band met mijn vader :s

Hallo,



Na een relatiebreuk woon ik sinds enige tijd weer noodgedwongen bij mijn ouders in. Ik heb een appartement gekocht, maar door het winterweer heeft dat serieuze vertraging opgelopen (een half jaar), maar nog 2 maandjes en het zou eindelijk klaar zijn.



En wat ben ik blij als ik eindelijk op mijn eigen benen kan gaan staan. Het vlot niet met mijn papa. Hij blijft mij zien als zijn kleine meid (hij is van origine Italiaan, zou nog wat gevoeliger liggen) en verwacht dat ik werkelijk alles met hem bespreek (wat ik koop, wat ik doe, ...) en daar heb ik gewoon geen zin in. Wil mijn plan trekken. Grotere aankopen (appartement, auto) heb ik tot nu toe wel altijd met hem besproken, hem raad over gevraagd, maar het is nooit goed. Zoals vandaag, heb een nieuwe fiets gekocht (mijn vader heeft praktisch nog nooit gefietst, dus veel raad daarover zal hij mij niet kunnen geven). Kom ik net thuis, is hij echt razend dat ik niet met hem die fiets ben gaan kopen. Dan krijg ik weer te horen: 'jij hebt geen respect voor mij', ... en dan rakelt hij nog andere dingen op waarvan ik denk 'huh, waar komt dat nu weer vandaan?' Pfffff.



Moet eerlijk zeggen dat ik ook niet fel naar mijn vader hang, maar dat heeft zijn oorzaak in het verleden: wij zijn zeer streng opgevoed (broer en ik), kregen vroeger regelmatig klappen als we bvb. eens een slechter punt op ons rapport hadden, mochten nooit eens onze eigen mening geven (ja-knikken en zwijgen dus), zowat Spartaanse stijl. En ook al heb ik dat een plekje gegeven en is hij daarin wel enorm veranderd, toch kan ik dat niet echt vergeten. Ik hou van mijn vader, maar die band is en zal nooit heel sterk worden, denk ik.



Weet niet wat ik met dit verhaal wil, maar word er soms zo moedeloos van en weet soms niet meer goed hoe hierop te reageren. Ben ik hier dan zelf zo mis in? Iemand die het herkent misschien?