Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 20:25
Haarlem is om de hoek. Amsterdam een hoek verder. En TO wil helemaal niet perse midden in de 'bruisende randstad' wonen, ze zou het al helemaal geweldig vinden om ergens halverwege te wonen (ik denk dat je daar overheen hebt gelezen, een paar keer) maar ook dat is een dikke nee wat haar man betreft.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:20Nee, het gaat haar om de bruisende dynamische stad. De stad op 30 minuten afstand (Almelo of Hengelo neem ik aan) was al niet goed genoeg, maar dan zou Velserbroek ineens wel "bruisende Randstad" zijn? Hahahahaha. Dat is toch helemaal een uitgekakte slaperige Vinexwijk, joh.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 20:26
Eh, daar heeft deze vrouw toch echt zelf voor gekozen toen ze er 16 jaar geleden voor koos om haar man kostwinner te laten worden en zelf te gaan moederen.Geronimo2 schreef: ↑04-05-2020 20:22M.a.w. Als een vrouw tijdelijk haar werk neerlegt dan staat ze meteen 5-0 achter als ze haar taken als opvoeder heeft volbracht en meer wil dan nog 30 jaar vrijwilligerswerk doen in een suf dorp. Daarnaast mag de man, die wel 5 jaar rustig door kon werken omdat zijn vrouw thuis de boel regelde, eisen stellen over hoe hun gezamenlijke toekomst er uit gaat zien. De vrouw heeft genoeg aan een leven waarin het huwelijk en de baan van haar man centraal staan.
Alleen op een vrouwen forum kom je dit soortjaren 50 gedachtegoed nog tegen, blijkbaar zijn er nog steeds mensen die vrouwen niet zien als iemand met wensen en dromen maar al blij mag zijn met hun redelijk goed huwelijk en genoeg geld, de rol van de vrouw is blijkbaar nog steeds die van dienende.
ik snap die keuze totaal niet, maar ik vind het inderdaad een gotspe dat je na 16 jaar niks of nauwelijks bijdragen van de ander verwacht dat die al zijn harde werken door de plee spoelt om een fantasie te faciliteren.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:26
Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:19Maar hij wil voor de rest ook geen enkele concessie of compromis. 30minuten rijden naar zijn werk vindt hij teveel.
Hij kan nu op de fiets naar z'n werk. Ik zou ook niet zomaar willen verhuizen en die korte reistijd opgeven voor een niet-bestaande baan van mijn partner.
maandag 4 mei 2020 om 20:27
Maar hij heeft een thuis gecreeerd waar hij graag woont! En dat is blijkbaar ook nog dicht bij zijn werk. Hij zou toch wel gek zijn om 16 jaar woongenot weg te gooien om 30 minuten verderop te gaan wonen en weeeeer te moeten klussen/verbouwen/inrichten en dan ook nog 'ns dagelijks extra reistijd erbij krijgen. Het is TO die weg wil. Laat haar dan eerst maar 'ns een baan vinden en 'n vast contract scoren (al zegt dat anno nu ook niet zoveel waarschijnlijk want bij 'n bezuinigingsronde ben je toch de sjaak) Maar zelfs al lukt haar dat, als zij carrieretijger wordt dan blijft er weinig qualitytime meer over als koppel en waar blijf je dan nog voor bij elkaar?Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:19Nou, nomadenbestaan is wat overdreven gesteld, vind je niet. Ze wonen nu 16 jaar op dezelfde plek.
Ik kan me voorstellen dat de man van TO geen zin heeft om in de randstad te gaan werken. Maar hij wil voor de rest ook geen enkele concessie of compromis. 30minuten rijden naar zijn werk vindt hij teveel. Het is allemaal nee, nee en nee. Dat zou mij ook steken.
maandag 4 mei 2020 om 20:27
Als je zelf niet door hebt hoe ongelofelijk naar je doet in dit topic dan houdt het op.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:23Wat is er in vredesnaam onaardig aan mijn posts? Omdat ik niet meega in die roze bril fantasietjes waarbij geld aan bomen groeit en huizen gratis zijn en werken alleen voor de lol is?
