Relaties
alle pijlers
Drie weken na een break up
vrijdag 7 september 2018 om 17:23
Wil hier eigenlijk gewoon eventjes goed van me afschrijven, en misschien nog wat kleine suggesties van jullie ontvangen.
Drie weken geleden heeft mijn vriend na ongeveer twee jaar een einde gemaakt aan onze relatie. We hebben de afgelopen twee jaar veel meegemaakt, waar hij er in heel veel gevallen voor mij moest zijn, ik heb een lastige relatie met mijn ouders, kwam vorig jaar ineens onverwachts zonder huis te zitten etc. In al deze gevallen heeft hij mij liefdevol opgevangen en alles voor mij gedaan om de situatie op dat moment te verzachten. Althans zo zie ik dat nu, op dat moment vond ik het allemaal gewoon normaal... Dat zegt natuurlijk veel over mij, ik verwacht veel van mezelf en net zoveel van de mensen om mij heen, vooral de mensen die dichtbij me staan.
Begin dit jaar kreeg ik weer een beetje beide benen aan de grond, er waren nog steeds wat problemen in mijn familie, maar ik heb een nieuwe woonplek gevonden en kon me er eigenlijk wel weer zelf doorheen slaan. Dat is echter niet wat er gebeurde.
Voordat ik zo afhankelijk van hem werd, was ik enorm zelfstandig, runde samen met mijn vriendin een eigen bedrijf (dat doe ik nog steeds), had een super leuk en druk sociaal leven en genoot van alles wat er gebeurde. Door de strubbelingen van afgelopen jaar begon ik me echter steeds afhankelijker op te stellen van hem, maar eigenlijk; ik voelde me ook gewoon afhnakelijker. Hij was in grotere maten verantwoordelijk voor mijn geluk, ik had het gevoel; zolang ik jou heb, komt alles goed... Het geluk kwam niet meer echt uit mezelf, dat realiseerde ik me, en daar attendeerde mijn omgeving me ook wel op.
Nu ik mijn eigen zaakjes weer wat meer op orde kreeg ging ik echter niet terug naar mijn oude ik, ik bleef in het patroon hangen waar ik vooral alles met hem wilde doen. Waar ik wilde dat hij iedere dag bij me was, waar ik wilde dat hij mij appjes stuurde als ik belangrijke presentaties moest geven of zaken met mijn ouders zou gaan bespreken. Met andere woorden; ik was niet echt een leuk persoon. Niet alleen voor hem, ook voor mijn omgeving.
Drie weken geleden vertelde hij me dat hij op was, dat hij geen toekomst meer met me ziet, dat de vrouw waar hij verliefd op geworden is er niet meer is. In eerste instantie kon ik het niet geloven, we deden toch zoveel leuke dingen samen? Ons seksleven was nog goed? alles klopte nog. En dat zei hij ook; alleen het gevoel, door alles wat er gebeurd was is gewoon weg. De aantrekkingskracht is verdwenen.
We zijn nu drie weken verder, en hij heeft ook wel aangegeven dat het niet alleen maar mijn schuld is, hij zegt ook: ik had het ook harder kunnen proberen, maar het besef dat dit hem niet voor altijd is is gewoon de afgelopen twee maanden zo sterk geworden, dus het is gewoon klaar.
Ergens kan ik mezelf vergeven, het komt bij mij natuurlijk uit onzekerheid en "het niet-besef", maar jeetje wat is het moeilijk jezelf te vergeven als de liefde van je leven de deur achter zich dicht slaat.
Hoe hebben jullie dit gedaan (erover heen komen)? Als je eigenlijk vrij goed in kan zien dat jezelf verantwoordelijk bent voor de breuk, je daar zoveel spijt van hebt, maar er nu eigenlijk niets meer aan te doen is. Ik blijf maar denken in circkeltjes: "Had ik dit maar gedaan, had ik zus maar gedaan, had ik het maar zo gedaan" Etc
Drie weken geleden heeft mijn vriend na ongeveer twee jaar een einde gemaakt aan onze relatie. We hebben de afgelopen twee jaar veel meegemaakt, waar hij er in heel veel gevallen voor mij moest zijn, ik heb een lastige relatie met mijn ouders, kwam vorig jaar ineens onverwachts zonder huis te zitten etc. In al deze gevallen heeft hij mij liefdevol opgevangen en alles voor mij gedaan om de situatie op dat moment te verzachten. Althans zo zie ik dat nu, op dat moment vond ik het allemaal gewoon normaal... Dat zegt natuurlijk veel over mij, ik verwacht veel van mezelf en net zoveel van de mensen om mij heen, vooral de mensen die dichtbij me staan.
