Relaties
alle pijlers
Bedrogen en niemand om het tegen te vertellen
zondag 1 maart 2009 om 11:54
Eigenlijk is het heel vreemd dat ik dit nu post: ik ben namelijk heel erg gelukkig met mn vriend en ik vind het vreemd om zo openhartig en toch anoniem te vertellen over zaken die zelfs veel van mijn dierbaren niet weten. Toch lucht het alleen al op te weten dat dit misschien wel gelezen zal worden. Nu pas besef ik namelijk hoe moeilijk het is geweest dat ik dit alles aan niemand heb kunnen vertellen...tot nu.
Het verhaaltje is heel simpel: ik leerde meer dan twee jaar geleden een geweldige jongen kennen, we werden al heel snel verliefd, maar konden geen relatie beginnen omdat hij nog een relatie te verwerken had, hij zocht ander werk, een andere woning. Een jaar lang spraken we elkaar bijna dagelijks; heel soms spraken we af en dan waren we een hevig verliefd stelletje, we kusten en vreeën. We hadden geen relatie maar dat was volgens mij slechts een kwestie van tijd. Hij beloofde me dat er niemand anders was: hij was er gewoon nog niet aan toe en ik zou de eerste zijn die het hoorde als dat veranderde. Hij hield me niet aan het lijntje: als ik iemand anders tegen zou komen, zou hij het me niet kwalijk nemen als ik voor die ander koos. Ik was alleen nog nooit zo verliefd geweest en alle andere mannen waren lang niet interessant genoeg om hem te doen vergeten.
Na meer dan een jaar veranderde er iets:de deur die op een kier had gestaan, werd wagenwijd opengegooid. Mijn wachten werd beloond. We zagen elkaar steeds vaker en werden nog verliefder dan we al waren nu we zo vaak samen konden zijn.
Totdat ik hem na een paar maanden huilend aantrof: hij moest iets bekennen. In dat jaar had hij wel een relatie gehad, die relatie waarvan hij tegen mij zei dat hij die nog moest verwerken: het was nooit uit geweest. Hij had het niet uit kunnen maken omdat ze zo'n lange geschiedenis hadden en het simpelweg vertrouwd was geworden. Alles opgeven omdat hij verliefd was geworden, vond hij een zwaktebod, maar tegelijkertijd wist hij dat ik de ware zou kunnen zijn en kon hij mij dus niet laten gaan. Uiteindelijk had hij er toch een punt achtergezet, omdat hij bij mij wilde zijn.
Ik heb de hele nacht gehuild en geschreeuwd, maar echt boos worden op hem kon ik niet. Ik snapte het wel, waarschijnlijk omdat ik altijd heb geweten dat er iets niet klopte. Na een tijdje besloot ik dat ik hem niet kwijt wilde en dat ik opnieuw wilde beginnen met een echte relatie. Ik weet hoe schuldig hij zich nog steeds voelt over de leugens en het bedrog en dat heeft me ook geholpen het hem te vergeven. Ik vertrouw hem ook weer; nu, een jaar later kan ik zeggen dat het goed zit tussen ons. Maar, dit verhaal, hoe ik voorgelogen ben door mn grote liefde, heb ik nooit durven vertellen aan mn vriendinnen, juist omdat ze ons dan geen kans zouden geven (dat zou ik zelf ook niet doen als het om een vriendin ging: ik ben verliefd maar heb nog wel een gezond verstand), omdat ik ons dan zou moeten verdedigen, terwijl ik gewoon wil genieten nu. Nooit gedacht dat het zo zou lopen...
Dat ik dit nu wel opschrijf, is voor mij misschien een soort - oh cliché - afsluiting. Ik hoop dat ik nu echt dit achter me kan laten, niet meer flip als iemand z'n ex noemt, niet bang meer ben dat het ons toch ooit nog zal nekken en niet meer alleen sta.
