Relaties
alle pijlers
Hoe breek je je eigen hart?
vrijdag 22 juli 2011 om 16:15
Oke.. ik val maar gewoon met de deur in huis. Ik reageer snel en kan nog weleens van gedachten veranderen, en hou van leuke dingen doen, tenzij ik moe ben dan wil ik ook echt niets.
Ik kan zeuren, maar over het algemeen sta ik wel pro actief in het leven. Hoewel dat niet betekend dat ik niet lui ben.. Ik ben direct en analytisch maar niet zo scheel dat ik niet zie dat gedrag ook met omgevingsfactoren te maken heeft.
Oftwel, ik ben een ietwat dynamisch persoon, maar wel lief, en over het algemeen best gezellig.
Tot dusver.
Ik ben nu met iemand, het is even uit geweest en dat kwam erop neer omdat ik te wisselvalling in negatieve zin zou zijn.
Qua emoties en buien.
Daarbij negerend dat naar een nieuw land trekken best ingrijpend is en ik een heimwee voelde die me enorm bij de kladden greep.
Toch heb ik daarna nog gevochten voor hem, om terug samen te komen, ondanks dat ik voelde dat mijn emoties minder zwaar leken te tellen dan de zijne. Of misschien weegt voor hem zijn verstand gewoon zwaarder dan alles wat anders is..
Hij was tenslotte gekwetst door mijn emotionele uitvallen.
Die konden variëren van huilen tot boos doen en dan weer opnieuw proberen er wat van te maken tot hetzelfde zich herhaalde. Daar voelde ik me enorm lullig onder want zo wilde ik helemaal niet doen. maar het overweldigde me steeds zo.
Ik heb me suf geanalyseerd waarom ik me nou zo gedroeg en heb de schuld uiteindelijk volledig bij mezelf gelegd om verder te kunnen met hem. Want het was tenslotte mijn gedrag wat de breuk veroorzaakte. En ik wilde er de verantwoording dan wel voor nemen. En ok, dat was dat. Al knaagde het wel een beetje aan me dat hij er zo weinig van begreep.
Nu is het een maandje weer aan en ik was dolblij!!
Ik merk dat ik wel van hem hou, maar me ook te vaak aan hem stoor.
En vraag me af wat ik hieraan moet doen..
Hij is in mijn ogen namelijk helemaal niet zo leuk meer.
Ik vind hem vaak negatief, of gewoon blind voor mijn insteek, het komt erop neer, dat ik me vaak onbegrepen en ook wel beoordeeld door hem voel.
Het zit m in de manier waarop hij dingen ziet en brengt.
een heel simpel voorbeeld dat eigenlijk alles zegt is;
Als ik aangeef dat ik een weekendje thuis wil zijn omdat het druk geweest is en ik heel weinig echt in mijn eigen bed ontspannen heb kunnen slapen, en een beetje rust wil. Dan kan ik vervolgens niet voorstellen om op zaterdag wel iets leuks te gaan ondernemen. Want zo stelt hij; je wilde toch rust?
Heel zwart wit dus.
En nu zegt hij dat hij steeds vaker aan me ziet dat ik wispelturig ben. Ik noem het overigens zelf liever gewoon spontaan. En doe daarin echt niks geks, stel geen rare dingen voor.
pff.. ik kan het niet allemaal hier met voorbeelden brengen maar de kern is dat ik hem winig flexibel in zijn denken vind, maar daardoor ook weinig rekening houdt met mij. Hij vind dat hij heel veel voor me doet,en dat doet hij ook.
Maar het zit m voor mij in simpele dingen zoals stoppen met in mijn wang bijten wanneer ik dat zeg.
( hij gaat dan nog veel te lang door ) en als ik dan geirriteerd ben en ga snauwen, dan heb ik het volgens hem op mijn heupen en hij weet het zo te brengen dat ik serieus nog ga twijfelen aan mezelf ook en me uiteindelijk schuldig voel..
Het is maar iets kleins maar het zegt zoveel over hoe ik me soms voel en het stoort me enorm dat hij me niet stimuleert maar eerder demotiveert.
Als ik iets wil of iets ga doen, zal hij altijd met beren op de weg komen, en dingen die ergens niet goed aan zijn. Nou ja, dat vind ik dus onprettig..want ik wil graag rekening houden met mijn partner en met wat hij vind.. maar het gebeurd me gewoon te vaak dat er iets niet ok is aan wat ik wil of vind.
