Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 20:50
Als ik de OP zo lees dan is TO wel degelijk het gesprek aangegaan met haar man, verschillende opties genoemd etc; alleen hij zegt overal nee op. Hij klinkt absoluut niet als het type dat wil inleveren op werk, inkomen of status.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:32Het zou natuurlijk al heel anders aanvoelen, als we het dan toch over geven en nemen hebben, als TO had gezegd "schat, ik verveel me thuis en nu de kinderen uit huis zijn wil ik graag weer een baan zoals vroeger zoeken. Wat zou je ervan zeggen als ik nu een paar jaar voor het gezinsinkomen ga zorgen en jij lekker parttime gaat werken? Kan je eindelijk gitaar leren spelen en met Henk gaan trainen voor de Alpe d'Huzes."
maandag 4 mei 2020 om 20:53
Ik vind dat juist tekenend voor de huidige situatie. Ik kan me niet voorstellen dat ze NU ineens vreselijk graag een carrière wil, maar 6 jaar terug stopte met werken. Voor kinderen die bijna volwassen zijn. Ik kan dat niet rijmen met elkaar. En het heeft alles te maken met hoe haar man haar nu ziet.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:04Ik vind dat niet relevant voor de huidige situatie. Alsof ze nu geen andere keuze zou mogen maken. Toen was het een keuze om te stoppen met werken, nu mag ze echt wel een carrière ambiëren.
Jij hamerde, oa, op het feit dat de man zijn 'vrouwtje' thuis wil houden, bij huis en haard. Maar de vrouw in kwestie koos daar zelf voor, nog geen 6 jaar terug. Daarvoor had ze een baan en was hij kennelijk niet de man die z'n vrouw graag thuis heeft.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 20:54
ik zie het niet eens als vastgeroest aan je woonplaats maar als gehecht zijn aan een bepaalde status en levensstijl waar je nu juist al die jaren naartoe werkt.
ik ben eerlijk: ik vind dat in de loop der jaren werken vrijwel altijd minder leuk wordt. Met elke stap die je verder groeit worden de belangen groter, de verantwoordelijkheden zwaarder, de druk heftiger en wordt het percentage van de tijd die je besteed aan alle kanten van je werk waarom je ooit dat beroep koos kleiner. Daar staat tegenover dat de beloning groter wordt en je dus een zekere mate van status en comfort bereikt, die compenseren dat je baan steeds minder leuk wordt.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 20:55
Hoe datzo??parbleumondieu schreef: ↑04-05-2020 20:15Ik weet niet wat ik lees. Een TO die haar talenten weer wil gaan gebruiken, nu de kinderen uit huis gaan en het halve vivaforum keurt het af, want thuis kun je ook lekker bezig zijn. In de keuken zeker. Ouderwets. Een zielige hard werkende man die altijd thuis kwam bij het vrouwtje, heeft volgens viva groot gelijk, dat vrouwtje niks mag willen. Nou ja, vrijwilligerswerk wel.
Waar is jullie emancipatieknopje naartoe?
En als ze dit voor de verhuizing hard jd gespeeld, waren ze toen al gescheiden. Toen waren de kinderen klein. Toen wilde man ook naar deze plek. Hoe had co-ouderschap er dan uitgezien?
Maar dat wilde TO niet. Ze had het voor haar gezin over om naar deze plaats te verhuizen. Waar ze haar eigen carrière niet meer kon uitbouwen.
Ik gun haar een nieuwe baan waar ze haar hart in kan leggen. Desnoods dan maar zonder haar meneer.
TO koos zelf ook voor deze plek. Ze had toen kunnen zeggen niet te willen verhuizen, omdat ZIJ een goede baan had. Dat was toen kennelijk niet belangrijk.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 20:59
Dit ja!Dreamer schreef: ↑04-05-2020 20:53Ik vind dat juist tekenend voor de huidige situatie. Ik kan me niet voorstellen dat ze NU ineens vreselijk graag een carrière wil, maar 6 jaar terug stopte met werken. Voor kinderen die bijna volwassen zijn. Ik kan dat niet rijmen met elkaar. En het heeft alles te maken met hoe haar man haar nu ziet.
