Relaties
alle pijlers
Achternaam Veranderen
zaterdag 25 mei 2019 om 13:20
Ik lees al jaren mee op dit forum en zit nu zelf met een probleem. Vandaar dat ik een account heb aangemaakt in de hoop op vergelijkbare ervaringen en misschien tips over het omgaan met schuldgevoelens.
Mijn ouders zijn uit elkaar sinds ik 3 ben. Sindsdien heb ik een band met mijn vader die door de jaren heen alsmaar verslechterd is. Als klein kind wilde ik al nooit naar hem toe, huilend aan de deurpost hing ik, omdat mijn vader nooit interesse in me toonde als ik er was. Het enige wat hij deed was blowen en slapen, de hele dag als ik er was. Ik moest mezelf dus vermaken en dit resulteerde zich in 7 uur non-stop op de bank tv kijken, met eten dat ik zelf uit de kastjes graaide. Het enige wat hij deed als ik er was, was: slapen, blowen, drugs dealen, zijn "plantjes" verzorgen, en "chocoladetaart" eten, waar ik geen hapje van mocht.
Hij heeft nooit alimentatie of ook maar iets betaald, of voor mij gezorgd. Nada. Hij had immers geen geld en de familie van mijn moeder had er genoeg van volgens hem.
Naarmate ik ouder werd ben ik ook steeds minder bij mijn vader op bezoek gegaan, soms zat er tussen twee bezoeken wel een half jaar of meer. En altijd bleef ik hoop houden, hoop dat hij zich als een vader zou gaan gedragen. Telkens werd ik teleurgesteld, nu weet ik beter en hoop ik op niks meer. Ik heb geen contact meer met hem en vind het wel prima zo.
Nu zit ik met het volgende. Ik heb zijn achternaam, maar eigenlijk wil ik niks meer van hem. Het liefst wil ik dus mijn achternaam veranderen naar die van mijn moeder, die altijd voor me gezorgd heeft. Ik weet dat het een administratieve rompslomp is en ik het overal zal moeten veranderen. Maar waar ik het meeste mee zit is dat schuldgevoel. Ik weet heel goed dat dit nergens op slaat, maar telkens ben ik bang voor zijn reactie. Of de reactie van de hele kant van die familie.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Moet ik hier lak aan hebben en gewoon doen wat ik zelf wil? Moet ik ze informeren? Of mijn achternaam maar gewoon behouden, omdat het maar een naam is? Ik weet het allemaal even niet zo goed meer en mijn gevoel stuurt me twee kanten uit.
Alvast bedankt voor het lezen van dit stuk en ik hoop ten zeerste dat jullie me kunnen helpen, al weet ik zelf niet helemaal waarmee.
Mijn ouders zijn uit elkaar sinds ik 3 ben. Sindsdien heb ik een band met mijn vader die door de jaren heen alsmaar verslechterd is. Als klein kind wilde ik al nooit naar hem toe, huilend aan de deurpost hing ik, omdat mijn vader nooit interesse in me toonde als ik er was. Het enige wat hij deed was blowen en slapen, de hele dag als ik er was. Ik moest mezelf dus vermaken en dit resulteerde zich in 7 uur non-stop op de bank tv kijken, met eten dat ik zelf uit de kastjes graaide. Het enige wat hij deed als ik er was, was: slapen, blowen, drugs dealen, zijn "plantjes" verzorgen, en "chocoladetaart" eten, waar ik geen hapje van mocht.
Hij heeft nooit alimentatie of ook maar iets betaald, of voor mij gezorgd. Nada. Hij had immers geen geld en de familie van mijn moeder had er genoeg van volgens hem.
Naarmate ik ouder werd ben ik ook steeds minder bij mijn vader op bezoek gegaan, soms zat er tussen twee bezoeken wel een half jaar of meer. En altijd bleef ik hoop houden, hoop dat hij zich als een vader zou gaan gedragen. Telkens werd ik teleurgesteld, nu weet ik beter en hoop ik op niks meer. Ik heb geen contact meer met hem en vind het wel prima zo.
Nu zit ik met het volgende. Ik heb zijn achternaam, maar eigenlijk wil ik niks meer van hem. Het liefst wil ik dus mijn achternaam veranderen naar die van mijn moeder, die altijd voor me gezorgd heeft. Ik weet dat het een administratieve rompslomp is en ik het overal zal moeten veranderen. Maar waar ik het meeste mee zit is dat schuldgevoel. Ik weet heel goed dat dit nergens op slaat, maar telkens ben ik bang voor zijn reactie. Of de reactie van de hele kant van die familie.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Moet ik hier lak aan hebben en gewoon doen wat ik zelf wil? Moet ik ze informeren? Of mijn achternaam maar gewoon behouden, omdat het maar een naam is? Ik weet het allemaal even niet zo goed meer en mijn gevoel stuurt me twee kanten uit.
