Relaties
alle pijlers
genegeerd verjaardag
maandag 8 oktober 2018 om 15:02
Helaas heb ik geen goede band met mijn moeder. Ze maakt al jaren onderscheid tussen mijn zusje en mij. Dat was als kind al zo, nu als volwassene is het niet anders. Mijn moeder is een dominante vrouw en wil graag dat dingen gebeuren zoals zij wil. Als dat niet gebeurt kan ze echt gemeen worden. Nu is het zo dat ik de afgelopen jaren meer mijn eigen leven leidt. Mijn moeder heeft er veel moeite mee dat zij geen zeggenschap meer heeft over mijn leven.
Ik ben heel anders dan mijn moeder wbt karakter, maar mijn zusje komt erg met haar over een. Daardoor zitten zij wel vaak op 1 lijn. Ik botst dan ook met mijn zusje waardoor we ook maar een hele koele band hebben.
Mijn moeder heeft altijd al veel meer gedaan met mijn zusje. Ze spreken elkaar heel vaak, gaan samen vaak naar dingen toe enz. Met mij doet mijn moeder dat niet. Als ik haar ergens voor vraag stelt ze het steeds uit. Of we gaan pas maanden later of helemaal niet.
Het contact is sinds enkele jaren nog slechter geworden. Feestdagen viert ze alleen met mijn zusje, ik kan misschien een andere dag komen. Ze bespreken ook vaak dingen waar ik niets van af weet. Ik hoor het dan later pas dat ze daar en daar zijn geweest.
Nu is het weer zoiets voor gevallen en ik merk dat ik het nu eigenlijk wel zat ben om steeds overal buiten gehouden te worden. Ik sprak mijn moeder en ze vertelde dat ze voor haar verjaardag een weekend weg gaat met mijn zusje. Alles is al geboekt en geregeld. Ze gaat met mijn zusje en gezin weg om de verjaardag te vieren. Mij is niets gevraagd. Ik tel niet mee of zo.
Omdat dit al de zoveelste keer is dat ik wordt buitengesloten heb ik eigenlijk geen zin meer in contact. Ik overweeg nu om het contact op een heel laag pitje te zetten met mijn moeder. Mijn zusje zie ik al nooit.
Ik weet niet wat het beste is. Ik voel me erg heel ongelukkig bij. Ik heb al veel vaak dingen besproken maar mijn moeder doet er niets mee. Het ligt altijd aan mij en zusje bv kan nooit iets verkeerds doen. Moeder weet ook nooit wat ze verkeerd doet.
Ik ben heel anders dan mijn moeder wbt karakter, maar mijn zusje komt erg met haar over een. Daardoor zitten zij wel vaak op 1 lijn. Ik botst dan ook met mijn zusje waardoor we ook maar een hele koele band hebben.
Mijn moeder heeft altijd al veel meer gedaan met mijn zusje. Ze spreken elkaar heel vaak, gaan samen vaak naar dingen toe enz. Met mij doet mijn moeder dat niet. Als ik haar ergens voor vraag stelt ze het steeds uit. Of we gaan pas maanden later of helemaal niet.
Het contact is sinds enkele jaren nog slechter geworden. Feestdagen viert ze alleen met mijn zusje, ik kan misschien een andere dag komen. Ze bespreken ook vaak dingen waar ik niets van af weet. Ik hoor het dan later pas dat ze daar en daar zijn geweest.
Nu is het weer zoiets voor gevallen en ik merk dat ik het nu eigenlijk wel zat ben om steeds overal buiten gehouden te worden. Ik sprak mijn moeder en ze vertelde dat ze voor haar verjaardag een weekend weg gaat met mijn zusje. Alles is al geboekt en geregeld. Ze gaat met mijn zusje en gezin weg om de verjaardag te vieren. Mij is niets gevraagd. Ik tel niet mee of zo.
Omdat dit al de zoveelste keer is dat ik wordt buitengesloten heb ik eigenlijk geen zin meer in contact. Ik overweeg nu om het contact op een heel laag pitje te zetten met mijn moeder. Mijn zusje zie ik al nooit.
