Relaties
alle pijlers
Contact met oma
donderdag 19 mei 2022 om 20:26
Sinds enkele jaren heb ik minimaal contact met mijn moeder. Het breekpunt kwam toen ik hulp zocht bij mijn depressie en ik me realiseerde dat ik in mijn jeugd emotioneel verwaarloosd werd. De patronen die toen ontstaan zijn spelen nog steeds in de dynamiek tussen mij en haar, waardoor het mij niet lukt om op een gezond volwassen manier omgang met haar te hebben. Sinds het contact grotendeels verbroken is gaat het met mij een stuk beter.
Ik heb echter twee jonge kinderen die wel een goede band met haar hebben. Ik heb contact tussen hen en oma nooit in de weg gestaan. Ik heb oma altijd uitgenodigd op verjaardagen, en ze mogen wanneer ze willen met oma bellen of appen en ze mogen haar ook zien als ze dat willen.
Mijn moeder zegt dat zij dit niet kan. Ze wil alleen omgang met mijn kinderen als ik onze relatie wil herstellen. Dit wil zeggen dat ik mij net als vroeger ondergeschikt maak aan haar en naar haar pijpen dans. Hier pas ik voor, en dus hebben we een impasse bereikt.
Hoe ver zouden jullie gaan om je kinderen een oma te gunnen?
Ik voel me ontzettend schuldig naar mijn kinderen dat ik het niet 'gewoon' goed kan maken met hun oma, en ik voel me schuldig naar mijn moeder dat ik me niet 'gewoon' over onze moeilijkheden heen kan zetten. Stel ik mij aan, en zou ik meer moeten doen om mijn kinderen hun oma terug te geven?
Ik heb echter twee jonge kinderen die wel een goede band met haar hebben. Ik heb contact tussen hen en oma nooit in de weg gestaan. Ik heb oma altijd uitgenodigd op verjaardagen, en ze mogen wanneer ze willen met oma bellen of appen en ze mogen haar ook zien als ze dat willen.
Mijn moeder zegt dat zij dit niet kan. Ze wil alleen omgang met mijn kinderen als ik onze relatie wil herstellen. Dit wil zeggen dat ik mij net als vroeger ondergeschikt maak aan haar en naar haar pijpen dans. Hier pas ik voor, en dus hebben we een impasse bereikt.
Hoe ver zouden jullie gaan om je kinderen een oma te gunnen?
Ik voel me ontzettend schuldig naar mijn kinderen dat ik het niet 'gewoon' goed kan maken met hun oma, en ik voel me schuldig naar mijn moeder dat ik me niet 'gewoon' over onze moeilijkheden heen kan zetten. Stel ik mij aan, en zou ik meer moeten doen om mijn kinderen hun oma terug te geven?
zaterdag 21 mei 2022 om 11:23
Pijnlijk he, als je eigen moeder geen genoegen kan nemen met wat jij kunt geven, maar altijd méér wil en zelfs bereid is het contact op te geven als ze haar zin niet krijgt.mater_matuta schreef: ↑21-05-2022 11:00Je post was niet aan mij, maar helpt me wel.
@TO, jouw situatie lijkt op de mijne en toch ook weer niet. Mijn moeder wil nml ook alleen een oma zijn voor mijn kinderen wanneer ik voldoe aan haar voorwaarden. Haar voorwaarde is dat zij wil dat wij, dus mijn gezin, dan ook weer omgaan met haar man. Toen ik kinderen kreeg heb ik het contact met hem verbroken en daar heb ik meer dan voldoende redenen voor. Dus no way dat ik aan haar voorwaarde tegemoet ga komen. Het betekent wel dat mijn moeder niet alleen met mijn kinderen maar ook met mij geen contact wil. De kinderen missen er niets aan want die herinneren haar niet eens meer, zo lang zien we haar al niet. Ik mis haar wel maar ook jouw verhaal is voor mij een steuntje in de rug om niet perse contact te willen, want als er daarna afdwingende voorwaarden bijkomen op het moment dat de kinderen WEL een leuk contact met haar zouden hebben dan is het des te erger voor hen. Heel veel sterkte in ieder geval, het valt niet mee als je eigen moeder je zo de duimschroeven probeert aan te draaien.
