Relaties
alle pijlers
Ik wil haar terug
vrijdag 21 september 2018 om 12:05
Dag vriendelijke vrienden,
Dit is nieuw voor mij, ik heb nog nooit over mijn privéleven gesproken met vreemden op het internet. Ik ben echter radeloos en zoek naar alle inzichten die ik kan krijgen. Ik zal even mijn situatie uitleggen. Er staat een tl;dr aan het einde, voor als je het verhaal te lang vindt en toch wilt reageren.
Ik ben 23 jaar oud. Mijn (ex)vriendin is dat ook. We studeren allebei en hebben praktisch samengewoond (alleen niet officieel). We waren al bijna 7 jaar samen, in een geweldig sterke relatie, maar het ging de laatste drie à vier maanden niet meer zo goed. Ze was het 'gevoel' een beetje kwijtgeraakt en maakte zich daar zorgen om. Dit vertelde ze me nadat ze 3 weken op reis was geweest naar Azië om met haar vriendin te backpacken. We hebben elke dag ge(video)beld toen ze daar was. Ze vertelde toen ze terug kwam dat ze me eigenlijk niet zo had gemist. Dat ze nog van me houdt, maar dat het anders moest worden, omdat ze dacht dat de relatie anders misschien niet kon blijven werken.
Ik heb sindsdien mijn waanzinnige best gedaan om het haar zo geweldig mogelijk te maken, nog meer dan eerst. Het viel namelijk als een bak ijswater op me. Die lieve vrouw die ik langzaam volwassen heb mogen zien worden... Ik wist wat er op het spel stond, dus de gemakkelijkheden die ontstaan in zo'n lange relatie heb ik toen afgezworen. Ik ben op mijn tenen gaan lopen; irritaties van rondslingerende teennagels maar voor lief genomen, zo veel mogelijk uitjes bedacht, nog nooit zo veel gestofzuigd... Noem het maar op. Het mag duidelijk zijn dat ik dit zeer serieus nam en op alle vlakken mijn best heb gedaan de situatie te verbeteren.
Het mocht echter niet baten, want ik merkte dat praten moeilijker werd. Ze was zich langzaam voor me aan het afsluiten. Ik ben geen echte smalltalker, dus dat maakte het extra moeilijk om nog veel en goed te praten. Langzaam maar zeker stapelde er paniek in me op, een constante knoop in mijn maag, maar dat kon ik niet laten blijken, dat kon ik niet met haar delen. We hadden het nog leuk, nog gezellig (zelfs in stilte), dus ik dacht dat het misschien aan het verbeteren was, of in ieder geval steady bleef.
Drie dagen geleden, dinsdagochtend, zei ze dat we 's avonds moesten praten. Ik schrok. Ik voelde de bui al hangen. En jawel, ze heeft het toen uitgemaakt. Ze vertelde ook dat ze over een maand of twee weer gaat reizen, om even weg te zijn. Ze gaat daarom ook (ze zegt tijdelijk) stoppen met haar nieuwe studie. We hebben ruim een uur gepraat, gehuild en in elkaars armen gelegen op een bankje in de zon. Toen hebben we elkaar verlaten met als laatste woorden "ik hou van je", door beide partijen uitgesproken. Ze is mijn eerste liefde. We zijn al zo lang samen en dit doet mij onbeschrijflijk veel pijn. Ik tril, al dagen. Ik hou van haar met alles wat ik heb.
We hebben elkaar nu drie dagen niet gezien. Ze vroeg om zo min mogelijk contact te hebben voorlopig. Ik heb wel elke dag geappt dat ik haar mis, ik kan het niet laten. Ik heb woensdag (dag 1) een brief van 7 kantjes door haar brievenbus gegooid om mijn gevoelens te uiten en ze heeft daar op geantwoord dat ze er over na gaat denken, dat ik haar niet snap en dat we volgende week maar weer even moeten praten. De strekking van die brief was dat ik haar terug wil. Dat schreef ik na bijna elke alinea. Het ging over het repareren van onze relatie en dat ik denk dat relaties nou eenmaal ups en downs hebben. Ik zal de laatste alinea met jullie delen, om een beeld te geven (het is nog geen 10% van de brief).
"En begrijp me goed, je bent de laatste tijd niet makkelijk geweest om mee om te gaan. Je was koppig, licht geprikkeld, niet zo spraakzaam en zichtbaar ontevreden. Het was voor mij soms tenenkrommend om leuk te blijven doen, maar ik moest wel. Ik wist wat er speelde en ik wist dondersgoed wat er op het spel stond. Jij. Jij, de mooiste vrouw die ik van dichtbij heb mogen zien. Een vrouw die het beste met iedereen voor heeft, tot het naïeve toe. Een vrouw die oude mensjes helpt over te steken of zelfs een kwartier mee loopt. Een vrouw die zo fijn kan praten en luisteren. Een vrouw die graag in slaap valt tijdens films, omdat ze zich zo op haar gemak voelt bij mij. Een vrouw die geweldig fijn kan bewegen. Een vrouw waar ik meerdere keren per week van droom om daar soms naast wakker te worden en mezelf af te vragen of ik wel wakker ben. Echt. Een vrouw waarvoor ik alle vervelende trekjes terplekke weer vergeet en er later alleen maar om kan lachen. Een vrouw waarop ik niet boos kan blijven. Een fantastische vrouw. Een vrouw die ik terug wil.
Ik hou van je. "
tl;dr Mijn vriendin heeft het uitgemaakt na een 7 jaar lange relatie. Ze zit er al een tijdje mee, maar ik hou nog steeds waanzinnig veel van haar. Ik wil er alles aan doen, heb er alles voor over om haar terug te krijgen.