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 20:30
Dan moet TO maar haar eigen wensen/ambities negeren, omdat meneer geen 30 minuten naar het werk wil rijden? Dat vind ik erg scheef. Het is een huwelijk, daar hoort geven en nemen bij.
maandag 4 mei 2020 om 20:30
Misschien is die man wel gewoon te moe om op zijn 55e nog eens een extra belasting in de vorm van reistijd erbij te moeten nemen.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:19Nou, nomadenbestaan is wat overdreven gesteld, vind je niet. Ze wonen nu 16 jaar op dezelfde plek.
Ik kan me voorstellen dat de man van TO geen zin heeft om in de randstad te gaan werken. Maar hij wil voor de rest ook geen enkele concessie of compromis. 30minuten rijden naar zijn werk vindt hij teveel. Het is allemaal nee, nee en nee. Dat zou mij ook steken.
Ik ben nog geen vijftig maar ik vind het ook steeds zwaarder worden, dat werken. Nu wordt mijn baan ook met het jaar inhoudelijk complexer, maar ik merk daarnaast ook gewoon dat ik geen huppelende twintiger meer ben. Ik verwacht eigenlijk dat dat vanaf nu alleen maar erger gaat worden met de jaren, ik zal vast niet fitter en jonger worden.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:30
Dan ben je in je vrije tijd dus alleen maar aan 't op en neer reizen omdat echt alles wat je hebt aan sociaal leven en werk minstens een uur filerijden kost. Tel je zegeningen dat je nu ergens woont waar je in 30 minuten naar een stad kan reizen. In hartje Amsterdam ben je al langer onderweg om naar een ander stadsdeel te geraken.Kirby schreef: ↑04-05-2020 20:25Haarlem is om de hoek. Amsterdam een hoek verder. En TO wil helemaal niet perse midden in de 'bruisende randstad' wonen, ze zou het al helemaal geweldig vinden om ergens halverwege te wonen (ik denk dat je daar overheen hebt gelezen, een paar keer) maar ook dat is een dikke nee wat haar man betreft.
maandag 4 mei 2020 om 20:32
Het zou natuurlijk al heel anders aanvoelen, als we het dan toch over geven en nemen hebben, als TO had gezegd "schat, ik verveel me thuis en nu de kinderen uit huis zijn wil ik graag weer een baan zoals vroeger zoeken. Wat zou je ervan zeggen als ik nu een paar jaar voor het gezinsinkomen ga zorgen en jij lekker parttime gaat werken? Kan je eindelijk gitaar leren spelen en met Henk gaan trainen voor de Alpe d'Huzes."Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:30Dan moet TO maar haar eigen wensen/ambities negeren, omdat meneer geen 30 minuten naar het werk wil rijden? Dat vind ik erg scheef. Het is een huwelijk, daar hoort geven en nemen bij.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:32
Met 30 minuten verhuizen kost het TO nog een paar uur per dag filerijden als ze naar Amsterdam wil natuurlijk. Dat gaat echt helemaal nergens meer over. Zeg dan gewoon dat ze niet vrijstaand met 'n enorme tuin in een rustige groene omgeving wil wonen maar graag midden in het bruisende stadsleven met de (gesloten) restaurantjes op elke straathoek. Maar indien dat zo is dan matchen ze gewoon niet meer met elkaar.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:30Dan moet TO maar haar eigen wensen/ambities negeren, omdat meneer geen 30 minuten naar het werk wil rijden? Dat vind ik erg scheef. Het is een huwelijk, daar hoort geven en nemen bij.
maandag 4 mei 2020 om 20:33
Waar lees jij dit allemaal in godsnaam? Hij hoeft helemaal niks door de plee te spoelen! Hij mag lekker blijven wonen waar hij woont als het echt moet maar dan wil TO een flatje in de randstad. Mag niet. En ik mag toch hopen dat eenmaal gemaakte keuzes niet in beton gebeiteld zijn? Zo van, je doet het al 16 jaar dus nu moet je er de rest van je leven ook maar aan geloven? Soms maak je keuzes omdat die goed zijn voor het gezin en niet perse voor jezelf. Als dat gezin er niet meer is kunnen er dus andere keuzes gemaakt worden. En dan is het wel zo fijn als er iets van een compromis kan worden gesloten, want ook TO is belangrijk. En wie weet gaat ze wel een fantastisch salaris verdienen zodat hij kan thuisblijven, kan ook nog.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:26Eh, daar heeft deze vrouw toch echt zelf voor gekozen toen ze er 16 jaar geleden voor koos om haar man kostwinner te laten worden en zelf te gaan moederen.
