Relaties
alle pijlers
Jaloezie...
donderdag 17 maart 2011 om 11:46
Bijna drie jaar heb ik nu een relatie met een ontzettende lieve man. We wonen twee jaar samen en het gaat erg goed tussen ons. Het lukt ons steeds beter onze behoeftes uit te spreken en te zeggen wat we werkelijk bedoelen. Hierdoor zijn echte ruzies verleden tijd, al is er natuurlijk altijd wel eens een woordenwisseling.
Nouja, wat ik eigenlijk wil zeggen: het gaat geweldig! Hij is de man waarmee ik over een paar jaar wil trouwen en de hele reutemeteut.
Nu is er één ding waar ik mee in mijn maag zit. Ik ben erg snel jaloers en dat gevoel kan ineens erg heftig opkomen. Gelukkig komen we niet vaak in een situatie waarin het opkomt, maar af en toe wel. Zoals laatst. Een verjaardag van een vriendin van mij en hij was ook uitgenodigd. (Iedereen kent elkaar wel van onze vrienden). Op een bepaald moment zat hij aan de andere kant van de kamer de hele tijd met een leuk meisje te praten. Ik kende haar niet en ze was erg mooi en ze hadden zienderogen een enthousiast gesprek, waarin veel werd gelachen en grote gebaren gemaakt.
Nou, toen werd ik dus al jaloers.... En ik deed er alles aan om het niet te zijn. Ging mezelf geruststellen in mijn hoofd, en dat hij echt voor mij gaat en dat er niks aan de hand is. Maar toch bleef dat knagende gevoel. Ik probeerde me op mijn eigen gesprek te richten, maar ook dat lukte met moeite... Steeds kwam die gedachte in me op: Misschien is zij wel veel leuker, en hebben ze nu zo'n leuk gesprek dat hij voor haar kiest. En dan keek ik naar haar en ze was zo mooi en sprankelend en vrolijk en jong...
Natuurlijk ging het moment weer voorbij, en toen ik naar het toilet liep riep hij me en trok hij me even op zijn schoot en kusten we elkaar enzo. Dus er was totaal geen sprake dat hij echt interesse voor haar had... Hij weet wel dat ik jaloers aangelegd ben, dus toen ik later zei: ''dat is wel een mooie meid, waarmee je praatte'', moest hij al lachen en zei hij: ''schat, jij bent tien keer zo mooi en ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik dan weer erg lief van hem, maar toch blijft die enorme onzekerheid in me zitten... Het lijkt de laatste tijd wel erger geworden. Ik bedoel, ik ben verdomme 25 jaar en het lijkt wel alsof ik 5 jaar geleden een stuk zelfverzekerder was...
Ik droom er ook regelmatig over. Vannacht ook weer. Steeds hetzelfde: dat hij met een ander meisje is en alleen met haar praat en knuffelt en dat ik denk dat ze zoenen en dat het jaloerse gevoel zo heftig is, dat het nog door me heen stroomt als ik wakker wordt....
Waarom ben ik zo jaloers?? Ik wil hier echt vanaf komen, want het is gewoon niet normaal meer.... Aan de ene kant weet ik zeker dat mijn vriend niet vreemdgaat en altijd eerlijk is. Aan de andere kant blijft die jaloezie maar de kop opsteken.
Wat moet ik doen?! ....
Nouja, wat ik eigenlijk wil zeggen: het gaat geweldig! Hij is de man waarmee ik over een paar jaar wil trouwen en de hele reutemeteut.
Nu is er één ding waar ik mee in mijn maag zit. Ik ben erg snel jaloers en dat gevoel kan ineens erg heftig opkomen. Gelukkig komen we niet vaak in een situatie waarin het opkomt, maar af en toe wel. Zoals laatst. Een verjaardag van een vriendin van mij en hij was ook uitgenodigd. (Iedereen kent elkaar wel van onze vrienden). Op een bepaald moment zat hij aan de andere kant van de kamer de hele tijd met een leuk meisje te praten. Ik kende haar niet en ze was erg mooi en ze hadden zienderogen een enthousiast gesprek, waarin veel werd gelachen en grote gebaren gemaakt.
Nou, toen werd ik dus al jaloers.... En ik deed er alles aan om het niet te zijn. Ging mezelf geruststellen in mijn hoofd, en dat hij echt voor mij gaat en dat er niks aan de hand is. Maar toch bleef dat knagende gevoel. Ik probeerde me op mijn eigen gesprek te richten, maar ook dat lukte met moeite... Steeds kwam die gedachte in me op: Misschien is zij wel veel leuker, en hebben ze nu zo'n leuk gesprek dat hij voor haar kiest. En dan keek ik naar haar en ze was zo mooi en sprankelend en vrolijk en jong...