Shit, ik ben met de verkeerde man geloof ik.. Ik kan hem niet veranderen, maar hoop toch dat ie me op een dag begrijpt.. want misschien is het gewoon allemaal communicatie gedoe en kunnen we er iets aan veranderen..
en toch he..ik denk dat ik beter weet.. waarom is het uit moeten maken omdat je ondanks gezeur nog wel om iemand geeft, van iemand houdt, toch zo moeilijk? Want zoals altijd is het voor de rest wel echt gezellig, en ik vind zijn familie zo leuk..
dus ik kabbel maar door..
Waar ben ik nou mee bezig?
Ik kan zeuren, maar over het algemeen sta ik wel pro actief in het leven. Hoewel dat niet betekend dat ik niet lui ben.. Ik ben direct en analytisch maar niet zo scheel dat ik niet zie dat gedrag ook met omgevingsfactoren te maken heeft.
Oftwel, ik ben een ietwat dynamisch persoon, maar wel lief, en over het algemeen best gezellig.
Tot dusver.
Ik ben nu met iemand, het is even uit geweest en dat kwam erop neer omdat ik te wisselvalling in negatieve zin zou zijn.
Qua emoties en buien.
Daarbij negerend dat naar een nieuw land trekken best ingrijpend is en ik een heimwee voelde die me enorm bij de kladden greep.
Toch heb ik daarna nog gevochten voor hem, om terug samen te komen, ondanks dat ik voelde dat mijn emoties minder zwaar leken te tellen dan de zijne. Of misschien weegt voor hem zijn verstand gewoon zwaarder dan alles wat anders is..
Hij was tenslotte gekwetst door mijn emotionele uitvallen.
Die konden variëren van huilen tot boos doen en dan weer opnieuw proberen er wat van te maken tot hetzelfde zich herhaalde. Daar voelde ik me enorm lullig onder want zo wilde ik helemaal niet doen. maar het overweldigde me steeds zo.
Ik heb me suf geanalyseerd waarom ik me nou zo gedroeg en heb de schuld uiteindelijk volledig bij mezelf gelegd om verder te kunnen met hem. Want het was tenslotte mijn gedrag wat de breuk veroorzaakte. En ik wilde er de verantwoording dan wel voor nemen. En ok, dat was dat. Al knaagde het wel een beetje aan me dat hij er zo weinig van begreep.
Nu is het een maandje weer aan en ik was dolblij!!
Ik merk dat ik wel van hem hou, maar me ook te vaak aan hem stoor.
En vraag me af wat ik hieraan moet doen..
Hij is in mijn ogen namelijk helemaal niet zo leuk meer.
Ik vind hem vaak negatief, of gewoon blind voor mijn insteek, het komt erop neer, dat ik me vaak onbegrepen en ook wel beoordeeld door hem voel.
Het zit m in de manier waarop hij dingen ziet en brengt.
een heel simpel voorbeeld dat eigenlijk alles zegt is;
Als ik aangeef dat ik een weekendje thuis wil zijn omdat het druk geweest is en ik heel weinig echt in mijn eigen bed ontspannen heb kunnen slapen, en een beetje rust wil. Dan kan ik vervolgens niet voorstellen om op zaterdag wel iets leuks te gaan ondernemen. Want zo stelt hij; je wilde toch rust?
Heel zwart wit dus.
En nu zegt hij dat hij steeds vaker aan me ziet dat ik wispelturig ben. Ik noem het overigens zelf liever gewoon spontaan. En doe daarin echt niks geks, stel geen rare dingen voor.
pff.. ik kan het niet allemaal hier met voorbeelden brengen maar de kern is dat ik hem winig flexibel in zijn denken vind, maar daardoor ook weinig rekening houdt met mij. Hij vind dat hij heel veel voor me doet,en dat doet hij ook.
Maar het zit m voor mij in simpele dingen zoals stoppen met in mijn wang bijten wanneer ik dat zeg.
( hij gaat dan nog veel te lang door ) en als ik dan geirriteerd ben en ga snauwen, dan heb ik het volgens hem op mijn heupen en hij weet het zo te brengen dat ik serieus nog ga twijfelen aan mezelf ook en me uiteindelijk schuldig voel..
Het is maar iets kleins maar het zegt zoveel over hoe ik me soms voel en het stoort me enorm dat hij me niet stimuleert maar eerder demotiveert.
Als ik iets wil of iets ga doen, zal hij altijd met beren op de weg komen, en dingen die ergens niet goed aan zijn. Nou ja, dat vind ik dus onprettig..want ik wil graag rekening houden met mijn partner en met wat hij vind.. maar het gebeurd me gewoon te vaak dat er iets niet ok is aan wat ik wil of vind.