Ik ben verstrooid en van slag. Zodanig dat ik me zelfs tot fora richt. Ik hoor graag wat meningen en inzichten van jullie.
UPDATE 1: Ik schrijf deze update om dit topic iets beter benaderbaar te maken voor nieuwe lezers. Het is nu de vierde dag na doomsday. Ik heb al veel reacties gekregen en ben daar dankbaar voor. De pijn is alleen maar meer geworden, maar het begint ook te veranderen. Ik zou het bovenstaande verhaal ondertussen anders verwoorden. Met meer begrip voor haar kant, ook al weet ik daar heel weinig zeker van. Daar hebben we het nog niet over gehad. Misschien gaan we dat ook niet doen, zit ik nu te denken.
De reacties op dit bericht waren veel van de strekking "geen contact" en "laat haar met rust", met variërende redenen. Hier schrok ik enorm van. Veel van jullie vinden dat ik me aan het opdringen was. Niemand heeft het zo uitgesproken, maar het kwam over alsof ik respectloos richting haar ben geweest. Door zo te denken. Door meer te willen doen dan ik al had gedaan. Ik meen alles wat ik eerder heb geschreven. Er is niets aan veranderd, behalve dat er toevoegingen zijn in mijn perspectief over de situatie. Ik heb gemerkt dat ik er graag over praat, dat dat me goed doet. Wees welkom in de conversatie.
UPDATE 2: Het is vandaag een week geleden uit gegaan. Gisterenavond was ik bij een gezamenlijke vriendin. Zij gaat goed om met mijn ex en is betrokken bij de situatie. Op haar kwam het sterk over dat de keuze vast staat, hoe/wat ik nu ook probeer. Verder heeft mijn ex haar verteld dat ze mij niet per se meer in haar toekomst zag, als ze aan tien jaar later dacht. Ze is zich ook actief aan het verzetten tegen mijn en haar gewoontes en ideeën. Om een zinloos voorbeeldje te geven: ze heeft een tweede gaatje in haar oor laten prikken. Daar kan ik me nog een gesprek over herinneren waarin ik ongeveer heb gezegd: "ik vind dat niet altijd mooi. Ik kan niet inschatten of het bij jou leuk zal staan, maar je kan het desnoods weer dicht laten groeien." Daarop reageerde ze zoiets: "nee laat maar". Dit betrek ik heel erg op die benauwing waar jullie het veel over hebben gehad. Ik laat haar daar toch echt de keuze? Ik snap het gewoon niet meer en dat frustreert enorm. Verder heb ik lang met haar gepraat over of het een goed idee is om een gesprek aan te gaan. Mijn ex wil nog wel dingen uitleggen, zeker naar aanleiding van de brief die ik de dag na de break-up heb gegeven. Ze zegt dat ik haar niet snap. Dat is waar. Ik ben er echter van overtuigd dat ik mijn emoties niet onder controle zal hebben en ik kan eerlijk gezegd niet voorspellen of dat zich zal uiten in verdriet, wanhoop of zelfs boosheid. Zij lijkt al zo ver te zijn dat er geen hoop is voor een turn-around en ze is haar leven zodanig aan het omgooien dat we wel uit elkaar moeten gaan groeien. Ik hield me toch wel een beetje staande met behulp van die hoop. Heb vannacht weer niet geslapen en heb al dagen amper gegeten. Het gaat niet geweldig.
Dit is nieuw voor mij, ik heb nog nooit over mijn privéleven gesproken met vreemden op het internet. Ik ben echter radeloos en zoek naar alle inzichten die ik kan krijgen. Ik zal even mijn situatie uitleggen. Er staat een tl;dr aan het einde, voor als je het verhaal te lang vindt en toch wilt reageren.
Ik ben 23 jaar oud. Mijn (ex)vriendin is dat ook. We studeren allebei en hebben praktisch samengewoond (alleen niet officieel). We waren al bijna 7 jaar samen, in een geweldig sterke relatie, maar het ging de laatste drie à vier maanden niet meer zo goed. Ze was het 'gevoel' een beetje kwijtgeraakt en maakte zich daar zorgen om. Dit vertelde ze me nadat ze 3 weken op reis was geweest naar Azië om met haar vriendin te backpacken. We hebben elke dag ge(video)beld toen ze daar was. Ze vertelde toen ze terug kwam dat ze me eigenlijk niet zo had gemist. Dat ze nog van me houdt, maar dat het anders moest worden, omdat ze dacht dat de relatie anders misschien niet kon blijven werken.
Ik heb sindsdien mijn waanzinnige best gedaan om het haar zo geweldig mogelijk te maken, nog meer dan eerst. Het viel namelijk als een bak ijswater op me. Die lieve vrouw die ik langzaam volwassen heb mogen zien worden... Ik wist wat er op het spel stond, dus de gemakkelijkheden die ontstaan in zo'n lange relatie heb ik toen afgezworen. Ik ben op mijn tenen gaan lopen; irritaties van rondslingerende teennagels maar voor lief genomen, zo veel mogelijk uitjes bedacht, nog nooit zo veel gestofzuigd... Noem het maar op. Het mag duidelijk zijn dat ik dit zeer serieus nam en op alle vlakken mijn best heb gedaan de situatie te verbeteren.
Het mocht echter niet baten, want ik merkte dat praten moeilijker werd. Ze was zich langzaam voor me aan het afsluiten. Ik ben geen echte smalltalker, dus dat maakte het extra moeilijk om nog veel en goed te praten. Langzaam maar zeker stapelde er paniek in me op, een constante knoop in mijn maag, maar dat kon ik niet laten blijken, dat kon ik niet met haar delen. We hadden het nog leuk, nog gezellig (zelfs in stilte), dus ik dacht dat het misschien aan het verbeteren was, of in ieder geval steady bleef.
