Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
maandag 19 februari 2007 om 19:59
Wij schelen 10 jaar. In het begin was het wel lastig, want ik was 17 en hij 27. Dan is 10 jaar best veel. We waren gelijk gek van elkaar. Het was lang leve de lol. Veel stappen, gekke dingen doen.. Het was super. Mijn familie was er wel op tegen, mijn vriendinnen deden er ook raar over.Toen kreeg ik 2 maanden later (ik was net 18) een verschrikkelijk verkeers-ongeluk. Ik raakte zwaargewond, was bijna dood. Ik moest naar een ziekenhuis hier een uur vandaan. Daar moest ik maanden blijven, inc. operaties en medicatie. Ik kwam 20 kilo aan, mijn lichaam was voor de helft verbrand, er lagen tanden uit etc. Het was in de zomer, mijn vriendinnen hadden geen tijd voor me..Wie kwam er minstens 3 keer per week met zijn oude autootje, in de hete zomer naar een ziekenhuis 1 uur verder op? het was er steriel, we mochten niet naar buiten. Ik was compleet iemand anders geworden, van binnen en van buiten. Maar hij bleef komen en is nooit meer weg gegaan.We zijn nu in april 3 jaar bij elkaar, wonen 1 jaar samen. Vriendinnen heb ik niet meer. Mijn familie is blij met hem. We hebben nooit meer last gehad van leeftijdsverschil. Het gaat goed tussen ons!
maandag 19 februari 2007 om 20:02
Fijn dat het is opgelost.
Weet je, ik heb hier gewoon eerlijk gezegd dat ik het in het begin moeilijk vond en wennen. Ik vind het super leuk als de kids er zijn, ik doe echt onwijs veel met ze. Ik kan ook mn snor drukken maar dat doe ik niet. Ook ga ik regelmatig wat doen met de kids. Stiefdochter heeft laag zelfbeeld, ik ga gezellig met haar tutten, haal de krultang uit de kast, geef haar aandacht en het gevoel dat ze er mag wezen. Dat soort kleine dingen.
Hopelijk kan je je voorstellen als je 3 kids over de vloer hebt die veel aandacht vragen dat je op zondagavond ook weer erg gesteld kan zijn op je rust. Want je hebt geen rust met kinderen. Bij hun moeder gaan ze meer hun eigen gang want daar komen de vriendjes en vriendinnetjes over de vloer, hebben ze hun eigen speelgoed... Als ze hier zijn zitten ze de hele tijd binnen, en willen ze constant ge entertaind worden. Ik vind het prima zo. En doordat ik nu stief mama ben, merk ik ook dat ik zelf niet de behoefte heb een gezin te stichten. Hoe leuk ik de stiefkids ook vind want het gaat super tussen ons en ze dragen me op handen.
Maar goed, voordat we hier in een tweede topic over stiefmoeders verzanden, wil ik toch weer een beetje ontopic gaan
Fijn dat je het nog een keer doorgelezen hebt Treuzeltje. Het was niet mijn bedoeling over te komen als een harteloos kreng dat de kids wil weggummen!!!
Weet je, ik heb hier gewoon eerlijk gezegd dat ik het in het begin moeilijk vond en wennen. Ik vind het super leuk als de kids er zijn, ik doe echt onwijs veel met ze. Ik kan ook mn snor drukken maar dat doe ik niet. Ook ga ik regelmatig wat doen met de kids. Stiefdochter heeft laag zelfbeeld, ik ga gezellig met haar tutten, haal de krultang uit de kast, geef haar aandacht en het gevoel dat ze er mag wezen. Dat soort kleine dingen.
Hopelijk kan je je voorstellen als je 3 kids over de vloer hebt die veel aandacht vragen dat je op zondagavond ook weer erg gesteld kan zijn op je rust. Want je hebt geen rust met kinderen. Bij hun moeder gaan ze meer hun eigen gang want daar komen de vriendjes en vriendinnetjes over de vloer, hebben ze hun eigen speelgoed... Als ze hier zijn zitten ze de hele tijd binnen, en willen ze constant ge entertaind worden. Ik vind het prima zo. En doordat ik nu stief mama ben, merk ik ook dat ik zelf niet de behoefte heb een gezin te stichten. Hoe leuk ik de stiefkids ook vind want het gaat super tussen ons en ze dragen me op handen.
Maar goed, voordat we hier in een tweede topic over stiefmoeders verzanden, wil ik toch weer een beetje ontopic gaan
Fijn dat je het nog een keer doorgelezen hebt Treuzeltje. Het was niet mijn bedoeling over te komen als een harteloos kreng dat de kids wil weggummen!!!
maandag 19 februari 2007 om 20:50
Hey Christine,
Wat fijn dat het bij jouw wel oke gaat met de kinderen van je vriend, had ook anders gekund zoals dat het bij mijn en me vriend is.
Je mag best van geluk spreken dat je goed overweg kunt met de kinderen (en de kids met jouw) want meestal is een nieuwe vriendin van papa toch wel een struikelblok.
Wat fijn dat het bij jouw wel oke gaat met de kinderen van je vriend, had ook anders gekund zoals dat het bij mijn en me vriend is.
Je mag best van geluk spreken dat je goed overweg kunt met de kinderen (en de kids met jouw) want meestal is een nieuwe vriendin van papa toch wel een struikelblok.
maandag 19 februari 2007 om 21:09
Tja,
Leeftijd zit vooral in je hoof, en daarmee het verschil in leeftijd
ook. Wel kan ik me voorstellen dat je er anders tegenaan kijkt als er
ook een kinderwens meespeelt.
Ik ben nu 36 en de kinderen van mijn zus zijn 21, 18 en 15. Voor de
jongste ben ik echt een oom. Voor de andere twee ben ik eigenlijk wel
een "matti" (jaja, ik probeer een beetje met mijn tijd mee te gaan met
mijn nieuwe "patta's" die een hoop "doekoe" hebben gekost). In
liefdesrelaties ken dat ook zo zijn, maar je kunt er ook tegenaan lopen
dat vooral het verschil in denkwijze groot is.
Wat mij betreft is het een kwestie van aftasten. Als je een klik hebt,
dan hoeft een leeftijdsverschil geeen enkele rol te spelen, maar als de
klik uitlblijft, kan het wel een probleem vormen. In mijn visie gaat
het erom hoe dat gevoel is, en is dat belangrijker dan de koude cijfers.
Leeftijd zit vooral in je hoof, en daarmee het verschil in leeftijd
ook. Wel kan ik me voorstellen dat je er anders tegenaan kijkt als er
ook een kinderwens meespeelt.
Ik ben nu 36 en de kinderen van mijn zus zijn 21, 18 en 15. Voor de
jongste ben ik echt een oom. Voor de andere twee ben ik eigenlijk wel
een "matti" (jaja, ik probeer een beetje met mijn tijd mee te gaan met
mijn nieuwe "patta's" die een hoop "doekoe" hebben gekost). In
liefdesrelaties ken dat ook zo zijn, maar je kunt er ook tegenaan lopen
dat vooral het verschil in denkwijze groot is.
