Relaties
alle pijlers
Ik moet het even kwijt..
maandag 2 april 2018 om 15:09
Beste mensen,
Normaal lees ik altijd mee op het forum, maar schrijf ik zelf niets. Vandaag toch een account aangemaakt, ik wil iets met jullie delen..
Mijn vriend en ik hebben 3 jaar een relatie. We wonen daarvan al 1 jaartje samen. Dit verloopt eigenlijk heel erg goed.
Een tijd geleden hebben we besloten om te stoppen met huren, en een huis te kopen. Iets wat écht van ons is.
We zijn al een tijdje bezig met allerlei papierwerk in orde te brengen, notarissen, etc.
Mijn vriend gaf me altijd de indruk dat hij erg optimistisch is, onze toekomst zag er goed uit, hij ging er helemaal voor. We gingen samen naar meubelwinkels, om inspiratie op te doen, hadden al beslist met welk soort materie we gingen werken, kortom: we gingen ervoor!
Nou, vrijdagavond was hij erg stil. Ik vroeg hem wat er scheelde, maar hij zei dat alles ok was. Ik ken hem zo goed, dat ik het nogmaals vroeg, waarop hij duidelijk zei, dat hij ergens met twijfels zit. Hij weet niet goed wat hij moet denken, ligt helemaal overhoop met zijn gevoelens.
Dit kwam in bij mij als donderslag bij heldere hemel..
Mijn wereld stond helemaal op zijn kop.
De dag erna stond hij op, en zei me dat hij even naar zijn ouders ging en er even moest over praten met hen. (wat hij normaal nooit doet..)
Later op de dag kwam hij terug thuis, en zei hij dat hij nog steeds niet wist wat hij ermee moest. Hij heeft wat tijd nodig voor zichzelf.
We hebben samen besloten dat hij eventjes terug gaat naar zijn ouders, 1 weekje, om even tot zichzelf te komen en alles op een rijtje te zetten. Dat gun ik hem vanharte.
Dus.. hij is deze morgen vertrokken.
En ik ben zo verward, ik voel me alleen.
Hij heeft wel al eens te kampen gehad met twijfels, maar telkens erweer bovenop gekomen.
Vorig jaar is hij afgestudeerd en is op zijn 23ste begonnen met werken. Het werk dat hij nu doet, doet hij helemaal niet graag. Het is mentaal erg belastend, moet een hele dag problemen oplossen, en heeft zelf amper tijd om eventjes naar het toilet te gaan.
Hij werkt van 7u tem 18.30u savonds. Hij zei me dat hij in een “sleur” terecht gekomen is.
Ik wil mezelf zeker niet goed praten, maar ik vermoed dat dit eventueel met de job kan te maken hebben.
Het is allemaal begonnen sinds hij daar ging werken.
Vroeger was hij een totaal ander mens, stond veel gelukkiger in het leven.
Mijn vraag naar jullie: kan dit te maken hebben met een job, of andere aspecten in het leven? Kan dit een negatieve blik geven op je relatie o.a?
En wat zijn jullie tips, wat kan ik doen om het in mijn hoofd iets rustiger te maken..
Sorry voor mijn verward verhaal, mijn hoofd slaat even op hol..
Alvast bedankt,
Liefs
Normaal lees ik altijd mee op het forum, maar schrijf ik zelf niets. Vandaag toch een account aangemaakt, ik wil iets met jullie delen..
Mijn vriend en ik hebben 3 jaar een relatie. We wonen daarvan al 1 jaartje samen. Dit verloopt eigenlijk heel erg goed.
Een tijd geleden hebben we besloten om te stoppen met huren, en een huis te kopen. Iets wat écht van ons is.
We zijn al een tijdje bezig met allerlei papierwerk in orde te brengen, notarissen, etc.
Mijn vriend gaf me altijd de indruk dat hij erg optimistisch is, onze toekomst zag er goed uit, hij ging er helemaal voor. We gingen samen naar meubelwinkels, om inspiratie op te doen, hadden al beslist met welk soort materie we gingen werken, kortom: we gingen ervoor!
Nou, vrijdagavond was hij erg stil. Ik vroeg hem wat er scheelde, maar hij zei dat alles ok was. Ik ken hem zo goed, dat ik het nogmaals vroeg, waarop hij duidelijk zei, dat hij ergens met twijfels zit. Hij weet niet goed wat hij moet denken, ligt helemaal overhoop met zijn gevoelens.