Drie dagen geleden, dinsdagochtend, zei ze dat we 's avonds moesten praten. Ik schrok. Ik voelde de bui al hangen. En jawel, ze heeft het toen uitgemaakt. Ze vertelde ook dat ze over een maand of twee weer gaat reizen, om even weg te zijn. Ze gaat daarom ook (ze zegt tijdelijk) stoppen met haar nieuwe studie. We hebben ruim een uur gepraat, gehuild en in elkaars armen gelegen op een bankje in de zon. Toen hebben we elkaar verlaten met als laatste woorden "ik hou van je", door beide partijen uitgesproken. Ze is mijn eerste liefde. We zijn al zo lang samen en dit doet mij onbeschrijflijk veel pijn. Ik tril, al dagen. Ik hou van haar met alles wat ik heb.
We hebben elkaar nu drie dagen niet gezien. Ze vroeg om zo min mogelijk contact te hebben voorlopig. Ik heb wel elke dag geappt dat ik haar mis, ik kan het niet laten. Ik heb woensdag (dag 1) een brief van 7 kantjes door haar brievenbus gegooid om mijn gevoelens te uiten en ze heeft daar op geantwoord dat ze er over na gaat denken, dat ik haar niet snap en dat we volgende week maar weer even moeten praten. De strekking van die brief was dat ik haar terug wil. Dat schreef ik na bijna elke alinea. Het ging over het repareren van onze relatie en dat ik denk dat relaties nou eenmaal ups en downs hebben. Ik zal de laatste alinea met jullie delen, om een beeld te geven (het is nog geen 10% van de brief).
"En begrijp me goed, je bent de laatste tijd niet makkelijk geweest om mee om te gaan. Je was koppig, licht geprikkeld, niet zo spraakzaam en zichtbaar ontevreden. Het was voor mij soms tenenkrommend om leuk te blijven doen, maar ik moest wel. Ik wist wat er speelde en ik wist dondersgoed wat er op het spel stond. Jij. Jij, de mooiste vrouw die ik van dichtbij heb mogen zien. Een vrouw die het beste met iedereen voor heeft, tot het naïeve toe. Een vrouw die oude mensjes helpt over te steken of zelfs een kwartier mee loopt. Een vrouw die zo fijn kan praten en luisteren. Een vrouw die graag in slaap valt tijdens films, omdat ze zich zo op haar gemak voelt bij mij. Een vrouw die geweldig fijn kan bewegen. Een vrouw waar ik meerdere keren per week van droom om daar soms naast wakker te worden en mezelf af te vragen of ik wel wakker ben. Echt. Een vrouw waarvoor ik alle vervelende trekjes terplekke weer vergeet en er later alleen maar om kan lachen. Een vrouw waarop ik niet boos kan blijven. Een fantastische vrouw. Een vrouw die ik terug wil.
Ik hou van je. "
tl;dr Mijn vriendin heeft het uitgemaakt na een 7 jaar lange relatie. Ze zit er al een tijdje mee, maar ik hou nog steeds waanzinnig veel van haar. Ik wil er alles aan doen, heb er alles voor over om haar terug te krijgen.
Ik ben verstrooid en van slag. Zodanig dat ik me zelfs tot fora richt. Ik hoor graag wat meningen en inzichten van jullie.
UPDATE 1: Ik schrijf deze update om dit topic iets beter benaderbaar te maken voor nieuwe lezers. Het is nu de vierde dag na doomsday. Ik heb al veel reacties gekregen en ben daar dankbaar voor. De pijn is alleen maar meer geworden, maar het begint ook te veranderen. Ik zou het bovenstaande verhaal ondertussen anders verwoorden. Met meer begrip voor haar kant, ook al weet ik daar heel weinig zeker van. Daar hebben we het nog niet over gehad. Misschien gaan we dat ook niet doen, zit ik nu te denken.
De reacties op dit bericht waren veel van de strekking "geen contact" en "laat haar met rust", met variërende redenen. Hier schrok ik enorm van. Veel van jullie vinden dat ik me aan het opdringen was. Niemand heeft het zo uitgesproken, maar het kwam over alsof ik respectloos richting haar ben geweest. Door zo te denken. Door meer te willen doen dan ik al had gedaan. Ik meen alles wat ik eerder heb geschreven. Er is niets aan veranderd, behalve dat er toevoegingen zijn in mijn perspectief over de situatie. Ik heb gemerkt dat ik er graag over praat, dat dat me goed doet. Wees welkom in de conversatie.
UPDATE 2: Het is vandaag een week geleden uit gegaan. Gisterenavond was ik bij een gezamenlijke vriendin. Zij gaat goed om met mijn ex en is betrokken bij de situatie. Op haar kwam het sterk over dat de keuze vast staat, hoe/wat ik nu ook probeer. Verder heeft mijn ex haar verteld dat ze mij niet per se meer in haar toekomst zag, als ze aan tien jaar later dacht. Ze is zich ook actief aan het verzetten tegen mijn en haar gewoontes en ideeën. Om een zinloos voorbeeldje te geven: ze heeft een tweede gaatje in haar oor laten prikken. Daar kan ik me nog een gesprek over herinneren waarin ik ongeveer heb gezegd: "ik vind dat niet altijd mooi. Ik kan niet inschatten of het bij jou leuk zal staan, maar je kan het desnoods weer dicht laten groeien." Daarop reageerde ze zoiets: "nee laat maar". Dit betrek ik heel erg op die benauwing waar jullie het veel over hebben gehad. Ik laat haar daar toch echt de keuze? Ik snap het gewoon niet meer en dat frustreert enorm. Verder heb ik lang met haar gepraat over of het een goed idee is om een gesprek aan te gaan. Mijn ex wil nog wel dingen uitleggen, zeker naar aanleiding van de brief die ik de dag na de break-up heb gegeven. Ze zegt dat ik haar niet snap. Dat is waar. Ik ben er echter van overtuigd dat ik mijn emoties niet onder controle zal hebben en ik kan eerlijk gezegd niet voorspellen of dat zich zal uiten in verdriet, wanhoop of zelfs boosheid. Zij lijkt al zo ver te zijn dat er geen hoop is voor een turn-around en ze is haar leven zodanig aan het omgooien dat we wel uit elkaar moeten gaan groeien. Ik hield me toch wel een beetje staande met behulp van die hoop. Heb vannacht weer niet geslapen en heb al dagen amper gegeten. Het gaat niet geweldig.
