dat we meer hebben gezien dan alleen dit kamp.
We zijn hier even geweest, om voor de enorme drukte (de dag daarna was March of the living, dus de Joodse gemeenschap, wereldwijd, komt dan naar Polen), naar Birkenau te gaan.
Onze lieve gids, een vrouw, bracht ons eerst naar de plaats waar de treinen aankwamen bij de start van de kampen. (Auschwitz 1 bestond al, dit was een bestaande basis, omgebouwd tot werkkamp).
Ergens midden in een weiland lag een spoorlijn. Hier kwamen de joden aan, en zij werden te voet vervoerd naar Birkenau en Auschwitz.
Er was geen ontsnappen mogelijk, grote open vlakte, met aan de horizon de toegangspoort van Birkenau. De poort des doods.
Hierna zijn we doorgereden naar Birkenau. Bizar. Dit kamp is in 1941 gebouwd en zou ingezet worden als massavernietingingskamp voor de Endlösung.
Bij de ingang zie je de spoorlijn die later, in 1944, doorgetrokken is tot in het kamp, om de vernietiging van zigeuners efficienter te laten verlopen.
Door de poort betreden we het kamp en wat je dan ziet kun je je gewoon niet voorstellen. Het kamp is 2 kilometer diep en 2 kilometer breed. Zo ongelooflijk groot.
Gedenkstenen, en in de verte de poort. Zo groot dus.
In de uren die daarop volgen zien we diverse barakken die nog in tact zijn. Het is ongelooflijk om te bedenken dat elke schoorsteen die je ziet, ooit bij een barak heeft gehoord. Deze schoorstenen hoorden bij de verwarming, die overigens niet aan was.
Maar er hebben zo vreselijk veel barakken gestaan.
Ook vertelt onze gids over de gruwelijke berekenendheid van de Duitsers, de hoogspanningshekken met diepe grachten ervoor, zodat je nooit zou kunnen ontsnappen als je al nat aan de overkant van het water staat. Van de psychologische spellen die er gespeeld werden. Van de koude en drassige grond. Van die ziektes, de buiktyfus en hoe 'blij' en dankbaar je mocht zijn als je bovenin de stapelbedden lag. Zo had je het minste last van ratten die aan je vraten, of dat je onder de derrie van een ander die aan buiktyfus leed zou komen te zitten.
Dat men 's nachts de barakken niet uit mocht. En wat dat voor een hygienische gevolgen had.
Van de gruwelijkheden van de gaskamers. Gaskamers die werden bedacht omdat het neerschieten psychisch zo naar was voor de mensen die dat moesten doen.
Het dicht op elkaar proppen van mensen in de gaskamers, zodat de gaskorrels Zyklon B, als ze de vloer zouden raken, op zouden gaan in gas. Dat de kinderen en zwakkeren vertrapt werden, in een poging boven in de ruimte lucht te happen. Dat de gaskamers open gingen en er een berg mensen lag. Mannen boven, die waren het sterkst. Dat deze ruimtes zo onder de ontlasting en bloed zaten dat ze na elke vergassing gewit werden.
Dat er 30.000 man per dag werden vermoord...
We liepen buiten bij de resten van de gaskamers en onze gids wees ons op het fijne schelpenzand op de grond. Het was geen schelpenzand... Na 60 jaar liggen hier nog restjes, nog overblijfselen van de 1,1 miljoen mensen die hier zijn vermoord.
De enige weg naar vrijheid: de schoorsteen.
Het was die dag zo ongelooflijk grijs, nat, guur. We hebben door weer en wind uren gelopen daar. Troosteloos, geschokt door alle verhalen. Tot op het bot verkleumd. Broekspijpen opgerold omdat ze doorweekt waren.
's Avonds in de badkamer rolde ik mijn broekspijpen uit. Er rolde wat gruis en 'schelpenzand' op de badkamervloer.
Ik was er stil van....
We hebben de registratieruimtes bezocht. De tatoeerplekken, de scheerruimtes. De vreselijke moordfabrieken, hoe heeft men het ooit kunnen bedenken.
Na een paar uur zijn we teruggegaan naar Auschwitz 1. Lamgeslagen keken we naar de vitrines met mensenhaar, koffers, babykleertjes en de stoffen gemaakt van menselijk haar.
Ze vertelde ons van de vrouw van de kampcommendant, die graag een mensenleren jas wilde. Er werd gezocht naar zigeuners met tattoeages. Mooi, die jas met versieringen.