Ik heb spijt dat ik haar ooit toe heb gelaten in het leven van mijn kinderen. Voor ik zwanger was van mijn oudste had ik al 3 jaar geen contact met haar, ze had mij het huis uit gezet. Toen ze lucht kreeg van mijn zwangerschap kwam ze mijn leven weer binnen gedenderd, veinsde spijt, en ik ging moeiteloos weer terug in mijn ondergeschikte, dankbare rol.
Ik was jong en had mijn moeder terug die ik gemist had, en ging elke zondag op de koffie met kinderen, maar zonder man, want hem wilde ze er niet bij.
Fast forward naar 10 jaar later, ik herstellende van een jarenlange depressie en de kinderen in rouw om een oma die geen oma wil zijn als het niet gaat zoals zij wil.
Achteraf is makkelijk praten, maar ik denk dat mijn depressie lang zo erg niet was geweest als ik geen contact met haar had gehad, waardoor mijn kinderen een betere moeder zouden hebben gehad. Een harde leerschool geweest in ieder geval.
zaterdag 21 mei 2022 om 11:25
Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 11:23Pijnlijk he, als je eigen moeder geen genoegen kan nemen met wat jij kunt geven, maar altijd méér wil en zelfs bereid is het contact op te geven als ze haar zin niet krijgt.
Ik heb spijt dat ik haar ooit toe heb gelaten in het leven van mijn kinderen. Voor ik zwanger was van mijn oudste had ik al 3 jaar geen contact met haar, ze had mij het huis uit gezet. Toen ze lucht kreeg van mijn zwangerschap kwam ze mijn leven weer binnen gedenderd, veinsde spijt, en ik ging moeiteloos weer terug in mijn ondergeschikte, dankbare rol.
Ik was jong en had mijn moeder terug die ik gemist had, en ging elke zondag op de koffie met kinderen, maar zonder man, want hem wilde ze er niet bij.
Fast forward naar 10 jaar later, ik herstellende van een jarenlange depressie en de kinderen in rouw om een oma die geen oma wil zijn als het niet gaat zoals zij wil.
Achteraf is makkelijk praten, maar ik denk dat mijn depressie lang zo erg niet was geweest als ik geen contact met haar had gehad, waardoor mijn kinderen een betere moeder zouden hebben gehad. Een harde leerschool geweest in ieder geval.
Wat naar allemaal. Je hebt geprobeerd het beste ervan te maken. Zou nu wel voorgoed de banden verbroken laten (of in ieder geval tot de kinderen volwassen zijn).
zaterdag 21 mei 2022 om 11:26
zaterdag 21 mei 2022 om 11:28
ik snap dat je moeder dat niet wil en kan opbrengen, oma te zijn voor je kinderen als jij en zij minimaal contact hebben.
ik zou niet voor mijn kinderen dan het contact maar herstellen, als jij je er niet goed bij voelt maar je kan hier respect voor opbrengen dat ze daarin haar grenzen aangeeft, hoop ik, te meer het haar zwaar zal vallen dit aan te geven want ze is vast graag oma voor je kids.
ik zou niet voor mijn kinderen dan het contact maar herstellen, als jij je er niet goed bij voelt maar je kan hier respect voor opbrengen dat ze daarin haar grenzen aangeeft, hoop ik, te meer het haar zwaar zal vallen dit aan te geven want ze is vast graag oma voor je kids.
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 21 mei 2022 om 11:29
oh, ik lees nu: "Ik heb spijt dat ik haar ooit toe heb gelaten in het leven van mijn kinderen."