Dit kwam in bij mij als donderslag bij heldere hemel..
Mijn wereld stond helemaal op zijn kop.
De dag erna stond hij op, en zei me dat hij even naar zijn ouders ging en er even moest over praten met hen. (wat hij normaal nooit doet..)
Later op de dag kwam hij terug thuis, en zei hij dat hij nog steeds niet wist wat hij ermee moest. Hij heeft wat tijd nodig voor zichzelf.
We hebben samen besloten dat hij eventjes terug gaat naar zijn ouders, 1 weekje, om even tot zichzelf te komen en alles op een rijtje te zetten. Dat gun ik hem vanharte.
Dus.. hij is deze morgen vertrokken.
En ik ben zo verward, ik voel me alleen.
Hij heeft wel al eens te kampen gehad met twijfels, maar telkens erweer bovenop gekomen.
Vorig jaar is hij afgestudeerd en is op zijn 23ste begonnen met werken. Het werk dat hij nu doet, doet hij helemaal niet graag. Het is mentaal erg belastend, moet een hele dag problemen oplossen, en heeft zelf amper tijd om eventjes naar het toilet te gaan.
Hij werkt van 7u tem 18.30u savonds. Hij zei me dat hij in een “sleur” terecht gekomen is.
Ik wil mezelf zeker niet goed praten, maar ik vermoed dat dit eventueel met de job kan te maken hebben.
Het is allemaal begonnen sinds hij daar ging werken.
Vroeger was hij een totaal ander mens, stond veel gelukkiger in het leven.
Mijn vraag naar jullie: kan dit te maken hebben met een job, of andere aspecten in het leven? Kan dit een negatieve blik geven op je relatie o.a?
En wat zijn jullie tips, wat kan ik doen om het in mijn hoofd iets rustiger te maken..
Sorry voor mijn verward verhaal, mijn hoofd slaat even op hol..
Alvast bedankt,
Liefs
maandag 2 april 2018 om 15:48
Ik heb in de afgelopen jaren tig keren gebaald van het werk, van mijn (toen nog) studie, familieproblemen, werkloos etc. Maar never nooit dat dit invloed had op hoe ik in mijn relatie stond. Juist niet. Dat was mijn fundament op dat moment. Ik zou dus juist de focus leggen op jullie relati, want als hij daaraan twijfelt zit daar het probleem.
anoniem_95458 wijzigde dit bericht op 02-04-2018 15:50
0.29% gewijzigd
maandag 2 april 2018 om 15:49
en dit!Summerdance schreef: ↑02-04-2018 15:23Ik zou die tijd gebruiken om zelf ook eens goed na te denken
Ik zou goed afknappen op een partner die terug holt naar zijn ouders en het blijkbaar niet goed met mij kan bespreken.
En dan weggaan met een vage mededeling als...ja ik weer het even allemaal niet zo goed
maandag 2 april 2018 om 15:49
en denkt hij/ denken jullie echt dat hij de weekenden wel vrij heeft als hij voor zichzelf begint? dan is het ook werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Lijkt me echt geen rustigere tijd wordenMisspeggy97 schreef: ↑02-04-2018 15:22Vooral, hij heeft geen tijd meer om zijn hobby’s uit te oefenen, geen tijd meer om leuke dingen te doen, niets.
1 september zou hij graag zelfstandig een zaak willen openen, heeft al serieuze plannen. Maar wilt eerst “uit die sleur” geraken.
En elke zondag zit hij zowat in de put, en ziet hij er erg tegenop om de dag erna zijn wekker weer te zetten om te gaan werken.. dit heb ik dan helemaal niet..
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 2 april 2018 om 15:52
Dat zeg ik ook helemaal niet. Hij gaf aan dat het ook tussen ons was, maar ik vroeg me af of zijn beeld op ons wat meer troebel kan zijn vanwege deze dingen.Coco87 schreef: ↑02-04-2018 15:48Ik heb in de afgelopen jaren tig keren gebaald van het werk, van mijn (toen nog) studie, familieproblemen, werkloos etc. Maar never nooit dat dit invloed had op hoe ik in mijn relatie stond. Juist niet. Dat was mijn fundament op dat moment. Ik zou dus juist de focus leggen op jullie relati, want als hij daaraan twijfelt zit daar het probleem.