Wat mij betreft is het een kwestie van aftasten. Als je een klik hebt,
dan hoeft een leeftijdsverschil geeen enkele rol te spelen, maar als de
klik uitlblijft, kan het wel een probleem vormen. In mijn visie gaat
het erom hoe dat gevoel is, en is dat belangrijker dan de koude cijfers.
dinsdag 20 februari 2007 om 00:29
Hallo,
Ook hier heel voorzichtig een beginnend iets met een man die 13 jaar ouder is... En drie kinderen heeft. Hij is helemaal hoteldebotel op mij en ik moet toegeven dat ik, ondanks mijn reserves, toch een erg fijn gevoel bij hem begin te krijgen...
Had er nooit zo over nagedacht, maar het kan dus echt...
Fijn om jullie verhalen te lezen.
Paloma
Ook hier heel voorzichtig een beginnend iets met een man die 13 jaar ouder is... En drie kinderen heeft. Hij is helemaal hoteldebotel op mij en ik moet toegeven dat ik, ondanks mijn reserves, toch een erg fijn gevoel bij hem begin te krijgen...
Had er nooit zo over nagedacht, maar het kan dus echt...
Fijn om jullie verhalen te lezen.
Paloma
dinsdag 20 februari 2007 om 14:56
Ik heb sinds 4 maanden ook een relatie met een oudere man. We verschillen 19 jaar.
Veel bekijks in de omgeving van vrienden en familie natuurlijk..wel heel moeilijk maar als je echt voor elkaar gaat en elkaar steunt moet het helemaal goed komen...graag zou ik van jullie reacties willen lezen van meiden die ook verschillen met vriend in leeftijd. Hoe het verder met jullie is gegaan en of het goed is gekomen en of je het verschil echt merkt enzo...Thanks!!
Veel bekijks in de omgeving van vrienden en familie natuurlijk..wel heel moeilijk maar als je echt voor elkaar gaat en elkaar steunt moet het helemaal goed komen...graag zou ik van jullie reacties willen lezen van meiden die ook verschillen met vriend in leeftijd. Hoe het verder met jullie is gegaan en of het goed is gekomen en of je het verschil echt merkt enzo...Thanks!!
dinsdag 20 februari 2007 om 15:14
Ik merk het als ie het met mn vader over ouwe lullen bands en tv programma's heeft. En als ik ons op de foto zie dan steken we zo lekker tegen elkaar af. Ook heeft hij meer ervaring als het aankomt op hypotheken,belastingformulieren etc. (maar dat vind ik alleen maar weer handig).
Hij ziet zichzelf niet als iemand die de wijsheid in pacht heeft dus hij zit me niet ongevraagd van advies te voorzien zoals een vader bij een dochter wel heel erg kan doen. Daar ben ik wel blij mee want ik wil mn eigen ontwikkeling doormaken. Beetje bijsturing kan geen kwaad maar hij gaat mij niks verbieden ofzo omdat hij het 'beter weet'.
Tja verder... heb ik soms zoiets van wat heb je al veel gedaan... in 17 jaar extra past gewoon heel veel. Maar last heb ik daar niet van. Hij heeft ook een flink aantal jaren 'stil gestaan' dwz werken slapen huisje boompje beestje en hee alweer 2 jaar voorbij etc.
Hij ziet zichzelf niet als iemand die de wijsheid in pacht heeft dus hij zit me niet ongevraagd van advies te voorzien zoals een vader bij een dochter wel heel erg kan doen. Daar ben ik wel blij mee want ik wil mn eigen ontwikkeling doormaken. Beetje bijsturing kan geen kwaad maar hij gaat mij niks verbieden ofzo omdat hij het 'beter weet'.
Tja verder... heb ik soms zoiets van wat heb je al veel gedaan... in 17 jaar extra past gewoon heel veel. Maar last heb ik daar niet van. Hij heeft ook een flink aantal jaren 'stil gestaan' dwz werken slapen huisje boompje beestje en hee alweer 2 jaar voorbij etc.
dinsdag 20 februari 2007 om 15:40
Mijn vriend is 6 jaar ouder, niet echt heel veel dus. Heb echter wel een hoop vrienden die een oudere partner hebben (minimaal 10 jaar ouder bedoel ik dan). En bij de meeste gaat het goed, iedereen kan het ook altijd goed vinden met de partners. Age ain't nothing but a number is het cliché, en daar ben ik het helemaal mee eens. Het gaat erom hoe oud iemand in zijn (of haar) hoofd is, hoe hij zich gedraagt. Je zoekt iemand die qua karakter bij je past en als daar toevallig een wat hogere leeftijd aan vast zit, so be it.
Ik heb alleen een vriend die een vriendin kreeg van 10 jaar ouder, en sindsdien zien we hem nooit meer. Want zij vond dat wij haar niet accepteerden (nog voordat er een woord gewisseld was). Beetje apart dus om dat bij voorbaat al aan te nemen.
Ik heb alleen een vriend die een vriendin kreeg van 10 jaar ouder, en sindsdien zien we hem nooit meer. Want zij vond dat wij haar niet accepteerden (nog voordat er een woord gewisseld was). Beetje apart dus om dat bij voorbaat al aan te nemen.
dinsdag 20 februari 2007 om 15:53
Bedankt voor jullie reacties. Doet me wel goed om dit te lezen. Leeftijd id inderdaad ook maar een getal en het ligt er aan hoe je er zelf mee omgaat en hoe je er mee omgaat.
Je merkt wel een beetje aan de muziek die hij luistert en de vele dingen die hij al heeft gedaan enzo. Maar kan ook een hoop van hem leren. Hoe je in sommige situatie om kan gaan..kan soms nogal impulsief reageren en hij is dan heel nuchter in dingen en denkt wat verder na (over dingen waar ik op dat moment niet aan denk)
Reacties van familie en vrienden...tja...als ze het niet bevallen dan is dat hun probleem en als ze echte vrienden zijn dan komen ze daar ook wel over heen, net zoals familie, als ze zien dat je gelukkig bent dan komen ze daar wel over heen en zullen ze het vanzelf accepteren, zo niet...jammer dan..ja toch!!
Als je echt voor elkaar gaat en van elkaar houd dan komt alles goed. Mensen moeten niet zo moeilijk doen...
Je merkt wel een beetje aan de muziek die hij luistert en de vele dingen die hij al heeft gedaan enzo. Maar kan ook een hoop van hem leren. Hoe je in sommige situatie om kan gaan..kan soms nogal impulsief reageren en hij is dan heel nuchter in dingen en denkt wat verder na (over dingen waar ik op dat moment niet aan denk)
Reacties van familie en vrienden...tja...als ze het niet bevallen dan is dat hun probleem en als ze echte vrienden zijn dan komen ze daar ook wel over heen, net zoals familie, als ze zien dat je gelukkig bent dan komen ze daar wel over heen en zullen ze het vanzelf accepteren, zo niet...jammer dan..ja toch!!