Ik weet niet wat het beste is. Ik voel me erg heel ongelukkig bij. Ik heb al veel vaak dingen besproken maar mijn moeder doet er niets mee. Het ligt altijd aan mij en zusje bv kan nooit iets verkeerds doen. Moeder weet ook nooit wat ze verkeerd doet.
maandag 8 oktober 2018 om 16:32
Ik denk omdat ik niet meer doe wat zij wil/zegt. Ze heeft geen zeggenschap meer over mijn leven en ik denk dat haar dat erg steekt. Verder past mijn zusje sowieso beter in haar straatje dan ik. Dat zal ook wel mee spelen.
maandag 8 oktober 2018 om 16:34
Mijn moeder en zusje zijn erg voor het oog. Ik denk dat er van alles verdraaid wordt om beter uit te komen. Maar ik ben daar niet bij dus weet niet precies hoe en wat.Het-groepje schreef: ↑08-10-2018 16:31Ik vraag me af hoe je dit verhaal verkoopt naar anderen als moeder zijnde, zodat je er leuker uit komt
Ik kan geen enkele draai verzinnen.
Kortom, ze klinkt echt als ongezond voor je en ik zou afstand nemen.
Het is echt haar verlies.
Anderen zouden een moord doen voor een dochter die graag iets met haar onderneemt, er zijn zoveel verwende ondankbare meiden in mijn omgeving.
Don't stay where you are tolerated, go where you are celebrated!
maandag 8 oktober 2018 om 16:45
Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik heb een vriendin wiens ouders een heel raar beeld van haar hebben.
Ik ken die vriendin al 25 jaar maar haar moeder vond het laatst nodig om mij voor haar te waarschuwen. En echt voor zaken die die vriendin niet eens ooit zou denken.
Ik hoor die vrouw alleen maar negativiteit uitkramen.
Allemaal gebaseerd op verkeerde beelden van mijn vriendin, en heel pijnlijk omdat het echt teruggaat naar misverstanden vanaf de kindertijd.
Dus gedrag als achterbaks interpreteren terwijl het angst was bijvoorbeeld, bepaalde goede eigenschappen juist heel negatief benoemen of 'nep' vinden etc.
Dit alles ook uitgebreid met bepaalde andere familieleden bespreken en zelfde dynamiek die jij omschrijft.
Heel vreemd en vermoeiend
Mijn vriendin heeft er een modus in gevonden, heel knap, ik probeer als vriendin zijnde haar daarin te steunen maar ik moet echt vaak op mijn tong bijten.
Mijn eigen moeder heeft er ook weleens een handje van maar daar kan je er tenminste mee over praten en die kan ook uitleggen waar het vandaan komt.
maandag 8 oktober 2018 om 16:51
Door het niet te zeggen maar het gewoon te doen. En als ze er over begint zeggen dat je druk bent, of niet lekker. Of gewoon niet de telefoon opnemen.lisah75 schreef: ↑08-10-2018 15:13Ik ben van plan dat binnenkort te gaan zeggen dat ik dit met de verjaardag te ver vind gaan. Hoe ik mijn moeder ken zal ze ontploffen. En zal ze mij zwart maken bij andere mensen. Dat zij niets verkeerds heeft gedaan.
Hoe pak je dit het beste aan? Ze gaat dan zo te keer, ik kan daar eigenlijk niet tegen op.
En ga het accepteren dat je moeder niet een moeder is zoals jij het zou willen. Zoals het eigenlijk zou moeten zijn. Zoek mensen in je omgeving waar je wel een bane mee kunt opbouwen. Waar je wel terecht kunt. En sterkte. Ik weet hoe vervelend het voelt.
Twee dingen zijn oneindig: het universum, en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker..
-Albert Einstein-
-Albert Einstein-
maandag 8 oktober 2018 om 16:53
Patronen doorbreken kan heel lastig zijn. Vooral als de ander tegenwerkt. Dan is het van belang bij je gevoel te blijven. Zie maar zo in dat uit schuldgevoel contact houden voor beiden partijen 'oneerlijk' is. Klinkt hard, maar kan het makkelijker maken.
Zij voedt haar dominantie door jou constant naar beneden te halen. Maar dominantie komt voort uit onzekerheid. Het willen domineren van de ander om jezelf hoger te plaatsen.