Ze liet ons ruimtes zien waar mensen werden gestraft. Waar ze nachtenlang alleen maar mochten staan, in een ruimte zo smal dat je niet kon zitten, niet kon liggen of knielen. Waar je stond tot je weer aan het werk moest. Tot de dood er op volgde.
We konden niet meer. Ze praatte en wij namen het niet meer op. Zo gruwelijk, zo ontzettend ongelooflijk.
In de bus naar Krakau hebben we zitten kakelen, lachen, grappen, elkaar aankijkend: dit kan niet. Waarom zijn we niet van slag?
We hebben zoveel gruwelijks gehoord, dat het gewoon niet binnenkwam. Een blokkade. Niet meer kunnen luisteren. Het niet willen horen.
Ik weet het niet. Maar het heeft wel even geduurd voordat dit landde. Voordat ik het kon toelaten.
Er was een moment een paar weken later, ik reed door M., tussen een industrieterrein met hoge hekken en een spoorlijn zonder bovenleiding. En ineens kwam het als een dreun binnen. Alle beelden, alle verhalen. Huilen, huilen.
Zo ook op 5 mei, ik zat voor de tv, en ineens brak ik. Kon niet meer stoppen met huilen, en naar wat ik later begreep, T. ook niet.
En nog... als ik dit schrijf komt alles weer voorbij, de verhalen, wat we hebben gezien. De massale vernietiging. Het mensonterende. Sterke mannen die binnen een dag dood waren, jonge mensen waar niks van overbleef. Het dierlijke. Het niet meer mens mogen zijn. Zo ontzettend gruwelijk.
En de kinderen... mijn God... kinderen.
Deze trip heeft me veranderd. Mensen zeiden me: waarom moet je daar toch heen? Je weet toch wat er is gebeurd.
Ja, dat wist ik. Maar dít wist ik niet, en dit had ik ook nooit zo kunnen beseffen en voelen als nu. Het heeft me veel gebracht. Tranen maar ook ontzettend veel dankbaarheid, dat we nu leven, in vrijheid.
Tijdens bijna iedere reis schrijf ik graag. Eigenlijk elke reis die ik de afgelopen jaren maakte werd dagelijks vergezeld van een blog.
April 2010, ging ik met T. naar Krakau en Auschwitz. Het werd de meest indringende stedentrip die ik ooit gemaakt heb, en nu pas kan ik schrijven...
Ik waarschuw wel even van te voren. Dit is niet de meest plezierige blog die ik heb geschreven.
Krakau
Met T. ben ik naar Krakau geweest, een prachtige stad, met zoveel oude en prachtige gebouwen dat het op de werelderfgoedlijst van Unesco staat.
Mooie oude kerken, stadsmuren, straatjes. En natuurlijk veel geschiedenis.
De bedoeling was dat we een paar dagen leuke dingen zouden gaan doen in Krakau, en 1 dag te spenderen in Auschwitz 1 en Auschwitz Birkenau.
Na de eerste nacht bleek het al een heel andere week te worden. De Poolse president verongelukte met zijn vliegtuig en met hem tientallen andere Poolse hoogwaardigheidsbekleders.
Er volgde een week van nationale rouw. Een week waarin we Polen leerden kennen als diepgelove mensen die hun verdriet en onmacht op een heel mooie manier durfden te uiten.
Overal, maar dan ook overal stonden kaarsen, hingen vlaggen met rouwlinten en werden stille tochten gehouden.
De ochtend van de ramp liepen we een kerk in, om een kaarsje te branden. Mensen kwamen huilend de kerk in en lieten zich op hun knieen vallen. Emoties, verdriet.
Heel bijzonder.
Zo is de hele week eigenlijk verlopen. We liepen tegen emotie na emotie aan. Prachtige Gregoriaanse zangpartijen, optochten, diensten. Zo ontzettend mooi.
Samen met onze ervaringen in Auschwitz en de vreselijke verhalen uit het ghetto, een emotionele reis.
Het ghetto was ook heel bijzonder. We zijn er de dag na ons bezoek aan het kamp naar toe geweest. Dezelfde route gelopen als de 16.000 joden destijds liepen. Over de brug, over het water.
En maar praten, praten over wat we gezien hadden. Over of dat nu nog zou kunnen gebeuren. Hoe wij zouden handelen. Het liet ons niet los.