Shit, ik ben met de verkeerde man geloof ik.. Ik kan hem niet veranderen, maar hoop toch dat ie me op een dag begrijpt.. want misschien is het gewoon allemaal communicatie gedoe en kunnen we er iets aan veranderen..
en toch he..ik denk dat ik beter weet.. waarom is het uit moeten maken omdat je ondanks gezeur nog wel om iemand geeft, van iemand houdt, toch zo moeilijk? Want zoals altijd is het voor de rest wel echt gezellig, en ik vind zijn familie zo leuk..
dus ik kabbel maar door..
Waar ben ik nou mee bezig?
..popcorn?
vrijdag 22 juli 2011 om 20:30
@nola
waar een wil is, is een weg.
je wil dit niet meer, dan kan je nog 65 jaar doorgaan als het je is gegund, maar gelukkig zal je er niet van worden.
Het is aan jou wat je doet.
Soms kost het lef om een eigen keuze te maken.
Het makkelijkste is om te blijven zitten waar je zit. Maar als je er niet gelukkig van wordt, verzuur je. En is dat wat je wil dan?
En drama, het is maar hoe je het bekijkt en wat voor drama je er zelf van maakt. Life is what you make of it...!
Ik denk dat het eerder een drama blijft als je zo doormoddert.
waar een wil is, is een weg.
je wil dit niet meer, dan kan je nog 65 jaar doorgaan als het je is gegund, maar gelukkig zal je er niet van worden.
Het is aan jou wat je doet.
Soms kost het lef om een eigen keuze te maken.
Het makkelijkste is om te blijven zitten waar je zit. Maar als je er niet gelukkig van wordt, verzuur je. En is dat wat je wil dan?
En drama, het is maar hoe je het bekijkt en wat voor drama je er zelf van maakt. Life is what you make of it...!
Ik denk dat het eerder een drama blijft als je zo doormoddert.
vrijdag 22 juli 2011 om 20:36
Ik hou nog van hem.
En toen het uit was, was ik er echt wel stuk van, heb er gewoon heel veel moeite mee gehad.
Als dat niet zo was, zou het makkelijker zijn voor ons allebei om toe te geven dat het m niet gaat worden.
Maar ja, het loopt niet zoals het zou kunnen gaan..
En ik ben ook een beetje bang dat het weer zo veel pijn zal doen.
En toen het uit was, was ik er echt wel stuk van, heb er gewoon heel veel moeite mee gehad.
Als dat niet zo was, zou het makkelijker zijn voor ons allebei om toe te geven dat het m niet gaat worden.
Maar ja, het loopt niet zoals het zou kunnen gaan..
En ik ben ook een beetje bang dat het weer zo veel pijn zal doen.
..popcorn?
vrijdag 22 juli 2011 om 20:40
quote:nola schreef op 22 juli 2011 @ 16:15:
Oke.. ik val maar gewoon met de deur in huis. Ik reageer snel en kan nog weleens van gedachten veranderen, en hou van leuke dingen doen, tenzij ik moe ben dan wil ik ook echt niets.
Ik kan zeuren, maar over het algemeen sta ik wel pro actief in het leven. Hoewel dat niet betekend dat ik niet lui ben.. Ik ben direct en analytisch maar niet zo scheel dat ik niet zie dat gedrag ook met omgevingsfactoren te maken heeft.
Oftwel, ik ben een ietwat dynamisch persoon, maar wel lief, en over het algemeen best gezellig.
Tot dusver.
[...]
[...]ondanks dat ik voelde dat mijn emoties minder zwaar leken te tellen dan de zijne. Of misschien weegt voor hem zijn verstand gewoon zwaarder dan alles wat anders is..
Hij was tenslotte gekwetst door mijn emotionele uitvallen.
Die konden variëren van huilen tot boos doen en dan weer opnieuw proberen er wat van te maken tot hetzelfde zich herhaalde. Daar voelde ik me enorm lullig onder want zo wilde ik helemaal niet doen. maar het overweldigde me steeds zo.
Ik heb me suf geanalyseerd waarom ik me nou zo gedroeg en heb de schuld uiteindelijk volledig bij mezelf gelegd om verder te kunnen met hem. Want het was tenslotte mijn gedrag wat de breuk veroorzaakte. En ik wilde er de verantwoording dan wel voor nemen. En ok, dat was dat. Al knaagde het wel een beetje aan me dat hij er zo weinig van begreep.
[...]
Hij vind dat hij heel veel voor me doet,en dat doet hij ook.
[...]
