De ideale man, en toch....

Ja hoor, je gevoel kan wel weer terugkomen. Dat deed het bij mij wel. Daarvoor moet je wel uitzoeken waarom jij ontevreden bent en wat jouw rol daarin is. Dan kun je zelf veranderen waardoor het heel goed mogelijk is dat je relatie weer opleeft, kan ook de andere kant op gaan. Maar hey, dit is ook niks.

Tuurlijk kan dat...maar niets komt vanzelf. Boek eens een lekker weekendje weg samen, samen naar de suana, maak afspraakjes met elkaar!

??? wat een reacties zeg!

Van de roze wolk afgevallen,roze bril afgezet...

Als je een half jaar geleden nog met hem wilde trouwen en kindjes krijgen,en dat gevoel is nu al weg?

Al na een half jaar?



Misschien toch niet de "ideale"man..

Hoe lang/kort zijn jullie samen?

Niemand is ideaal.. Ook jij niet. Zoek uit wat nou echt de reden is en ga leuke dingen doen. Misschien komt t gevoel van zelf terug en heb jij gewoon een dipje dat je niet zo goed weet wat je wilt met je 'vedere' leven. Sterkte

Ik zou niet weten waarom dat niet zomaar kan. Niets is voor eeuwig. Ook gevoelens voor een ander niet.

Waarschijnlijk is hij uiteindelijk toch niet de ware voor je. En dan helpt een weekendje weg ook niet.

Maar sommige dingen kan je toch niet forceren. Relaties lopen tenslotte niet voor niets stuk.

Gewoon aanvaarden dat de koek op is met hem.

Geen chemie.

Ik denk dat het probleem zit in het feit dat jij het hier hebt over "de ideale man".



Allereerst is er niet zoiets als een afvinklijstje waarop specifiek jouw ideale man zich op een presenteerbordje aanlevert. En dat lijstje in je hoofd? Dat zijn woorden. Alleen maar woorden.



Blijkbaar weet je zelf niet goed wat je nou eigenlijk wel of niet wilt. En dat is niet zo verwonderlijk want dat is en blijft een leerproces waarin je voortdurend verandert en groeit.



In een relatie betekent het dat je samen kijkt hoe je dat vormgeeft bij nieuwe veranderingen, nieuwe wensen, andere visies. Dat is geen statisch beeld maar een veranderend en vloeiend geheel waarbij het gaat om communicatie naar elkaar toe.



Een ander waartoe je je aangetrokken voelt staat meestal voor een klein of groter deel wat je nu mist. Deze persoon symboliseert vaak bepaalde eigenschappen/karaktertrekken waar de balans in je huidige relatie mis gaat. Of deze persoon deze eigenschappen wel of niet heeft is vaak nog onbekend, daarvoor moet je de ander eerst meestal beter leren kennen binnen een relatie ook, maar in ieder geval is er iets geweest wat jou triggerde om na te gaan denken over je eigen relatie.



Dat alles speelt zich blijkbaar nogal onbewust af en dat kan ook niet aan de oppervlakte komen als je je vast blijft houden aan termen als "de ideale man". Dit zorgt ervoor dat elk idee dat er iets niet goed zou zijn (niet aan hem persoonlijk maar binnen jouzelf wat iets nodig heeft, de interactie, of een toevallige omstandigheid zoals even extra werk of te weinig aandacht) dat zo'n idee niet naar boven kan komen en gelijk wordt weggedrukt.



Zoals: ik heb behoefte aan meer aandacht -> zo'n behoefte wordt weggedrukt want het kan natuurlijk nooit zijn dat er iets negatiefs is aan de relatie want je hebt toch de ideale man en alles is perfect. En als je aandacht tekort krijgt zou het kunnen komen doordat je man je te weinig aandacht geeft en dat zou betekenen dat hij tekort schiet.



Maar zoiets kan natuurlijk best een zinnige behoefte zijn. Waarin de vraag naar boven komt of je dat mag willen. Natuurlijk mag je behoefte hebben aan een partner die je vaker ziet. De vraag is ligt het aan hem, aan jou, de omstandigheid. En blijkbaar is hetgeen wat er is een groot probleem want je ziet de relatie niet meer zitten. Dus het is in ieder geval een probleem wat je aan moet zien te pakken.



Vind je dat hij teveel in zijn werk opgaat, dat hij te halsstarrig vasthoudt aan een baan waarvoor hij te vaak weg is, vind je dat je niet mag zeuren over te weinig aandacht want het is zijn lust en zijn leven.



Kortom, mijns inziens zou je eerst de visie over ideale man los moeten laten. Mensen zijn gewoon mensen.

Daarna ook de vraag of je wensenlijstje komt. Blijkbaar ben jij ook gewoon mens en heb je bepaalde behoeftes die je tot nu toe onderkent. Niets vanaf weet.

Daarna kan je kijken of je dat samen met je partner op kan lossen.



Maar vaak is het onderkennen van het probleem eigenlijk al de oplossing. Zodra je weet wat er mis is, heb je soms geeneens die extra aandacht meer nodig. Maar dan heeft het gevoel herkenning gekregen en kan je je leven weer verder hervatten met een stukje meer kennis over jezelf.

Wat vermoed je dan stiekem waar het aan ligt?



Kijk de koek is op, dat is veels te algemeen.



Schrijf op waaraan je denkt dat het misschien zou kunnen liggen. Maak het concreet. Vaak merk je dan vanzelf of dat wel of niet klopt.



Iemand zomaar van de ene op de andere dag vertellen dat de koek op is, dat vind ik niet netjes namelijk. Een relatie moet je wel voor werken.

Welke rol speelt die andere 'liefde' die je in dit verhaal even tussen neus en lippen door noemt?