Maar dat was die dag... daarvoor was... de dag van het kamp.
De dag van het kamp
En toen kwam Auschwitz. We zijn in de ochtend vroeg vertrokken met een taxi naar Auschwitz. (lang verhaal, maar goed... taxi dus.)
In Auschwitz hadden we een eigen gids gereserveerd. Zij zou ons 6 uur rondleiden door beide kampen. Excursiebureaus doen dit ook, maar dan blijf je slechts 20 minuten in Birkenau. En dat is zo ontzettend zonde. Want Birkenau is zoveel meer dan de poort alleen....
We zagen best tegen deze dag op, en de bijbehorende emoties.
Eerlijk gezegd zie ik nu ook op tegen het schrijven, maar goed.. het moet toch een keer op papier komen.
Auschwitz 1 is het kamp wat je kent van de poort 'Arbeit macht frei'.
Ik heb eerlijk gezegd nooit geweten dat Auschwitz uit meerdere kampen bestond, maar ik ben nu zo blij dat we meer hebben gezien dan alleen dit kamp.
We zijn hier even geweest, om voor de enorme drukte (de dag daarna was March of the living, dus de Joodse gemeenschap, wereldwijd, komt dan naar Polen), naar Birkenau te gaan.
Onze lieve gids, een vrouw, bracht ons eerst naar de plaats waar de treinen aankwamen bij de start van de kampen. (Auschwitz 1 bestond al, dit was een bestaande basis, omgebouwd tot werkkamp).
Ergens midden in een weiland lag een spoorlijn. Hier kwamen de joden aan, en zij werden te voet vervoerd naar Birkenau en Auschwitz.
Er was geen ontsnappen mogelijk, grote open vlakte, met aan de horizon de toegangspoort van Birkenau. De poort des doods.
Hierna zijn we doorgereden naar Birkenau. Bizar. Dit kamp is in 1941 gebouwd en zou ingezet worden als massavernietingingskamp voor de Endlösung.
Bij de ingang zie je de spoorlijn die later, in 1944, doorgetrokken is tot in het kamp, om de vernietiging van zigeuners efficienter te laten verlopen.
Door de poort betreden we het kamp en wat je dan ziet kun je je gewoon niet voorstellen. Het kamp is 2 kilometer diep en 2 kilometer breed. Zo ongelooflijk groot.
Gedenkstenen, en in de verte de poort. Zo groot dus.
In de uren die daarop volgen zien we diverse barakken die nog in tact zijn. Het is ongelooflijk om te bedenken dat elke schoorsteen die je ziet, ooit bij een barak heeft gehoord. Deze schoorstenen hoorden bij de verwarming, die overigens niet aan was.
Maar er hebben zo vreselijk veel barakken gestaan.
Ook vertelt onze gids over de gruwelijke berekenendheid van de Duitsers, de hoogspanningshekken met diepe grachten ervoor, zodat je nooit zou kunnen ontsnappen als je al nat aan de overkant van het water staat. Van de psychologische spellen die er gespeeld werden. Van de koude en drassige grond. Van die ziektes, de buiktyfus en hoe 'blij' en dankbaar je mocht zijn als je bovenin de stapelbedden lag. Zo had je het minste last van ratten die aan je vraten, of dat je onder de derrie van een ander die aan buiktyfus leed zou komen te zitten.
Dat men 's nachts de barakken niet uit mocht. En wat dat voor een hygienische gevolgen had.
Van de gruwelijkheden van de gaskamers. Gaskamers die werden bedacht omdat het neerschieten psychisch zo naar was voor de mensen die dat moesten doen.
Het dicht op elkaar proppen van mensen in de gaskamers, zodat de gaskorrels Zyklon B, als ze de vloer zouden raken, op zouden gaan in gas. Dat de kinderen en zwakkeren vertrapt werden, in een poging boven in de ruimte lucht te happen. Dat de gaskamers open gingen en er een berg mensen lag. Mannen boven, die waren het sterkst. Dat deze ruimtes zo onder de ontlasting en bloed zaten dat ze na elke vergassing gewit werden.
Dat er 30.000 man per dag werden vermoord...
We liepen buiten bij de resten van de gaskamers en onze gids wees ons op het fijne schelpenzand op de grond. Het was geen schelpenzand... Na 60 jaar liggen hier nog restjes, nog overblijfselen van de 1,1 miljoen mensen die hier zijn vermoord.