Jij hamerde, oa, op het feit dat de man zijn 'vrouwtje' thuis wil houden, bij huis en haard. Maar de vrouw in kwestie koos daar zelf voor, nog geen 6 jaar terug. Daarvoor had ze een baan en was hij kennelijk niet de man die z'n vrouw graag thuis heeft.
maandag 4 mei 2020 om 20:59
Huh? Ik geloof dat je mij met een andere forummer verwisselt, want dat heb ik nergens beweerd en al helemaal niet op gehamerd.Dreamer schreef: ↑04-05-2020 20:53Ik vind dat juist tekenend voor de huidige situatie. Ik kan me niet voorstellen dat ze NU ineens vreselijk graag een carrière wil, maar 6 jaar terug stopte met werken. Voor kinderen die bijna volwassen zijn. Ik kan dat niet rijmen met elkaar. En het heeft alles te maken met hoe haar man haar nu ziet.
Jij hamerde, oa, op het feit dat de man zijn 'vrouwtje' thuis wil houden, bij huis en haard. Maar de vrouw in kwestie koos daar zelf voor, nog geen 6 jaar terug. Daarvoor had ze een baan en was hij kennelijk niet de man die z'n vrouw graag thuis heeft.
Verder vind ik echt dat mensen op hun keuzes terug mogen komen. Het is niet: eenmaal thuis, blijf maar thuis, ofzo.
maandag 4 mei 2020 om 21:00
Mijn helemaal geen jaren 50 gedachten goed is, waarom gaf TO in hemelsnaam 5 jaar terug haar baan op????Geronimo2 schreef: ↑04-05-2020 20:22M.a.w. Als een vrouw tijdelijk haar werk neerlegt dan staat ze meteen 5-0 achter als ze haar taken als opvoeder heeft volbracht en meer wil dan nog 30 jaar vrijwilligerswerk doen in een suf dorp. Daarnaast mag de man, die wel 5 jaar rustig door kon werken omdat zijn vrouw thuis de boel regelde, eisen stellen over hoe hun gezamenlijke toekomst er uit gaat zien. De vrouw heeft genoeg aan een leven waarin het huwelijk en de baan van haar man centraal staan.
Alleen op een vrouwen forum kom je dit soortjaren 50 gedachtegoed nog tegen, blijkbaar zijn er nog steeds mensen die vrouwen niet zien als iemand met wensen en dromen maar al blij mag zijn met hun redelijk goed huwelijk en genoeg geld, de rol van de vrouw is blijkbaar nog steeds die van dienende.
E
Waarom hield ze 16 jaar terug haar poot niet stijf, omdat zij een goede baan had, die ze niet op wilde geven?
Echt.. de meeste vrouwen vinden hier dat TO een baan moet gaan zoeken, als ze dat zo belangrijk vindt. NIEMAND heeft gezegd "blijf lekker thuis, doe wat vrijwilligerswerk" hoogstens misschien 1 ofzo, maar niet meer de personen die hier nu nog reageren.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 21:00
Ze koos er ook zelf voor om 11 jaar lang een makkelijke baan te hebben en vijf jaar geleden zelfs helemaal te stoppen.
In de jaren dat ze een gezin vormden heeft ze geen enkele keer de indruk gewekt ambitieus te zijn of verantwoordelijkheid te voelen voor de financiële toekomst van haar gezin. Dus waarom zou haar man moeten geloven dat ze dat nu allemaal ineens wel is en voelt?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 21:01
Maar dat zegt niemand! Iedereen zegt juist put your money where your big mouth is en ga eerst maar eens bewijzen dat je überhaupt een baan kan vinden en hem ook nog kunt volhouden.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:59Huh? Ik geloof dat je mij met een andere forummer verwisselt, want dat heb ik nergens beweerd en al helemaal niet op gehamerd.
Verder vind ik echt dat mensen op hun keuzes terug mogen komen. Het is niet: eenmaal thuis, blijf maar thuis, ofzo.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 21:01
30 minuten in of buiten spits?Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:30Dan moet TO maar haar eigen wensen/ambities negeren, omdat meneer geen 30 minuten naar het werk wil rijden? Dat vind ik erg scheef. Het is een huwelijk, daar hoort geven en nemen bij.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 21:03
Je mist steeds mijn punt. Het toverwoord is compromis. Kijk, als ik TO was dan nam ik die baan en ging eerst (tijdelijk!) forenzen, wat jij ook al voorstelde geloof ik. Dat zou wel betekenen dat ik minimaal 10 tot 12 uur per dag van huis ben. Maar ik denk dat de man van TO ook dat niet goed gaat vinden. Wat hij eigenlijk zegt is 'je hebt jarenlang het huishouden en de kinderen gedaan en dat blijf je maar gewoon doen, want ik ben niet van plan om ook maar iets voor jou op te geven of zelfs maar enigszins aan te passen'. Hij kent het woord compromis niet, hij kent wel heel goed het woord IK.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:43Zou jij het aardig vinden als je man jou na 27 jaar huwelijk als de kinderen uit huis gaan en jij je erop verheugt dat je eindelijk weer ongegeneerd overdag seks in de woonkamer kunt hebben en je huis weer terug hebt en samen de bloemetjes buiten kunt zetten, vertelt dat ie op je is uitgekeken en in zijn eentje in een flatje op 2 uur rijden wil gaan wonen?