Dus je wilt haar toch ook niet als oma in hun leven? Dacht dat je dit wel wilde?
Snap het even niet....
Dus je wilt haar toch ook niet als oma in hun leven? Dacht dat je dit wel wilde?
Snap het even niet....
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 21 mei 2022 om 11:35
Ik snap dus helemaal niet waarom ze het niet op kan brengen een oma te zijn als ik haar geen (giftige) moeder meer laat zijn.kers schreef: ↑21-05-2022 11:28ik snap dat je moeder dat niet wil en kan opbrengen, oma te zijn voor je kinderen als jij en zij minimaal contact hebben.
ik zou niet voor mijn kinderen dan het contact maar herstellen, als jij je er niet goed bij voelt maar je kan hier respect voor opbrengen dat ze daarin haar grenzen aangeeft, hoop ik, te meer het haar zwaar zal vallen dit aan te geven want ze is vast graag oma voor je kids.
Ik denk dat ze dankbaar had kunnen zijn dat ze überhaupt deelnam in het leven van de kinderen, gezien onze geschiedenis.
Hoe zie jij dit dan? Vind jij het een opoffering van haar kant dat ze een omafiguur is voor de kinderen?
zaterdag 21 mei 2022 om 11:38
Ik zou mezelf niet proberen te verantwoorden aan willekeurige forummers.Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 11:35Ik snap dus helemaal niet waarom ze het niet op kan brengen een oma te zijn als ik haar geen (giftige) moeder meer laat zijn.
Ik denk dat ze dankbaar had kunnen zijn dat ze überhaupt deelnam in het leven van de kinderen, gezien onze geschiedenis.
Hoe zie jij dit dan? Vind jij het een opoffering van haar kant dat ze een omafiguur is voor de kinderen?
zaterdag 21 mei 2022 om 11:40
Als ik had geweten dat het na 10 jaar van wegcijferen van mijn kant zo af zou lopen zou ik er nooit aan begonnen zijn, nee.
Ik heb ook toen ik doorzag hoe ongezond het contact voor mij was, mijn best gedaan hen wel een relatie te gunnen. Omdat ik dacht dat dat het goede was om te doen. Ik gunde mijn kinderen een oma (andere oma leeft niet meer) en ik gunde mijn moeder een tweede kans. Ze kon haar rol als moeder niet overdoen en ik ben blijven hopen dat ze het als oma beter zou doen.
Nu voel ik me wel berooid en heb ik spijt dat ik zoveel moeite heb gedaan.
juliëtte wijzigde dit bericht op 21-05-2022 11:42
Reden: Typo's
Reden: Typo's
0.24% gewijzigd
zaterdag 21 mei 2022 om 11:44
Dit!cuculuscanorus schreef: ↑21-05-2022 11:38Ik zou mezelf niet proberen te verantwoorden aan willekeurige forummers.
Als je zelf niet zo'n moeder hebt snap je het gewoon niet.
Niet alle moeders zijn leuk. Ik herken het. Heb ook al jaren geen contact meer met mijn moeder en ben daar echt van opgeknapt. Ik heb geen kinderen dus mijn situatie is anders. Ik vind het dus ook moeilijk om je daar advies in te geven. Blijf bij jezelf en je gevoel zou ik zeggen. Je hebt haar weer toegelaten vanwege je kinderen en nu wil ze jou weer onder de duim hebben. Niet ok.
Sterkte, wat een rotsituatie!
zaterdag 21 mei 2022 om 11:45
Ach joh.Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 11:35Ik snap dus helemaal niet waarom ze het niet op kan brengen een oma te zijn als ik haar geen (giftige) moeder meer laat zijn.
Ik denk dat ze dankbaar had kunnen zijn dat ze überhaupt deelnam in het leven van de kinderen, gezien onze geschiedenis.
Hoe zie jij dit dan? Vind jij het een opoffering van haar kant dat ze een omafiguur is voor de kinderen?
