Relaties
alle pijlers
In de war
maandag 7 mei 2012 om 17:15
Beste iedereen,
Ik ben heel, maar dan ook heel erg in de war. Ik heb nu een jaar een vriend - mijn eerste vriend -. Het is allemaal raar gelopen, want wij kregen een relatie nadat een vriend - voor hem zijn beste, voor mij een een bekende- overleed. Ik steunde hem en van het een kwam het ander. We werden verliefd, we deden heel erg veel leuke dingen en zagen elkaar dan ook geregeld.Toen wij vier maanden samen waren, ging hij op stage naar Australië. Daar begon het allemaal, ik hoorde heel weinig van hem. We smsten wel, maar in die 5 maanden tijd hebben we maar 3/4 keer geskyped en 2 keer gebeld. Ik kreeg het gevoel dat hij me niet miste en ik twijfelde heel erg aan of hij daar zou vreemdgaan - de dag nadat wij voor het eerst zoenden, zag ik hem met een ander meisje zoenen en de dag dat ik hem naar Schiphol bracht zag ik de naam van zijn ex (waarvan hij zei dat hij haar nooit meer sprak) op zn telefoondisplay hij liet het gesprek ook zien het was onschuldig maar toch - . Ik twijfelde aan alles, dat voelde hij ook aan. Toen hij weg was sloeg de twijfel bij ons allebei geregeld toe: wil je dit wel schat, ben ik wel goed genoeg voor je. Ik zou hem na die 5 maanden ophalen voor Schiphol, maar ik hoorde een aantal dagen nauwelijks iets van hem over de tijd, het was allemaal erg kortaf. En na een smsje waar ik mijn hart luchtte, stuurde hij mij: laat maar doen, t hoeft niet meer. Na discussies kwam ik hem toch ophalen, maar het voelde toch anders. In plaats van een blij gevoel dat je iemand na zon lange tijd weer ziet, voelde ik alleen maar verdriet. En nu zijn we 4 maanden verder en van alles is veranderd: we wonen allebei niet meer thuis: ik studeer Rotterdam, hij heeft stage in Amsterdam, hij negeert me soms, omdat het niet goed gaat met zijn vrienden en thuissituatie, hij komt afspraken niet na, en ik zie hem met moeite 1 à 2 keer in de week, we doen veel minder leuke dingen en ik heb na een jaar zijn ouders nog niet 'officieel' ontmoet. Als hij niet bij me is voel ik nog steeds afstand en een grote vlaag verdriet over mij heen. Als ik met hem praat over de dingen waar ik mee zit, dan gaat hij kortaf doen, zegt hij helemaal niks, zegtie dat hij niet goed genoeg is voor mij of schuift de schuld op mij
Wanneer we bij elkaar zijn voelt alles goed, maar als hij weg is voel ik zo'n gemis, verdriet en twijfel. Ik heb vaak huiluitbarstingen als ik bij hem ben, terwijl dat het laatste is wat ik wil. Maar alle frustratie, verdriet en gemis heeft zich opgekropt en dat maakt hem ook verdrietig en het lijkt wel een cyclus. Ik hou van hem en ik wil dit oplossen. Ik weet niet wat ik moet doen..
Ik ben heel, maar dan ook heel erg in de war. Ik heb nu een jaar een vriend - mijn eerste vriend -. Het is allemaal raar gelopen, want wij kregen een relatie nadat een vriend - voor hem zijn beste, voor mij een een bekende- overleed. Ik steunde hem en van het een kwam het ander. We werden verliefd, we deden heel erg veel leuke dingen en zagen elkaar dan ook geregeld.Toen wij vier maanden samen waren, ging hij op stage naar Australië. Daar begon het allemaal, ik hoorde heel weinig van hem. We smsten wel, maar in die 5 maanden tijd hebben we maar 3/4 keer geskyped en 2 keer gebeld. Ik kreeg het gevoel dat hij me niet miste en ik twijfelde heel erg aan of hij daar zou vreemdgaan - de dag nadat wij voor het eerst zoenden, zag ik hem met een ander meisje zoenen en de dag dat ik hem naar Schiphol bracht zag ik de naam van zijn ex (waarvan hij zei dat hij haar nooit meer sprak) op zn telefoondisplay hij liet het gesprek ook zien het was onschuldig maar toch - . Ik twijfelde aan alles, dat voelde hij ook aan. Toen hij weg was sloeg de twijfel bij ons allebei geregeld toe: wil je dit wel schat, ben ik wel goed genoeg voor je. Ik zou hem na die 5 maanden ophalen voor Schiphol, maar ik hoorde een aantal dagen nauwelijks iets van hem over de tijd, het was allemaal erg kortaf. En na een smsje waar ik mijn hart luchtte, stuurde hij mij: laat maar doen, t hoeft niet meer. Na discussies kwam ik hem toch ophalen, maar het voelde toch anders. In plaats van een blij gevoel dat je iemand na zon lange tijd weer ziet, voelde ik alleen maar verdriet. En nu zijn we 4 maanden verder en van alles is veranderd: we wonen allebei niet meer thuis: ik studeer Rotterdam, hij heeft stage in Amsterdam, hij negeert me soms, omdat het niet goed gaat met zijn vrienden en thuissituatie, hij komt afspraken niet na, en ik zie hem met moeite 1 à 2 keer in de week, we doen veel minder leuke dingen en ik heb na een jaar zijn ouders nog niet 'officieel' ontmoet. Als hij niet bij me is voel ik nog steeds afstand en een grote vlaag verdriet over mij heen. Als ik met hem praat over de dingen waar ik mee zit, dan gaat hij kortaf doen, zegt hij helemaal niks, zegtie dat hij niet goed genoeg is voor mij of schuift de schuld op mij
Wanneer we bij elkaar zijn voelt alles goed, maar als hij weg is voel ik zo'n gemis, verdriet en twijfel. Ik heb vaak huiluitbarstingen als ik bij hem ben, terwijl dat het laatste is wat ik wil. Maar alle frustratie, verdriet en gemis heeft zich opgekropt en dat maakt hem ook verdrietig en het lijkt wel een cyclus. Ik hou van hem en ik wil dit oplossen. Ik weet niet wat ik moet doen..