Als je echt voor elkaar gaat en van elkaar houd dan komt alles goed. Mensen moeten niet zo moeilijk doen...
dinsdag 20 februari 2007 om 16:10
Mijn vriend is ook 10 jaar ouder. Als ik er achteraf op terug kijk heeft dat het wel moeilijker gemaakt. Ik was zo groen als gras op relatiegebied (wel vriendjes gehad, maar geen relaties om het zo maar te zeggen) en hij had met meer vrouwen sex gehad dan ik aan gewone vriendinnen had. En natuurlijk serieuze relaties... dat was af en toe wel auwch. Hij was veel meer ervaren op relatie en vriendschap gebied en had een veel ruimer denkbeeld. Ik was nog een beetje in het assenpoester verhaal verdiept. Maar... ik was en ben hopeloos verliefd op hem. Nu jaren verder zitten we op gelijk niveau en merk ik eigelijk niets meer van het leeftijdsverschil (behalve dat ik studeer en hij werkt).
Mijn ouders vonden het verschikkelijk, maar heb ze de tijd gegeven en toen ze hem leerde kennen heb ik daar geen slecht woord meer over gehoord. Vriendinnen heb ik er nooit iets over horen zeggen (tenminste, niet in mijn gezicht, maar gepraat wordt er toch wel) en mijn mannelijke vrienden die vonden het eigelijk niks. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik het stapleven eigelijk ook over geslagen heb. Zijn vrienden namen mij niet serieus, vooral de vrouwen niet en bij mijn vrienden paste hij ook niet echt. Ik zat op een gegeven moment liever bij hem op de bank dan met mijn vrienden in de kroeg.
Mijn ouders vonden het verschikkelijk, maar heb ze de tijd gegeven en toen ze hem leerde kennen heb ik daar geen slecht woord meer over gehoord. Vriendinnen heb ik er nooit iets over horen zeggen (tenminste, niet in mijn gezicht, maar gepraat wordt er toch wel) en mijn mannelijke vrienden die vonden het eigelijk niks. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik het stapleven eigelijk ook over geslagen heb. Zijn vrienden namen mij niet serieus, vooral de vrouwen niet en bij mijn vrienden paste hij ook niet echt. Ik zat op een gegeven moment liever bij hem op de bank dan met mijn vrienden in de kroeg.
dinsdag 20 februari 2007 om 16:13
Waarom Christine blijf jij toch zo op zoek naar bevestiging, dat een veel oudere partner goede toekomstperspectieven biedt?
Deze discussie is al meerdere malen door je gevoerd en iedere keer komt naar voren hoe sterk je zoekt naar bevestiging.
Je kent mijn verhaal, een tijd geleden wilde je nog msn-en over de problemen die ik kende in mijn (voorbije) relatie en de problemen die jij had. De problemen met de kinderen, de problemen met de exen en niet te vergeten je eigen problemen.
Hoe andere omgaan met hun partner is hun zaak, net zoals jouw relatie jouw zaak is. Het wel of niet slagen van je relatie is niet afhankelijk van de verhalen van anderen.
Zelf blijf ik vinden dat op jouw jonge leeftijd een dermate leeftijdsverschil te groot is, maar wanneer jij gelukkig bent, wie ben ik dan om iets te zeggen.
Ik blijf het wel verwonderlijk vinden, dat je maar blijft spitten in deze leeftijds'problematiek'. Want wanneer er geen probleem is, dan is er geen noodzaak om er over te praten toch?
Deze discussie is al meerdere malen door je gevoerd en iedere keer komt naar voren hoe sterk je zoekt naar bevestiging.
Je kent mijn verhaal, een tijd geleden wilde je nog msn-en over de problemen die ik kende in mijn (voorbije) relatie en de problemen die jij had. De problemen met de kinderen, de problemen met de exen en niet te vergeten je eigen problemen.
Hoe andere omgaan met hun partner is hun zaak, net zoals jouw relatie jouw zaak is. Het wel of niet slagen van je relatie is niet afhankelijk van de verhalen van anderen.
Zelf blijf ik vinden dat op jouw jonge leeftijd een dermate leeftijdsverschil te groot is, maar wanneer jij gelukkig bent, wie ben ik dan om iets te zeggen.
Ik blijf het wel verwonderlijk vinden, dat je maar blijft spitten in deze leeftijds'problematiek'. Want wanneer er geen probleem is, dan is er geen noodzaak om er over te praten toch?
dinsdag 20 februari 2007 om 16:36
quote:
Mijn vriend is ook 10 jaar ouder. Als ik er achteraf op terug kijk heeft dat het wel moeilijker gemaakt. Ik was zo groen als gras op relatiegebied (wel vriendjes gehad, maar geen relaties om het zo maar te zeggen) en hij had met meer vrouwen sex gehad dan ik aan gewone vriendinnen had. En natuurlijk serieuze relaties... dat was af en toe wel auwch. Hij was veel meer ervaren op relatie en vriendschap gebied en had een veel ruimer denkbeeld. Ik was nog een beetje in het assenpoester verhaal verdiept. Maar... ik was en ben hopeloos verliefd op hem. Nu jaren verder zitten we op gelijk niveau en merk ik eigelijk niets meer van het leeftijdsverschil (behalve dat ik studeer en hij werkt).
Mijn ex-man was ook 8 jaar ouder dan ik, ik was 18 toen ik hem leerde kennen en ook nog zo groen als gras en ik vond het ontzettend gaaf om een vriend te hebben die al wat ouder was, een baan en eigen huis had e.d. Ik was ook jong en vrijwel onervaren op relatiegebied en hij natuurlijk niet.
Ik kwam terecht in zijn vriendengroep waar nog oudere mensen in zaten en ik heb dat altijd als onprettig ervaren. Het was een hechte vriendengroep, al bevriend sinds lagere school/middelbare school toen ik bij wijze van spreken nog in de luiers lag
.
Er werd dan ook regelmatig gemijmerd over vroeger, vroegere vakanties, vriendinnetjes, muziek van die tijd e.d. Iets waar ik nooit over mee kon praten en dat was soms behoorlijk irritant.
Een leeftijdsverschil van 8 jaar is niet echt heel groot maar persoonlijk vond ik het toch niks voor mij. Vooral ook toen ik wat ouder was en wist wat ik wel en niet in mijn leven wilde, toen bleken we toch wel behoorlijk verschillend te zijn.
Hij had intussen de leeftijd bereikt om lekker thuis op de bank te hangen en te settlen met kids e.d. maar daar was ik nog lang niet aan toe, ik wilde reizen, de wereld zien, mensen ontmoeten e.d. en vandaar dat ik heb besloten om niet met deze man verder te gaan.
Ik ben nu al jaren gelukkig met een man die maar 4 jaar ouder is en waarmee ik toch beter op 1 lijn zit.
Voor mij dus liever geen groot leeftijdsverschil en ook geen man met kinderen
.