Het verhaaltje is heel simpel: ik leerde meer dan twee jaar geleden een geweldige jongen kennen, we werden al heel snel verliefd, maar konden geen relatie beginnen omdat hij nog een relatie te verwerken had, hij zocht ander werk, een andere woning. Een jaar lang spraken we elkaar bijna dagelijks; heel soms spraken we af en dan waren we een hevig verliefd stelletje, we kusten en vreeën. We hadden geen relatie maar dat was volgens mij slechts een kwestie van tijd. Hij beloofde me dat er niemand anders was: hij was er gewoon nog niet aan toe en ik zou de eerste zijn die het hoorde als dat veranderde. Hij hield me niet aan het lijntje: als ik iemand anders tegen zou komen, zou hij het me niet kwalijk nemen als ik voor die ander koos. Ik was alleen nog nooit zo verliefd geweest en alle andere mannen waren lang niet interessant genoeg om hem te doen vergeten.
Na meer dan een jaar veranderde er iets:de deur die op een kier had gestaan, werd wagenwijd opengegooid. Mijn wachten werd beloond. We zagen elkaar steeds vaker en werden nog verliefder dan we al waren nu we zo vaak samen konden zijn.
Totdat ik hem na een paar maanden huilend aantrof: hij moest iets bekennen. In dat jaar had hij wel een relatie gehad, die relatie waarvan hij tegen mij zei dat hij die nog moest verwerken: het was nooit uit geweest. Hij had het niet uit kunnen maken omdat ze zo'n lange geschiedenis hadden en het simpelweg vertrouwd was geworden. Alles opgeven omdat hij verliefd was geworden, vond hij een zwaktebod, maar tegelijkertijd wist hij dat ik de ware zou kunnen zijn en kon hij mij dus niet laten gaan. Uiteindelijk had hij er toch een punt achtergezet, omdat hij bij mij wilde zijn.
Ik heb de hele nacht gehuild en geschreeuwd, maar echt boos worden op hem kon ik niet. Ik snapte het wel, waarschijnlijk omdat ik altijd heb geweten dat er iets niet klopte. Na een tijdje besloot ik dat ik hem niet kwijt wilde en dat ik opnieuw wilde beginnen met een echte relatie. Ik weet hoe schuldig hij zich nog steeds voelt over de leugens en het bedrog en dat heeft me ook geholpen het hem te vergeven. Ik vertrouw hem ook weer; nu, een jaar later kan ik zeggen dat het goed zit tussen ons. Maar, dit verhaal, hoe ik voorgelogen ben door mn grote liefde, heb ik nooit durven vertellen aan mn vriendinnen, juist omdat ze ons dan geen kans zouden geven (dat zou ik zelf ook niet doen als het om een vriendin ging: ik ben verliefd maar heb nog wel een gezond verstand), omdat ik ons dan zou moeten verdedigen, terwijl ik gewoon wil genieten nu. Nooit gedacht dat het zo zou lopen...
Dat ik dit nu wel opschrijf, is voor mij misschien een soort - oh cliché - afsluiting. Ik hoop dat ik nu echt dit achter me kan laten, niet meer flip als iemand z'n ex noemt, niet bang meer ben dat het ons toch ooit nog zal nekken en niet meer alleen sta.
zondag 1 maart 2009 om 11:58
Wat er tussen jou en je vriend speelt is tussen jou en je vriend. Alleen jullie weten wat er zich heeft afgespeeld en wat de gevoelens daarbij waren. Ik vind het juist sterk van je dat je dit voor jezelf gehouden hebt. Je voelt kennelijk goed aan dat als je dit met vriendinnen zou delen dat er oordelen en veroordelingen zouden komen en dat zou ongewild weer roet in je gevoelsleven gooien. Wat mij betreft heb je 't juist netjes aangepakt!
zondag 1 maart 2009 om 13:26
Dit klinkt mij meer in de oren als een leugen die je de rest van je leven mee gaat dragen, dan een "verbinding" die jullie samen in vertrouwen hebben. Het is niet iets dat jullie samen nu sterker doet staan, het zwakt namelijk af omdat jij, ook al zeg je dat het goed zit tussen jullie, nog flipt bij het horen over zijn ex, nog steeds bang bent dat het jullie gaat nekken.