maandag 7 mei 2012 om 17:20
Lijkt me geen relatie waar je blij van wordt of waar toekomst in zit. Van beide kanten loopt het niet lekker, dus ik zou zeggen: probeer het alleen. Je bent nog hartstikke jong, zonde om dan nu aan iemand te blijven hangen die je niet helemaal ziet zitten: want dat dat zo is, blijkt duidelijk uit je post.
maandag 7 mei 2012 om 17:31
Zijn ouders weten na een jaar relatie nog niet van jouw bestaan? Hij doet kortaf, je moet veel moeite doen om hem krapjes 1 à 2 keer in de week te zien? Hij gaat naar het buitenland en laat weinig weten?
Heb jij een relatie met mijn ex? Dit klinkt me namelijk heel bekend in de oren en ik wil je op het hart drukken naar je eigen gevoel te luisteren. Een man die gek op je is wil je aan de hele wereld laten zien en wil heel graag dat jij hem op komt halen na elkaar zo lang niet te hebben gezien. Die zoekt ook contact met jou en laat jou voelen hoe leuk hij je vindt. Dat doet deze jongen allemaal niet.. Kies voor jezelf meid, alsjeblieft. Dit wordt niet beter kan ik je uit ervaring vertellen.
Mijn ex had ook allemaal 'dingen' waardoor hij niet lekker in zijn vel zou zitten maar bij zijn nieuwe vriendin na mij kon hij het opeens allemaal wel. Laat je niet voor de gek houden..
Heb jij een relatie met mijn ex? Dit klinkt me namelijk heel bekend in de oren en ik wil je op het hart drukken naar je eigen gevoel te luisteren. Een man die gek op je is wil je aan de hele wereld laten zien en wil heel graag dat jij hem op komt halen na elkaar zo lang niet te hebben gezien. Die zoekt ook contact met jou en laat jou voelen hoe leuk hij je vindt. Dat doet deze jongen allemaal niet.. Kies voor jezelf meid, alsjeblieft. Dit wordt niet beter kan ik je uit ervaring vertellen.
Mijn ex had ook allemaal 'dingen' waardoor hij niet lekker in zijn vel zou zitten maar bij zijn nieuwe vriendin na mij kon hij het opeens allemaal wel. Laat je niet voor de gek houden..
maandag 7 mei 2012 om 17:48
Weet je, voor jou voelt het nu als 'ik hou van hem en ik wil dat dit goedkomt'. Maar ik denk dat je gewoon nog niet weet hoe een fijne relatie kan voelen. Als het goed is tussen jullie heb je geen huilbuien, hoef je niet aan van alles te twijfelen etc. Jullie passen blijkbaar toch niet helemaal goed bij elkaar, na die eerste leuke maanden. Al is het maar omdat jij andere dingen vd relatie zou willen als hij (elkaar vaker zien, meer over gevoelens praten etc). Dat is geen leuke boodschap en het is normaal als je je daar verdrietig over voelt en het in eerste instantie niet wilt geloven. Maar gun jezelf een relatie waar je blij van wordt, waarin je rust en veiligheid voelt, en die je energie geeft.
maandag 7 mei 2012 om 17:49
Bedankt voor de reacties!
Ik heb een keer gezegd dat ik het niet meer kon en wilde stoppen. Toen begon hij heel hard te huilen en daar ben ik weer ingetrapt.. Die week zag ik hem ook vaker en deed hij meer moeite merkte ik, maar ook alleen die week. Daarna kwamen de irritaties aan dat hij niks van zich laat horen, of niet goed met afspraken is weer tevoorschijn. Ik snap ook wel dat hij vermoeid is van stage (half 7 tot 4/5, maar toch is het geen excuus). Nadat hij van Australie terugkwam, is het 2 weken geleden dat we eindelijk langer dan een dag samen waren. Hij belooft heel veel, maar doet niks.. Hij zei dat hij een weekendje weg had geboekt, niks van gezien. Dagje antwerpen, niks van gezien..