Begin dit jaar kreeg ik weer een beetje beide benen aan de grond, er waren nog steeds wat problemen in mijn familie, maar ik heb een nieuwe woonplek gevonden en kon me er eigenlijk wel weer zelf doorheen slaan. Dat is echter niet wat er gebeurde.
Voordat ik zo afhankelijk van hem werd, was ik enorm zelfstandig, runde samen met mijn vriendin een eigen bedrijf (dat doe ik nog steeds), had een super leuk en druk sociaal leven en genoot van alles wat er gebeurde. Door de strubbelingen van afgelopen jaar begon ik me echter steeds afhankelijker op te stellen van hem, maar eigenlijk; ik voelde me ook gewoon afhnakelijker. Hij was in grotere maten verantwoordelijk voor mijn geluk, ik had het gevoel; zolang ik jou heb, komt alles goed... Het geluk kwam niet meer echt uit mezelf, dat realiseerde ik me, en daar attendeerde mijn omgeving me ook wel op.
Nu ik mijn eigen zaakjes weer wat meer op orde kreeg ging ik echter niet terug naar mijn oude ik, ik bleef in het patroon hangen waar ik vooral alles met hem wilde doen. Waar ik wilde dat hij iedere dag bij me was, waar ik wilde dat hij mij appjes stuurde als ik belangrijke presentaties moest geven of zaken met mijn ouders zou gaan bespreken. Met andere woorden; ik was niet echt een leuk persoon. Niet alleen voor hem, ook voor mijn omgeving.
Drie weken geleden vertelde hij me dat hij op was, dat hij geen toekomst meer met me ziet, dat de vrouw waar hij verliefd op geworden is er niet meer is. In eerste instantie kon ik het niet geloven, we deden toch zoveel leuke dingen samen? Ons seksleven was nog goed? alles klopte nog. En dat zei hij ook; alleen het gevoel, door alles wat er gebeurd was is gewoon weg. De aantrekkingskracht is verdwenen.
We zijn nu drie weken verder, en hij heeft ook wel aangegeven dat het niet alleen maar mijn schuld is, hij zegt ook: ik had het ook harder kunnen proberen, maar het besef dat dit hem niet voor altijd is is gewoon de afgelopen twee maanden zo sterk geworden, dus het is gewoon klaar.
Ergens kan ik mezelf vergeven, het komt bij mij natuurlijk uit onzekerheid en "het niet-besef", maar jeetje wat is het moeilijk jezelf te vergeven als de liefde van je leven de deur achter zich dicht slaat.
Hoe hebben jullie dit gedaan (erover heen komen)? Als je eigenlijk vrij goed in kan zien dat jezelf verantwoordelijk bent voor de breuk, je daar zoveel spijt van hebt, maar er nu eigenlijk niets meer aan te doen is. Ik blijf maar denken in circkeltjes: "Had ik dit maar gedaan, had ik zus maar gedaan, had ik het maar zo gedaan" Etc
anoniem_244979 wijzigde dit bericht op 07-09-2018 17:52
5.45% gewijzigd
vrijdag 7 september 2018 om 17:51
Haha oke, touche, je hebt gelijk! Ik bedoel eigenlijk meer; dat je relatie over gaat en dat je je eigen aandeel in de break up wel zo goed kan zien, dat je jezelf daarvoor vergeven best lastig vind.Lucifer2018 schreef: ↑07-09-2018 17:5099% van de mensen heeft wel eens meegemaakt dat een relatie over ging ja.
Sterkte!
vrijdag 7 september 2018 om 17:58
Ik lees een verhaal waarin je je eigen aandeel nog steeds bagatelliseerd.
Juist dat gedeelte wat voor je vriend dus onoverkomelijk bleek.
vrijdag 7 september 2018 om 18:07
Hoe bedoel je dat precies? Ik besef me juist extreem dat ik hem geen keuze liet en hem niet de ruimte gaf die hij nodig had... waar baggataliseer ik precies?Dymphnatam schreef: ↑07-09-2018 17:58Ik lees een verhaal waarin je je eigen aandeel nog steeds bagatelliseerd.
Juist dat gedeelte wat voor je vriend dus onoverkomelijk bleek.
vrijdag 7 september 2018 om 18:15
Door te zeggen dat je weliswaar veel van hem (en je omgeving) vroeg , maar meteen er achter aan te plakken dat je dit ook van jezelf doet.