Dat kon jij ook niet weten. Opa's en oma's zijn vaak anders naar kleinkinderen toe dan naar kinderen, dus het is niet alsof je van te voren alles had kunnen weten.
Dus maak je niet te druk om wat je 'fout' zou hebben gedaan.
zaterdag 21 mei 2022 om 11:53
Snap ik, herkenbaar ookJuliëtte schreef: ↑21-05-2022 11:40Als ik had geweten dat het na 10 jaar van wegcijferen van mijn kant zo af zou lopen zou ik er nooit aan begonnen zijn, nee.
Ik heb ook toen ik doorzag hoe ongezond het contact voor mij was, mijn best gedaan hen wel een relatie te gunnen. Omdat ik dacht dat dat het goede was om te doen. Ik gunde mijn kinderen een oma (andere oma leeft niet meer) en ik gunde mijn moeder een tweede kans. Ze kon haar rol als moeder niet overdoen en ik ben blijven hopen dat ze het als oma beter zou doen.
Nu voel ik me wel berooid en heb ik spijt dat ik zoveel moeite heb gedaan.
Het is ook echt rouwen, dat het niet gelukt is.
Maar je vroeg je af hoe de relatie tussen je kinderen en moeder vorm kon krijgen: dan is de vraag in je topic in die zin wel opgelost? = geen contact meer tussen oma en kids?
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 21 mei 2022 om 11:56
Jij maakt er een 1 + 1 = 2 van. Maar dat wordt niet gezegd. Je moeder spreekt haar behoefte uit. Deze staat op zichzelf en is valide. Net zo goed als jouw behoefte kan zijn dat jij dat niet wilt. Dat staat ook op zichzelf en is valide. Jij bekijkt deze situatie nu als dat er maar 1 gelijk is. Maar zo werkt dat niet in dit soort dingen. Jullie kunnen allebei gelijk hebben. Jij kan pijn hebben én zij kan pijn hebben. Jij kan een behoefte hebben én zij kan een behoefte hebben. Het makkelijkst werkt het natuurlijk als jullie allebei dezelfde behoefte hebben, maar zo te lezen is dat helaas niet zo. Dit is punt een.Juliëtte schreef: ↑19-05-2022 20:26
Mijn moeder zegt dat zij dit niet kan. Ze wil alleen omgang met mijn kinderen als ik onze relatie wil herstellen. Dit wil zeggen dat ik mij net als vroeger ondergeschikt maak aan haar en naar haar pijpen dans. Hier pas ik voor, en dus hebben we een impasse bereikt.
Punt twee is dat je stelt dat als je contact hebt met je moeder, dat dit automatisch betekent dat je naar haar pijpen danst. Daarin lees ik dat je de situatie als een machtstrijd bekijkt. Als ik iets doe wat ik niet wil, heeft zij gewonnen. Probeer uit die machtstrijd te blijven. Probeer ook eventueel contact met je moeder niet te zien als ruilmiddel. Je moeder geeft aan dat ze het te pijnlijk vindt om maar een deel van het leven van haar dochter mee te mogen maken, nl. via haar kinderen. Ga dus niet uit dat haar claim erop uit is dat ze jou zover wil krijgen, maar probeer het te zien als pijn (te pijnlijk om....)
Hetzelfde kun je voor jezelf zeggen, jij vindt het te pijnlijk om je moeder te zien of spreken als ze contact heeft met je kinderen.