Shit, ik ben met de verkeerde man geloof ik.. Ik kan hem niet veranderen, maar hoop toch dat ie me op een dag begrijpt.. want misschien is het gewoon allemaal communicatie gedoe en kunnen we er iets aan veranderen..
en toch he..ik denk dat ik beter weet.. waarom is het uit moeten maken omdat je ondanks gezeur nog wel om iemand geeft, van iemand houdt, toch zo moeilijk? Want zoals altijd is het voor de rest wel echt gezellig, en ik vind zijn familie zo leuk..
dus ik kabbel maar door..
Waar ben ik nou mee bezig?
Mijn verhaal..
Vandaag heb ik vrijwel exact dit verhaal al tig keer herhaald in mijn hoofd. "Grappig" dat er ineens een topic opduikt waarin het beschreven wordt. Sterkte.
Oke.. ik val maar gewoon met de deur in huis. Ik reageer snel en kan nog weleens van gedachten veranderen, en hou van leuke dingen doen, tenzij ik moe ben dan wil ik ook echt niets.
Ik kan zeuren, maar over het algemeen sta ik wel pro actief in het leven. Hoewel dat niet betekend dat ik niet lui ben.. Ik ben direct en analytisch maar niet zo scheel dat ik niet zie dat gedrag ook met omgevingsfactoren te maken heeft.
Oftwel, ik ben een ietwat dynamisch persoon, maar wel lief, en over het algemeen best gezellig.
Tot dusver.
[...]
[...]ondanks dat ik voelde dat mijn emoties minder zwaar leken te tellen dan de zijne. Of misschien weegt voor hem zijn verstand gewoon zwaarder dan alles wat anders is..
Hij was tenslotte gekwetst door mijn emotionele uitvallen.
Die konden variëren van huilen tot boos doen en dan weer opnieuw proberen er wat van te maken tot hetzelfde zich herhaalde. Daar voelde ik me enorm lullig onder want zo wilde ik helemaal niet doen. maar het overweldigde me steeds zo.
Ik heb me suf geanalyseerd waarom ik me nou zo gedroeg en heb de schuld uiteindelijk volledig bij mezelf gelegd om verder te kunnen met hem. Want het was tenslotte mijn gedrag wat de breuk veroorzaakte. En ik wilde er de verantwoording dan wel voor nemen. En ok, dat was dat. Al knaagde het wel een beetje aan me dat hij er zo weinig van begreep.
[...]
Hij vind dat hij heel veel voor me doet,en dat doet hij ook.
[...]
Shit, ik ben met de verkeerde man geloof ik.. Ik kan hem niet veranderen, maar hoop toch dat ie me op een dag begrijpt.. want misschien is het gewoon allemaal communicatie gedoe en kunnen we er iets aan veranderen..
en toch he..ik denk dat ik beter weet.. waarom is het uit moeten maken omdat je ondanks gezeur nog wel om iemand geeft, van iemand houdt, toch zo moeilijk? Want zoals altijd is het voor de rest wel echt gezellig, en ik vind zijn familie zo leuk..
dus ik kabbel maar door..
Waar ben ik nou mee bezig?
Mijn verhaal..
Vandaag heb ik vrijwel exact dit verhaal al tig keer herhaald in mijn hoofd. "Grappig" dat er ineens een topic opduikt waarin het beschreven wordt. Sterkte.
vrijdag 22 juli 2011 om 20:58
Niet, eerlijk gezed.. Het is eigenlijk pas de laatste paar dagen aanwezig (en dit is de eerste keer dat ik het erken). Ik ga zijn hart breken als ik erover begin. Hij zegt constant hoeveel hij van me houdt en dat ie oud met me wil worden (ook al hebben wij al vaak gezeur gehad over dat we moeten kappen omdat we niet bij elkaar passen). Maar ik denk dat ik niet gelukkig ben. Ik ben laf, al zeg ik het zelf. Ik zou het gewoon nú moeten aankaarten. Ik hoop eigenlijk dat hij iets aan me merkt en dat ik het eruit kan gooien. Maar ik vind niet dat ie dat verdient.
Ik kan dit nog wel een jaar volhouden, misschien zelfs 2 of 3, maar geen 50.
Ik kan dit nog wel een jaar volhouden, misschien zelfs 2 of 3, maar geen 50.
vrijdag 22 juli 2011 om 21:08
Waldorf114, ik denk echt dat we elkaar een handje kunnen geven..
Vanavond komt hij film kijken en slapen, ik kruip nog even dicht tegen hem aan, gewoon even voelen hoe ik dat ook alweer vind..
Ik herken het laatste wat je schrijft ook wel.
Alhoewel ik deze week begin te vermoeden dat mijn partner ook zijn bedenkingen begint te hebben maar er over zwijgt. We moeten in ieder geval praten en mezelf kennende zal het dit weekend er wel van komen.