Het feit dat je veel van jezelf vraagt geeft je geen enkel recht hoge eisen aan een ander te stellen. Je kunt dit niet als excuus gebruiken.
vrijdag 7 september 2018 om 18:35
Het is denk ik je manier van omschrijven. Ik had ook een beetje het gevoel alsof je je eigen gedrag baggataliseerde toen ik je OP voor de eerste keer las.
Ik heb je OP nog eens herlezen en ik denk niet dat dat je bedoeling is. Maar zo kwam hij wel op mij over.
Je ziet je eigen fouten, je erkent ze, maar je hebt ook overal meteen een verklaring of excuus voor. Voor mij persoonlijk maakt dat een verontschuldiging minder oprecht. Soms wil je gewoon "sorry" horen, geen verklaring waar dat gedrag net vandaan kwam.
Dit is geen kritiek, gewoon een mededeling. Ik ken genoeg mensen die net wel een verklaring willen en enkel "sorry" niet oprecht vinden.
Listen very carefully, I shall say this only once.
vrijdag 7 september 2018 om 18:45
Ik vind juist dat je de schuld te veel naar je toe trekt.
In een relatie zijn altijd twee mensen voor tussen de 40 /60 procent schuld en niet maar eentje voor bijna 100 procent.
Daarbij is het in voor en tegenspoed en als je tegenslagen te verduren krijgt kom je er pas achter of die ander echt van je houdt of gewoon iemand was die graag een leuke relatie met iemand wilde.
Hij hield dus niet genoeg van jou om je de kans te geven er rustig weer bovenop te komen.
Toen het slecht ging zat je er middenin en dan heb je niet altijd het overzicht, dus niet zo vreemd dat je, toen je je huis verloor en onder stress stond, het normaal vond dat je vriend je opving...het is ook heel wat om je woonruimte te verliezen... en vaak komt de klap pas achteraf, als je weer een beetje tot rust komt en alles zijn gangetje gaat, dan komt de dip samen met het besef.
Je kunt jezelf wel verwijten dat je niet perfect bent, maar een goede relatie tekent zich juist doordat je er voor elkaar bent ook als het even wat minder gaat en dat je elkaar het voordeel van de twijfel geeft.
Als al die dingen niet waren gebeurd had het ook kunnen zijn dat je vriend de relatie had beeindigd, dat was dan misschien ook erg geweest, maar nu brengt het je aan het twijfelen aan jezelf.
En dat is jammer, want je hebt van alles voor je kiezen gehad de afgelopen jaren, het is dus juist tijd voor een opsteker en wat geluk voor jou.
In een relatie zijn altijd twee mensen voor tussen de 40 /60 procent schuld en niet maar eentje voor bijna 100 procent.
Daarbij is het in voor en tegenspoed en als je tegenslagen te verduren krijgt kom je er pas achter of die ander echt van je houdt of gewoon iemand was die graag een leuke relatie met iemand wilde.
Hij hield dus niet genoeg van jou om je de kans te geven er rustig weer bovenop te komen.
Toen het slecht ging zat je er middenin en dan heb je niet altijd het overzicht, dus niet zo vreemd dat je, toen je je huis verloor en onder stress stond, het normaal vond dat je vriend je opving...het is ook heel wat om je woonruimte te verliezen... en vaak komt de klap pas achteraf, als je weer een beetje tot rust komt en alles zijn gangetje gaat, dan komt de dip samen met het besef.
Je kunt jezelf wel verwijten dat je niet perfect bent, maar een goede relatie tekent zich juist doordat je er voor elkaar bent ook als het even wat minder gaat en dat je elkaar het voordeel van de twijfel geeft.
Als al die dingen niet waren gebeurd had het ook kunnen zijn dat je vriend de relatie had beeindigd, dat was dan misschien ook erg geweest, maar nu brengt het je aan het twijfelen aan jezelf.
En dat is jammer, want je hebt van alles voor je kiezen gehad de afgelopen jaren, het is dus juist tijd voor een opsteker en wat geluk voor jou.
anoniem_197806 wijzigde dit bericht op 07-09-2018 19:22
0.54% gewijzigd
vrijdag 7 september 2018 om 19:10
Ik vind dat je heel helder hebt wat het probleem was en dat het op die manier niet meer werkte. Hij was je anker en het vertrouwen in jezelf was kwijt.
Het is jammer dat het zo moest maar dit was dus iemand die belangrijk was in deze fase van je leven. Je mag dankbaar zijn dat hij daar was maar nu is het tijd om jezelf weer terug te vinden.