Natuurlijk ging het moment weer voorbij, en toen ik naar het toilet liep riep hij me en trok hij me even op zijn schoot en kusten we elkaar enzo. Dus er was totaal geen sprake dat hij echt interesse voor haar had... Hij weet wel dat ik jaloers aangelegd ben, dus toen ik later zei: ''dat is wel een mooie meid, waarmee je praatte'', moest hij al lachen en zei hij: ''schat, jij bent tien keer zo mooi en ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik dan weer erg lief van hem, maar toch blijft die enorme onzekerheid in me zitten... Het lijkt de laatste tijd wel erger geworden. Ik bedoel, ik ben verdomme 25 jaar en het lijkt wel alsof ik 5 jaar geleden een stuk zelfverzekerder was...
Ik droom er ook regelmatig over. Vannacht ook weer. Steeds hetzelfde: dat hij met een ander meisje is en alleen met haar praat en knuffelt en dat ik denk dat ze zoenen en dat het jaloerse gevoel zo heftig is, dat het nog door me heen stroomt als ik wakker wordt....
Waarom ben ik zo jaloers?? Ik wil hier echt vanaf komen, want het is gewoon niet normaal meer.... Aan de ene kant weet ik zeker dat mijn vriend niet vreemdgaat en altijd eerlijk is. Aan de andere kant blijft die jaloezie maar de kop opsteken.
Wat moet ik doen?! ....
donderdag 17 maart 2011 om 11:53
Nou Machutookeenbietjemeerzijn, machutookeenbietjeminder? Dit is voor TO heel vervelend maar het klinkt alsof ze het wel bij zichzelf houdt en er niet de godganze dag vriendlief mee loopt te terroriseren. Een beetje herken ik wel, de eerste jaren van mijn relaties droomde ik er ook weleens over in de steek gelaten te worden. Enige wat je kunt doen is er niet aan toegeven en zorgen dat je een leuk eigen leven hebt, dan wordt het vanzelf minder.
donderdag 17 maart 2011 om 12:04
Jeetje wat vervelend voor je! Inderdaad: werk aan je zelfvertrouwen.
En onthou: jaloersheid levert je niets goeds... Hoe jaloers je ook bent, als hij vreemd wil gaan doet hij dat toch wel.
Dus: focus op zijn liefde, zijn aandacht, zijn schattige complimenten en geniet daarvan!
En onthou: jaloersheid levert je niets goeds... Hoe jaloers je ook bent, als hij vreemd wil gaan doet hij dat toch wel.
Dus: focus op zijn liefde, zijn aandacht, zijn schattige complimenten en geniet daarvan!
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 17 maart 2011 om 12:12
Ik ben vroeger ook ontzettend jaloers geweest, dat was altijd een compleet drama. Was toen heel erg onzeker over van alles, dus ook over mijn vriend. En als ik nu niet lekker in mijn vel zit kan het ook nog de kop op steken.
Bij mij heeft therapie wel geholpen, maar alleen omdat ik daarin aan mijn zelfvertrouwen werkte. Want bij mij is het echt een zelfvertrouwen-kwestie. Daarnaast weet ik ondertussen dat ik de trouwste vriend ter wereld heb, die ontzettend lief is en gek op mij. Wanneer ik dus nog wel eens jaloers ben helpt die gedachte heel erg (als een soort mantra herhalen). Maar nu ben ik bijna nooit meer jaloers.
Daarnaast ben ik van mening dat een heel klein beetje jaloezie best gezond kan zijn, omdat je je dan realiseert hoe blij je bent met wat je hebt en dat je het niet wilt kwijtraken. Maar verder dan die gedachtes moet het niet (meer) gaan.
Bij mij heeft therapie wel geholpen, maar alleen omdat ik daarin aan mijn zelfvertrouwen werkte. Want bij mij is het echt een zelfvertrouwen-kwestie. Daarnaast weet ik ondertussen dat ik de trouwste vriend ter wereld heb, die ontzettend lief is en gek op mij. Wanneer ik dus nog wel eens jaloers ben helpt die gedachte heel erg (als een soort mantra herhalen). Maar nu ben ik bijna nooit meer jaloers.
Daarnaast ben ik van mening dat een heel klein beetje jaloezie best gezond kan zijn, omdat je je dan realiseert hoe blij je bent met wat je hebt en dat je het niet wilt kwijtraken. Maar verder dan die gedachtes moet het niet (meer) gaan.
donderdag 17 maart 2011 om 12:22
donderdag 17 maart 2011 om 12:59
Eens met de anderen.