Het zit dus helemaal niet goed, ook al "vertrouw" je hem nu.
Als je hierdoor echt een sterker; "wij samen" gevoel zou hebben, zou je dit ook tegen vriendinnen kunnen vertellen. Weet je eigenlijk ook zeker dat hij huilde omdat hij jou heeft voorgelogen, en niet om spijt/verdriet omdat zijn ex erachter kwam en hém eruit heeft geknikkerd?
Het zit dus helemaal niet goed, ook al "vertrouw" je hem nu.
Als je hierdoor echt een sterker; "wij samen" gevoel zou hebben, zou je dit ook tegen vriendinnen kunnen vertellen. Weet je eigenlijk ook zeker dat hij huilde omdat hij jou heeft voorgelogen, en niet om spijt/verdriet omdat zijn ex erachter kwam en hém eruit heeft geknikkerd?
zondag 1 maart 2009 om 13:30
Pittig verhaal, kan me voorstellen dat je er gemengde gevoelens over heb. Snap het ook wel van zijn kant dat hij niets gezegd heeft maar het komt niet helemaal eerlijk over.
Tja, ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik hoop dat het door het hier op te schrijven, inderdaad een afsluiter is. En als dat niet zo is, zou ik er met je vriend over praten. Niet als beschuldiging of verwijtend, maar zeggen dat het je bezig houdt. Dan is het misschien (even) uit de lucht en ben je het kwijt.
Sterkte!
Tja, ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik hoop dat het door het hier op te schrijven, inderdaad een afsluiter is. En als dat niet zo is, zou ik er met je vriend over praten. Niet als beschuldiging of verwijtend, maar zeggen dat het je bezig houdt. Dan is het misschien (even) uit de lucht en ben je het kwijt.
Sterkte!
zondag 1 maart 2009 om 14:18
Ik vraag me hetzelfde als BGB af: in hoeverre weet zijn familie en zijn vrienden van deze situatie? Heeft het nooit voor rare toestanden gezorgd? Ik bedoel, je hebt het met familie/vrienden toch ook over waar, hoe, wanneer je elkaar hebt leren kennen, of je hebt het over vorige realties...
Peas on earth!
maandag 2 maart 2009 om 11:52
Dank je voor jullie reacties, het doet me goed om de mening van buitenstaanders te horen. Wat betreft zijn kant: sommigen kennen het hele verhaal; anderen, onder wie zijn ex, niet, maar we hebben afgesproken dat als ik erop sta hij het hele verhaal zal vertellen. Dat houd ik nu nog een beetje af, ik wil mensen niet onnodig kwetsen....
maandag 2 maart 2009 om 14:09
Jij bent niet de enige die bedrogen is. Ook zijn voormalige vriendin is destijds godsgruwelijk bedrogen. Zij was in haar eentje waarschijnlijk bezig om een relatie te redden, terwijl hij .... dat verhaal is bij jou bekend.
Het geeft wel een beetje aan hoe je vriendje in elkaar steekt bij problemen, niet echt iets om blij mee te zijn.
Maar vertrouw je hem echt of wil je hem heel graag vertrouwen?
Het geeft wel een beetje aan hoe je vriendje in elkaar steekt bij problemen, niet echt iets om blij mee te zijn.
Maar vertrouw je hem echt of wil je hem heel graag vertrouwen?
maandag 2 maart 2009 om 14:53
Vind je hem niet heel zwak? Ik bedoel, hij heeft als het ware een jaar uitgeprobeerd hoe leuk jij echt was, of je echt betrokken was, lekker zoende en vree, of jullie echt leuk samen waren en het niet gewoon een bevlieging was. En al die tijd had hij het met jou af kunnen breken en naar zijn ex terug gekund, met wie het dus niet uit was. Een relatie instappen is altijd een risico, je kunt afknappen, het is toch minder leuk, lekker, gezellig dan je dacht. Je vriend heeft het wel heel veilig gespeeld zo. Ik zou het een zwakke actie vinden.