ik snap die keuze totaal niet, maar ik vind het inderdaad een gotspe dat je na 16 jaar niks of nauwelijks bijdragen van de ander verwacht dat die al zijn harde werken door de plee spoelt om een fantasie te faciliteren.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 20:34
Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:30Dan moet TO maar haar eigen wensen/ambities negeren, omdat meneer geen 30 minuten naar het werk wil rijden?
Nee hoor, ze kan toch gewoon een baan zoeken? Dan kunnen ze over een jaar, als TO misschien een vast contract heeft, nog wel eens overleggen hoe ze hun toekomst voor zich zien. Waarom zou die man alle schepen achter zich moeten verbranden voor iets wat er nog helemaal niet is?
maandag 4 mei 2020 om 20:35
Zou ik niet aandurven hoor! Zeker niet als die man een goed betaalde baan heeft met redelijke toekomstzekerheid. Vaste banen liggen niet voor het oprapen en cao's worden ook steeds verder uitgekleed. Zou vooral bang zijn m'n fijne huis kwijt te spelen voor zo'n wilde gok.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:32Het zou natuurlijk al heel anders aanvoelen, als we het dan toch over geven en nemen hebben, als TO had gezegd "schat, ik verveel me thuis en nu de kinderen uit huis zijn wil ik graag weer een baan zoals vroeger zoeken. Wat zou je ervan zeggen als ik nu een paar jaar voor het gezinsinkomen ga zorgen en jij lekker parttime gaat werken? Kan je eindelijk gitaar leren spelen en met Henk gaan trainen voor de Alpe d'Huzes."
maandag 4 mei 2020 om 20:35
Anoniem04052020201511 schreef: ↑04-05-2020 18:32Als ik goed tel waren er al (jonge) kinderen toen ze verhuisden.
Dan zeg je toch écht niet te gauw "ik verhuis niet mee naar 't Oosten waar jij net werk hebt gevonden".
Want dan draait het dus al op een scheiding uit als de kinderen 5 zijn.
En dan vind ik het dus écht niet gek dat nu die kroost de deur uit is het "haar tijd" is en ze terug een eigen leven wil.
Weg van dat rot-dorp waar ze 16 jaar lang nooit graag heeft gewoond.
En dat ze enige flexibiliteit verwacht van de persoon voor wie ze 16 jaar geleden verhuisd is.
IPV dat hij op elk voorstel zonder goed te luisteren "nee" antwoordt.
(Zelfs zij die parttime elders woont voor haar job is "njet".)
Zoals ik TO's OP lees en haar andere teksten, zou man deze baan niet genomen hebben, als ze er niet samen achter gestaan hadden. Kan ook nog he.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 20:37
Maar de relatie gaat ten onder als ze beiden ergens anders wonen en andere levens leiden. Er is geen sprake meer van samen in zo'n geval. Man kan het idd beter loslaten en hopen dat ze met hangende pootjes terug thuiskomt omdat ze de ruimte en de rust mist. Maar als TO daar opbloeit dan groeien ze uit elkaar en houdt het op.Kirby schreef: ↑04-05-2020 20:33Waar lees jij dit allemaal in godsnaam? Hij hoeft helemaal niks door de plee te spoelen! Hij mag lekker blijven wonen waar hij woont als het echt moet maar dan wil TO een flatje in de randstad. Mag niet. En ik mag toch hopen dat eenmaal gemaakte keuzes niet in beton gebeiteld zijn? Zo van, je doet het al 16 jaar dus nu moet je er de rest van je leven ook maar aan geloven? Soms maak je keuzes omdat die goed zijn voor het gezin en niet perse voor jezelf. Als dat gezin er niet meer is kunnen er dus andere keuzes gemaakt worden. En dan is het wel zo fijn als er iets van een compromis kan worden gesloten, want ook TO is belangrijk. En wie weet gaat ze wel een fantastisch salaris verdienen zodat hij kan thuisblijven, kan ook nog.