Mijn vriend is ook 10 jaar ouder. Als ik er achteraf op terug kijk heeft dat het wel moeilijker gemaakt. Ik was zo groen als gras op relatiegebied (wel vriendjes gehad, maar geen relaties om het zo maar te zeggen) en hij had met meer vrouwen sex gehad dan ik aan gewone vriendinnen had. En natuurlijk serieuze relaties... dat was af en toe wel auwch. Hij was veel meer ervaren op relatie en vriendschap gebied en had een veel ruimer denkbeeld. Ik was nog een beetje in het assenpoester verhaal verdiept. Maar... ik was en ben hopeloos verliefd op hem. Nu jaren verder zitten we op gelijk niveau en merk ik eigelijk niets meer van het leeftijdsverschil (behalve dat ik studeer en hij werkt).
Mijn ex-man was ook 8 jaar ouder dan ik, ik was 18 toen ik hem leerde kennen en ook nog zo groen als gras en ik vond het ontzettend gaaf om een vriend te hebben die al wat ouder was, een baan en eigen huis had e.d. Ik was ook jong en vrijwel onervaren op relatiegebied en hij natuurlijk niet.
Ik kwam terecht in zijn vriendengroep waar nog oudere mensen in zaten en ik heb dat altijd als onprettig ervaren. Het was een hechte vriendengroep, al bevriend sinds lagere school/middelbare school toen ik bij wijze van spreken nog in de luiers lag
.Er werd dan ook regelmatig gemijmerd over vroeger, vroegere vakanties, vriendinnetjes, muziek van die tijd e.d. Iets waar ik nooit over mee kon praten en dat was soms behoorlijk irritant.
Een leeftijdsverschil van 8 jaar is niet echt heel groot maar persoonlijk vond ik het toch niks voor mij. Vooral ook toen ik wat ouder was en wist wat ik wel en niet in mijn leven wilde, toen bleken we toch wel behoorlijk verschillend te zijn.
Hij had intussen de leeftijd bereikt om lekker thuis op de bank te hangen en te settlen met kids e.d. maar daar was ik nog lang niet aan toe, ik wilde reizen, de wereld zien, mensen ontmoeten e.d. en vandaar dat ik heb besloten om niet met deze man verder te gaan.
Ik ben nu al jaren gelukkig met een man die maar 4 jaar ouder is en waarmee ik toch beter op 1 lijn zit.
Voor mij dus liever geen groot leeftijdsverschil en ook geen man met kinderen
.
dinsdag 20 februari 2007 om 16:37
Ik vind wel dat 24 wel een heel jonge leeftijd is om te zeggen dat je nooit eigen kinderen zou willen. Ik heb dezelfde leeftijd en moet heel eerlijk zeggen, ik weet het gewoon nog niet, voor mijn vriend geld hetzelfde. Wat bij ons alleen wel verschilt is dat er nog geen keus gemaakt hoeft te worden, dat het iets voor later is. Bij jou staat het nu al vast dat je met deze man nooit een kind zal opvoeden.
Ik heb bij jullie verhaal een beetje het idee dat je vriend al een heel leven heeft opgebouwd en dat jij met het opbouwen nog moet beginnen. Natuurlijk doet dat niet minder aan jullie geluk samen, maar het lijkt me wel verdomde moeilijk. Ik vind het persoonlijk al best moeilijk zonder ex-vrouw en kinderen.
Ik heb bij jullie verhaal een beetje het idee dat je vriend al een heel leven heeft opgebouwd en dat jij met het opbouwen nog moet beginnen. Natuurlijk doet dat niet minder aan jullie geluk samen, maar het lijkt me wel verdomde moeilijk. Ik vind het persoonlijk al best moeilijk zonder ex-vrouw en kinderen.
dinsdag 20 februari 2007 om 17:55
Heb mijn/ons verhaal al vaker verteld op topics over leeftijdsverschil..
Ik ben 25, mijn vriend is 45. Hij is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen. Van beide kanten zal het voor de familie vast wel even moeilijk geweest zijn. Is nu (zijn bijna 2 jaar bij elkaar) in elk geval goed.
Hebben het in elk geval super samen en daar gaat het om! Mijn vriend heeft ook wel eens op een van de topics geschreven.. "kale baco".
Ik ben 25, mijn vriend is 45. Hij is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen. Van beide kanten zal het voor de familie vast wel even moeilijk geweest zijn. Is nu (zijn bijna 2 jaar bij elkaar) in elk geval goed.
Hebben het in elk geval super samen en daar gaat het om! Mijn vriend heeft ook wel eens op een van de topics geschreven.. "kale baco".
dinsdag 20 februari 2007 om 18:51
quote:
Waarom Christine blijf jij toch zo op zoek naar bevestiging, dat een veel oudere partner goede toekomstperspectieven biedt?
Deze discussie is al meerdere malen door je gevoerd en iedere keer komt naar voren hoe sterk je zoekt naar bevestiging.
Je kent mijn verhaal, een tijd geleden wilde je nog msn-en over de problemen die ik kende in mijn (voorbije) relatie en de problemen die jij had. De problemen met de kinderen, de problemen met de exen en niet te vergeten je eigen problemen.
Hoe andere omgaan met hun partner is hun zaak, net zoals jouw relatie jouw zaak is. Het wel of niet slagen van je relatie is niet afhankelijk van de verhalen van anderen.
Zelf blijf ik vinden dat op jouw jonge leeftijd een dermate leeftijdsverschil te groot is, maar wanneer jij gelukkig bent, wie ben ik dan om iets te zeggen.
Ik blijf het wel verwonderlijk vinden, dat je maar blijft spitten in deze leeftijds'problematiek'. Want wanneer er geen probleem is, dan is er geen noodzaak om er over te praten toch?
Ik zoek niet (meer) naar bevestiging. Ik heb een 'centraal topic' geopend en dit ook aan de viva angels voorgesteld. Dit omdat ik hier en daar op verschillende topics reageer met ongeveer dezelfde problematiek en vragen. Nu zit ik steeds te zoeken als een gek bij welk topic ik heb gereageerd. Het een heet 19 jaar verschil het ander 22 jaar verschil etc.
Meer een practisch oogpunt dus. Qua problemen met de kids enzo zijn we nu weer een paar maanden verder en alles loopt nu zoals het in mijn ogen hoort te lopen. Geen strubbelingen meer, we zijn aan elkaar gewend.. kortom ik ben zelf ook rustiger geworden.
Waarom Christine blijf jij toch zo op zoek naar bevestiging, dat een veel oudere partner goede toekomstperspectieven biedt?
Deze discussie is al meerdere malen door je gevoerd en iedere keer komt naar voren hoe sterk je zoekt naar bevestiging.
Je kent mijn verhaal, een tijd geleden wilde je nog msn-en over de problemen die ik kende in mijn (voorbije) relatie en de problemen die jij had. De problemen met de kinderen, de problemen met de exen en niet te vergeten je eigen problemen.
Hoe andere omgaan met hun partner is hun zaak, net zoals jouw relatie jouw zaak is. Het wel of niet slagen van je relatie is niet afhankelijk van de verhalen van anderen.
Zelf blijf ik vinden dat op jouw jonge leeftijd een dermate leeftijdsverschil te groot is, maar wanneer jij gelukkig bent, wie ben ik dan om iets te zeggen.