Ik snap best dat hij daar niet om zit te springen.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 21:03
Als mijn man iets wil wijzigen aan zijn baan,vind ik dat primaTurtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:50Als ik de OP zo lees dan is TO wel degelijk het gesprek aangegaan met haar man, verschillende opties genoemd etc; alleen hij zegt overal nee op. Hij klinkt absoluut niet als het type dat wil inleveren op werk, inkomen of status.
Als hij verwacht, dat ik daarvoor een andere baan neem en dat we gaan verhuizen, vraag ik me echt af WHY
En als ik niet direct sta te springen en hem aanraad eerst eens te gaan werken en hij komt met: je gunt het me niet en verhalen over jaren terug, tja...
TO, het is niet lastig. Zoek eerst een andere baan en zie daarna pas verder. Kan je man ook wennen.
maandag 4 mei 2020 om 21:03
IK heb geen flitsende carrière, mijn kinderen zijn ook bijna het huis uit en ik moet er niet aan denken te verhuizen. Als mijn man een leuke baan in de randstad wil, dan gaan we latten. Dus ja, waarschijnlijk wel.
Mocht ik een baan in de Randstad ambiëren, is er een kans dat mijn man meegat, trouwens.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 21:05
helemaal mee eensKirby schreef: ↑04-05-2020 21:03Je mist steeds mijn punt. Het toverwoord is compromis. Kijk, als ik TO was dan nam ik die baan en ging eerst (tijdelijk!) forenzen, wat jij ook al voorstelde geloof ik. Dat zou wel betekenen dat ik minimaal 10 tot 12 uur per dag van huis ben. Maar ik denk dat de man van TO ook dat niet goed gaat vinden. Wat hij eigenlijk zegt is 'je hebt jarenlang het huishouden en de kinderen gedaan en dat blijf je maar gewoon doen, want ik ben niet van plan om ook maar iets voor jou op te geven of zelfs maar enigszins aan te passen'. Hij kent het woord compromis niet, hij kent wel heel goed het woord IK.
maandag 4 mei 2020 om 21:05
Er werd gezegd dat to hard wordt aangepakt. Ik voel me daar deels door aangesproken en als je het als kwetsend hebt ervaren to dan bied ik mijn oprechte excuses aan.
Ik merk dat ik me aan je denkwijze stoor en hopelijk kan ik je uitleggen waarom. Je vraagt van je man dat hij jullie huidige vrijstaande woning verkoopt, zodat er twee goedkopere woningen vr terug kunnen komen. Dat vind ik nogal wat. Wel vind ik dat hij het moet stimuleren dat je een paar nachten dichter bij werkt overnacht (als je de baan krijgt uiteraard).
Mi is het je om de stad te doen en niet om de baan. En bij stad denk ik aan: Amsterdam, miss Utrecht of Haarlem. En dan natuurlijk niet in zuid-oost maar in een leukere buurt, oud zuid ofzo, of watergraafsmeer. Dat mag je willen. Heb ik ook gewoond tijdens Mn studie. Maar heel veel mensen willen daar wonen. Dus is het duur. En heb jij toch de medewerking en het salaris van je man nodig.
Wat mij volgens mij steekt is dat je er te makkelijk over denkt. Ik weet wat het is om bijna 15 jaar lang meer dan fulltime te werken en vr een kind te zorgen. Ik heb nu een prachtig salaris waar ik erg dankbaar vr ben, maar ik had dit nooit kunnen bereiken met part time werken. En ik ben 37 en niet boven de vijftig. Met mijn inkomen kan ik nu een hyp krijgen van ongeveer 400k, maar hiermee kan ik dus niet in oud-zuid wonen.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt, maar ik vind niet dat ik een makkelijk leven heb. Bij die goede baan hoort nl ook een voortdurende mentale druk. Wellicht reageer ik daarom zo op jou en ik realiseer me dat dit niet helemaal fair is.
Ik hoop echt dat je eruit komt met je man. Hoe redelijker jullie beiden zijn, hoe groter de kans. En zoals lila stuurde: het mag ook met kleine stapjes.