maandag 4 mei 2020 om 20:39
TO heeft gewoon al wat verschillende opties bekeken om de afstand tot de inhoudelijk uitdagende baan op te lossen. Daartussen zit ook de oplossing om een paar nachten daarginds te blijven, volgens mij. Dan zou man helemaal niks hoeven in te leveren. Alleen de aandacht van zijn vrouw op een paar doordeweekse dagen. En dat trekt hij ook al niet.
maandag 4 mei 2020 om 20:40
Ik vind dat je in een relatie met de wensen en woongenot van beiden rekening moet houden.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 20:27Maar hij heeft een thuis gecreeerd waar hij graag woont! En dat is blijkbaar ook nog dicht bij zijn werk. Hij zou toch wel gek zijn om 16 jaar woongenot weg te gooien om 30 minuten verderop te gaan wonen en weeeeer te moeten klussen/verbouwen/inrichten en dan ook nog 'ns dagelijks extra reistijd erbij krijgen. Het is TO die weg wil. Laat haar dan eerst maar 'ns een baan vinden en 'n vast contract scoren (al zegt dat anno nu ook niet zoveel waarschijnlijk want bij 'n bezuinigingsronde ben je toch de sjaak) Maar zelfs al lukt haar dat, als zij carrieretijger wordt dan blijft er weinig qualitytime meer over als koppel en waar blijf je dan nog voor bij elkaar?
Verder lijkt mij vanzelfsprekend dat ze eerst een baan moet vinden, voordat ze gaan verhuizen. Maar ik kan me voorstellen dat TO geen job durft te accepteren, want straks gaat man niet mee. Het gesprek loopt blijkbaar vast of het is niet eens bespreekbaar. Dus zit ze inderdaad klem.
Dus tot zover snap ik TO’s frustratie. Ik vind het wel wat vreemd dat de banen die voor TO in aanmerking komen, alleen in de randstad te vinden zijn.
turtlerain wijzigde dit bericht op 04-05-2020 23:30
0.27% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 20:42
Het is maar hoe je het opvat, wij weten niet hoe die man zich heeft uitgesproken en waar voor hem de nadruk op lag. Naar mijn idee maakt hij zich terecht zorgen over dat ze dan uit elkaar groeien als ze allebei op 'n ander eilandje vooral met werk bezig zijn. En dat in een periode dat je juist weer tijd voor elkaar zou kunnen krijgen nadat de kids zijn uitgevlogen.parbleumondieu schreef: ↑04-05-2020 20:39TO heeft gewoon al wat verschillende opties bekeken om de afstand tot de inhoudelijk uitdagende baan op te lossen. Daartussen zit ook de oplossing om een paar nachten daarginds te blijven, volgens mij. Dan zou man helemaal niks hoeven in te leveren. Alleen de aandacht van zijn vrouw op een paar doordeweekse dagen. En dat trekt hij ook al niet.
maandag 4 mei 2020 om 20:43
Ik lees dat man van to wist dat ze het tijdelijk deed. Hij deed gewoon waar hij zin in had en to is naïef geweest door te denken dat hij daarna weer samen zou besluiten. Geen aanval. Zo gaat het vaak. Vrouwen passen zich vaak aan. Onder het mom: voor de kinderen...redbulletje schreef: ↑04-05-2020 18:18Die man heeft al die jaren voor zijn gezin gezorgd. Gezorgd voor een fijne woning in een heel plezierige omgeving om op te groeien bijv.
Gezorgd voor een gezinsinkomen. Voor een luxe leventje van TO en de kinderen. En nu krijgt hij stank voor dank?