Als niemand van jullie erin slaagt om een manier te vinden om het minder pijnlijk te maken, dan is het resultaat idd dat je kinderen geen oma hebben. Dat is vervelend en jammer, maar niet onoverkomelijk. Ook hier geef je allemaal projecties door aan je kinderen, die vooral vanuit jezelf komen. Er zijn legio kinderen die opgroeien zonder grootouders en voor wie dat geen enkel probleem is. Het probleem komt nl. meestal voort uit de eigen ouders die het zielig vinden en/of kinderen die het gevoel hebben dat ze een grote uitzondering zijn. Aangezien er zovelen zijn zonder grootouders, zal dat uitzonderingsgevoel wel meevallen denk ik. Dus dan komt het voornl. van jou af.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:00
Klopt, dit heb ik besloten na het bericht dat ze aan dochter stuurde. Waarin ze de feiten verdraait om een wit voetje te halen bij haar kleindochter. Benadrukkend hoeveel pijn oma heeft. Dat vind ik zo ongezond dat ik zeker weet dat dochters er uiteindelijk, na deze moeilijke fase van rouw, bij gebaat zijn geen contact met haar te hebben.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:08
ik bewonder het dat je de knoop doorhakte, als er voor jou gevoel geen goed contact mogelijk is met je moeder... en na alles dat het je gekost heeftJuliëtte schreef: ↑21-05-2022 12:00Klopt, dit heb ik besloten na het bericht dat ze aan dochter stuurde. Waarin ze de feiten verdraait om een wit voetje te halen bij haar kleindochter. Benadrukkend hoeveel pijn oma heeft. Dat vind ik zo ongezond dat ik zeker weet dat dochters er uiteindelijk, na deze moeilijke fase van rouw, bij gebaat zijn geen contact met haar te hebben.
Niet makkelijk, het is toch een gevoel van 'eindpunt' (bij gebrek aan beter woord)
heb je hulp voor jezelf, om het wellicht te kunnen bespreken/verwerken?
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 21 mei 2022 om 12:15
Je mag daar mild in zijn naar jezelf toe. Zoveel mensen zoveel meningen, je hoeft je voor jou keuze ook niet te verantwoorden. Voor wat het waard is ik snap waarom je het wel geprobeerd hebt (en met mij zoveel anderen). Duidelijke grenzen stellen, je gevoel van eigenwaarde dat zijn dingen die niet iedereen meekrijgt in zijn opvoeding, gaandeweg leer je dat en sommige mensen leren het misschien nooit. (ikzelf heb daarvoor veel meer tijd nodig dan een ander). Dat dit irritatie opwekt bij mensen die dat wel ‘normaal’ vinden snap ik wel. En ook bij mensen die het juist zelf hebben moeten leren. Gelukkig heb ik de zorg voor andere mensenlevens en kan ik mede daardoor de beslissing nemen die uiteindelijk ook voor mijzelf de beste is.Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 11:40Als ik had geweten dat het na 10 jaar van wegcijferen van mijn kant zo af zou lopen zou ik er nooit aan begonnen zijn, nee.
Ik heb ook toen ik doorzag hoe ongezond het contact voor mij was, mijn best gedaan hen wel een relatie te gunnen. Omdat ik dacht dat dat het goede was om te doen. Ik gunde mijn kinderen een oma (andere oma leeft niet meer) en ik gunde mijn moeder een tweede kans. Ze kon haar rol als moeder niet overdoen en ik ben blijven hopen dat ze het als oma beter zou doen.
Nu voel ik me wel berooid en heb ik spijt dat ik zoveel moeite heb gedaan.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:16
Interessant wat je hier schrijft. Dit is denk ik wat mijn moeder voelt en waar ik weinig begrip voor heb.Singlejingle schreef: ↑21-05-2022 11:56Jij maakt er een 1 + 1 = 2 van. Maar dat wordt niet gezegd. Je moeder spreekt haar behoefte uit. Deze staat op zichzelf en is valide. Net zo goed als jouw behoefte kan zijn dat jij dat niet wilt. Dat staat ook op zichzelf en is valide. Jij bekijkt deze situatie nu als dat er maar 1 gelijk is. Maar zo werkt dat niet in dit soort dingen. Jullie kunnen allebei gelijk hebben. Jij kan pijn hebben én zij kan pijn hebben. Jij kan een behoefte hebben én zij kan een behoefte hebben. Het makkelijkst werkt het natuurlijk als jullie allebei dezelfde behoefte hebben, maar zo te lezen is dat helaas niet zo. Dit is punt een.