Ik blijf het wel verwonderlijk vinden, dat je maar blijft spitten in deze leeftijds'problematiek'. Want wanneer er geen probleem is, dan is er geen noodzaak om er over te praten toch?
Ik zoek niet (meer) naar bevestiging. Ik heb een 'centraal topic' geopend en dit ook aan de viva angels voorgesteld. Dit omdat ik hier en daar op verschillende topics reageer met ongeveer dezelfde problematiek en vragen. Nu zit ik steeds te zoeken als een gek bij welk topic ik heb gereageerd. Het een heet 19 jaar verschil het ander 22 jaar verschil etc.
Meer een practisch oogpunt dus. Qua problemen met de kids enzo zijn we nu weer een paar maanden verder en alles loopt nu zoals het in mijn ogen hoort te lopen. Geen strubbelingen meer, we zijn aan elkaar gewend.. kortom ik ben zelf ook rustiger geworden.
dinsdag 20 februari 2007 om 19:03
quote:
Ik vind wel dat 24 wel een heel jonge leeftijd is om te zeggen dat je nooit eigen kinderen zou willen. Ik heb dezelfde leeftijd en moet heel eerlijk zeggen, ik weet het gewoon nog niet, voor mijn vriend geld hetzelfde. Wat bij ons alleen wel verschilt is dat er nog geen keus gemaakt hoeft te worden, dat het iets voor later is. Bij jou staat het nu al vast dat je met deze man nooit een kind zal opvoeden.
Ik heb bij jullie verhaal een beetje het idee dat je vriend al een heel leven heeft opgebouwd en dat jij met het opbouwen nog moet beginnen. Natuurlijk doet dat niet minder aan jullie geluk samen, maar het lijkt me wel verdomde moeilijk. Ik vind het persoonlijk al best moeilijk zonder ex-vrouw en kinderen.
Mijn vriend heeft een leven opgebouwd in de zin dat hij kids heeft en een vaste baan. Maar dit huis hebben we samen ingericht, de plannen die we maken maken we samen en de kinderen zijn er nou eenmaal die kun je zoals in een andere reactie al ter sprake kwam niet zomaar weggummen. En dat willen we ook helemaal niet.
Ik ben 24 en ik ben nog aan het opbouwen ja. Klopt helemaal. Een vriendin van mij heeft het andersom. Schelen niet veel in leeftijd een jaartje geloof ik maar zij werkt al en haar vriend studeert. Zou je ook zeggen dat het andere levensfase is maar dat gaat prima.
Dit is niet een topic om mijn relatie weer ter discussie te gaan stellen. Niet dat ik geen kritiek wil horen ofzo, maar als ik nou weet dat hier alles goed gaat en dat we het leuk hebben...dan is het toch goed?
Ik weet zeker dat ik geen kinderen wil. Ik heb mijn toekomst plannen en daar passen geen eigen kinderen in. Ik heb ook vanaf de zijlijn gezien hoe vaak relaties op de klippen lopen door de komst van kinderen... en ik vind dat twee partners voor de volle 20000 procent achter een kinderwens moeten staan anders werkt het niet. Ik studeer nog, ben bezig met opstarten van een eigen bedrijfje, ik wil als ik straks werk heb een paard... en ik heb nooit wat met kinderen gehad.
Ik vind de kinderen van mijn vriend écht heel leuk hoor, daar niet van. Maar ik ben ook blij dat ik niet zelf de verantwoordelijkheid er voor heb zoals een biologische ouder. Ik kan me nogal snel druk over dingen maken. Als ik al zie hoe ik kan stressen als mijn kat zich niet lekker voelt... ja het is gewoon niet uit te leggen... doordat ik nu met mijn stiefkids omga merk ik dat ik het dus op zich wel leuk vind, maar dat ik mijn rust ook leuk vind. Ik heb gewoon geen kinderwens! Klaar! En daar ga ik ook verder geen verantwoordelijkheid voor afleggen. Er zijn meisjes die vanaf hun kleutertijd al roepen wél moeder te willen worden. Daar hoor je ook niemand over...
Ik ben een vrouw die aan brommers en computers sleutelt en aan dat getut met baby s geen hol aan vind. Laatst zat ik voor een onderzoek bij de gyneacoloog en ik kreeg het spaans benauwd van al die happy zwangere vrouwen om me heen. Ik dacht echt van NEE dit wil ik niet.
Ik vind wel dat 24 wel een heel jonge leeftijd is om te zeggen dat je nooit eigen kinderen zou willen. Ik heb dezelfde leeftijd en moet heel eerlijk zeggen, ik weet het gewoon nog niet, voor mijn vriend geld hetzelfde. Wat bij ons alleen wel verschilt is dat er nog geen keus gemaakt hoeft te worden, dat het iets voor later is. Bij jou staat het nu al vast dat je met deze man nooit een kind zal opvoeden.
Ik heb bij jullie verhaal een beetje het idee dat je vriend al een heel leven heeft opgebouwd en dat jij met het opbouwen nog moet beginnen. Natuurlijk doet dat niet minder aan jullie geluk samen, maar het lijkt me wel verdomde moeilijk. Ik vind het persoonlijk al best moeilijk zonder ex-vrouw en kinderen.
Mijn vriend heeft een leven opgebouwd in de zin dat hij kids heeft en een vaste baan. Maar dit huis hebben we samen ingericht, de plannen die we maken maken we samen en de kinderen zijn er nou eenmaal die kun je zoals in een andere reactie al ter sprake kwam niet zomaar weggummen. En dat willen we ook helemaal niet.
Ik ben 24 en ik ben nog aan het opbouwen ja. Klopt helemaal. Een vriendin van mij heeft het andersom. Schelen niet veel in leeftijd een jaartje geloof ik maar zij werkt al en haar vriend studeert. Zou je ook zeggen dat het andere levensfase is maar dat gaat prima.
Dit is niet een topic om mijn relatie weer ter discussie te gaan stellen. Niet dat ik geen kritiek wil horen ofzo, maar als ik nou weet dat hier alles goed gaat en dat we het leuk hebben...dan is het toch goed?
Ik weet zeker dat ik geen kinderen wil. Ik heb mijn toekomst plannen en daar passen geen eigen kinderen in. Ik heb ook vanaf de zijlijn gezien hoe vaak relaties op de klippen lopen door de komst van kinderen... en ik vind dat twee partners voor de volle 20000 procent achter een kinderwens moeten staan anders werkt het niet. Ik studeer nog, ben bezig met opstarten van een eigen bedrijfje, ik wil als ik straks werk heb een paard... en ik heb nooit wat met kinderen gehad.