Misschien zelfs als ze je zus niet had, zou ze heel erg kunnen veranderen. Want dan verliest ze misschien een machtspositie. Ook macht speelt een hele grote rol. Vaak heb je de dominante en de onderdanige om het even simpel op te schrijven. De dominante gebruikt macht omdat die persoon dat krijgt/opeist. Het is de kunst van de ander om in zijn/haar kracht te staan om die macht terug te pakken over zichzelf. De ander zal in paniek raken, boos, gefrustreerd, want die patronen worden doorbroken. Maar het is doorzetten doorzetten doorzetten. Grenzen aangeven is een onderdeel van zelfliefde. Je hoeft niet voor een ander te leven, leef eerst voor jezelf<3
Zij voedt haar dominantie door jou constant naar beneden te halen. Maar dominantie komt voort uit onzekerheid. Het willen domineren van de ander om jezelf hoger te plaatsen.
Misschien zelfs als ze je zus niet had, zou ze heel erg kunnen veranderen. Want dan verliest ze misschien een machtspositie. Ook macht speelt een hele grote rol. Vaak heb je de dominante en de onderdanige om het even simpel op te schrijven. De dominante gebruikt macht omdat die persoon dat krijgt/opeist. Het is de kunst van de ander om in zijn/haar kracht te staan om die macht terug te pakken over zichzelf. De ander zal in paniek raken, boos, gefrustreerd, want die patronen worden doorbroken. Maar het is doorzetten doorzetten doorzetten. Grenzen aangeven is een onderdeel van zelfliefde. Je hoeft niet voor een ander te leven, leef eerst voor jezelf<3
maandag 8 oktober 2018 om 17:03
Het-groepje schreef: ↑08-10-2018 16:45Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik heb een vriendin wiens ouders een heel raar beeld van haar hebben.
Ik ken die vriendin al 25 jaar maar haar moeder vond het laatst nodig om mij voor haar te waarschuwen. En echt voor zaken die die vriendin niet eens ooit zou denken.
Ik hoor die vrouw alleen maar negativiteit uitkramen.
Allemaal gebaseerd op verkeerde beelden van mijn vriendin, en heel pijnlijk omdat het echt teruggaat naar misverstanden vanaf de kindertijd.
Dus gedrag als achterbaks interpreteren terwijl het angst was bijvoorbeeld, bepaalde goede eigenschappen juist heel negatief benoemen of 'nep' vinden etc.
Dit alles ook uitgebreid met bepaalde andere familieleden bespreken en zelfde dynamiek die jij omschrijft.
Heel vreemd en vermoeiend
Mijn vriendin heeft er een modus in gevonden, heel knap, ik probeer als vriendin zijnde haar daarin te steunen maar ik moet echt vaak op mijn tong bijten.
Mijn eigen moeder heeft er ook weleens een handje van maar daar kan je er tenminste mee over praten en die kan ook uitleggen waar het vandaan komt.
Wat erg. Heb jij het er later nog met jouw vriendin over gehad, dat haar moeder haar juist tegen jou zo zwartmaakt?
Hier ook al jaren geen contact meer. Moest wel, anders had ik mezelf waarschijnlijk iets aangedaan na een jeugd vol negativiteit, mishandeling en tot op het bot te zijn afgekraakt. Het contact verbreken voelde en voelt nog altijd als een bevrijding. Mensen veranderen namelijk nooit, onthoud dat...
maandag 8 oktober 2018 om 17:54
Dit dus! Ik heb met beide ouders contact verbroken. Daardoor 'automatisch' ook geen contact meer met broertje/ zusje en rest van de familie: wat een rust! Als het alleen maar geven van jouw kant is en alleen maar nemen van haar kant: stop ermee.JollyRider schreef: ↑08-10-2018 15:45En deze wijsheid is gebaseerd op wat precies?
Weinig was zo ont-stressend, als het verbreken van het contact met een van mijn ouders. En dat hoor ik veel vaker. Gek misschien, maar ik ken precies nul voorbeelden van mensen die daar wel stress van hadden.
Dat kun je doen door zelf geen contact meer op te nemen en bij negativiteit vanuit haar te reageren zoals Catootje aangaf. Of je vertelt kort en bondig dat je het contact verbreekt. Waarom: omdat het me alleen maar energie kost alle negativiteit en ik heb daar geen zin meer in. Einde discussie.