Voor mijn gevoel heeft zij geen recht op pijn omdat ze er in mijn ogen zelf voor gekozen heeft. Ze heeft 35 jaar lang de kans gehad om mijn moeder te zijn, en 10 jaar de kans gehad om een oma te zijn. In al die jaren bewees ze keer op keer dat ze niet in staat is om voorbij haar eigen behoeften te kijken, iets waar ik en mijn kinderen m.i. recht op hebben. En dus ben ik nu misschien wel te hard naar haar en denk ik barst maar, ik ga me niet meer wegcijferen, het is nu op mijn voorwaarden of helemaal niet.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:20
Ja ik heb al 3 jaar schematherapie en EMDR om mijn jeugd te verwerken, dus daar kan dit in meegenomen worden.kers schreef: ↑21-05-2022 12:08ik bewonder het dat je de knoop doorhakte, als er voor jou gevoel geen goed contact mogelijk is met je moeder... en na alles dat het je gekost heeft
Niet makkelijk, het is toch een gevoel van 'eindpunt' (bij gebrek aan beter woord)
heb je hulp voor jezelf, om het wellicht te kunnen bespreken/verwerken?
zaterdag 21 mei 2022 om 12:33
En dat mag he. Begrijp me niet verkeerd. Iemand kan je zoveel pijn gedaan hebben, dat je ervoor kiest om jezelf te beschermen. Iemand kan bepaalde eigenschappen hebben die moeilijk en kwetsend kunnen zijn, zeker als je hiervoor al heel wat blauwe plekken op je ziel hebt. Dan kun je heel goed uit eigen bescherming willen kiezen voor jezelf. Er is nl. geen wet die zegt dat ouders in alle gevallen recht hebben op contact met hun kinderen als ze volwassen zijn. Je kunt zelfs empathie of begrip voelen voor je moeder en tóch de keuze maken om geen contact te hebben.Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 12:16Interessant wat je hier schrijft. Dit is denk ik wat mijn moeder voelt en waar ik weinig begrip voor heb.
Voor mijn gevoel heeft zij geen recht op pijn omdat ze er in mijn ogen zelf voor gekozen heeft. Ze heeft 35 jaar lang de kans gehad om mijn moeder te zijn, en 10 jaar de kans gehad om een oma te zijn. In al die jaren bewees ze keer op keer dat ze niet in staat is om voorbij haar eigen behoeften te kijken, iets waar ik en mijn kinderen m.i. recht op hebben. En dus ben ik nu misschien wel te hard naar haar en denk ik barst maar, ik ga me niet meer wegcijferen, het is nu op mijn voorwaarden of helemaal niet.
Wat ik echter heel vaak lees (en nogmaals,ik heb geen flauw idee van jullie achtergrond en de pijnlijke dingen die er zijn gebeurd) is dat er vaak volwassen vrouwen zijn (vaak vrouwen richting moeders) die tot op hoge volwassen leeftijd altijd het gekwetste kind blijven in relatie tot hun moeders. Vanuit dat gekwetste kind, kunnen ze hun ouders (of specifiek moeders) niet zien als beperkte mensen. Moeders lijken altijd een soort oermensen met bovennatuurlijke talenten voor zorg, aandacht en empathie te moeten zijn, terwijl die moeders vaak zelf ook hun eigen beperkingen, shit en pijnen hebben.