Ik vind de kinderen van mijn vriend écht heel leuk hoor, daar niet van. Maar ik ben ook blij dat ik niet zelf de verantwoordelijkheid er voor heb zoals een biologische ouder. Ik kan me nogal snel druk over dingen maken. Als ik al zie hoe ik kan stressen als mijn kat zich niet lekker voelt... ja het is gewoon niet uit te leggen... doordat ik nu met mijn stiefkids omga merk ik dat ik het dus op zich wel leuk vind, maar dat ik mijn rust ook leuk vind. Ik heb gewoon geen kinderwens! Klaar! En daar ga ik ook verder geen verantwoordelijkheid voor afleggen. Er zijn meisjes die vanaf hun kleutertijd al roepen wél moeder te willen worden. Daar hoor je ook niemand over...
Ik ben een vrouw die aan brommers en computers sleutelt en aan dat getut met baby s geen hol aan vind. Laatst zat ik voor een onderzoek bij de gyneacoloog en ik kreeg het spaans benauwd van al die happy zwangere vrouwen om me heen. Ik dacht echt van NEE dit wil ik niet.
dinsdag 20 februari 2007 om 22:43
Ik heb mijn hele leven geroepen wel kinderen te willen, en wel zo vroeg mogelijk, ergens rond mijn 22ste zei ik altijd (ook toen ik mijn huidige vriend ontmoette, die daar haast een hartverzakking van kreeg). Tot ik 22 was... en ik de kriebels kreeg van het idee kinderen... en nu, nu weet ik het niet. En dat heeft niets met mijn vriend noch met zijn leeftijd te maken...
Het enige probleem wat leeftijdsverschil in dit verhaal toe te voegen heeft.. is dat je gewoon weg de optie niet meer hebt, en dat lijkt mij soms best ff moeilijk, ondanks dat je dolgelukkig met hem bent.
Het enige probleem wat leeftijdsverschil in dit verhaal toe te voegen heeft.. is dat je gewoon weg de optie niet meer hebt, en dat lijkt mij soms best ff moeilijk, ondanks dat je dolgelukkig met hem bent.
vrijdag 23 februari 2007 om 18:25
Thanks tante Sjaan om me de weg naar dit topic te tonen 
Ik ben een meid van bijna 21. Mijn vriend is er bijna 36. Wij zijn bijna een jaar samen en het gaat goed... (buiten bepaalde dingen, meer daarover bij Long Distance, Vrouw met Marokkaanse Partner)... Tussen ons valt het leeftijdsverschil niet echt op. We hebben beiden al "geleefd", weliswaar op verschillende wijze, maar we hebben beiden al het een en ander meegemaakt. Ook op foto's enzo valt het niet ontzettend op. OK, je ziet wel dat hij geen snotneus meer is, maar 't valt niet zoooooooo op... Wij delen ook vaak dezelfde visie op de dingen, dezelfde smaak voor muziek, etc... Het enige waar ik soms mee zit... Ik ben zo bang dat hij sterft voor mij... Het klinkt misschien belachelijk, maar ik had het er met hem ook al over... Dan zei hij: "Ja tuurlij kwil ik als eerste sterven, want hoe moet ik anders verder zonder jou." En daar denk ik ook wel aan... Volgens mij het enige nadeel aan ons leeftijdsverschil.
Ik ben een meid van bijna 21. Mijn vriend is er bijna 36. Wij zijn bijna een jaar samen en het gaat goed... (buiten bepaalde dingen, meer daarover bij Long Distance, Vrouw met Marokkaanse Partner)... Tussen ons valt het leeftijdsverschil niet echt op. We hebben beiden al "geleefd", weliswaar op verschillende wijze, maar we hebben beiden al het een en ander meegemaakt. Ook op foto's enzo valt het niet ontzettend op. OK, je ziet wel dat hij geen snotneus meer is, maar 't valt niet zoooooooo op... Wij delen ook vaak dezelfde visie op de dingen, dezelfde smaak voor muziek, etc... Het enige waar ik soms mee zit... Ik ben zo bang dat hij sterft voor mij... Het klinkt misschien belachelijk, maar ik had het er met hem ook al over... Dan zei hij: "Ja tuurlij kwil ik als eerste sterven, want hoe moet ik anders verder zonder jou." En daar denk ik ook wel aan... Volgens mij het enige nadeel aan ons leeftijdsverschil.
vrijdag 23 februari 2007 om 19:05
Beste mensen
Ook ik heb een relatie met een groot leeftijdsverschil, maar dan....de andere kant op.
Ik heb een vriendje van 24 jaar, en ben zelf 30+....:o
Ik zeg vaak vriedJE, omdat ik hem af en toe nog zo'n ( schattig) jochie vind.
Ik merk bij mezelf dat ik er moeite mee heb. Het is allemaal begonnen als SV, maar ik merke dat het gaandeweg, we zijn nu een maand of 4 verder, dat alles toch wat meer inhoud begon te krijgen. (wel heel langzaam maar toch)..
Ik zelf merk dat ik nu enigszins struikel over het verschil in leeftijd. Op zich eigenlijk best raar, bij oudere mannen lijkt dit niet te spelen.
Is hier misschien iemand die een frisse kijk op de zaak heeft? Want inderdaad, ik zeg vaak tegen mezelf: leeftijd is maar een getal. Ik lees dat hier ook telkens....ik wilde dat ik me er niet door liet leiden..:?
Ook ik heb een relatie met een groot leeftijdsverschil, maar dan....de andere kant op.
Ik heb een vriendje van 24 jaar, en ben zelf 30+....:o
Ik zeg vaak vriedJE, omdat ik hem af en toe nog zo'n ( schattig) jochie vind.
Ik merk bij mezelf dat ik er moeite mee heb. Het is allemaal begonnen als SV, maar ik merke dat het gaandeweg, we zijn nu een maand of 4 verder, dat alles toch wat meer inhoud begon te krijgen. (wel heel langzaam maar toch)..
Ik zelf merk dat ik nu enigszins struikel over het verschil in leeftijd. Op zich eigenlijk best raar, bij oudere mannen lijkt dit niet te spelen.
Is hier misschien iemand die een frisse kijk op de zaak heeft? Want inderdaad, ik zeg vaak tegen mezelf: leeftijd is maar een getal. Ik lees dat hier ook telkens....ik wilde dat ik me er niet door liet leiden..:?
vrijdag 23 februari 2007 om 19:55
quote:
Beste mensen
Ook ik heb een relatie met een groot leeftijdsverschil, maar dan....de andere kant op.
Ik heb een vriendje van 24 jaar, en ben zelf 30+....:o
Ik zeg vaak vriedJE, omdat ik hem af en toe nog zo'n ( schattig) jochie vind.
Ik merk bij mezelf dat ik er moeite mee heb. Het is allemaal begonnen als SV, maar ik merke dat het gaandeweg, we zijn nu een maand of 4 verder, dat alles toch wat meer inhoud begon te krijgen. (wel heel langzaam maar toch)..
Ik zelf merk dat ik nu enigszins struikel over het verschil in leeftijd. Op zich eigenlijk best raar, bij oudere mannen lijkt dit niet te spelen.
Is hier misschien iemand die een frisse kijk op de zaak heeft? Want inderdaad, ik zeg vaak tegen mezelf: leeftijd is maar een getal. Ik lees dat hier ook telkens....ik wilde dat ik me er niet door liet leiden..:?