Alvast bedankt voor het lezen van dit stuk en ik hoop ten zeerste dat jullie me kunnen helpen, al weet ik zelf niet helemaal waarmee.
zaterdag 25 mei 2019 om 19:47
Ik heb zelf mijn achternaam gewijzigd, ook vanwege een erg pijnlijk verleden. Wel was ik nog net minderjarig dus dat zal allemaal anders werken, bereid je wel hoe dan ook voor op een lang proces. Als je er al lang last van hebt en het geld er voor hebt, kan ik het ‘aanraden’. Het is maar een naam, maar er kan erg veel emotie achter zo’n naam zitten. Ik ben tijdens het proces weleens bang geweest dat ik spijt zou krijgen, maar ik ben nog altijd zo blij, ik kan eindelijk trots zijn op mijn naam en zonder nare bijsmaak mijn naam invullen op papieren.
Zet anders voor jezelf nog eens uiteen waarom je het zou willen doen, dit zal je toch ook moeten doen als je echt een aanvraag gaat doen. Praat er met mensen over. Maar twijfel ook niet eindeloos, als je er over nadenkt heb je waarschijnlijk al een goede reden om het te willen. Oh en ten slotte, bel met alle vragen die je eventueel hebt tijdens het proces naar het ministerie, de uitleg kan onduidelijk of onvolledig zijn en het kan je zo een paar maanden vertraging opleveren!
Veel succes met het besluit en het eventuele proces!
Zet anders voor jezelf nog eens uiteen waarom je het zou willen doen, dit zal je toch ook moeten doen als je echt een aanvraag gaat doen. Praat er met mensen over. Maar twijfel ook niet eindeloos, als je er over nadenkt heb je waarschijnlijk al een goede reden om het te willen. Oh en ten slotte, bel met alle vragen die je eventueel hebt tijdens het proces naar het ministerie, de uitleg kan onduidelijk of onvolledig zijn en het kan je zo een paar maanden vertraging opleveren!
Veel succes met het besluit en het eventuele proces!
blablabla97 wijzigde dit bericht op 29-12-2019 12:45
Reden: Privacy
Reden: Privacy
6.72% gewijzigd
zaterdag 25 mei 2019 om 19:52
Dankjewel voor het delen van je ervaring! Ik praat er al een tijdje over met mensen en het begint erop te lijken dat ik eindeloos twijfel, dus wil eigenlijk snel de knoop doorhakken.Blablabla97 schreef: ↑25-05-2019 19:47Ik heb zelf mijn achternaam gewijzigd, ook vanwege een erg pijnlijk verleden. Wel was ik nog net minderjarig dus dat zal allemaal anders werken, bereid je wel hoe dan ook voor op een lang proces. Als je er al lang last van hebt en het geld er voor hebt, kan ik het ‘aanraden’. Het is maar een naam, maar er kan erg veel emotie achter zo’n naam zitten. Ik ben tijdens het proces weleens bang geweest dat ik spijt zou krijgen (ik heb geen contact meer met beide ouders maar toch mijn achternaam gewijzigd naar de naam van mijn bio-moeder, heb wel een erg goede band met haar familie), maar ik ben nog altijd zo blij, ik kan eindelijk trots zijn op mijn naam en zonder nare bijsmaak mijn naam invullen op papieren.
Zet anders voor jezelf nog eens uiteen waarom je het zou willen doen, dit zal je toch ook moeten doen als je echt een aanvraag gaat doen. Praat er met mensen over. Maar twijfel ook niet eindeloos, als je er over nadenkt heb je waarschijnlijk al een goede reden om het te willen. Oh en ten slotte, bel met alle vragen die je eventueel hebt tijdens het proces naar het ministerie, de uitleg kan onduidelijk of onvolledig zijn en het kan je zo een paar maanden vertraging opleveren!
Veel succes met het besluit en het eventuele proces!
Ik denk dat ik het eigenlijk gewoon moet doen, ik zit er inderdaad al een tijd mee en ik heb het geld ervoor over.