anoniem_376414 wijzigde dit bericht op 25-09-2018 11:22
22.24% gewijzigd
zaterdag 22 september 2018 om 19:42
Lees eens wat ik net zei en (hopelijk) besef je dat dit écht geen goed plan is. Ze heeft nu iets helemaal anders nodig (zichzelf ontdekken) wat zij moet doen en jouw acties nu gaan daar niks aan toevoegen en zoals eerder gezegd een averecht effect hebben. Ik weet dat het goed bedoelt is maar euh... Ja.ManMetVerdriet schreef: ↑22-09-2018 19:35Wij dragen al sinds ons eerste jubileum vriendschapsringen. Ik heb die van mij nog niet afgedaan. Ik kan er nog geen afstand van nemen. Hij weerspiegelt mijn liefde voor haar. Ik weet niet of zij hem al heeft afgedaan.
Toen ik die brief door haar brievenbus gooide twijfelde ik even of ik de ring er in moest stoppen, met een briefje dat iets zei in de trand van "Geef maar terug als je wilt dat ik hem weer draag".
Nu weet ik niet meer zo goed wat ik er mee moet. Het is een mooi aandenken, maar misschien heb ik dat juist niet nodig. Ik kan er een mooi gebaar van maken door hem aan haar te geven, maar de gedachte alleen al doet me erg veel verdriet. Heeft iemand een fijne suggestie of goed idee hierover?
zaterdag 22 september 2018 om 19:54
Mhm ik was zo in haar geïnvesteerd... En dat heeft deze geweldige vrouw gevormd. Ik durf te beweren dat ik daar positief aan heb bijgedragen. Ik heb haar vaak verteld hoe goed ze bezig was met van alles. Sport, haar lichaam is ongekend en ik ging mee of complimenteerde haar regelmatig. Haar werkgever houdt van haar, ze is super klantvriendelijk en dat heb ik haar aangepraat. Met haar studie ging het goed en ik heb dat met trotsheid gestimuleerd. Haar een beetje aangepraat dat ze een Honor's Programme zou kunnen gaan volgen, en dat is gebeurd. Pff ik durf zomaar te zeggen dat ze veel te goed voor me is. Vroeger waren we gelijk, maar nu... En als ik dat zo schrijf en relateer aan jouw berichten, dan heb ik mezelf inderdaad stil laten staan terwijl zij vooruit ging. Niet dat ik niks heb bereikt, maar toch ook wel een beetje. Oei, nog een klap in het gezicht. "Het ligt niet aan jou"Anoniem_123_ schreef: ↑22-09-2018 19:42Lees eens wat ik net zei en (hopelijk) besef je dat dit écht geen goed plan is. Ze heeft nu iets helemaal anders nodig (zichzelf ontdekken) wat zij moet doen en jouw acties nu gaan daar niks aan toevoegen en zoals eerder gezegd een averecht effect hebben. Ik weet dat het goed bedoelt is maar euh... Ja.
zaterdag 22 september 2018 om 20:04
Tuurlijk heb je haar gemotiveerd. Door een relatie word je altijd beïnvloed. Als de ander het beste met je voor heeft geraak je samen verder in het leven. Het is een mooie eigenschap die je bezit. Je mag er enkel niet te ver in gaan waardoor je haar stuurt of jezelf op de achtergrond zet. Als je het zo omschrijft, lijkt me dit een ongelijkwaardige relatie geweest te zijn. Heeft zij jou nooit gemotiveerd om te ondernemen in je eigen leven? Veel te goed voor jou zou ik niet zeggen. Waarom? Ik krijg de indruk door dit bericht dat jij haar "naar boven" getrokken hebt en zij het liet gebeuren dat je je zo afhankelijk opstelde en niet gefocust hebt op jezelf. Onbewust werd jij dan naar beneden getrokken en liet zij het gebeuren. Natuurlijk weet ik niet hoe zij is, maar wat je omschrijft is nogal een bizarre verhouding, een ongelijkwaardige verhouding.ManMetVerdriet schreef: ↑22-09-2018 19:54Mhm ik was zo in haar geïnvesteerd... En dat heeft deze geweldige vrouw gevormd. Ik durf te beweren dat ik daar positief aan heb bijgedragen. Ik heb haar vaak verteld hoe goed ze bezig was met van alles. Sport, haar lichaam is ongekend en ik ging mee of complimenteerde haar regelmatig. Haar werkgever houdt van haar, ze is super klantvriendelijk en dat heb ik haar aangepraat. Met haar studie ging het goed en ik heb dat met trotsheid gestimuleerd. Haar een beetje aangepraat dat ze een Honor's Programme zou kunnen gaan volgen, en dat is gebeurd. Pff ik durf zomaar te zeggen dat ze veel te goed voor me is. Vroeger waren we gelijk, maar nu... En als ik dat zo schrijf en relateer aan jouw berichten, dan heb ik mezelf inderdaad stil laten staan terwijl zij vooruit ging. Niet dat ik niks heb bereikt, maar toch ook wel een beetje. Oei, nog een klap in het gezicht. "Het ligt niet aan jou"
Ik moet er nu wel even vandoor. Ik reageer later wanneer ik de tijd zou hebben.