Het kan dan heel helpend zijn om voorbij het kind dat niet kreeg wat het nodig had, uit te groeien. Waarmee je niet moet negeren wat de behoefte is, alleen zul je als volwassen vrouw zélf moeten gaan zorgen voor die behoefte. En niet meer te verwarren dat je moeder niet meer ongedaan kan maken wat je (oude) pijn is als klein meisje. Dit kan ze voor jou als volwassen vrouw niet nog steeds moeten oplossen. Dit komt omdat die moeder om welke reden dan ook waarschijnlijk haar beperking hierin had, maar nog steeds heeft. En eigenlijk verwacht je dat je moeder die beperking heeft opgelost, zodat ze als 'nieuwe' moeder oude pijn ongedaan kan maken. Maar dat is geen realistische verwachting.
Veel vrouwen blijven in de kleine meisjes rol hangen en dat is een recept voor eeuwige teleurstelling. Als je je moeder kunt gaan zien als mens met beperkingen, met haar leuke en minder leuke kanten, is de keuze van afstand veel meer uit zorg voor jezelf, dan uit kwaadheid naar haar. Een wezenlijke andere insteek.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:44
Je beschrijft de kern van schematherapie die ik al heel lang volg. Ik ben aan het leren zelf te zorgen voor het kwetsbare kind in mij. En ik ken mijn moeders geschiedenis, en weet dat zij heel veel last heeft van haar eigen kindstuk.Singlejingle schreef: ↑21-05-2022 12:33En dat mag he. Begrijp me niet verkeerd. Iemand kan je zoveel pijn gedaan hebben, dat je ervoor kiest om jezelf te beschermen. Iemand kan bepaalde eigenschappen hebben die moeilijk en kwetsend kunnen zijn, zeker als je hiervoor al heel wat blauwe plekken op je ziel hebt. Dan kun je heel goed uit eigen bescherming willen kiezen voor jezelf. Er is nl. geen wet die zegt dat ouders in alle gevallen recht hebben op contact met hun kinderen als ze volwassen zijn. Je kunt zelfs empathie of begrip voelen voor je moeder en tóch de keuze maken om geen contact te hebben.
Wat ik echter heel vaak lees (en nogmaals,ik heb geen flauw idee van jullie achtergrond en de pijnlijke dingen die er zijn gebeurd) is dat er vaak volwassen vrouwen zijn (vaak vrouwen richting moeders) die tot op hoge volwassen leeftijd altijd het gekwetste kind blijven in relatie tot hun moeders. Vanuit dat gekwetste kind, kunnen ze hun ouders (of specifiek moeders) niet zien als beperkte mensen. Moeders lijken altijd een soort oermensen met bovennatuurlijke talenten voor zorg, aandacht en empathie te moeten zijn, terwijl die moeders vaak zelf ook hun eigen beperkingen, shit en pijnen hebben.
Het kan dan heel helpend zijn om voorbij het kind dat niet kreeg wat het nodig had, uit te groeien. Waarmee je niet moet negeren wat de behoefte is, alleen zul je als volwassen vrouw zélf moeten gaan zorgen voor die behoefte en niet meer te verwarren dat je moeder niet meer ongedaan kan maken wat je pijn is als klein meisje en dit voor jou als volwassen vrouw nog steeds moet oplossen. Veel vrouwen blijven in de kleine meisjes rol hangen en dat is een recept voor eeuwige teleurstelling. Als je je moeder kunt gaan zien als mens, met haar leuke en minder leuke kanten, is de keuze van afstand veel meer uit zorg voor jezelf, dan uit kwaadheid naar haar. Een wezenlijke andere insteek.
Ik weet dat we er nooit in zullen slagen om op een volwassen manier met elkaar om te gaan. Dat laat ze ook niet toe, ze wil domineren en wil mij in een kinderrol hebben. Ze zegt letterlijk tegen me: jij denkt dat je alles tegen me mag zeggen maar ik ben wel je moeder. Daarom heb ik al een aantal jaar geleden besloten dat ik haar op afstand houd.