Sterkte!
maandag 8 oktober 2018 om 19:39
Wat verdrietig to. Ik lees vooral dat je het contact moet verbreken. Is er eerst niets anders denkbaar? Bijvoorbeeld met een oom of tante het gesprek aangaan? Of een brief schrijven en daarin aangeven wat het met je doet? Je moeder wilde wel graag dat je langskwam na de vakantie, en je zusje zal niet voor niets aangeven dat je moeder veel voor je gedaan heeft. Blijkbaar willen zij graag contact houden! Ook al voel je je buitengesloten, wie weet zien zij het heel anders. Anderen geven heel makkelijk aan verbreek het contact maar het is hun moeder niet. Ik heb een aantal jaren geen contact gehad met mijn vader (hij liet nooit meer wat horen en ik was er kapot van) maar ik ben blij dat ik altijd een opening heb gelaten, uiteindelijk kwam hij zelf weer naar me toe. Wie weet hoe iemand alsnog verandert als je je verdriet laat zien (zonder verwijten). Heel veel sterkte.
maandag 8 oktober 2018 om 19:50
Ach wat naar om te lezenmienbillekesjeuken schreef: ↑08-10-2018 17:03Wat erg. Heb jij het er later nog met jouw vriendin over gehad, dat haar moeder haar juist tegen jou zo zwartmaakt?
Hier ook al jaren geen contact meer. Moest wel, anders had ik mezelf waarschijnlijk iets aangedaan na een jeugd vol negativiteit, mishandeling en tot op het bot te zijn afgekraakt. Het contact verbreken voelde en voelt nog altijd als een bevrijding. Mensen veranderen namelijk nooit, onthoud dat...
..Moeder was zo verbaasd over mijn reactie dat ze het zelf vertelde. Om haar eigen enorme mensenkennis af te zetten tegen mijn naïviteit ofzo.
Mijn vriendin heeft een killing gevoel voor humor dus dat was wel weer even lachen. Ik heb er niet veel woorden aan vuil gemaakt, ik voelde me er een beetje 'vies' van, als je snapt wat ik bedoel.
Ik heb expres ook niet willen onthouden wat ze allemaal zei.
maandag 8 oktober 2018 om 20:35
Ik heb al eens met een familielid gesproken. Nav mijn verhaal gaf ze mij gelijk. Dat het gedrag van mijn moeder niet kan. Maar deze familie zei ook dat ze niet meer veranderd en ik de wijste moet zijn. Contact verbreken zou niet doen.Littleprinses99 schreef: ↑08-10-2018 19:39Wat verdrietig to. Ik lees vooral dat je het contact moet verbreken. Is er eerst niets anders denkbaar? Bijvoorbeeld met een oom of tante het gesprek aangaan? Of een brief schrijven en daarin aangeven wat het met je doet? Je moeder wilde wel graag dat je langskwam na de vakantie, en je zusje zal niet voor niets aangeven dat je moeder veel voor je gedaan heeft. Blijkbaar willen zij graag contact houden! Ook al voel je je buitengesloten, wie weet zien zij het heel anders. Anderen geven heel makkelijk aan verbreek het contact maar het is hun moeder niet. Ik heb een aantal jaren geen contact gehad met mijn vader (hij liet nooit meer wat horen en ik was er kapot van) maar ik ben blij dat ik altijd een opening heb gelaten, uiteindelijk kwam hij zelf weer naar me toe. Wie weet hoe iemand alsnog verandert als je je verdriet laat zien (zonder verwijten). Heel veel sterkte.
Hierna heeft ze nog mer mijn moeder gesproken. Ik denk dat mijn moeder dingen verdraait. Ik hoor nu nooit meer iets van dat familielid maar mijn moeder wel.
Ik heb al vaak gezegd hoe ik dingen zie en er verdriet van hebt. Maar mijn moeder houdt zich altijd van de domme en doet er niets mee.
Mijn zusje zei tegen me dat ik niet meer besta voor haar om hoe ik mijn moeder behandel.
maandag 8 oktober 2018 om 22:51
Okey...dan denk ik inderdaad dat er niets anders opzit om het contact op een laag pitje te zetten om jezelf te beschermen?lisah75 schreef: ↑08-10-2018 20:35Ik heb al eens met een familielid gesproken. Nav mijn verhaal gaf ze mij gelijk. Dat het gedrag van mijn moeder niet kan. Maar deze familie zei ook dat ze niet meer veranderd en ik de wijste moet zijn. Contact verbreken zou niet doen.
Hierna heeft ze nog mer mijn moeder gesproken. Ik denk dat mijn moeder dingen verdraait. Ik hoor nu nooit meer iets van dat familielid maar mijn moeder wel.
