Hulpvraag zorginstelling

We weten natuurlijk allemaal al dat er een flink personeelstekort is in de zorg. En daar heb ik nu ook mee te maken. Een (heel) lang verhaal kort: ik heb samen met mijn man jarenlang gemantelzorgd. Kort nadat we met pensioen zijn gegaan is mijn moeder overleden. Daarna ben ik zelf behoorlijk de medische lappenmand in gegaan maar echt rustig herstellen kon niet, omdat mijn dementerende vader nog zelfstandig woonde. Sinds een jaar ongeveer zit hij in een verzorgingstehuis. Dat was moeilijk, maar tegelijkertijd ook fijn omdat het eindelijk wat rust gaf.
Nu vraagt het verzorgingstehuis zeer regelmatig om hulp van de familie. Vooral: het bezighouden van de bewoners d.m.v. samen kletsen, een spelletje doen, koffie schenken. In het begin ben ik op die hulpvraag ingegaan. Maar o wat viel me dat tegen. Ik heb zoveel bewondering voor mensen die op een natuurlijke manier met demente mensen om kunnen gaan, maar zelf heb ik dat niet in me. Ik ben hartstikke introvert, zelfs met niet-demente mensen communiceren vind ik al moeilijk. Ik voel me enorm ongemakkelijk als ik daar – drie uur lang – in de gezamenlijke huiskamer zit en heel geforceerd met de mede-bewoners probeer te praten.

Mijn vader is ook introvert. Hij houdt van vogels en van bloemen, dus ik ga vaak met hem wandelen. Als dat vanwege de weersomstandigheden niet kan, dan kijken we samen naar fotoboeken, op zijn kamer. Als ik aan het vrijwilligen ben, dan moet ik dus met de mede-bewoners in de huiskamer blijven. Mijn vader raakt daarvan in de war, hij vraagt dan steeds waarom ik niet met hem mee naar zijn kamer ga.

Kortom, ik ga niet meer op de hulpvraag in. Ga alléén voor mijn vader nog 3 of 4 keer per week naar het verzorgingstehuis. En o wat voel ik me schuldig als er weer zo’n mailtje binnenkomt waarin aan de familie om hulp wordt gevraagd. Want ik begrijp die vraag zo goed, ik voel me eigenlijk moreel verplicht om wél te reageren.

Wat vinden jullie? Mag ik egoïstisch zijn, en de hulpvraag negeren? Of moet ik me over mijn gevoelens van ongemak heenzetten, en toch ernaartoe gaan?

Molshoop schreef: ↑

04-07-2026 10:55

Ik opperde het wandelingetje. Lijkt me dat het personeel je ook niet een willekeurige bewoner meegeeft om mee te gaan wandelen....geen weglopers of mensen die onrustig kunnen worden oid.

Maar als iemand gewoon rustig in z'n rolstoel blijft zitten, zou dat toch prima kunnen,als TO echt iets van vrijwilligerswerk zou willen doen...

Dit klopt. Er worden wel ooit activiteiten georganiseerd, een muziekmiddag bijvoorbeeld. Of een groepswandeling. Ik ben zelf wel eens met 3 mensen naar de grote zaal gewandeld: mijn vader met zijn rollator, een vrouw in een rolstoel en een rustige mede-bewoonster die zelf nog goed kan lopen. Dat ging prima. Ze laten echt niet die ene onrustige vrouw die altijd probeert weg te lopen meegaan met een vrijwilliger. Met zoiets heb ik minder moeite omdat ik dan niet zelf hoef te entertainen. Niet urenlang (er worden altijd blokken van zo'n 3 uur aan hulp gevraagd) in de huiskamer hoef te zitten.

In de huiskamer zelf heb ik 2x een vorm van agressie door een bewoner gezien. Eén maal verbaal (erg hard schreeuwen tegen een mede-bewoonster) en 1x bijna fysiek (een nieuwe bewoner die erg in de war was wilde de zorgmedewerkster slaan, die reageerde daar heel streng maar wel heel netjes op, en wist de bewoner op tijd rustig te krijgen). Maar de meeste bewoners tonen geen enkel teken van agressie, zijn juist heel rustig.

Ik ben blij dat dit soort incidenten bij de zorginstelling waar mijn vader verblijft gelukkig maar zelden voorkomen. Maar ik realiseer me dat dat zomaar anders kan worden als er iemand nieuw bijkomt (wat, gezien de hoge gemiddelde leeftijd) tijdens het afgelopen jaar al diverse malen is gebeurd.

Ook mijn schoonvader heeft ruim 2 jaar op Kleinschalig Wonen gezeten, op een andere plek. Daar was de sfeer nagenoeg gelijk aan de plek waar mijn vader nu zit.

Ik heb wel van een vriendin gehoord dat het zo nu en dan mis ging in het verzorgingstehuis bij haar moeder. Daar maakte ze zich veel zorgen over. Vreselijk als je dat de laatste maanden of jaren van je leven zo moet meemaken.