De duur van het proces is inderdaad wel iets minder, maar dat neem ik dan maar voor lief.
zaterdag 25 mei 2019 om 19:53
Dan heb je nog een weg te gaan want als je hier niet bang voor bent zou je allang je naam hebben veranderd.
Maar je hebt alle recht om je naam te wijzigen, dont forget. Hij heeft je als stront behandeld.
zaterdag 25 mei 2019 om 19:56
Fijn dat je me eraan herinnert dat ik het recht heb dit te doen, soms lijk ik dit te vergeten, maar je hebt gewoon helemaal gelijk.Westerpaviljoen schreef: ↑25-05-2019 19:53Dan heb je nog een weg te gaan want als je hier niet bang voor bent zou je allang je naam hebben veranderd.
Maar je hebt alle recht om je naam te wijzigen, dont forget. Hij heeft je als stront behandeld.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:03
Je moet legaal en emotioneel afstand doen.
Legaal is makkelijk door je achternaam
Emotioneel moet je ook een traject doorheen. Ga eens bedenken hoe.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:05
Ik heb dit ook onderzocht en besef me nu dat mijn naam en achternaam niet meer van een ander zijn, maar van mezelf. Als ik mijn naam verander dan klopt die nieuwe ook niet helemaal voor mijn gevoel. Los daarvan zou de procedure voor mij ook anders en duurder zijn zonder garantie op een andere naam.
Houd in ieder geval geen rekening met hem. Het gaat er om wat er voor jou goed voelt.
Houd in ieder geval geen rekening met hem. Het gaat er om wat er voor jou goed voelt.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:11
Ik ga erover nadenken! Bedankt dat je me erop wijst.Westerpaviljoen schreef: ↑25-05-2019 20:03Je moet legaal en emotioneel afstand doen.
Legaal is makkelijk door je achternaam
Emotioneel moet je ook een traject doorheen. Ga eens bedenken hoe.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:13
Dat is ook al in mij omgegaan ja, dat het mijn naam is en van niemand anders, maar toch blijft het in mijn achterhoofd zitten dat ik het van hém gekregen heb, dat dat onze bindende factor is. En ergens kan ik dat niet verkroppen.zimi schreef: ↑25-05-2019 20:05Ik heb dit ook onderzocht en besef me nu dat mijn naam en achternaam niet meer van een ander zijn, maar van mezelf. Als ik mijn naam verander dan klopt die nieuwe ook niet helemaal voor mijn gevoel. Los daarvan zou de procedure voor mij ook anders en duurder zijn zonder garantie op een andere naam.
Houd in ieder geval geen rekening met hem. Het gaat er om wat er voor jou goed voelt.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:22
Hoi hoi,
Ik had toen ik 12 was de achternaam van mijn moeder gekregen omdat ik mijn vader vanaf mijn 4e niet meer zag. Ik heb sinds een jaar of 3 pas weer contact met hem (ben nu eind 30). Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik halverwege de 20 was ik bij mezelf dacht waarom eigenlijk? De rest van de familie zijn gewoon leuke mensen aan vader zijn kant. Het is idd maar een achternaam. Omdat ik nog zo jong was had ik zelf geen administratief gedoe gehad uiteraard. Ik heb er geen spijt van dat ik mijn moeder haar achternaam draag maar als ik de achternaam van mijn vader nog had was dat ook prima. Jouw verdriet los je niet op met naamswijziging en wie weet dat jouw kids (ala je überhaupt kids wil) juist later een goed gevoel krijgen bij diezelfde achternaam omdat jij ze die liefde wel geeft
. Uiteraard is het je eigen keuze maar dit is mijn ervaring.
Ik had toen ik 12 was de achternaam van mijn moeder gekregen omdat ik mijn vader vanaf mijn 4e niet meer zag. Ik heb sinds een jaar of 3 pas weer contact met hem (ben nu eind 30). Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik halverwege de 20 was ik bij mezelf dacht waarom eigenlijk? De rest van de familie zijn gewoon leuke mensen aan vader zijn kant. Het is idd maar een achternaam. Omdat ik nog zo jong was had ik zelf geen administratief gedoe gehad uiteraard. Ik heb er geen spijt van dat ik mijn moeder haar achternaam draag maar als ik de achternaam van mijn vader nog had was dat ook prima. Jouw verdriet los je niet op met naamswijziging en wie weet dat jouw kids (ala je überhaupt kids wil) juist later een goed gevoel krijgen bij diezelfde achternaam omdat jij ze die liefde wel geeft
. Uiteraard is het je eigen keuze maar dit is mijn ervaring.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:25
Je kan het draaien of keren, hij blijft je vader. Niet emotioneel misschien, maar wel biologisch.