zaterdag 22 september 2018 om 20:14
Ze heeft zich veel minder met mij bemoeid, omdat ik me vastberaden gedraag (hoe weinig idee ik ook heb wat ik wil). Zij was de afhankelijke (in het begin in ieder geval). Dat vond ik eerlijk gezegd wel een prettige gedachte, in de zin dat dat toch een soort van zekerheid geeft.Anoniem_123_ schreef: ↑22-09-2018 20:04Tuurlijk heb je haar gemotiveerd. Door een relatie word je altijd beïnvloed. Als de ander het beste met je voor heeft geraak je samen verder in het leven. Het is een mooie eigenschap die je bezit. Je mag er enkel niet te ver in gaan waardoor je haar stuurt of jezelf op de achtergrond zet. Als je het zo omschrijft, lijkt me dit een ongelijkwaardige relatie geweest te zijn. Heeft zij jou nooit gemotiveerd om te ondernemen in je eigen leven? Veel te goed voor jou zou ik niet zeggen. Waarom? Ik krijg de indruk door dit bericht dat jij haar "naar boven" getrokken hebt en zij het liet gebeuren dat je je zo afhankelijk opstelde en niet gefocust hebt op jezelf. Onbewust werd jij dan naar beneden getrokken en liet zij het gebeuren. Natuurlijk weet ik niet hoe zij is, maar wat je omschrijft is nogal een bizarre verhouding, een ongelijkwaardige verhouding.
Ik moet er nu wel even vandoor. Ik reageer later wanneer ik de tijd zou hebben.
Hmm misschien is dat wel veranderd, maar mijn houding in de relatie niet... Wat een zak ben ik dan zeg. Ik voel me net een stout klein kind, met vreselijk veel spijt.
zaterdag 22 september 2018 om 20:38
Ik weet nog steeds niet goed of ik na deze inzichten even goed verwerkt te hebben met haar moet praten. Ik wil graag dat het (ooit) goedkomt. Ze is geweldig. Ik verwijs jullie nogmaals naar de alinea uit mijn brief als je wilt weten hoe ik me over haar voel. Ik zou graag bij haar blijven, ik zou haar graag terug willen, ik zou graag met haar praten en tot een gezamenlijk begrip komen, ik zou graag vrienden met haar blijven. Alles in die volgorde, maar het liefst wil ik het niet verpesten...
Het lijkt wel alsof het juiste niet bestaat. Aan de ene kant is geen contact misschien beter, maar aan de andere kant blijven er dan dingen onbesproken en onduidelijk wat de situatie misschien niet beter maakt.
Op dit forum schrijven is een soort verwerkingsproces geworden, lijkt wel. Sorry en bedankt aan iedereen die reageert...
Het lijkt wel alsof het juiste niet bestaat. Aan de ene kant is geen contact misschien beter, maar aan de andere kant blijven er dan dingen onbesproken en onduidelijk wat de situatie misschien niet beter maakt.
Op dit forum schrijven is een soort verwerkingsproces geworden, lijkt wel. Sorry en bedankt aan iedereen die reageert...
zaterdag 22 september 2018 om 21:06
zaterdag 22 september 2018 om 21:15
zaterdag 22 september 2018 om 21:28
Ik kan niet in haar hoofd kijken waarom ze niet meer wil. Wat ik je wel kan adviseren is het volgende.
Stel dat je zeker zou weten dat je na een communicatieloze periode van 90 dagen alle antwoorden gaat krijgen van haar op al je vragen. Wat zou je intussen in die dagen gaan doen? Gá dat doen! Maak iets van je eigen leven. Gá klimmen. Wanneer was het voor het laatst, dat je iets gedaan hebt voor het eerst?
Want over 90 dagen is nog maar 1% van alle vragen die je nu hebt nog van belang. En binnen de volgende 273 dagen zul je merken dat je het antwoord op de laatste 1% niet meer nodig hebt.
Stel dat je zeker zou weten dat je na een communicatieloze periode van 90 dagen alle antwoorden gaat krijgen van haar op al je vragen. Wat zou je intussen in die dagen gaan doen? Gá dat doen! Maak iets van je eigen leven. Gá klimmen. Wanneer was het voor het laatst, dat je iets gedaan hebt voor het eerst?
Want over 90 dagen is nog maar 1% van alle vragen die je nu hebt nog van belang. En binnen de volgende 273 dagen zul je merken dat je het antwoord op de laatste 1% niet meer nodig hebt.
zaterdag 22 september 2018 om 22:05
Wat voor zekerheid geeft het als iemand afhankelijk van je is? Jij bent daarin blijven hangen terwijl zij gegroeid is en dat is onder je ogen gebeurd terwijl jij dat niet in de gaten had. Een heel ongezonde basis voor een relatie, verstikkend. Ga nu toch eerst eens aan jezelf werken. Zorg dat je zelf (emotioneel) onafhankelijk wordt en op je eigen benen kan staan. Als je daarmee aan de slag gaat, leg je een goede basis voor een gezonde relatie. Echt doe jezelf dat plezier. Je zal er geestelijk van groeien en beter met jezelf om kunnen gaan.ManMetVerdriet schreef: ↑22-09-2018 20:14Zij was de afhankelijke (in het begin in ieder geval). Dat vond ik eerlijk gezegd wel een prettige gedachte, in de zin dat dat toch een soort van zekerheid geeft.