Ik ben 38, mijn man 28. We zijn nu bijna een jaar getrouwd en 6,5 jaar bij elkaar. Nog steeds heel blij met elkaar, we groeien nog steeds naar elkaar toe. Mijn schoonmoeder is 11 jaar ouder dan ik, zijn oma is jonger dan mijn moeder. Iedereen had er in het begin moeite mee, behalve wij. Wel hadden we in het begin een licht gevoel van onbehagen als mensen ons vroegen hoeveel jaar we scheelden, maar dat gevoel slijt!
Ik zag pas geleden foto's terug van onze begintijd, en mijn hemel, wat had hij nog een blotebillengezicht toen! Tegelijkertijd besefte ik me dat me dat toen helemaal niet is opgevallen....liefde maakt echt blind dus.
En tja, dat leeftijdsverschil....wat is er nou precies zo interessant aan? Hij was op zijn 22e volwassener dan ik op mijn 32e. Hij was behoorlijk vroegrijp en op een normale manier opgevoed tussen liefhebbende ouders. Ik heb van hem in de afgelopen 6,5 jaar meer geleerd dan in mijn 22 jaar thuis bij mijn 'ouders', dus mijn man is heeeeeeel waardevol voor mij! Ik kan niet anders zeggen dan dat ik vreselijk veel van hem hou en dat dat wederzijds is, en iedereen die ons kent, ziet dat aan ons.
Weet je Zamirah, ik heb me nooit laten leiden door wat een ander misschien wel van ons zou denken. Wat een ander denkt moet een ander weten, daar moeten ze mij niet mee lastig vallen. Het ging mij bovenal om ons gevoel voor elkaar. Maar als jij je onbehaaglijk voelt over het leeftijdsverschil is dat een ander chapiter. En misschien ligt het niet eens aan de leeftijd, maar aan bepaalde dingen in zijn gedrag? Kun je eens wat meer vertellen over wat je nou precies stoort?
Beste mensen
Ook ik heb een relatie met een groot leeftijdsverschil, maar dan....de andere kant op.
Ik heb een vriendje van 24 jaar, en ben zelf 30+....:o
Ik zeg vaak vriedJE, omdat ik hem af en toe nog zo'n ( schattig) jochie vind.
Ik merk bij mezelf dat ik er moeite mee heb. Het is allemaal begonnen als SV, maar ik merke dat het gaandeweg, we zijn nu een maand of 4 verder, dat alles toch wat meer inhoud begon te krijgen. (wel heel langzaam maar toch)..
Ik zelf merk dat ik nu enigszins struikel over het verschil in leeftijd. Op zich eigenlijk best raar, bij oudere mannen lijkt dit niet te spelen.
Is hier misschien iemand die een frisse kijk op de zaak heeft? Want inderdaad, ik zeg vaak tegen mezelf: leeftijd is maar een getal. Ik lees dat hier ook telkens....ik wilde dat ik me er niet door liet leiden..:?
Ik ben 38, mijn man 28. We zijn nu bijna een jaar getrouwd en 6,5 jaar bij elkaar. Nog steeds heel blij met elkaar, we groeien nog steeds naar elkaar toe. Mijn schoonmoeder is 11 jaar ouder dan ik, zijn oma is jonger dan mijn moeder. Iedereen had er in het begin moeite mee, behalve wij. Wel hadden we in het begin een licht gevoel van onbehagen als mensen ons vroegen hoeveel jaar we scheelden, maar dat gevoel slijt!
Ik zag pas geleden foto's terug van onze begintijd, en mijn hemel, wat had hij nog een blotebillengezicht toen! Tegelijkertijd besefte ik me dat me dat toen helemaal niet is opgevallen....liefde maakt echt blind dus.
En tja, dat leeftijdsverschil....wat is er nou precies zo interessant aan? Hij was op zijn 22e volwassener dan ik op mijn 32e. Hij was behoorlijk vroegrijp en op een normale manier opgevoed tussen liefhebbende ouders. Ik heb van hem in de afgelopen 6,5 jaar meer geleerd dan in mijn 22 jaar thuis bij mijn 'ouders', dus mijn man is heeeeeeel waardevol voor mij! Ik kan niet anders zeggen dan dat ik vreselijk veel van hem hou en dat dat wederzijds is, en iedereen die ons kent, ziet dat aan ons.
Weet je Zamirah, ik heb me nooit laten leiden door wat een ander misschien wel van ons zou denken. Wat een ander denkt moet een ander weten, daar moeten ze mij niet mee lastig vallen. Het ging mij bovenal om ons gevoel voor elkaar. Maar als jij je onbehaaglijk voelt over het leeftijdsverschil is dat een ander chapiter. En misschien ligt het niet eens aan de leeftijd, maar aan bepaalde dingen in zijn gedrag? Kun je eens wat meer vertellen over wat je nou precies stoort?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 23 februari 2007 om 20:05
Mm...moeilijke vraag.
Ik heb toch het idee dat het het verschil in leeftijd is. Ik vind hem redelijk volwassen, maar soms ook niet. Als ik van hem hoor dat hij gaat gamen met vrienden denk ik...:omaar heeft zoiets eigelijk wel met leeftijd te maken?
Ik vind hem in bepaalde opzichten volwassener dan ik, hetzelfde wat jij noemt over jouw relatie..
Ik denk dat het vooral in mijn hoofd zit. Hij zegt weleens dat hij veel meer valt op oudere, volwassener dames dan die van zijn eigen leeftijd..
Ik weet het gewoon nog niet helemaal. Ach, misschien moet ik maar gewoon vooral genieten van hem.
Ik heb toch het idee dat het het verschil in leeftijd is. Ik vind hem redelijk volwassen, maar soms ook niet. Als ik van hem hoor dat hij gaat gamen met vrienden denk ik...:omaar heeft zoiets eigelijk wel met leeftijd te maken?
Ik vind hem in bepaalde opzichten volwassener dan ik, hetzelfde wat jij noemt over jouw relatie..
Ik denk dat het vooral in mijn hoofd zit. Hij zegt weleens dat hij veel meer valt op oudere, volwassener dames dan die van zijn eigen leeftijd..