De enige weg naar vrijheid: de schoorsteen.
Het was die dag zo ongelooflijk grijs, nat, guur. We hebben door weer en wind uren gelopen daar. Troosteloos, geschokt door alle verhalen. Tot op het bot verkleumd. Broekspijpen opgerold omdat ze doorweekt waren.
's Avonds in de badkamer rolde ik mijn broekspijpen uit. Er rolde wat gruis en 'schelpenzand' op de badkamervloer.
Ik was er stil van....
We hebben de registratieruimtes bezocht. De tatoeerplekken, de scheerruimtes. De vreselijke moordfabrieken, hoe heeft men het ooit kunnen bedenken.
Na een paar uur zijn we teruggegaan naar Auschwitz 1. Lamgeslagen keken we naar de vitrines met mensenhaar, koffers, babykleertjes en de stoffen gemaakt van menselijk haar.
Ze vertelde ons van de vrouw van de kampcommendant, die graag een mensenleren jas wilde. Er werd gezocht naar zigeuners met tattoeages. Mooi, die jas met versieringen.
Ze liet ons ruimtes zien waar mensen werden gestraft. Waar ze nachtenlang alleen maar mochten staan, in een ruimte zo smal dat je niet kon zitten, niet kon liggen of knielen. Waar je stond tot je weer aan het werk moest. Tot de dood er op volgde.
We konden niet meer. Ze praatte en wij namen het niet meer op. Zo gruwelijk, zo ontzettend ongelooflijk.
In de bus naar Krakau hebben we zitten kakelen, lachen, grappen, elkaar aankijkend: dit kan niet. Waarom zijn we niet van slag?
We hebben zoveel gruwelijks gehoord, dat het gewoon niet binnenkwam. Een blokkade. Niet meer kunnen luisteren. Het niet willen horen.
Ik weet het niet. Maar het heeft wel even geduurd voordat dit landde. Voordat ik het kon toelaten.
Er was een moment een paar weken later, ik reed door M., tussen een industrieterrein met hoge hekken en een spoorlijn zonder bovenleiding. En ineens kwam het als een dreun binnen. Alle beelden, alle verhalen. Huilen, huilen.
Zo ook op 5 mei, ik zat voor de tv, en ineens brak ik. Kon niet meer stoppen met huilen, en naar wat ik later begreep, T. ook niet.
En nog... als ik dit schrijf komt alles weer voorbij, de verhalen, wat we hebben gezien. De massale vernietiging. Het mensonterende. Sterke mannen die binnen een dag dood waren, jonge mensen waar niks van overbleef. Het dierlijke. Het niet meer mens mogen zijn. Zo ontzettend gruwelijk.
En de kinderen... mijn God... kinderen.
Deze trip heeft me veranderd. Mensen zeiden me: waarom moet je daar toch heen? Je weet toch wat er is gebeurd.
Ja, dat wist ik. Maar dít wist ik niet, en dit had ik ook nooit zo kunnen beseffen en voelen als nu. Het heeft me veel gebracht. Tranen maar ook ontzettend veel dankbaarheid, dat we nu leven, in vrijheid.
zondag 29 augustus 2010 om 12:40
Ik zou ook nog graag eens naar Auschwitz willen. Ben er als kind wel eens geweest maar dan is het toch allemaal wat lastig te bevatten. We zijn toch ook alleen in Auschwits 1 geweest, ik wil Birkenau ook graag zien.
Vinyl, met Wizzair naar Katowice en dan de bus naar Krakow, is dat goed te doen? Of is het handiger om met Ryanair naar Krakow te vliegen..?
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )
Vinyl, met Wizzair naar Katowice en dan de bus naar Krakow, is dat goed te doen? Of is het handiger om met Ryanair naar Krakow te vliegen..?
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )
zondag 29 augustus 2010 om 12:40
quote:fleurtje schreef op 29 augustus 2010 @ 12:31:
Mensen die het over die klap hebben, hadden jullie veel gelezen over de vernietingskampen voordat jullie ooit naar Auschwitz gingen?
Ik vraag dit, omdat het lijkt alsof jullie (en dan m.n. Vinyl geloof ik) daar bepaalde dingen voor het eerst hoorden. En dan kan ik me idd voorstellen dat er een klap komt.
En ja... Ik weet wel dat zien anders is dan er over lezen. Maar ik doelde meer op de feiten die jullie hoorden.