Ik zou er niet zoveel aandacht aan besteden en gewoon verder doen zoals je heet. Of ga je tegen alle mensen waar je mee omgaat, en die jou aanspreken met Mr of Mevr Denkruim, plots zeggen: neen, het is vanaf nu Mr of Mevr Denknietruim? En honderden keren de uitleg doen waarom je dat hebt gedaan. En dan zullen er een hoop mensen zijn die jou al 18 - 30 - 40 jaar kennen als Denkruim, jou toch zo blijven noemen. Omdat ze dat gewoon zijn. Het zullen vooral de officiële instanties zijn waar jij van de ene op de andere dag een andere naam bij hebt. Niet bij je vrienden, collega's, buren, ...
Concluderend denk ik dat het wél veranderen meer emotie meebrengt dan wanneer je alles (in stilte) zo laat zoals het altijd is geweest.
anoniem_653cd36ee8f8d wijzigde dit bericht op 25-05-2019 20:28
3.39% gewijzigd
zaterdag 25 mei 2019 om 20:27
Emotioneel afstand doen, ik zou oprecht niet weten (of voelen) hoe. Hoe ga ik dat voor elkaar krijgen? Misschien dat het veranderen van mijn achternaam een afsluiting is, maar het kan ook dat het die leegte niet vult.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:29
Dat gaat die leegte niet vullen nee. Waar denk je dat je onzekerheid vandaan komt
zaterdag 25 mei 2019 om 20:30
Bedankt voor het delen van jouw ervaring! Ik snap heel goed wat je bedoelt denk ik. Ik weet ook niet of het mijn verdriet op zal lossen, maar spijt zal ik er zeker niet van krijgen.Lovemykids77 schreef: ↑25-05-2019 20:22Hoi hoi,
Ik had toen ik 12 was de achternaam van mijn moeder gekregen omdat ik mijn vader vanaf mijn 4e niet meer zag. Ik heb sinds een jaar of 3 pas weer contact met hem (ben nu eind 30). Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik halverwege de 20 was ik bij mezelf dacht waarom eigenlijk? De rest van de familie zijn gewoon leuke mensen aan vader zijn kant. Het is idd maar een achternaam. Omdat ik nog zo jong was had ik zelf geen administratief gedoe gehad uiteraard. Ik heb er geen spijt van dat ik mijn moeder haar achternaam draag maar als ik de achternaam van mijn vader nog had was dat ook prima. Jouw verdriet los je niet op met naamswijziging en wie weet dat jouw kids (ala je überhaupt kids wil) juist later een goed gevoel krijgen bij diezelfde achternaam omdat jij ze die liefde wel geeft
zaterdag 25 mei 2019 om 20:32
Je stipt precies aan waar ik ook tegenaan hik. Voor iedereen ben ik Denkruim, zelfs voor mezelf ben ik Denkruim. Het zal, vooral in het begin, verwarring voor anderen en vast ook soms voor mezelf zorgen.mammezel schreef: ↑25-05-2019 20:25Je kan het draaien of keren, hij blijft je vader. Niet emotioneel misschien, maar wel biologisch.
Ik zou er niet zoveel aandacht aan besteden en gewoon verder doen zoals je heet. Of ga je tegen alle mensen waar je mee omgaat, en die jou aanspreken met Mr of Mevr Denkruim, plots zeggen: neen, het is vanaf nu Mr of Mevr Denknietruim? En honderden keren de uitleg doen waarom je dat hebt gedaan. En dan zullen er een hoop mensen zijn die jou al 18 - 30 - 40 jaar kennen als Denkruim, jou toch zo blijven noemen. Omdat ze dat gewoon zijn. Het zullen vooral de officiële instanties zijn waar jij van de ene op de andere dag een andere naam bij hebt. Niet bij je vrienden, collega's, buren, ...
Concluderend denk ik dat het wél veranderen meer emotie meebrengt dan wanneer je alles (in stilte) zo laat zoals het altijd is geweest.