Maar dat accepteert ze nu dus niet meer.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:56
Ik heb zelf ook schematherapie ; )
Probeer uit de emoties te blijven die je kind deel triggeren. Je merkt heel goed dat je moeder jouw oude pijnen doet opleven en daar een coping gedrag uit voortkomt. En vanuit dat coping gedrag heb je dan de neiging om haar (met je boze gekwetste kind gevoel) op afstand te zetten.
Terwijl je -als dat lukt- je ook kunt kiezen voor afstand. Maar dan doe je het vanuit de gezonde volwassene. Misschien kun je specifiek dat stukje nog uitwerken in schema therapie?
Als je het nl. vanuit de gezonde volwassene kunt, dan heb je veel minder last van allerlei (heftige) emoties die erbij gepaard gaan, zoals verdriet, boosheid, schuld of schaamte. Dan voel je je daar veel rustiger bij en doe je veel meer recht aan je eigen behoefte, terwijl aan de buitenkant het resultaat hetzelfde lijkt. Het is alleen een wereld van verschil hoe jij je van binnenuit voelt.
Probeer uit de emoties te blijven die je kind deel triggeren. Je merkt heel goed dat je moeder jouw oude pijnen doet opleven en daar een coping gedrag uit voortkomt. En vanuit dat coping gedrag heb je dan de neiging om haar (met je boze gekwetste kind gevoel) op afstand te zetten.
Terwijl je -als dat lukt- je ook kunt kiezen voor afstand. Maar dan doe je het vanuit de gezonde volwassene. Misschien kun je specifiek dat stukje nog uitwerken in schema therapie?
Als je het nl. vanuit de gezonde volwassene kunt, dan heb je veel minder last van allerlei (heftige) emoties die erbij gepaard gaan, zoals verdriet, boosheid, schuld of schaamte. Dan voel je je daar veel rustiger bij en doe je veel meer recht aan je eigen behoefte, terwijl aan de buitenkant het resultaat hetzelfde lijkt. Het is alleen een wereld van verschil hoe jij je van binnenuit voelt.
zaterdag 21 mei 2022 om 12:58
Juliëtte schreef: ↑21-05-2022 12:44Je beschrijft de kern van schematherapie die ik al heel lang volg. Ik ben aan het leren zelf te zorgen voor het kwetsbare kind in mij. En ik ken mijn moeders geschiedenis, en weet dat zij heel veel last heeft van haar eigen kindstuk.
Ik weet dat we er nooit in zullen slagen om op een volwassen manier met elkaar om te gaan. Dat laat ze ook niet toe, ze wil domineren en wil mij in een kinderrol hebben. Ze zegt letterlijk tegen me: jij denkt dat je alles tegen me mag zeggen maar ik ben wel je moeder. Daarom heb ik al een aantal jaar geleden besloten dat ik haar op afstand houd.
Maar dat accepteert ze nu dus niet meer.
ze accepteert het wel, volgens mij...
ze zegt: ik kan geen contact met je kinderen onderhouden als het met jou minimaal is.
Zoal ik dit lees geeft ze haar grens aan, ze zegt niet: ik wil dat jij weer contact met mij opbouwt, toch?
(ecuus als ik iets gemist heb, heb niet alle posts gelezen)
Fijn dat je goede hulp hebt bij verwerking. niks erger dan er dan niet met iemand over kunnen spreken, weet ik helaas maar al te goed.
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 21 mei 2022 om 13:14
Je kan het mooi spinnen, maar je kleinkinderen inzetten als chantagemiddel om toch meer contact af te dwingen heeft helemaal niets met acceptatie te maken.kers schreef: ↑21-05-2022 12:58ze accepteert het wel, volgens mij...
ze zegt: ik kan geen contact met je kinderen onderhouden als het met jou minimaal is.
Zoal ik dit lees geeft ze haar grens aan, ze zegt niet: ik wil dat jij weer contact met mij opbouwt, toch?
(ecuus als ik iets gemist heb, heb niet alle posts gelezen)