Er is niemand zoals jij, er zal nooit meer iemand komen zoals jij, je bent uniek, en hij is op jou gevallen!
Dus alle anderen doen er niet toe. Jullie klinken als superstel. Ik begrijp je onzekerheid, ik heb het ook. Probeer er zo min mogelijk aan toe te geven en inderdaad: focus on the positive. dan kan het een hele romantische zomer worden.
Er is niemand zoals jij, er zal nooit meer iemand komen zoals jij, je bent uniek, en hij is op jou gevallen!
Dus alle anderen doen er niet toe. Jullie klinken als superstel. Ik begrijp je onzekerheid, ik heb het ook. Probeer er zo min mogelijk aan toe te geven en inderdaad: focus on the positive. dan kan het een hele romantische zomer worden.
donderdag 17 maart 2011 om 13:10
'Ik kende haar niet en ze was erg mooi en ze hadden zienderogen een enthousiast gesprek, waarin veel werd gelachen en grote gebaren gemaakt'
'ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik wel apart. Blijkbaar is de crisis in het midden oosten erg om te lachen. Maar goed, ieder voor zich natuurlijk.
'ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik wel apart. Blijkbaar is de crisis in het midden oosten erg om te lachen. Maar goed, ieder voor zich natuurlijk.
donderdag 17 maart 2011 om 13:22
Bedankt voor alle reacties, en zo snel al!
Wat zijn manieren om je zelfvertrouwen te vergroten? Alleen reizen, alleen wonen, veel met vrienden doen, werken etc. Ik heb het allemaal al gedaan... Ik wil er graag aan werken, maar weet niet zo goed hoe. Ik ben zo bewust van alles, ben echt iemand die de neiging heeft alles te willen analyseren... Mijn natuur is denk ik nogal gevoelig en daardoor zit ik mezelf snel in de weg...
Die focus op het positieve, en op onze leuke dingen samen, dat is wel een goeie, ga ik mijn best voor doen.
@Schoolkrijtje: haha, ja dat klinkt een beetje vreemd, het was meer - bij wijze van spreken, al hadden ze het daar ook over gehad, zij weet er nogal veel van door haar studie. Later heb ik ook nog even met haar gesproken en toen was ik ook direct hélemaal gerust gesteld, gewoon omdat ik dan beter snap wat voor type het is ofzo. Ze had ook gewoon een vriend. Dus het sloeg echt helemaal nergens op van mijn kant en ik ben me er ook bewust van dat mijn gedachtes volstrekt irreëel zijn...
Wat zijn manieren om je zelfvertrouwen te vergroten? Alleen reizen, alleen wonen, veel met vrienden doen, werken etc. Ik heb het allemaal al gedaan... Ik wil er graag aan werken, maar weet niet zo goed hoe. Ik ben zo bewust van alles, ben echt iemand die de neiging heeft alles te willen analyseren... Mijn natuur is denk ik nogal gevoelig en daardoor zit ik mezelf snel in de weg...
Die focus op het positieve, en op onze leuke dingen samen, dat is wel een goeie, ga ik mijn best voor doen.
@Schoolkrijtje: haha, ja dat klinkt een beetje vreemd, het was meer - bij wijze van spreken, al hadden ze het daar ook over gehad, zij weet er nogal veel van door haar studie. Later heb ik ook nog even met haar gesproken en toen was ik ook direct hélemaal gerust gesteld, gewoon omdat ik dan beter snap wat voor type het is ofzo. Ze had ook gewoon een vriend. Dus het sloeg echt helemaal nergens op van mijn kant en ik ben me er ook bewust van dat mijn gedachtes volstrekt irreëel zijn...
vrijdag 18 maart 2011 om 11:12
@ienimimi, is dat zo? Ik zal eens kijken, ben wel dol op lezen, dus misschien is het wel iets voor mij, inderdaad.
In therapie gaan vind ik persoonlijk wel wat ver gaan en ook dat het uiteindelijk mijn relatie zal kosten. Is jaloezie niet een natuurlijke menselijke emotie waarvan de een meer last heeft dan de ander? Zou het genoeg zijn om hierover te praten met mijn vriend en hem uit te leggen wat ik voel en waar dat gevoel vandaan komt? En ondertussen wanneer het de kop opsteekt mezelf tot de orde proberen te roepen en me bewust zijn van mijn irreële gedachtes?
Dat zelfvertrouwen opbouwen vind ik zo'n vage term. Ergens heb ik wel zelfvertrouwen, ik heb bijvoorbeeld ondervonden dat ik me in de meest extreme situaties staande kan houden. Aan de andere kant zit er ook een hele onzekere kant in mij. Heeft niet iedereen dit? En zo niet, hoe kun je dat zelfvertrouwen dan opbouwen?