En het niet kunnen delen met anderen, dat is inderdaad zwaar en zwaar klote. Ik zou toch maar een paar vriendinnen in vertrouwen gaan nemen. Als ze hem nu ook al een poos kennen en waarderen dan gaan ze hem toch niet meer helemaal veroordelen, neem ik aan? Ik zou ook duidelijk aangeven aan die vriendinnen dat je dat niet wilt, maar dat het alleen dragen niet meer gaat. Ik zou dat graag willen weten van een vriendin en hoewel ik dan misschien wel een andere mening zou hebben over die man, zou zij nog steeds mijn vriendin zijn en zou ik haar ook in haar keuze steunen.
En het niet kunnen delen met anderen, dat is inderdaad zwaar en zwaar klote. Ik zou toch maar een paar vriendinnen in vertrouwen gaan nemen. Als ze hem nu ook al een poos kennen en waarderen dan gaan ze hem toch niet meer helemaal veroordelen, neem ik aan? Ik zou ook duidelijk aangeven aan die vriendinnen dat je dat niet wilt, maar dat het alleen dragen niet meer gaat. Ik zou dat graag willen weten van een vriendin en hoewel ik dan misschien wel een andere mening zou hebben over die man, zou zij nog steeds mijn vriendin zijn en zou ik haar ook in haar keuze steunen.
maandag 2 maart 2009 om 15:26
Mijn ex bleek ook nooit bij z'n ex weg geweest te zijn, de ex die hij nog moest verwerken en waardoor ik hem tijd gaf en het rustig aan deed...
Ik kwam er na een jaar pas achter en kon beginnen met het beschadigde vertrouwen te gaan verwerken, hij is bij z'n ex gebleven, lekker vertouwd!
Ik vind dit soort dingen ongeloofelijk slap.
2 vrouwen voorliegen om er zelf beter van te worden, bah.
Ik kwam er na een jaar pas achter en kon beginnen met het beschadigde vertrouwen te gaan verwerken, hij is bij z'n ex gebleven, lekker vertouwd!
Ik vind dit soort dingen ongeloofelijk slap.
2 vrouwen voorliegen om er zelf beter van te worden, bah.
maandag 2 maart 2009 om 15:49
"Maar, dit verhaal, hoe ik voorgelogen ben door mn grote liefde, heb ik nooit durven vertellen aan mn vriendinnen, juist omdat ze ons dan geen kans zouden geven (dat zou ik zelf ook niet doen als het om een vriendin ging: ik ben verliefd maar heb nog wel een gezond verstand), omdat ik ons dan zou moeten verdedigen, terwijl ik gewoon wil genieten nu. Nooit gedacht dat het zo zou lopen..."
En nu geniet je, zonder zorgen over jullie relatie, als ik het goed begrijp. Da's mooi.
Dan kun je alsnog vertellen aan je vriendinnen en familie wat er is gebeurd, of niet. Het maakt niet echt uit, toch?
Waarom lucht het je dan toch op om hier je verhaal te doen?
Je hoopt dat je het nu echt achter je kunt laten, niet meer flipt wanneer iemand de ex van je vriend noemt, niet bang meer zult zijn dat het jullie toch ooit nog zal nekken en niet meer alleen zult staan.
Dus toch niet helemaal gerust?
En nu geniet je, zonder zorgen over jullie relatie, als ik het goed begrijp. Da's mooi.
Dan kun je alsnog vertellen aan je vriendinnen en familie wat er is gebeurd, of niet. Het maakt niet echt uit, toch?
Waarom lucht het je dan toch op om hier je verhaal te doen?
Je hoopt dat je het nu echt achter je kunt laten, niet meer flipt wanneer iemand de ex van je vriend noemt, niet bang meer zult zijn dat het jullie toch ooit nog zal nekken en niet meer alleen zult staan.
Dus toch niet helemaal gerust?
woensdag 4 maart 2009 om 15:39