Ja, ik heb voor mijn vertrek veel gelezen. En wist op het moment van de rondleiding het meeste al wel. Dat er geen 'gaskraan' was (wist ik veel......) etc. Maar zonder mijn trip naar Auschwitz had ik die boeken misschien niet zo snel gepakt.
Wist je dat zelfs heel veel gevangenen nooit geweten hebben dat Auschwitz uit meerdere kampen bestaat?
Maar ik heb daar ook zeker weer nieuwe dingen gehoord die ik zelfs in de boeken niet heb gelezen. Blijft bizar om te merken wat het menselijk brein voor een gruwelijkheden kan bedenken... De klap zat hem vooral denk ik in de details, de berekendheid, het besef dat het veel verder ging dan 'slechts' vernietiging.
Mensen die het over die klap hebben, hadden jullie veel gelezen over de vernietingskampen voordat jullie ooit naar Auschwitz gingen?
Ik vraag dit, omdat het lijkt alsof jullie (en dan m.n. Vinyl geloof ik) daar bepaalde dingen voor het eerst hoorden. En dan kan ik me idd voorstellen dat er een klap komt.
En ja... Ik weet wel dat zien anders is dan er over lezen. Maar ik doelde meer op de feiten die jullie hoorden.
Ja, ik heb voor mijn vertrek veel gelezen. En wist op het moment van de rondleiding het meeste al wel. Dat er geen 'gaskraan' was (wist ik veel......) etc. Maar zonder mijn trip naar Auschwitz had ik die boeken misschien niet zo snel gepakt.
Wist je dat zelfs heel veel gevangenen nooit geweten hebben dat Auschwitz uit meerdere kampen bestaat?
Maar ik heb daar ook zeker weer nieuwe dingen gehoord die ik zelfs in de boeken niet heb gelezen. Blijft bizar om te merken wat het menselijk brein voor een gruwelijkheden kan bedenken... De klap zat hem vooral denk ik in de details, de berekendheid, het besef dat het veel verder ging dan 'slechts' vernietiging.
zondag 29 augustus 2010 om 12:42
quote:Lloreyi schreef op 29 augustus 2010 @ 12:40:
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )Lieve Lloreyi, even een off topic tip: ik had dat ooit ook, maar bedenk dat als je het allemaal niet kan vinden, je in het allerergste/moeilijkste geval altijd de taxi kan nemen. Klinkt flauw, maar je zenuwen nemen er wel van af.
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )Lieve Lloreyi, even een off topic tip: ik had dat ooit ook, maar bedenk dat als je het allemaal niet kan vinden, je in het allerergste/moeilijkste geval altijd de taxi kan nemen. Klinkt flauw, maar je zenuwen nemen er wel van af.
zondag 29 augustus 2010 om 12:43
quote:Lloreyi schreef op 29 augustus 2010 @ 12:40:
Ik zou ook nog graag eens naar Auschwitz willen. Ben er als kind wel eens geweest maar dan is het toch allemaal wat lastig te bevatten. We zijn toch ook alleen in Auschwits 1 geweest, ik wil Birkenau ook graag zien.
Vinyl, met Wizzair naar Katowice en dan de bus naar Krakow, is dat goed te doen? Of is het handiger om met Ryanair naar Krakow te vliegen..?
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )Ja hoor, dat is prima te doen, uurtje met een bus ofzo? Je komt dan aan op het station van Krakau!
Ik zou ook nog graag eens naar Auschwitz willen. Ben er als kind wel eens geweest maar dan is het toch allemaal wat lastig te bevatten. We zijn toch ook alleen in Auschwits 1 geweest, ik wil Birkenau ook graag zien.
Vinyl, met Wizzair naar Katowice en dan de bus naar Krakow, is dat goed te doen? Of is het handiger om met Ryanair naar Krakow te vliegen..?
(Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik vanaf het vliegveld nog de bus moet nemen naar het centrum van een stad dus ik wil graag een vliegveld hebben waar de bussen heel duidelijk klaar staan )Ja hoor, dat is prima te doen, uurtje met een bus ofzo? Je komt dan aan op het station van Krakau!
zondag 29 augustus 2010 om 12:45
Pfff Vinyl... kippenvel hier!! Sinds wij er zijn geweest ben ik wel veel meer bezig met dodenherdenking enzo. Voorheen deed ik 'alleen' mee met 2 minuten stilte, sinds onze Polen-trip gaan we naar de plaatselijke begraafplaats om bij de ceremonie te zijn en echt te herdenken.