Misschien is het inderdaad verstandiger om alles in stilte te laten zoals het altijd al is geweest. Want uiteindelijk zal het niet heel veel veranderen.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:34
Ik heb oprecht geen idee waar het vandaan komt, maar ik kamp er al mee sinds ik me kan heugen en mijn moeder bevestigt dit dan ook volmondig.Westerpaviljoen schreef: ↑25-05-2019 20:29Dat gaat die leegte niet vullen nee. Waar denk je dat je onzekerheid vandaan komt
Ik kan wel speculaties doen, maar misschien dat het te maken heeft met mijn vader.
zondag 26 mei 2019 om 08:19
Het lijkt mij niet je probleem oplossen. Is het niet een soort van vergelding? Beter zou je denk ik je verleden verwerken. Het is naar dat hij niet de vader was die je had willen hebben. Daar mag je boos en verdrietig om zijn. Maar de dag dat hem kan vergeven gaat je meer brengen dan je achternaam veranderen. Vergeven is niet goedkeuren wat hij heeft gedaan. Vergeven doe je ook vooral voor jezelf. Het heeft mij wat jaren gekost om het te begrijpen. Maar het heeft mij veel gebracht. Ik heb (in mijn geval) mijn moeder vergeven maar wil haar niet meer in mijn leven. Ik heb haar naam als tweede naam. Ik vind het een lelijke naam omdat ik haar lelijk vind. Maar ze deed haar best denk ik. Het was bij lange na niet genoeg. Maar ze is wie ze is. Net als ik. Je naam maakt je niet. Je karakter wel.
zondag 26 mei 2019 om 08:50
Mooi gezegd, wauw. En zo herkenbaar.SjakS schreef: ↑26-05-2019 08:19Het lijkt mij niet je probleem oplossen. Is het niet een soort van vergelding? Beter zou je denk ik je verleden verwerken. Het is naar dat hij niet de vader was die je had willen hebben. Daar mag je boos en verdrietig om zijn. Maar de dag dat hem kan vergeven gaat je meer brengen dan je achternaam veranderen. Vergeven is niet goedkeuren wat hij heeft gedaan. Vergeven doe je ook vooral voor jezelf. Het heeft mij wat jaren gekost om het te begrijpen. Maar het heeft mij veel gebracht. Ik heb (in mijn geval) mijn moeder vergeven maar wil haar niet meer in mijn leven. Ik heb haar naam als tweede naam. Ik vind het een lelijke naam omdat ik haar lelijk vind. Maar ze deed haar best denk ik. Het was bij lange na niet genoeg. Maar ze is wie ze is. Net als ik. Je naam maakt je niet. Je karakter wel.
Ook ik heb mijn moeders naam als tweede naam. Ook ik vind het een lelijke naam omdat ik haar als persoon niet aardig vind. Ik heb mijn moeder nu enkele jaren niet gezien. Op z'n tijd, als ik over voorvallen praat, kan ik me nog verbazen over de dingen die ze heeft geflikt, maar ik heb haar ook vergeven. En wil haar niet meer in mijn leven.
Haar vergeven heeft jaaaaaren gekost. En vier jaar therapie. Overigens ben ik niet in therapie gegaan met als doel 'moeder vergeven'. In tegendeel. Ik wilde zelf lekkerder in mijn vel zitten, niet meer minderwaardig voelen, geen angst meer dat ik het fout doe t.o.v. anderen.
Gedurende de jaren therapie heb ik het contact met moeder verbroken, toen nog vol woede. Daarna, ook gedurende therapie, heb ik haar vergeven. En uiteindelijk ben ik milder naar mezelf geworden.
Dit is een heel proces, waar de uitkomst niet bij vast staat. Ik had aan het begin van de therapie gedacht dat ik zus en zo moest doen, en ik zou gelukkig zijn. Nu, een half jaar na het laatste gesprek, heb ik denk ik de helft van mijn verwachtingen waargemaakt en moet ik nog steeds keihard werken maar zou ik het niet anders willen qua uitkomst.
Het valt en staat met terug naar je gevoel. Niet meer alles beredeneren. Je innerlijke kind, je echte emoties. Want hart en hoofd liggen soma mijlenver uit elkaar.