..diep zucht..
Vanavond komt hij film kijken en slapen, ik kruip nog even dicht tegen hem aan, gewoon even voelen hoe ik dat ook alweer vind..
Ik herken het laatste wat je schrijft ook wel.
Alhoewel ik deze week begin te vermoeden dat mijn partner ook zijn bedenkingen begint te hebben maar er over zwijgt. We moeten in ieder geval praten en mezelf kennende zal het dit weekend er wel van komen.
..diep zucht..
..popcorn?
woensdag 27 juli 2011 om 05:11
ik heb vandaag met hem gesproken, en het erop gegooid dat ik erg veel heimwee heb en terug naar nederland ga. het brak zijn hart en ik vond het vreselijk, dus nuis het over. en ik ga hier afronden, voor vertrek..
ik wilde geen discussies aangaan over onze dynamiek. dus dat heb ik erbuiten gelaten, en hij zal het diep van binnen wel weten denk ik dan.
maar zijn trots is geredt en ik ga weg.. omda ik genoeg van hem hou om hem niet verder te willen kwetsen en omdat ik genoeg van mezelf hou om een keuze voor mijn toekomst in positievere zin te maken, maar ik ga hem vreselijk missen. sterker nog, daar lig ik nunwakker van, wat een tijd om te forummen zeg..
hoe is het met jou?
ik wilde geen discussies aangaan over onze dynamiek. dus dat heb ik erbuiten gelaten, en hij zal het diep van binnen wel weten denk ik dan.
maar zijn trots is geredt en ik ga weg.. omda ik genoeg van hem hou om hem niet verder te willen kwetsen en omdat ik genoeg van mezelf hou om een keuze voor mijn toekomst in positievere zin te maken, maar ik ga hem vreselijk missen. sterker nog, daar lig ik nunwakker van, wat een tijd om te forummen zeg..
hoe is het met jou?
..popcorn?
woensdag 27 juli 2011 om 06:44
Je hebt in mijn topic kunnen lezen hoe het er bij mij voor staat.. Natuurlijk ga je hem missen. Dat ga ik ook. Ik ben niet opeens gestopt met van hem te houden. Ik heb voor nu gewoon die eigen plek nodig. Over een kwartier ga ik voor de laatste keer naar mijn werk en ontslag indienen. Vanmiddag komt mijn moeder me halen en verhuis ik tijdelijk naar mijn ouders. Dan begint ook voor mij de zoektocht naar een nieuw huis (die gevonden moet worden in een stad vlakbij waar ik nu nog woon, dus wederom 220 km bij t ouderlijk huis vandaan).
Ik probeerde dagenlang mijn hoofd te breken op de vraag of ik nou een juiste of een foute keuze zou maken. Uiteindelijk kwam ik tot de ontdekking dat ik daar alleen achter kon komen door de keuze uberhaupt te maken. We gaan het zien. Ik weet alleen dat ik hem geen toekomst kan beloven, dus geef ik mezelf vandaag.
Sterkte Nola met alles! Het komt allemaal goed!
Ik probeerde dagenlang mijn hoofd te breken op de vraag of ik nou een juiste of een foute keuze zou maken. Uiteindelijk kwam ik tot de ontdekking dat ik daar alleen achter kon komen door de keuze uberhaupt te maken. We gaan het zien. Ik weet alleen dat ik hem geen toekomst kan beloven, dus geef ik mezelf vandaag.
Sterkte Nola met alles! Het komt allemaal goed!
woensdag 27 juli 2011 om 09:29
We zijn gewoon allebei liefdevol en sterkgenoeg om deze keuzes te maken. En ik weet zeker dat je het goede besluit genomen hebt, zoals iemand in jouwtopic schreef, STOER dat we dit doen toch.
Dikke knuffel voor je, en heel veel succes! Dat huis komt er, en je vind je weg vanzelf.
Ik ga spanje best missen, maar het is ok, ik wil hier ook niet zonder hem meer zijn.. heb me voorgenomen vanuit een nederlands thuis te blijven reizen. maar eerst een thuis maken weer, en weet je, dat is best een heel leuk excuus om weer eens langs de ikea te moeten haha!
Liefs!
Dikke knuffel voor je, en heel veel succes! Dat huis komt er, en je vind je weg vanzelf.
Ik ga spanje best missen, maar het is ok, ik wil hier ook niet zonder hem meer zijn.. heb me voorgenomen vanuit een nederlands thuis te blijven reizen. maar eerst een thuis maken weer, en weet je, dat is best een heel leuk excuus om weer eens langs de ikea te moeten haha!
Liefs!
..popcorn?