Ik lees wel in jouw blog, Vinyl, dat het inhuren van een privé-gids alles nog wel veel indrukwekkender heeft gemaakt. Dat hadden wij niet, wij moesten het doen met de informatie die bij elke barak (in Auswitz 1) te lezen is.
Fleurtje... ik vond Theresienstadt ook indrukwekkend, en vooral de museum-plek, waar grote wanden volgeschreven waren met namen van kinderen, die daarvandaan waren getransporteerd en nooit meer levend terug waren gekomen. Mijn god... die hoeveelheid namen!!
Pfff ik moet nu weg maar ik kom vanavond weer terug hier om bij te lezen... fijn topic dit!!
Ik lees wel in jouw blog, Vinyl, dat het inhuren van een privé-gids alles nog wel veel indrukwekkender heeft gemaakt. Dat hadden wij niet, wij moesten het doen met de informatie die bij elke barak (in Auswitz 1) te lezen is.
Fleurtje... ik vond Theresienstadt ook indrukwekkend, en vooral de museum-plek, waar grote wanden volgeschreven waren met namen van kinderen, die daarvandaan waren getransporteerd en nooit meer levend terug waren gekomen. Mijn god... die hoeveelheid namen!!
Pfff ik moet nu weg maar ik kom vanavond weer terug hier om bij te lezen... fijn topic dit!!
zondag 29 augustus 2010 om 12:47
Maar Auschwitz 1 was geen vernietigingskamp. Ik zou als ik jou was echt met een gids Auschwitz 2 (Birkenau) nog een keer bezoeken, Bianca. Het maakt het zo 'tastbaar'. Ik vond 1 meer een museum, 2 is de plek zelf. Het is er stil, en de lucht ademt een soort rare sereniteit. Alsof het daar stilstaat, de tijd enzo.... Wat de verhalen ook versterken. Zij vertelde echt vanuit: stel je nu eens voor dat....
Heel tastbaar en goed je in te leven.
Ik vond het heel bijzonder en alleen 1 had me veel te weinig gebracht denk ik....
Heel tastbaar en goed je in te leven.
Ik vond het heel bijzonder en alleen 1 had me veel te weinig gebracht denk ik....
zondag 29 augustus 2010 om 12:50
quote:fleurtje schreef op 29 augustus 2010 @ 12:42:
[...]
Lieve Lloreyi, even een off topic tip: ik had dat ooit ook, maar bedenk dat als je het allemaal niet kan vinden, je in het allerergste/moeilijkste geval altijd de taxi kan nemen. Klinkt flauw, maar je zenuwen nemen er wel van af.
Oh ja.. Aan dat soort simpele dingen denk ik dan weer niet
Poeh, dat wordt wat als ik daadwerkelijk daarheen ga. Zit nou al met tranen in mijn ogen na het lezen van de blog van Vinyl.
[...]
Lieve Lloreyi, even een off topic tip: ik had dat ooit ook, maar bedenk dat als je het allemaal niet kan vinden, je in het allerergste/moeilijkste geval altijd de taxi kan nemen. Klinkt flauw, maar je zenuwen nemen er wel van af.
Oh ja.. Aan dat soort simpele dingen denk ik dan weer niet
Poeh, dat wordt wat als ik daadwerkelijk daarheen ga. Zit nou al met tranen in mijn ogen na het lezen van de blog van Vinyl.
zondag 29 augustus 2010 om 12:54
quote:Vinyl schreef op 29 augustus 2010 @ 12:47:
Maar Auschwitz 1 was geen vernietigingskamp. Ik zou als ik jou was echt met een gids Auschwitz 2 (Birkenau) nog een keer bezoeken, Bianca. Het maakt het zo 'tastbaar'. Ik vond 1 meer een museum, 2 is de plek zelf. Het is er stil, en de lucht ademt een soort rare sereniteit. Alsof het daar stilstaat, de tijd enzo.... Wat de verhalen ook versterken. Zij vertelde echt vanuit: stel je nu eens voor dat....
Heel tastbaar en goed je in te leven.
Ik vond het heel bijzonder en alleen 1 had me veel te weinig gebracht denk ik....