Oef, misschien een beetje een vaag verhaal. Ik wil je eigenlijk mee geven dat je misschien eerst aan jezelf kunt werken en daarna de naamsverandering doorzetten. Als je dat dan nog wilt/nodig vindt.
zondag 26 mei 2019 om 14:14
Misschien is het wel vergelding ja en ik weet niet wat ik daarmee bereik, maar ergens heb ik het gevoel zitten dat hij enige vorm van vergelding verdient, hoe erg het ook klinkt. Ik ben nog niet zo ver hem te kunnen vergeven en ik begin steeds meer te begrijpen dat het proces een lange gaat worden.SjakS schreef: ↑26-05-2019 08:19Het lijkt mij niet je probleem oplossen. Is het niet een soort van vergelding? Beter zou je denk ik je verleden verwerken. Het is naar dat hij niet de vader was die je had willen hebben. Daar mag je boos en verdrietig om zijn. Maar de dag dat hem kan vergeven gaat je meer brengen dan je achternaam veranderen. Vergeven is niet goedkeuren wat hij heeft gedaan. Vergeven doe je ook vooral voor jezelf. Het heeft mij wat jaren gekost om het te begrijpen. Maar het heeft mij veel gebracht. Ik heb (in mijn geval) mijn moeder vergeven maar wil haar niet meer in mijn leven. Ik heb haar naam als tweede naam. Ik vind het een lelijke naam omdat ik haar lelijk vind. Maar ze deed haar best denk ik. Het was bij lange na niet genoeg. Maar ze is wie ze is. Net als ik. Je naam maakt je niet. Je karakter wel.
zondag 26 mei 2019 om 14:18
Bedankt voor je verhaal. Ik denk inderdaad dat ik eerst zelf stappen moet zetten en aan mezelf moet werken, met of zonder hulp.apestaartje30 schreef: ↑26-05-2019 08:50Mooi gezegd, wauw. En zo herkenbaar.
Ook ik heb mijn moeders naam als tweede naam. Ook ik vind het een lelijke naam omdat ik haar als persoon niet aardig vind. Ik heb mijn moeder nu enkele jaren niet gezien. Op z'n tijd, als ik over voorvallen praat, kan ik me nog verbazen over de dingen die ze heeft geflikt, maar ik heb haar ook vergeven. En wil haar niet meer in mijn leven.
Haar vergeven heeft jaaaaaren gekost. En vier jaar therapie. Overigens ben ik niet in therapie gegaan met als doel 'moeder vergeven'. In tegendeel. Ik wilde zelf lekkerder in mijn vel zitten, niet meer minderwaardig voelen, geen angst meer dat ik het fout doe t.o.v. anderen.
Gedurende de jaren therapie heb ik het contact met moeder verbroken, toen nog vol woede. Daarna, ook gedurende therapie, heb ik haar vergeven. En uiteindelijk ben ik milder naar mezelf geworden.
Dit is een heel proces, waar de uitkomst niet bij vast staat. Ik had aan het begin van de therapie gedacht dat ik zus en zo moest doen, en ik zou gelukkig zijn. Nu, een half jaar na het laatste gesprek, heb ik denk ik de helft van mijn verwachtingen waargemaakt en moet ik nog steeds keihard werken maar zou ik het niet anders willen qua uitkomst.
Het valt en staat met terug naar je gevoel. Niet meer alles beredeneren. Je innerlijke kind, je echte emoties. Want hart en hoofd liggen soma mijlenver uit elkaar.
Oef, misschien een beetje een vaag verhaal. Ik wil je eigenlijk mee geven dat je misschien eerst aan jezelf kunt werken en daarna de naamsverandering doorzetten. Als je dat dan nog wilt/nodig vindt.
Ik ben inderdaad ook erg bang fouten te maken, minderwaardigheidsgevoel zit er ook in en verlatingsangst al helemaal. Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Dus misschien moet ik inderdaad nog even wachten met de naamsverandering door te zetten.
zondag 26 mei 2019 om 15:12
Dat zijn echt normale gevoelens hoor. Het is nogal niets allemaal. Ik snap je echt. Accepteer ook die nare gevoelens. Ga er wel mee aan de slag. Daar krijg jij zelf een leuker leven van...Ik zou even niets doen met je naam. Je gaat dan de focus leggen op iets, waar je niets aan hebt. Het voelt maar heel even als een overwinning. Het verdriet blijft en je moet 100 duizend keer gaan uitleggen waarom. Het is ook een lang en duur proces. Allemaal energie die je beter voor belangrijke dingen kan gebruiken. Ondanks dat je vader je niet goed heeft behandeld ben je het waard om gelukkig te worden. Ga je daar oprichten. Heel veel sterkte met alles!denkruim schreef: ↑26-05-2019 14:14Misschien is het wel vergelding ja en ik weet niet wat ik daarmee bereik, maar ergens heb ik het gevoel zitten dat hij enige vorm van vergelding verdient, hoe erg het ook klinkt. Ik ben nog niet zo ver hem te kunnen vergeven en ik begin steeds meer te begrijpen dat het proces een lange gaat worden.