Hmm misschien is dat wel veranderd, maar mijn houding in de relatie niet... Wat een zak ben ik dan zeg. Ik voel me net een stout klein kind, met vreselijk veel spijt.
zondag 23 september 2018 om 01:32
Zij was eerst het kleine meisje dat je altijd zo goed kon helpen. Maar ze is nu 7 jaar ouder en ik vermoed dat ze op die Azie reis er achter kwam dat ze zichzelf inmiddels ook prima kan redden zonder jou.
En zoals je over haar schrijft en jezelf op je borst klopt over wat je allemaal voor haar gedaan hebt, en haar zelfs wilt gaan vertellen hoe ze verder moet gaan met de relatie... Je klinkt vaak meer als een vader dan een partner.
Ik twijfel er niet aan dat je veel van haar houdt, maar hoe serieus neem je haar echt als persoon? Je neemt haar gevoelens nu in ieder geval niet eens serieus. In jouw ogen maakt ze een fout en die moet jij (vader!) corrigeren.
Jullie zaten vast in een ongelijkwaardig patroon, en hoe erg jij je best ook deed, je zat nog steeds in datzelfde patroon en daar wilde zij uit.
Als dit ooit nog goed gaat komen, zal er flink wat tijd over heen moeten gaan, waarin jullie allebei flink moeten veranderen.
En zoals je over haar schrijft en jezelf op je borst klopt over wat je allemaal voor haar gedaan hebt, en haar zelfs wilt gaan vertellen hoe ze verder moet gaan met de relatie... Je klinkt vaak meer als een vader dan een partner.
Ik twijfel er niet aan dat je veel van haar houdt, maar hoe serieus neem je haar echt als persoon? Je neemt haar gevoelens nu in ieder geval niet eens serieus. In jouw ogen maakt ze een fout en die moet jij (vader!) corrigeren.
Jullie zaten vast in een ongelijkwaardig patroon, en hoe erg jij je best ook deed, je zat nog steeds in datzelfde patroon en daar wilde zij uit.
Als dit ooit nog goed gaat komen, zal er flink wat tijd over heen moeten gaan, waarin jullie allebei flink moeten veranderen.
zondag 23 september 2018 om 12:42
Ik heb het zelfde meegemaakt, een maand of 2 geleden zij ze me dat ze niet meer verder wou met mij . Ik was boos verdrietig in shock en noem het maar op. Ze was me eerste vriendin en ik haar eerste vriend maar na 8 jaar en ook nadat ze 3 weken alleen op vakantie is gegaan zei ze me dat ze er niet echt veel zin meer in heeft. Ze had haar rust daar gevonden zei ze. Ze had zelfs binnen de eerste week nadat ze het had uitgemaakt seks gehad met iemand anders. Omdat ze zich wel geliefd voelde bij hem. Wat ik niet snapte en daardoor werd ik gek. Ik zei haar dat ik geen relatie meer kan aangaan met haar omdat ze seks heeft gehad met een ander. Iets wat ik niet meende en zei dat omdat ik boos was. Nu bijna 1 maand later heb ik NIKS meer gehoord van haar. Ze heeft me verwijderd en geblokkeerd. Ik zelf heb ook 1000e vragen die ik haar nog wil stellen maar ben bang dat ik er nooit echt antwoorden op ga krijgen, Ik heb echt alles fout gedaan wat je maar kan fout doen, Smeken huilen en noem het maar op alles werkte averechts, En nu ? Nu ben ik haar sowieso kwijt en ik ben bang dat ik NOOIT meer iets van haar ga horen. Geen contact is blijkbaar het beste wat je kan doen. Ik appte en belde haar bijna elke dag 5 weken lang. Totdat ze boos werd op me en niks meer liet horen. Ze las de berichtjes wel maar reageerde er niet meer op. Vanaf dat moment heb ik zelf ook besloten om GEEN CONTACT meer te hebben met haar. De eerste week is het zwaarst, continue kijken op de app wanneer ze voor het laatst online was hele dag denken aan haar en wat ze wel niet aan het doen is. Het maakt me echt gek. Maar waar ik nu wel ben achter gekomen is dat het geen zin heeft wat je ook probeert om het goed te maken. Ze heeft haar besluit allang genomen. Ik weet niet eens waarom ik deze bericht schrijf je hebt er eigenlijk helemaal niks aan maar je verhaal is gewoon bijna het zelfde als die van mij, En als ik deze reacties en berichten veel eerder had gelezen had ik misschien in de toekomst nog een kans met haar. Maar doordat ik de situatie niet kon accepteren is het eigenlijk helemaal uit de hand gelopenManMetVerdriet schreef: ↑22-09-2018 20:38Ik weet nog steeds niet goed of ik na deze inzichten even goed verwerkt te hebben met haar moet praten. Ik wil graag dat het (ooit) goedkomt. Ze is geweldig. Ik verwijs jullie nogmaals naar de alinea uit mijn brief als je wilt weten hoe ik me over haar voel. Ik zou graag bij haar blijven, ik zou haar graag terug willen, ik zou graag met haar praten en tot een gezamenlijk begrip komen, ik zou graag vrienden met haar blijven. Alles in die volgorde, maar het liefst wil ik het niet verpesten...
Het lijkt wel alsof het juiste niet bestaat. Aan de ene kant is geen contact misschien beter, maar aan de andere kant blijven er dan dingen onbesproken en onduidelijk wat de situatie misschien niet beter maakt.
Op dit forum schrijven is een soort verwerkingsproces geworden, lijkt wel. Sorry en bedankt aan iedereen die reageert...