Wij zijn 2 jaar later nog teruggeweest en toen naar Birkenau. Daar proef je inderdaad pas de omvang, de grootte van de ellende. En wat jij zegt... die rare sereniteit, dat vond ik ook heel sterk!
Maar ik vond Auswitz 1 meer vertellen over de dagelijkse gang van zaken, het leven (kun je het leven noemen?), de doortrapte maar o zo nauwkeurige manier van administratie voeren en bepalen wie wel en wie niet direct richting gaskamers moesten.
Maar Auschwitz 1 was geen vernietigingskamp. Ik zou als ik jou was echt met een gids Auschwitz 2 (Birkenau) nog een keer bezoeken, Bianca. Het maakt het zo 'tastbaar'. Ik vond 1 meer een museum, 2 is de plek zelf. Het is er stil, en de lucht ademt een soort rare sereniteit. Alsof het daar stilstaat, de tijd enzo.... Wat de verhalen ook versterken. Zij vertelde echt vanuit: stel je nu eens voor dat....
Heel tastbaar en goed je in te leven.
Ik vond het heel bijzonder en alleen 1 had me veel te weinig gebracht denk ik....
Wij zijn 2 jaar later nog teruggeweest en toen naar Birkenau. Daar proef je inderdaad pas de omvang, de grootte van de ellende. En wat jij zegt... die rare sereniteit, dat vond ik ook heel sterk!
Maar ik vond Auswitz 1 meer vertellen over de dagelijkse gang van zaken, het leven (kun je het leven noemen?), de doortrapte maar o zo nauwkeurige manier van administratie voeren en bepalen wie wel en wie niet direct richting gaskamers moesten.
zondag 29 augustus 2010 om 12:57
quote:Lynne schreef op 29 augustus 2010 @ 12:54:
Vinyl, ik ben onder de indruk van je verhaal. Met een vriendin heb ik het plan om ooit Auschwitz te bezoeken. Het zal een zwaar bezoek zijn...Maar zeker de moeite waard. Ik heb direct na ons bezoek al gezegd dat ik eigenlijk vind dat elke school met 14/15-jarigen daar een bezoek zouden moeten brengen. Ik denk/hoop dat het 'groepje' van lange lamlullen met kale kop, groene bomber en nazi-tatoos dan wel bij zullen draaien.
Vinyl, ik ben onder de indruk van je verhaal. Met een vriendin heb ik het plan om ooit Auschwitz te bezoeken. Het zal een zwaar bezoek zijn...Maar zeker de moeite waard. Ik heb direct na ons bezoek al gezegd dat ik eigenlijk vind dat elke school met 14/15-jarigen daar een bezoek zouden moeten brengen. Ik denk/hoop dat het 'groepje' van lange lamlullen met kale kop, groene bomber en nazi-tatoos dan wel bij zullen draaien.
zondag 29 augustus 2010 om 13:10
Zelf nooit in Auswitsch/Birkenau ed geweest, maar wel in de planning staan.
Sinds ik voor het eerst het dagboek van Anne Frank las als kind, ben ik geínterreseerd in alles omtrend de 2de wereldoorlog.
Eigenlijk elke film, elk boek, elke internet pagina wel bekeken en gelezen.
Als kind zat ik op een basisschool die de naam draagt van de dagboekschrijfster, daardoor werd er veel aandacht aan de 2de wereldoorlog besteed.
Later op de middelbare school, zat ik in en Holocaust project, hierdoor in diverse musea, kampen, belangrijke plaatsen in NL geweest.
En nu nog kan ik me urenlang inlezen in 'nieuwe' verhalen en dergelijke.
Wat ik persoonlijk een erg goede site vond/vind is www.verzet.org, hierop staan veel verhalen van kampbewoners, beulen, verzetstrijders, onderduikers, helpers, en meer.
Misschien is het een idee hier al vast wat in te lezen, alvorens je de kampen gaat bezoeken.
Want al heb ik de sfeer van de kampen nooit echt kunnen proeven, bij het lezen van alle verhalen stokt mijn adem vaak al.
Misschien een beetje fout om te zeggen maar toch veel plezier daar.
@ Vinyl
Vindt jij het ook zo ongeloofelijk dat zoiets echt heeft bestaan? Ik heb wel eens dingen gelezen waarvan ik dacht dat kan niet, dat kan echt niet...tot je niet anders kan dan beseffen dat het er inderdaad wel was/is.
