Relaties
alle pijlers
Het moet er gewoon even uit..
dinsdag 27 maart 2018 om 20:54
Hallo allemaal,
Zoals de titel het al zegt; het moet er gewoon even uit..
Ik ben een 30-jarige vrouw en inmiddels alweer 12 jaar samen met mijn partner. Wij hebben elkaar tijdens een vakantie ontmoet en zijn sindsdien eigenlijk onafscheidelijk.
In het begin was het, zoals gewoonlijk als je smoorverliefd op elkaar bent, fantastisch. Ik had me nog nooit zo geliefd gevoelt en begon al vrij snel te denken dat dit weleens de ware zou kunnen zijn..
En dan gaat de glans eraf, rol je van de ene in de andere ruzie die (naar mijn mening) vaak erg overtrokken zijn. Ik kan werkelijk niets goed doen in zijn ogen en dat word ook goed duidelijk gemaakt. Van scheldpartijen is hij ook niet vies.
In het begin ging ik vaak tegen hem in en stonden we uiteindelijk ordinair te schreeuwen tegen elkaar en waren we het punt waar het in eerste instantie om draaide allang voorbij en waren we voornamelijk beschuldigingen naar elkaar aan het gooien (jij doet dit, jij moet eens wat vaker.., jij doet nooit..) heel slecht, ik weet het. Maar ik kon mij op zulke momenten ook niet meer beheersen en er zijn tijden geweest dat we úren aan het bakkeleien waren.
Tegenwoordig geef ik hem vaak maar gelijk,omdat ik gewoon geen zin meer heb in al het gedoe om het probleem heen. Zoals ik al aangaf ben ik altijd het probleem, ik doe iets fout, zie hem niet staan, heb meer aandacht voor andere dingen (werk, huishouden en tv) dan voor hem. Terwijl in mijn ogen hij zichzelf totaal afsluit (door bijvoorbeeld te gaan computeren) en mij daarmee afstoot.
Ik weet af en toe ook niet meer waar ik moet beginnen. Ik kan denken dat het goed gaat, terwijl hij zich dan dagen op zit te vreten over bepaalde dingen en dan barst (voor mij) ineens de bom. Ik word er zo langzamerhand gek van. Ik hou nog steeds wel van hem maar we lijken het slechtste in elkaar naar boven te halen..
Zoals de titel het al zegt; het moet er gewoon even uit..
Ik ben een 30-jarige vrouw en inmiddels alweer 12 jaar samen met mijn partner. Wij hebben elkaar tijdens een vakantie ontmoet en zijn sindsdien eigenlijk onafscheidelijk.
In het begin was het, zoals gewoonlijk als je smoorverliefd op elkaar bent, fantastisch. Ik had me nog nooit zo geliefd gevoelt en begon al vrij snel te denken dat dit weleens de ware zou kunnen zijn..
En dan gaat de glans eraf, rol je van de ene in de andere ruzie die (naar mijn mening) vaak erg overtrokken zijn. Ik kan werkelijk niets goed doen in zijn ogen en dat word ook goed duidelijk gemaakt. Van scheldpartijen is hij ook niet vies.
In het begin ging ik vaak tegen hem in en stonden we uiteindelijk ordinair te schreeuwen tegen elkaar en waren we het punt waar het in eerste instantie om draaide allang voorbij en waren we voornamelijk beschuldigingen naar elkaar aan het gooien (jij doet dit, jij moet eens wat vaker.., jij doet nooit..) heel slecht, ik weet het. Maar ik kon mij op zulke momenten ook niet meer beheersen en er zijn tijden geweest dat we úren aan het bakkeleien waren.
Tegenwoordig geef ik hem vaak maar gelijk,omdat ik gewoon geen zin meer heb in al het gedoe om het probleem heen. Zoals ik al aangaf ben ik altijd het probleem, ik doe iets fout, zie hem niet staan, heb meer aandacht voor andere dingen (werk, huishouden en tv) dan voor hem. Terwijl in mijn ogen hij zichzelf totaal afsluit (door bijvoorbeeld te gaan computeren) en mij daarmee afstoot.
Ik weet af en toe ook niet meer waar ik moet beginnen. Ik kan denken dat het goed gaat, terwijl hij zich dan dagen op zit te vreten over bepaalde dingen en dan barst (voor mij) ineens de bom. Ik word er zo langzamerhand gek van. Ik hou nog steeds wel van hem maar we lijken het slechtste in elkaar naar boven te halen..
vrijdag 30 maart 2018 om 10:02
Je schrijft dit alsof dat normaal is, het bij iedereen zo gaat, van een relatie altijd de glas af gaat na verloop van tijd.
Volgens mij is dat niet zo. De heftige verliefdheid wordt misschien minder, maar daar komt iets (zo mogelijk nog glanzender) voor terug als het goed is...