Ik merk dat ik me aan je denkwijze stoor en hopelijk kan ik je uitleggen waarom. Je vraagt van je man dat hij jullie huidige vrijstaande woning verkoopt, zodat er twee goedkopere woningen vr terug kunnen komen. Dat vind ik nogal wat. Wel vind ik dat hij het moet stimuleren dat je een paar nachten dichter bij werkt overnacht (als je de baan krijgt uiteraard).
Mi is het je om de stad te doen en niet om de baan. En bij stad denk ik aan: Amsterdam, miss Utrecht of Haarlem. En dan natuurlijk niet in zuid-oost maar in een leukere buurt, oud zuid ofzo, of watergraafsmeer. Dat mag je willen. Heb ik ook gewoond tijdens Mn studie. Maar heel veel mensen willen daar wonen. Dus is het duur. En heb jij toch de medewerking en het salaris van je man nodig.
Wat mij volgens mij steekt is dat je er te makkelijk over denkt. Ik weet wat het is om bijna 15 jaar lang meer dan fulltime te werken en vr een kind te zorgen. Ik heb nu een prachtig salaris waar ik erg dankbaar vr ben, maar ik had dit nooit kunnen bereiken met part time werken. En ik ben 37 en niet boven de vijftig. Met mijn inkomen kan ik nu een hyp krijgen van ongeveer 400k, maar hiermee kan ik dus niet in oud-zuid wonen.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt, maar ik vind niet dat ik een makkelijk leven heb. Bij die goede baan hoort nl ook een voortdurende mentale druk. Wellicht reageer ik daarom zo op jou en ik realiseer me dat dit niet helemaal fair is.
Ik hoop echt dat je eruit komt met je man. Hoe redelijker jullie beiden zijn, hoe groter de kans. En zoals lila stuurde: het mag ook met kleine stapjes.
maandag 4 mei 2020 om 21:06
Probleem dat TO heeft is juist dat haar man zelfs dat saboteert.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 21:01Maar dat zegt niemand! Iedereen zegt juist put your money where your big mouth is en ga eerst maar eens bewijzen dat je überhaupt een baan kan vinden en hem ook nog kunt volhouden.
maandag 4 mei 2020 om 21:09
Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 20:59Huh? Ik geloof dat je mij met een andere forummer verwisselt, want dat heb ik nergens beweerd en al helemaal niet op gehamerd.
Verder vind ik echt dat mensen op hun keuzes terug mogen komen. Het is niet: eenmaal thuis, blijf maar thuis, ofzo.
Ja, inderdaad, sorry, ik keek niet naar de naam.
En het is inderdaad niet eens thuis, altijd thuis, maar het is raar als je nog geen 6 jaar terug prima thuis kon zijn en nu ineens een carrière wilt en je man verwijt dat hij je niets gunt maar alleen maar wilt dat je een huisvrouw bent. Want zo was hij 7 jaar terug dus nog niet.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 21:11
Ik bedoel oa de posts van Dreamer in de trant van: “toen geen ambitie getoond, dus hoezo nu plots wel?” Zoiets. Vind ik totaal irrelevant welke keuzes toen zijn gemaakt, want die keuzes pasten bij de toenmalige situatie. De huidige situatie vraagt blijkbaar een heroverweging.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 21:01Maar dat zegt niemand! Iedereen zegt juist put your money where your big mouth is en ga eerst maar eens bewijzen dat je überhaupt een baan kan vinden en hem ook nog kunt volhouden.
maandag 4 mei 2020 om 21:12
Daar had ik vrienden wonen. Die zijn inmiddels weggevlucht naar Limburg omdat Amsterdam echt niet meer bewoonbaar is, zelfs niet door mensen die daar geboren en getogen zijn. Voor mij was het sowieso vreselijk die stad, al zaten ze wel op de hoek van 't Vondelpark. Maar als je aan 'n groot natuurgebied woont is zo'n park waar je hond high wordt van de wiet natuurlijk vreselijk.Mi is het je om de stad te doen en niet om de baan. En bij stad denk ik aan: Amsterdam, miss Utrecht of Haarlem. En dan natuurlijk niet in zuid-oost maar in een leukere buurt, oud zuid ofzo, of watergraafsmeer. Dat mag je willen. Heb ik ook gewoond tijdens Mn studie. Maar heel veel mensen willen daar wonen. Dus is het duur. En heb jij toch de medewerking en het salaris van je man nodig.
maandag 4 mei 2020 om 21:19
+1.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:26Eh, daar heeft deze vrouw toch echt zelf voor gekozen toen ze er 16 jaar geleden voor koos om haar man kostwinner te laten worden en zelf te gaan moederen.