Sinds ik voor het eerst het dagboek van Anne Frank las als kind, ben ik geínterreseerd in alles omtrend de 2de wereldoorlog.
Eigenlijk elke film, elk boek, elke internet pagina wel bekeken en gelezen.
Als kind zat ik op een basisschool die de naam draagt van de dagboekschrijfster, daardoor werd er veel aandacht aan de 2de wereldoorlog besteed.
Later op de middelbare school, zat ik in en Holocaust project, hierdoor in diverse musea, kampen, belangrijke plaatsen in NL geweest.
En nu nog kan ik me urenlang inlezen in 'nieuwe' verhalen en dergelijke.
Wat ik persoonlijk een erg goede site vond/vind is www.verzet.org, hierop staan veel verhalen van kampbewoners, beulen, verzetstrijders, onderduikers, helpers, en meer.
Misschien is het een idee hier al vast wat in te lezen, alvorens je de kampen gaat bezoeken.
Want al heb ik de sfeer van de kampen nooit echt kunnen proeven, bij het lezen van alle verhalen stokt mijn adem vaak al.
Misschien een beetje fout om te zeggen maar toch veel plezier daar.
@ Vinyl
Vindt jij het ook zo ongeloofelijk dat zoiets echt heeft bestaan? Ik heb wel eens dingen gelezen waarvan ik dacht dat kan niet, dat kan echt niet...tot je niet anders kan dan beseffen dat het er inderdaad wel was/is.
zondag 29 augustus 2010 om 13:12
quote:Vinyl schreef op 29 augustus 2010 @ 12:03:
[...]
Precies... en dat je blij was als je bovenin was, omdat onderin je alle ellende over je heen kreeg van de buiktyfus. Dat de ratten aan je kinderen vraten. Hoe de gaskamers werkten. Dat heb ik echt nooit geweten. Nooit!
Dat er gruis op de grond ligt. Schelpenzand. Overal zie je het. Dat dat geen schelpenzand is, maar restjes, gewoon restjes... Dat ik vanwege de stromende regen met mijn broek opgerold liep en het 's avonds in mijn hotelkamer afrolde en er gruis uitrolde. En ik stil was, heel stil....
De berekendheid van de nazi's. De psychologische spellen, de mensonterendheid, de dierlijkheid. Neem alsjeblieft de tijd. Met een busje de poort des doods zien en 1 barak brengt je niet genoeg!
Nooit geweten ook.
Dat schelpenzand, mijn maag draait zich om
[...]
Precies... en dat je blij was als je bovenin was, omdat onderin je alle ellende over je heen kreeg van de buiktyfus. Dat de ratten aan je kinderen vraten. Hoe de gaskamers werkten. Dat heb ik echt nooit geweten. Nooit!
Dat er gruis op de grond ligt. Schelpenzand. Overal zie je het. Dat dat geen schelpenzand is, maar restjes, gewoon restjes... Dat ik vanwege de stromende regen met mijn broek opgerold liep en het 's avonds in mijn hotelkamer afrolde en er gruis uitrolde. En ik stil was, heel stil....
De berekendheid van de nazi's. De psychologische spellen, de mensonterendheid, de dierlijkheid. Neem alsjeblieft de tijd. Met een busje de poort des doods zien en 1 barak brengt je niet genoeg!
Nooit geweten ook.
Dat schelpenzand, mijn maag draait zich om
zondag 29 augustus 2010 om 13:12
Ja, ik denk dat het daarom ook zo lang duurde tot het echt doordrong.
Ik heb er ook veel over gelezen, vorig jaar het holocaustmuseum in Washington bezocht (enorme aanrader. Wat een mooi museum).
Maar juist die gemene details, die maakten dat het bijna ongelooflijk was. Als een slecht filmscript.
Soms denk ik bij zieke films als Saw: hoe kóm je erop! Maar dat is dan nog maar film, en er waren dus gewoon mensen die dit écht konden. En daar kan ik (nog steeds) met mijn pet niet bij....
Ik heb er ook veel over gelezen, vorig jaar het holocaustmuseum in Washington bezocht (enorme aanrader. Wat een mooi museum).
Maar juist die gemene details, die maakten dat het bijna ongelooflijk was. Als een slecht filmscript.
Soms denk ik bij zieke films als Saw: hoe kóm je erop! Maar dat is dan nog maar film, en er waren dus gewoon mensen die dit écht konden. En daar kan ik (nog steeds) met mijn pet niet bij....