Ik hoop oprecht dat je er snel over heen komt ik weet hoe jij je nu voelt, Ik voel me nu ook nog steeds zo trouwens maar het heeft geen zin meer om erachter aan te gaan je stoot haar alleen maar verder van je af
zondag 23 september 2018 om 19:43
Bedankt voor het advies, dat zal in ieder geval afleiding geven. Maare, hoe kom je aan die cijfers?Ananas schreef: ↑22-09-2018 21:28Ik kan niet in haar hoofd kijken waarom ze niet meer wil. Wat ik je wel kan adviseren is het volgende.
Stel dat je zeker zou weten dat je na een communicatieloze periode van 90 dagen alle antwoorden gaat krijgen van haar op al je vragen. Wat zou je intussen in die dagen gaan doen? Gá dat doen! Maak iets van je eigen leven. Gá klimmen. Wanneer was het voor het laatst, dat je iets gedaan hebt voor het eerst?
Want over 90 dagen is nog maar 1% van alle vragen die je nu hebt nog van belang. En binnen de volgende 273 dagen zul je merken dat je het antwoord op de laatste 1% niet meer nodig hebt.
zondag 23 september 2018 om 19:46
Zekerheid in de vorm van vertrouwen o.i.d. Denk ik? Maar je hebt misschien gelijk dat ik dat ben blijven doen terwijl het niet meer nodig was. Daar kan ik niets over zeggen want zo heb ik het niet ervaren en ik heb nog niet met haar gepraat. Bedankt...Oleander20 schreef: ↑22-09-2018 22:05Wat voor zekerheid geeft het als iemand afhankelijk van je is? Jij bent daarin blijven hangen terwijl zij gegroeid is en dat is onder je ogen gebeurd terwijl jij dat niet in de gaten had. Een heel ongezonde basis voor een relatie, verstikkend. Ga nu toch eerst eens aan jezelf werken. Zorg dat je zelf (emotioneel) onafhankelijk wordt en op je eigen benen kan staan. Als je daarmee aan de slag gaat, leg je een goede basis voor een gezonde relatie. Echt doe jezelf dat plezier. Je zal er geestelijk van groeien en beter met jezelf om kunnen gaan.
zondag 23 september 2018 om 19:54
Alles wat ik heb gedaan is haar gemotiveerd en gesteund, zover ik dat heb ervaren tenminste. Ik wil haar niet vertellen hoe ze verder moet gaan met de relatie, ik wil haar vragen in de relatie te blijven en te vertellen wat ze anders wil. Als ik iets doe wat haar stoort, dan moet ze dat gewoon zeggen, zo hebben we dat altijd gedaan. Daarom hadden we nooit problemen...AliceV schreef: ↑23-09-2018 01:32Zij was eerst het kleine meisje dat je altijd zo goed kon helpen. Maar ze is nu 7 jaar ouder en ik vermoed dat ze op die Azie reis er achter kwam dat ze zichzelf inmiddels ook prima kan redden zonder jou.
En zoals je over haar schrijft en jezelf op je borst klopt over wat je allemaal voor haar gedaan hebt, en haar zelfs wilt gaan vertellen hoe ze verder moet gaan met de relatie... Je klinkt vaak meer als een vader dan een partner.
Ik twijfel er niet aan dat je veel van haar houdt, maar hoe serieus neem je haar echt als persoon? Je neemt haar gevoelens nu in ieder geval niet eens serieus. In jouw ogen maakt ze een fout en die moet jij (vader!) corrigeren.
Jullie zaten vast in een ongelijkwaardig patroon, en hoe erg jij je best ook deed, je zat nog steeds in datzelfde patroon en daar wilde zij uit.
Als dit ooit nog goed gaat komen, zal er flink wat tijd over heen moeten gaan, waarin jullie allebei flink moeten veranderen.
Ik heb haar volwassenheid misschien niet genoeg gerespecteerd. Old habits die hard. Maar gewoonten gaan al helemaal niet weg als je er niet op wordt gewezen. Dit heeft mij in ieder geval heel veel inzicht gegeven in een eigenschap waar ik aan moet werken. Makkie, als dat nodig is om weer samen te kunnen zijn. Belangrijk als ik ooit een respectabele, stabiele vrouw wil. Dit is goed tot me doorgedrongen.
maandag 24 september 2018 om 12:40
Ik snap dat dit heftig en verdrietig voor je is.
Maar sjeetjemina man... ik vind je berichten ook wel wat 'slachtofferig' en heel erg 'aanbidderig' naar haar toe. Ik denk eerder dat je nooit een vrouw vind die jou respecteert als je geen grenzen stelt en je eigen waarde niet kent ipv zo aanbidderig naar je ex te doen.
En naar je iegen aandeel kijken is goed hoor,maar in mijn ogen lijk je wat door te slaan en zoek je overal wat achter, of probeer je overal inzicht in te krijgen,maar voornamelijk om haar terug te krijgen.
Soms lopen dingen zoals ze lopen en wil iemand iets anders/gaat iemand verder en passen 2 mensen of 2 levens 'gewoon' niet meer bij elkaar.
Jullie waren ook wel érg jong toen jullie bij elkaar kwamen, en nu al 7 jaar samen. Ik kan me voorstellen dat je I(ik iig wel) veel andere dingen wil meemaken, ook zonder partner, of een andere partner, of eerst wel een boel flirts, of juist niets..
Probeer niet alles te analyseren en haar niet overal in de pleasen, ik geloof eerder dat dit afstoot dan aantrekt.
Maar sjeetjemina man... ik vind je berichten ook wel wat 'slachtofferig' en heel erg 'aanbidderig' naar haar toe. Ik denk eerder dat je nooit een vrouw vind die jou respecteert als je geen grenzen stelt en je eigen waarde niet kent ipv zo aanbidderig naar je ex te doen.