Ik weet het gewoon nog niet helemaal. Ach, misschien moet ik maar gewoon vooral genieten van hem.
zaterdag 24 februari 2007 om 00:46
Zamirah,
Vertrouw in de relatie die je nu hebt,als jouw vriend zegt dat hij op oudere vrouwen valt geloof hem dan maar:),mijn vriend is nog jonger dan mij dan die van jou is met jou maar ook hij valt op oudere vrouwen,ik heb hem net zo min hoeven verleiden als jij je vriend hebt verleid,sterker nog die van mij heb ik door het chatten leren kennen alweer 8jaar geleden, terwijl ik een opleiding in de beveiliging deed,zag ik genoeg jonge gasten aan de kant staan in de ROC in Rotjeknor die naar me stonden te kijken en ik dacht van: ja daaaaaaaaag wat moet ik met zo'n knul,ik was 34 had 2 kids die tegen het randje van de pubertijd aanzaten, was inmiddels 6jaar gescheiden had geen behoefte aan welke vent dan ook (waar ik ook wel gegronde redenen voor had) en ik zat door een vriendin van mij op een gegeven moment bij de chatsite Dolfijn een onderdeel van ilse met een vaste groep mensen te kletsen en te dollen,mijn vriend en nog een knul vonden mij erg leuk,en op een gegeven moment is dat contact zowel met mijn vriend als met die andere knul verder opgebouwd,ze dachten allebij dat ik een jaar of 19 was, en nee ik heb me niet anders voor gedaan dan ik was
we begonnen ook privee te chatten en die ene knul had een vriendin en sja mijn vriend was vrij en dat is steeds verder gegaan, die knul met vriendin heb ik met raad bijgestaan als hij en zijn vriendin problemen hadden, sterker nog zijn vriendin en ik hebben nog steeds regelmatig telefonisch contact,en mijn vriend en ik zijn op een gegeven moment op icq gaan zitten kletsen (hetzelfde als nu msn is),in mijn profiel stond gewoon mijn leeftijd,en toen hij dat las was het: ik moet je iets vertellen en ik durf het niet ik dacht jeeeeeee nee he,dus ik zeg zo o nu durf ik dus niet meer te zeggen hoe oud ik ben en te vragen hoe oud jij bent en toen was het antwoor"d: als ik het je vertel dan wil je me niet meer,dus ik zeg zo: kom op vertel het nu maar dan zijn we ervanaf zegt ie 18 ik schrok me rot,ik had hem een stuk ouder ingeschat,qua taalgebruik,qua denkwijze enzv,maar ja toen ik het las waren we wel al wat maanden verder dus ik zei zo: we zien wel waar het schip strand omdat we toen toch wel gevoellens voor elkaar hadden,maar ik dacht toen ach als hij 18 is dan zal het wel zo afgelopen zijn, nou niets is minder waar,we hebben ruim een jaar telefonisch,via de reguliere post,mail en icq dagelijks contact gehad voor we elkaar voor het eerst zagen,ik had zelf trouwens wel een geheim voor hem,ik had tijdens het chatten gemerkt dat er een bepaald figuur kids wel errug leuk vond en mij ook,maar de manier waarop hij steeds kinderen zat op te hemelen bezorgde me koude rillingen waardoor ik uit bescherming van mijn kids,tegen verder niemand op die chat had verteld over mijn dochters dus ook niet tegen hem,sja en toen kwam de dag dat hij kwam, mijn dochters waren die dag bij hun vader,ik wist alleen wel toen zeker dat hij echt voor mij kwam en niet omdat ik kids had,zoals veel pedo's op alleenstaande moeders afgaan,dus toen hij een uurtje bij mij thuis was heb ik hem eerlijk verteld dat ik 2 kinderen had /heb even schrok hij aangezien hij zelf geen kinderen wilde hebben, maar begreep mijn beweegredenen om het te verzwijgen wel gelukkig,inmiddels wonen wij alweer ruim 7jaar gelukkig samen en nee hij wil echt geen jongere strakere vrouw, hij wil mij om wie ik ben,hij houd van mij en is vaak een stuk ouder dan ik ben:)
Vertrouw in de relatie die je nu hebt,als jouw vriend zegt dat hij op oudere vrouwen valt geloof hem dan maar:),mijn vriend is nog jonger dan mij dan die van jou is met jou maar ook hij valt op oudere vrouwen,ik heb hem net zo min hoeven verleiden als jij je vriend hebt verleid,sterker nog die van mij heb ik door het chatten leren kennen alweer 8jaar geleden, terwijl ik een opleiding in de beveiliging deed,zag ik genoeg jonge gasten aan de kant staan in de ROC in Rotjeknor die naar me stonden te kijken en ik dacht van: ja daaaaaaaaag wat moet ik met zo'n knul,ik was 34 had 2 kids die tegen het randje van de pubertijd aanzaten, was inmiddels 6jaar gescheiden had geen behoefte aan welke vent dan ook (waar ik ook wel gegronde redenen voor had) en ik zat door een vriendin van mij op een gegeven moment bij de chatsite Dolfijn een onderdeel van ilse met een vaste groep mensen te kletsen en te dollen,mijn vriend en nog een knul vonden mij erg leuk,en op een gegeven moment is dat contact zowel met mijn vriend als met die andere knul verder opgebouwd,ze dachten allebij dat ik een jaar of 19 was, en nee ik heb me niet anders voor gedaan dan ik was
we begonnen ook privee te chatten en die ene knul had een vriendin en sja mijn vriend was vrij en dat is steeds verder gegaan, die knul met vriendin heb ik met raad bijgestaan als hij en zijn vriendin problemen hadden, sterker nog zijn vriendin en ik hebben nog steeds regelmatig telefonisch contact,en mijn vriend en ik zijn op een gegeven moment op icq gaan zitten kletsen (hetzelfde als nu msn is),in mijn profiel stond gewoon mijn leeftijd,en toen hij dat las was het: ik moet je iets vertellen en ik durf het niet ik dacht jeeeeeee nee he,dus ik zeg zo o nu durf ik dus niet meer te zeggen hoe oud ik ben en te vragen hoe oud jij bent en toen was het antwoor"d: als ik het je vertel dan wil je me niet meer,dus ik zeg zo: kom op vertel het nu maar dan zijn we ervanaf zegt ie 18 ik schrok me rot,ik had hem een stuk ouder ingeschat,qua taalgebruik,qua denkwijze enzv,maar ja toen ik het las waren we wel al wat maanden verder dus ik zei zo: we zien wel waar het schip strand omdat we toen toch wel gevoellens voor elkaar hadden,maar ik dacht toen ach als hij 18 is dan zal het wel zo afgelopen zijn, nou niets is minder waar,we hebben ruim een jaar telefonisch,via de reguliere post,mail en icq dagelijks contact gehad voor we elkaar voor het eerst zagen,ik had zelf trouwens wel een geheim voor hem,ik had tijdens het chatten gemerkt dat er een bepaald figuur kids wel errug leuk vond en mij ook,maar de manier waarop hij steeds kinderen zat op te hemelen bezorgde me koude rillingen waardoor ik uit bescherming van mijn kids,tegen verder niemand op die chat had verteld over mijn dochters dus ook niet tegen hem,sja en toen kwam de dag dat hij kwam, mijn dochters waren die dag bij hun vader,ik wist alleen wel toen zeker dat hij echt voor mij kwam en niet omdat ik kids had,zoals veel pedo's op alleenstaande moeders afgaan,dus toen hij een uurtje bij mij thuis was heb ik hem eerlijk verteld dat ik 2 kinderen had /heb even schrok hij aangezien hij zelf geen kinderen wilde hebben, maar begreep mijn beweegredenen om het te verzwijgen wel gelukkig,inmiddels wonen wij alweer ruim 7jaar gelukkig samen en nee hij wil echt geen jongere strakere vrouw, hij wil mij om wie ik ben,hij houd van mij en is vaak een stuk ouder dan ik ben:)