Afgelopen zaterdag zei hij dat ik alleen maar aan mezelf denk omdat ik vroeg waarom hij me twee dagen lang negeerde- niet reageerde op telefoontjes en smsjes - en niks liet horen omdat we die vrijdag zouden afspreken, terwijl het juist tegenovergesteld is.
Zijn ouders weten wel dat we samen zijn, maar elke keer als ik er naar vraag zegt hij dat hij zich schaamt voor zijn ouders en dat hij bang is voor stomme opmerkingen. De band met zijn vader is ook niet goed.
Ik vind het zo moeilijk om er een punt achter te zetten, omdat het mijn eerste relatie is. Maar misschien is dat wel het beste.
Ik heb een keer gezegd dat ik het niet meer kon en wilde stoppen. Toen begon hij heel hard te huilen en daar ben ik weer ingetrapt.. Die week zag ik hem ook vaker en deed hij meer moeite merkte ik, maar ook alleen die week. Daarna kwamen de irritaties aan dat hij niks van zich laat horen, of niet goed met afspraken is weer tevoorschijn. Ik snap ook wel dat hij vermoeid is van stage (half 7 tot 4/5, maar toch is het geen excuus). Nadat hij van Australie terugkwam, is het 2 weken geleden dat we eindelijk langer dan een dag samen waren. Hij belooft heel veel, maar doet niks.. Hij zei dat hij een weekendje weg had geboekt, niks van gezien. Dagje antwerpen, niks van gezien..
Afgelopen zaterdag zei hij dat ik alleen maar aan mezelf denk omdat ik vroeg waarom hij me twee dagen lang negeerde- niet reageerde op telefoontjes en smsjes - en niks liet horen omdat we die vrijdag zouden afspreken, terwijl het juist tegenovergesteld is.
Zijn ouders weten wel dat we samen zijn, maar elke keer als ik er naar vraag zegt hij dat hij zich schaamt voor zijn ouders en dat hij bang is voor stomme opmerkingen. De band met zijn vader is ook niet goed.
Ik vind het zo moeilijk om er een punt achter te zetten, omdat het mijn eerste relatie is. Maar misschien is dat wel het beste.
maandag 7 mei 2012 om 17:53
In mijn ogen heb je er alles aan gedaan: je hebt het met hem besproken maar dat helpt niet. Je hebt er een punt achter gezet maar dan gaat het een week goed en daarna vervalt hij in oude gewoontes.
Hoe weet je zeker dat zijn ouders weten dat jullie een relatie hebben? Mijn ex verzon namelijk ook vanalles maar toen puntje bij paaltje kwam wisten ze van niets hoor.. Maar goed, dat is nu bijzaak..
Een punt achter een relatie zetten is moeilijk, maar als je nu hiermee doorgaat weet je zeker dat het niet gaat veranderen. Als je ermee stopt weet je zeker dat het beter wordt, uiteindelijk.
Hoe weet je zeker dat zijn ouders weten dat jullie een relatie hebben? Mijn ex verzon namelijk ook vanalles maar toen puntje bij paaltje kwam wisten ze van niets hoor.. Maar goed, dat is nu bijzaak..
Een punt achter een relatie zetten is moeilijk, maar als je nu hiermee doorgaat weet je zeker dat het niet gaat veranderen. Als je ermee stopt weet je zeker dat het beter wordt, uiteindelijk.
maandag 7 mei 2012 om 17:56
Dat hij heel hard moest huilen was waarschijnlijk van de schrik. Het is niet leuk als je relatie door de ander wordt verbroken. maar het feit dat hij nog geen twee weken later alweer hetzelfde gedrag vertoonde als waarom jij de relatie eigenlijk wilde verbreken zegt wat mij betreft genoeg. Hij is wie hij is, en dat gaat niet/nauwelijks veranderen. dat moet je ook niet willen. jullie passen blijkbaar gewoon niet goed genoeg bij elkaar.
Je eerste relatie verbreken is nooit makkelijk (de relaties die daarop volgen trouwens ook niet, maar dan weet je een beetje hoe het gaat). Begrijpelijk dat je daar tegenaan hikt. Maar ik denk, gebaseerd op wat je hier schrijft, dat je trekt aan een dood paard. en dan kun je beter alleen verder gaan met de mogelijkheid op den duur iemand tegen te komen waarmee het wel min of meer vanzelf gaat. Omdat jullie gewoon goed bij elkaar passen. in tegenstelling tot deze relatie.
Je eerste relatie verbreken is nooit makkelijk (de relaties die daarop volgen trouwens ook niet, maar dan weet je een beetje hoe het gaat). Begrijpelijk dat je daar tegenaan hikt. Maar ik denk, gebaseerd op wat je hier schrijft, dat je trekt aan een dood paard. en dan kun je beter alleen verder gaan met de mogelijkheid op den duur iemand tegen te komen waarmee het wel min of meer vanzelf gaat. Omdat jullie gewoon goed bij elkaar passen. in tegenstelling tot deze relatie.
maandag 7 mei 2012 om 18:12