En naar je iegen aandeel kijken is goed hoor,maar in mijn ogen lijk je wat door te slaan en zoek je overal wat achter, of probeer je overal inzicht in te krijgen,maar voornamelijk om haar terug te krijgen.
Soms lopen dingen zoals ze lopen en wil iemand iets anders/gaat iemand verder en passen 2 mensen of 2 levens 'gewoon' niet meer bij elkaar.
Jullie waren ook wel érg jong toen jullie bij elkaar kwamen, en nu al 7 jaar samen. Ik kan me voorstellen dat je I(ik iig wel) veel andere dingen wil meemaken, ook zonder partner, of een andere partner, of eerst wel een boel flirts, of juist niets..
Probeer niet alles te analyseren en haar niet overal in de pleasen, ik geloof eerder dat dit afstoot dan aantrekt.
maandag 24 september 2018 om 13:01
ManMetVerdriet,
Mijn jeugdrelatie heeft ook 7 jaar geduurd. Alles liep gezamelijk: vrienden, hobby's, studies ... Heeft onnoemelijk veel pijn gedaan om daar los van te komen ... Maar loslaten is onderdeel van het ontwikkelingsproces van ieder mens, denk ik zo. En ondertussen ben ik zoveel ouder en wijzer, ik zou me zelfs niet meer kunnen inbeelden om samen te zijn met mijn jeugdliefde. En van alle koppels die ik gekend heb/nu ken/tegenkom, etc is er welgeteld EENTJE dat al van die leeftijd samen is.
Ik wil je geen slechte hoop geven, maar je moet wel even realistisch blijven. Focus je op jezelf, doe dingen die jij leuk vindt en je zal zien dat die gevoelens afvlakken. Totdat er een andere leuke meid je pad kruist en hopppaaaaa !!! Opnieuw vertrokken, met bakken levenswijsheid extra
Succes !
Mijn jeugdrelatie heeft ook 7 jaar geduurd. Alles liep gezamelijk: vrienden, hobby's, studies ... Heeft onnoemelijk veel pijn gedaan om daar los van te komen ... Maar loslaten is onderdeel van het ontwikkelingsproces van ieder mens, denk ik zo. En ondertussen ben ik zoveel ouder en wijzer, ik zou me zelfs niet meer kunnen inbeelden om samen te zijn met mijn jeugdliefde. En van alle koppels die ik gekend heb/nu ken/tegenkom, etc is er welgeteld EENTJE dat al van die leeftijd samen is.
Ik wil je geen slechte hoop geven, maar je moet wel even realistisch blijven. Focus je op jezelf, doe dingen die jij leuk vindt en je zal zien dat die gevoelens afvlakken. Totdat er een andere leuke meid je pad kruist en hopppaaaaa !!! Opnieuw vertrokken, met bakken levenswijsheid extra
Succes !
maandag 24 september 2018 om 13:26
Natuurlijk wil je haar terug... je wilt terug naar het veilige, geborgene gevoel wat je voorheen met haar had. Ik durf te wedden dat je dat wilt ten koste van alles. Laat daar nou precies het probleem zitten kerl.. Wat jij nog niet geleerd hebt (en dat kon ik ook niet op jouw leeftijd) is dat 'loslaten' juist net 'vasthouden' is, maar dat van 'vasthouden' alleen maar 'verliezen' komt.
Begrijp me niet verkeerd, je hebt niets fout gedaan of zo. Daarom kun je ook niets rechtzetten, snap je? Je kunt hooguit nog een tijdje de deur voor d'r op een kier laten staan, maar hou op met aan haar trekken. Laat haar zelf beslissen. Ze komt naar je toe of niet. Simpel.
Enne.. dat je investeert in een relatie is de normaalste zaak van de wereld. Daarvoor heb je 7 leuke jaren van haar gekregen. Niet over lullen, dat misstaat je.
Liefdesverdriet voelt heel rot. Toch kun je het overleven. Kijk voor tips op Google. Van je af schrijven/praten werkt ook goed. Zoek in ieder geval afleiding voor de komende tijd en doe wat je zelf leuk vind. Over een goeie 100 dagen zul je merken dat je ineens wel weer baalt van overal afgeknipte teennagels. Daar baal ik namelijk ook nog steeds van na jaren huwelijk.
Begrijp me niet verkeerd, je hebt niets fout gedaan of zo. Daarom kun je ook niets rechtzetten, snap je? Je kunt hooguit nog een tijdje de deur voor d'r op een kier laten staan, maar hou op met aan haar trekken. Laat haar zelf beslissen. Ze komt naar je toe of niet. Simpel.
Enne.. dat je investeert in een relatie is de normaalste zaak van de wereld. Daarvoor heb je 7 leuke jaren van haar gekregen. Niet over lullen, dat misstaat je.
Liefdesverdriet voelt heel rot. Toch kun je het overleven. Kijk voor tips op Google. Van je af schrijven/praten werkt ook goed. Zoek in ieder geval afleiding voor de komende tijd en doe wat je zelf leuk vind. Over een goeie 100 dagen zul je merken dat je ineens wel weer baalt van overal afgeknipte teennagels. Daar baal ik namelijk ook nog steeds van na jaren huwelijk.
maandag 24 september 2018 om 18:45
Ze zou vandaag appen (of contact maken) om het te overleggen. Ik heb nog niets gehoord. We hebben erg veel spullen van elkaar liggen, dus dat moet toch echt nog wel een keer uitgewisseld worden als ze niet op haar besluit terugkomt. Ik krijg het met veel moeite voor elkaar om geen contact te leggen en wil dat blijven doen om niet wanhopig over te komen. Ik hoor het vanzelf, want ook zij zal wat spullen (sieraden etc.) terug willen, dat weet ik zeker.