Het is jammer dat het zo moest maar dit was dus iemand die belangrijk was in deze fase van je leven. Je mag dankbaar zijn dat hij daar was maar nu is het tijd om jezelf weer terug te vinden.
vrijdag 7 september 2018 om 19:31
Eens, maar ik denk dat TO dat nog niet zo voelt. Dat hoeft nu ook nog niet, daar is de breuk te vers voor.Lillybit schreef: ↑07-09-2018 19:10Ik vind dat je heel helder hebt wat het probleem was en dat het op die manier niet meer werkte. Hij was je anker en het vertrouwen in jezelf was kwijt.
Het is jammer dat het zo moest maar dit was dus iemand die belangrijk was in deze fase van je leven. Je mag dankbaar zijn dat hij daar was maar nu is het tijd om jezelf weer terug te vinden.
Listen very carefully, I shall say this only once.
vrijdag 7 september 2018 om 23:33
Excuses, was juist helemaal niet om het te baggataliseren, is juist ook lastig om zulke hoge eisen aan mezelf te stellen, en je hebt volledig gelijk, ik zou dat ook zeker niet bij andere mogen doen. Dus zo is het niet bedoeld. Begrijp echt dat op een gegeven moment de maat vol is, en dat je een keer op bent. Heb t gewoon lastig met het schuldgevoel. Bedankt voor de reacties
zaterdag 8 september 2018 om 06:49
Hee JackyJane,
Ik begrijp je verhaal goed en vind dat je goed ziet wat er is gebeurt en waar ieders aandeel ligt. Dus welk aandeel bij jouw vriend en welke bij jou.
Het zal je ongetwijfeld veel pijn,zweten, verdriet en moeite hebben gekost om zover te komen.
En nu de harde werkelijkheid. Daarmee dealen en die een plek geven.
Dat kost veel hard ploegen. Want het zal met momenten vast keihard binnenkomen......
Als een blok van beton die je ineens raakt.
Belangrijkste is om die harde momenten die je treffen ‘zachter’ te maken.
Je zou je kunnen voorstellen dat je weker bent, zachter als het ware, in moeilijke momenten.
Alsof dat ’hardtreffende’ door je heen stroomt..
Belangrijk is ook te beseffen dat je deels ‘dealt’ met leren jezelf vergeving te geven.
En dat is ontzettend moeilijk. Maar tegelijkertijd ontzettend belangrijk.
Want tenslotte ben je hoogeisend en dus zal het moeilijk zijn die lat lager te leggen.
Daarom nog belangrijker om dit punt te leren.
Dit doe je door te beseffen dat je toendertijd niet anders kon.
Je kon niet anders handelen en deed het met de middelen die je had.
Leer jezelf verzoenen met deze feiten.
Wees zacht naar jezelf.
We zijn allemaal wetend en onwetend op verschillende vlakken in ons leven.
Adem lang en zuchtend door en besef dit punt tot in het diepste van je wezen.
Deep hug voor jou
Ik begrijp je verhaal goed en vind dat je goed ziet wat er is gebeurt en waar ieders aandeel ligt. Dus welk aandeel bij jouw vriend en welke bij jou.
Het zal je ongetwijfeld veel pijn,zweten, verdriet en moeite hebben gekost om zover te komen.
En nu de harde werkelijkheid. Daarmee dealen en die een plek geven.
Dat kost veel hard ploegen. Want het zal met momenten vast keihard binnenkomen......
Als een blok van beton die je ineens raakt.
Belangrijkste is om die harde momenten die je treffen ‘zachter’ te maken.
Je zou je kunnen voorstellen dat je weker bent, zachter als het ware, in moeilijke momenten.
Alsof dat ’hardtreffende’ door je heen stroomt..
Belangrijk is ook te beseffen dat je deels ‘dealt’ met leren jezelf vergeving te geven.
En dat is ontzettend moeilijk. Maar tegelijkertijd ontzettend belangrijk.
Want tenslotte ben je hoogeisend en dus zal het moeilijk zijn die lat lager te leggen.
Daarom nog belangrijker om dit punt te leren.
Dit doe je door te beseffen dat je toendertijd niet anders kon.
Je kon niet anders handelen en deed het met de middelen die je had.
Leer jezelf verzoenen met deze feiten.
Wees zacht naar jezelf.
We zijn allemaal wetend en onwetend op verschillende vlakken in ons leven.
Adem lang en zuchtend door en besef dit punt tot in het diepste van je wezen.
Deep hug voor jou
verbinder wijzigde dit bericht op 08-09-2018 06:52
Reden: Correctie van 2 woorden
Reden: Correctie van 2 woorden
1.43% gewijzigd