ik snap die keuze totaal niet, maar ik vind het inderdaad een gotspe dat je na 16 jaar niks of nauwelijks bijdragen van de ander verwacht dat die al zijn harde werken door de plee spoelt om een fantasie te faciliteren.
maandag 4 mei 2020 om 21:21
Helemaal precies dit.lilalinda schreef: ↑04-05-2020 21:03Als mijn man iets wil wijzigen aan zijn baan,vind ik dat prima
Als hij verwacht, dat ik daarvoor een andere baan neem en dat we gaan verhuizen, vraag ik me echt af WHY
En als ik niet direct sta te springen en hem aanraad eerst eens te gaan werken en hij komt met: je gunt het me niet en verhalen over jaren terug, tja...
TO, het is niet lastig. Zoek eerst een andere baan en zie daarna pas verder. Kan je man ook wennen.
maandag 4 mei 2020 om 21:30
Dat man niet meteen wil verhuizen, snap ik direct. Maar er lijkt verder ook niks van onderhandeling of concessie mogelijk te zijn.lilalinda schreef: ↑04-05-2020 21:03Als mijn man iets wil wijzigen aan zijn baan,vind ik dat prima
Als hij verwacht, dat ik daarvoor een andere baan neem en dat we gaan verhuizen, vraag ik me echt af WHY
En als ik niet direct sta te springen en hem aanraad eerst eens te gaan werken en hij komt met: je gunt het me niet en verhalen over jaren terug, tja...
TO, het is niet lastig. Zoek eerst een andere baan en zie daarna pas verder. Kan je man ook wennen.
maandag 4 mei 2020 om 21:32
@redbulletje; ja dat is ook wel waar, midden in een grote stad is er ook meer overlast. Ik ben er al lang weg, dus geloof je gelijk wat je zegt mbt bewoonbaarheid.
On topic; voor veel vrouwen is werken simpelweg noodzakelijk en geen ontplooiing...het kan beiden (voor mij is het noodzakelijk en ik ontplooi me).
Probeer het zo te zien to; je hebt jarenlang een prachtig leven gehad zonder financiële zorgen en zonder noodzaak om te werken. Dat je nu wel wilt werken is leuk en begrijpelijk, maar doe het dan ook gewoon.
On topic; voor veel vrouwen is werken simpelweg noodzakelijk en geen ontplooiing...het kan beiden (voor mij is het noodzakelijk en ik ontplooi me).
Probeer het zo te zien to; je hebt jarenlang een prachtig leven gehad zonder financiële zorgen en zonder noodzaak om te werken. Dat je nu wel wilt werken is leuk en begrijpelijk, maar doe het dan ook gewoon.
maandag 4 mei 2020 om 21:33
Vijf jaar geleden waren onze jongste twee pubers en dreigde onze middelste te ontsporen. Om hem te begeleiden hebben we samen besloten dat ik zou stoppen met werken totdat het weer goed ging. De keuze viel automatisch op mij omdat ik toch al onder mijn niveau werkte.Dreamer schreef: ↑04-05-2020 21:00Mijn helemaal geen jaren 50 gedachten goed is, waarom gaf TO in hemelsnaam 5 jaar terug haar baan op????
Waarom hield ze 16 jaar terug haar poot niet stijf, omdat zij een goede baan had, die ze niet op wilde geven?
Echt.. de meeste vrouwen vinden hier dat TO een baan moet gaan zoeken, als ze dat zo belangrijk vindt. NIEMAND heeft gezegd "blijf lekker thuis, doe wat vrijwilligerswerk" hoogstens misschien 1 ofzo, maar niet meer de personen die hier nu nog reageren.
En nogmaals: de keuze om 16 jaar geleden te verhuizen was omdat mijn partner toen klaar was met zijn studie, vervolgstudie, promotie en daarna specialisatie. Hij was toen 36 jaar oud en hij kon kiezen tussen 2 banen: een in de Randstad en een hier. De keuze viel op deze plek omdat dat zijn voorkeur had en het op dat moment een goede keus was voor het gezin. De keuze was niet reëel om te blijven waar we zaten, dan had hij nooit meer werk gevonden. Ik heb daar mee ingestemd omdat, zoals iemand hierboven ook al aangaf, in een relatie compromissen moeten worden gesloten om de relatie te laten werken. Dus om te zeggen ik heb hier mijn droombaan, stad en familie: sorry jammer voor jou en je studie maar ik blijf hier met de kinderen en zoek het maar uit dat is echt niet in mij opgekomen.