Maar dat hij in de knoop zit met zijn gevoelens etc, zal echter wel met onze relatie te maken hebben.
Daarom is het goed dat hij eventjes ertussen uit is. Dit brengt meer duidelijkheid, denk ik.
maandag 2 april 2018 om 15:53
maandag 2 april 2018 om 15:56
Maar dit is toch geen basis? Als iemand wegvlucht bij zijn partner omdat er dingen spelen die niet met de relatie te maken hebben lijkt het mij een aflopende zaak.Misspeggy97 schreef: ↑02-04-2018 15:52Dat zeg ik ook helemaal niet. Hij gaf aan dat het ook tussen ons was, maar ik vroeg me af of zijn beeld op ons wat meer troebel kan zijn vanwege deze dingen.
Maar dat hij in de knoop zit met zijn gevoelens etc, zal echter wel met onze relatie te maken hebben.
Daarom is het goed dat hij eventjes ertussen uit is. Dit brengt meer duidelijkheid, denk ik.
maandag 2 april 2018 om 16:36
Mij lijkt het logischer dat hij problemen die hij wellicht met haar heeft toch op zijn minst eerst met haar bespreekt.
En mededelen , ik weet het even allemaal niet meer is in mijn ogen niet iets bespreken, dat is iemand in het ongewisse laten. En daar zou ik op afknappen. Net als weer terug thuis gaan wonen.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 2 april 2018 om 16:57
Is hij verliefd op een collega?
Verder denk ik: te veel; te snel en te veel alles volgens een vast patroon.
Zijn er geen dingen die je nog samen wil doen behalve het huisje, boompje en baby?
Verder denk ik: te veel; te snel en te veel alles volgens een vast patroon.
Zijn er geen dingen die je nog samen wil doen behalve het huisje, boompje en baby?
viva-amber wijzigde dit bericht op 02-04-2018 18:02
0.78% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 2 april 2018 om 17:23
Ik zou geen huis durven kopen met hem als hij zijn problemen liever met zijn ouders bespreekt dan met jou.
Verder lees ik alleen maar dingen die hij wil en niet wat jij wil.
De gelijkwaardigheid is ver te zoeken in deze relatie.
Ik had hem opgebeld met de mededeling dat hij thuis mag komen om eerst met jou te bespreken wat er aan de hand is en anders daar mag blijven.
Die eerlijkheid heb je wel verdiend.
Verder lees ik alleen maar dingen die hij wil en niet wat jij wil.
De gelijkwaardigheid is ver te zoeken in deze relatie.
Ik had hem opgebeld met de mededeling dat hij thuis mag komen om eerst met jou te bespreken wat er aan de hand is en anders daar mag blijven.
Die eerlijkheid heb je wel verdiend.
maandag 2 april 2018 om 17:48
Is het niet de angst om nu al 'vast' te zitten? Jullie zijn nog jong en hebben serieuze plannen. Daar is niets mis mee, maar het lijkt mij dat juist dát hem aanvliegt.
En hem dwingen om te praten, zoals sommigen hier suggereren, vind ik ook weer zoiets. Ik denk dat hij er meer mee gebaat is om zelf die dingen uit te zoeken. Tijdsdruk zal hem weinig helpen, dat zal eerder tegengesteld werken.
Als het goed is hebben ze nog een heel leven voor hun.
Ik zou liever samenwonen met iemand die daar 100% achterstaat, en die de tijd en rust heeft gekregen om uit te zoeken wat hij nu werkelijk wil, dan met iemand die het doet maar toch niet helemaal zeker weet of dit de juiste keuze is.
En hem dwingen om te praten, zoals sommigen hier suggereren, vind ik ook weer zoiets. Ik denk dat hij er meer mee gebaat is om zelf die dingen uit te zoeken. Tijdsdruk zal hem weinig helpen, dat zal eerder tegengesteld werken.
Als het goed is hebben ze nog een heel leven voor hun.
Ik zou liever samenwonen met iemand die daar 100% achterstaat, en die de tijd en rust heeft gekregen om uit te zoeken wat hij nu werkelijk wil, dan met iemand die het doet maar toch niet helemaal zeker weet of dit de juiste keuze is.