Ik heb al vaak gezegd hoe ik dingen zie en er verdriet van hebt. Maar mijn moeder houdt zich altijd van de domme en doet er niets mee.
Mijn zusje zei tegen me dat ik niet meer besta voor haar om hoe ik mijn moeder behandel.
dinsdag 9 oktober 2018 om 00:18
Ik had ook een lastige band met mijn ouders. Niet zien geeft inderdaad rust maar ook wel stress omdat het dan wel erg beladen wordt als je ze toch ergens tegenkomt. Als ik jou was zou ik minimaal contact houden. Als ik het zo lees heeft het niet veel zin moeite te doen om het beter te maken. Steek die tijd en moeite maar in het opbouwen en onderhouden van fijne contacten. Ik heb een aantal wat oudere vriendinnen die een beetje ene moederrol voor me hebben, en ik heb ook een hele lieve tante. Sterkte ermee!
dinsdag 9 oktober 2018 om 04:50
Haar niets vertellen, gewoon geen contact meer.lisah75 schreef: ↑08-10-2018 15:13Ik ben van plan dat binnenkort te gaan zeggen dat ik dit met de verjaardag te ver vind gaan. Hoe ik mijn moeder ken zal ze ontploffen. En zal ze mij zwart maken bij andere mensen. Dat zij niets verkeerds heeft gedaan.
Hoe pak je dit het beste aan? Ze gaat dan zo te keer, ik kan daar eigenlijk niet tegen op.
dinsdag 9 oktober 2018 om 09:25
Het klinkt allemaal zo herkenbaar. De familie van de bekende had ook door verhalen van de moeder zich tegen hem gekeerd. Het is een hele zuivere jongen. Heel zachtaardig, warm hartje, open, etc. Toch geloofden mensen liever haar, omdat ze heel goed in haar slachtofferrol kon duiken.lisah75 schreef: ↑08-10-2018 20:35Ik heb al eens met een familielid gesproken. Nav mijn verhaal gaf ze mij gelijk. Dat het gedrag van mijn moeder niet kan. Maar deze familie zei ook dat ze niet meer veranderd en ik de wijste moet zijn. Contact verbreken zou niet doen.
Hierna heeft ze nog mer mijn moeder gesproken. Ik denk dat mijn moeder dingen verdraait. Ik hoor nu nooit meer iets van dat familielid maar mijn moeder wel.
Ik heb al vaak gezegd hoe ik dingen zie en er verdriet van hebt. Maar mijn moeder houdt zich altijd van de domme en doet er niets mee.
Mijn zusje zei tegen me dat ik niet meer besta voor haar om hoe ik mijn moeder behandel.
Hij heeft echt gebroken met haar. Haar ook wel eens tegengekomen of haar partner. Ja dat is heel ongemakkelijk, maar hij kon eindelijk verder. Hij stond stil in zijn ontwikkeling. Ze hield hem ontzettend klein en hij was daar zeer gevoelig voor. Dat voelde zij natuurlijk heel goed aan. Zus heeft ook gebroken met de moeder. Zijn moeder kijkt haar niet eens meer aan, maar stalkt wel met een nieuw nummer.
Het is bijna altijd schuldgevoel wat erbij komt kijken. Maar als iemand zo gemeen is en denegrerend, verdient die persoon warme toenadering? Ik vind van niet. Die persoon mag zelf die issues oplossen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 09:34
Mijn moeder heeft mij ook veel liever dan mijn zus. (erg om te zeggen, maar ik kan er niks aan doen) Als zij dan bijvoorbeeld zegt dat ze niet gaat vragen of zus mee wil uiteten voor haar verjaardag, omdat zus dat toch niet doet. Zeg ik altijd dat ze het wél moet vragen. Als het dan een nee is, is het maar zo. Maar dan is het op zijn minst toch gevraagd. Je weet nooit dat ze van gedacht veranderd...
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:02
Dit gaat helaas niet helpen. Ik heb al vaker dingen aangegeven. Maar ik krijg dan te horen dat ik bv kinderachtig ben dat ik erover val.
Ze gaan er echt geen rekening mee houden.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:03
Dank je welIkkuz schreef: ↑09-10-2018 09:25Het klinkt allemaal zo herkenbaar. De familie van de bekende had ook door verhalen van de moeder zich tegen hem gekeerd. Het is een hele zuivere jongen. Heel zachtaardig, warm hartje, open, etc. Toch geloofden mensen liever haar, omdat ze heel goed in haar slachtofferrol kon duiken.