Als TO andere wensen had, had ze daarvoor moeten gaan en niet 16 (!) jaar meegaan in een leven waar ze geen ruk aan blijkt te vinden. Die man weet gewoon niet wat hem overkomt als zij gelukkig gezinnetje heeft gespeeld al die jaren en nu voor z'n voeten gooit dat ze er geen klap aan vindt daar. Ze heeft haar man 16 jaar in 'n illusie laten leven.
maandag 4 mei 2020 om 20:43
Zou jij het aardig vinden als je man jou na 27 jaar huwelijk als de kinderen uit huis gaan en jij je erop verheugt dat je eindelijk weer ongegeneerd overdag seks in de woonkamer kunt hebben en je huis weer terug hebt en samen de bloemetjes buiten kunt zetten, vertelt dat ie op je is uitgekeken en in zijn eentje in een flatje op 2 uur rijden wil gaan wonen?Kirby schreef: ↑04-05-2020 20:33Waar lees jij dit allemaal in godsnaam? Hij hoeft helemaal niks door de plee te spoelen! Hij mag lekker blijven wonen waar hij woont als het echt moet maar dan wil TO een flatje in de randstad. Mag niet. En ik mag toch hopen dat eenmaal gemaakte keuzes niet in beton gebeiteld zijn? Zo van, je doet het al 16 jaar dus nu moet je er de rest van je leven ook maar aan geloven? Soms maak je keuzes omdat die goed zijn voor het gezin en niet perse voor jezelf. Als dat gezin er niet meer is kunnen er dus andere keuzes gemaakt worden. En dan is het wel zo fijn als er iets van een compromis kan worden gesloten, want ook TO is belangrijk. En wie weet gaat ze wel een fantastisch salaris verdienen zodat hij kan thuisblijven, kan ook nog.
Ik snap best dat hij daar niet om zit te springen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:46
Ik heb al een paar maal gezegd dat ik die optie prima vind, maar me kan voorstellen dat de man van TO sceptisch is omdat ze niet overkomt alsof ze dat echt meent.parbleumondieu schreef: ↑04-05-2020 20:39TO heeft gewoon al wat verschillende opties bekeken om de afstand tot de inhoudelijk uitdagende baan op te lossen. Daartussen zit ook de oplossing om een paar nachten daarginds te blijven, volgens mij. Dan zou man helemaal niks hoeven in te leveren. Alleen de aandacht van zijn vrouw op een paar doordeweekse dagen. En dat trekt hij ook al niet.
Als haar man inderdaad haar zou verbieden een baan aan te nemen als ze een concreet contract en voorstel op zak heeft, dan ben ik het met jullie eens dat hij een lul zou zijn. Maar ik kan me dat echt niet voorstellen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:46
Je gaat toch niet verhuizen voor een mogelijke job? Je hebt geen baanzekerheid he. Daar geef je geen huis voor op wat naar je zin is. Bovendien heeft die man een baan met meer zekerheden wegens opgebouwd werkverleden. TO heeft gaten in haar CV en is de jongste niet meer, dus ik denk ook dat ze een luchtkasteel voor zich ziet.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:40Ik vind dat je in een relatie naar de wensen en woongenot van beiden rekening moet houden.
Verder lijkt mij vanzelfsprekend dat ze eerst een baan moet vinden, voordat ze gaan verhuizen. Maar ik kan me voorstellen dat TO geen job durft te accepteren, want straks gaat man niet mee. Het gesprek loopt blijkbaar vast of het is niet eens bespreekbaar. Dus zit ze inderdaad klem.
Dus tot zover snap ik TO’s frustratie. Ik vind het wel wat vreemd dat de banen die voor TO in aanmerking komen, alleen in de randstad te vinden zijn.
maandag 4 mei 2020 om 20:48
Gehecht zijn aan je woonplaats kun je vastgeroest noemen, maar dan hoeft je leven nog niet elke dag hetzelfde te zijn.valentinamaria schreef: ↑04-05-2020 19:59op je 50e al vastgeroest zijn vind ik erg vroeg idd.
ik moet er echt niet aan denken dat mijn leven vanaf mijn 50e tot, zeg maar mijn 80e, elke dag hetzelfde is, brr.
Later is nu