Hij heeft echt gebroken met haar. Haar ook wel eens tegengekomen of haar partner. Ja dat is heel ongemakkelijk, maar hij kon eindelijk verder. Hij stond stil in zijn ontwikkeling. Ze hield hem ontzettend klein en hij was daar zeer gevoelig voor. Dat voelde zij natuurlijk heel goed aan. Zus heeft ook gebroken met de moeder. Zijn moeder kijkt haar niet eens meer aan, maar stalkt wel met een nieuw nummer.
Het is bijna altijd schuldgevoel wat erbij komt kijken. Maar als iemand zo gemeen is en denegrerend, verdient die persoon warme toenadering? Ik vind van niet. Die persoon mag zelf die issues oplossen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:07
Als ik zeg, ik ben niet lekker, of druk, dan prikt ze daar zo door heen. Dan zegt ze iets van: ik geloof je niet. Waarom ben je niet eerlijk enz. Ik ben zelf ook wel een open boek. Vindt het moeilijk om te liegen oa omdat ze het meteen door heeft. Mede hier door kan ik denk ik beter zeggen hoe het zit. Dat ik geen zin meer heb in dit gedoe elke keer. Alles negatief en nu mij weer buiten gesloten. Dat ik daarom niet meer langs kom.
dinsdag 9 oktober 2018 om 11:22
Een belangrijke heipaal onder het fundament van je leven is het hebben van een lieve moeder en je door haar geliefd weten. Dat geeft je zelfvertrouwen en het gevoel dat je het leven aankunt.
Mis je dit aspect, dan blijf je vaak, ook als volwassene, hopen dat dat nog een keer komt. Dat is het moeilijke aan het verbreken van het contact met je moeder: je ontneemt dan jezelf de kans op een lieve moeder.
Natuurlijk weet je met je verstand al lang dat die hoop ijdel is en kun je waarschijnlijk prima beredeneren dat dit helemaal bij je moeder ligt en niet jouw schuld is.
Wees er op bedacht dat dit verdriet bij je hoort en niet over gaat door het contact te minimaliseren.
Er komen goede tips voorbij! Kies er wat uit wat bij jou past en wat jij in de praktijk kunt brengen.
Sterkte! Houd vast dat hoe graag je moeder ook wil dat het allemaal aan jou ligt, zij heeft gefaald. Zij heeft niet onvoorwaardelijk van je gehouden en dat is een verantwoordelijkheid die bij het moederschap hoort.
Mis je dit aspect, dan blijf je vaak, ook als volwassene, hopen dat dat nog een keer komt. Dat is het moeilijke aan het verbreken van het contact met je moeder: je ontneemt dan jezelf de kans op een lieve moeder.
Natuurlijk weet je met je verstand al lang dat die hoop ijdel is en kun je waarschijnlijk prima beredeneren dat dit helemaal bij je moeder ligt en niet jouw schuld is.
Wees er op bedacht dat dit verdriet bij je hoort en niet over gaat door het contact te minimaliseren.
Er komen goede tips voorbij! Kies er wat uit wat bij jou past en wat jij in de praktijk kunt brengen.
Sterkte! Houd vast dat hoe graag je moeder ook wil dat het allemaal aan jou ligt, zij heeft gefaald. Zij heeft niet onvoorwaardelijk van je gehouden en dat is een verantwoordelijkheid die bij het moederschap hoort.
dinsdag 9 oktober 2018 om 11:29
Ik lees dit nu pas. Wat goed dat je dat zo doet. Zo hoort het eigenlijk te zijn vind ik.Poker schreef: ↑09-10-2018 09:34Mijn moeder heeft mij ook veel liever dan mijn zus. (erg om te zeggen, maar ik kan er niks aan doen) Als zij dan bijvoorbeeld zegt dat ze niet gaat vragen of zus mee wil uiteten voor haar verjaardag, omdat zus dat toch niet doet. Zeg ik altijd dat ze het wél moet vragen. Als het dan een nee is, is het maar zo. Maar dan is het op zijn minst toch gevraagd. Je weet nooit dat ze van gedacht veranderd...
Maar mijn zusje wil mij er sowieso niet bij hebben. Ze willen het beiden niet. Dat is denk ik anders dan jouw situatie.