In therapie gaan vind ik persoonlijk wel wat ver gaan en ook dat het uiteindelijk mijn relatie zal kosten. Is jaloezie niet een natuurlijke menselijke emotie waarvan de een meer last heeft dan de ander? Zou het genoeg zijn om hierover te praten met mijn vriend en hem uit te leggen wat ik voel en waar dat gevoel vandaan komt? En ondertussen wanneer het de kop opsteekt mezelf tot de orde proberen te roepen en me bewust zijn van mijn irreële gedachtes?
Dat zelfvertrouwen opbouwen vind ik zo'n vage term. Ergens heb ik wel zelfvertrouwen, ik heb bijvoorbeeld ondervonden dat ik me in de meest extreme situaties staande kan houden. Aan de andere kant zit er ook een hele onzekere kant in mij. Heeft niet iedereen dit? En zo niet, hoe kun je dat zelfvertrouwen dan opbouwen?
vrijdag 18 maart 2011 om 11:23
quote:Schoolkrijtje schreef op 17 maart 2011 @ 13:10:
'Ik kende haar niet en ze was erg mooi en ze hadden zienderogen een enthousiast gesprek, waarin veel werd gelachen en grote gebaren gemaakt'
'ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik wel apart. Blijkbaar is de crisis in het midden oosten erg om te lachen. Maar goed, ieder voor zich natuurlijk.Denk je niet dat die eerste perceptie niet een beetje subjectief gekleurd was door TO's jaloezie misschien? Wat er wrs. objectief aan de hand was: vriend praat met lekker wijf.
'Ik kende haar niet en ze was erg mooi en ze hadden zienderogen een enthousiast gesprek, waarin veel werd gelachen en grote gebaren gemaakt'
'ze kon alleen maar praten over de crisis in het midden oosten.''
Dat vind ik wel apart. Blijkbaar is de crisis in het midden oosten erg om te lachen. Maar goed, ieder voor zich natuurlijk.Denk je niet dat die eerste perceptie niet een beetje subjectief gekleurd was door TO's jaloezie misschien? Wat er wrs. objectief aan de hand was: vriend praat met lekker wijf.
zaterdag 19 maart 2011 om 21:52
quote:maudvoorgoud schreef op 18 maart 2011 @ 11:12:
@ienimimi, is dat zo? Ik zal eens kijken, ben wel dol op lezen, dus misschien is het wel iets voor mij, inderdaad.
In therapie gaan vind ik persoonlijk wel wat ver gaan en ook dat het uiteindelijk mijn relatie zal kosten. Is jaloezie niet een natuurlijke menselijke emotie waarvan de een meer last heeft dan de ander?klopt..een beetje jaloezie is zelfs gezond voor je relatie Zou het genoeg zijn om hierover te praten met mijn vriend en hem uit te leggen wat ik voel en waar dat gevoel vandaan komt?Ik denk dat dit een goed idee is, door het bespreekbaar te maken stel je jezelf kwetsbaar op en toon je karakter. Zo kan er meer begrip in de situatie komen. En ondertussen wanneer het de kop opsteekt mezelf tot de orde proberen te roepen en me bewust zijn van mijn irreële gedachtes?Het boek : Jaloezie, omgaan met jaloerse gevoelens van Pieternel Dijkstra is een heel goed boek hiervoor..die leggen je patronen bloot en kan een goede steun hierin zijn
Dat zelfvertrouwen opbouwen vind ik zo'n vage term. Ergens heb ik wel zelfvertrouwen, ik heb bijvoorbeeld ondervonden dat ik me in de meest extreme situaties staande kan houden Deze term hoort eerder onder "overlevingsmechanisme" waarbij bv. gespeeld zelfvertrouwen ook maar een rol is om jezelf te beschermen. Aan de andere kant zit er ook een hele onzekere kant in mij. Heeft niet iedereen dit? Ik denk dat heel veel mensen best wel wat onzekerheden kunnen hebben, maar er zijn ook mensen die dit bv. niet hebben/kunnen voelen..zoveel mensen, zoveel verschillende karakters al dan niet beïnvloed door achtergrond e.d.' En zo niet, hoe kun je dat zelfvertrouwen dan opbouwen?Ook dat is iets persoonlijks, voor de één betekend dit door haar passies uit te voeren, voor een ander zijn verleden te verwerken, op reis te gaan e.d. dat is een zoektocht in jezelf al dan niet met hulp
@ienimimi, is dat zo? Ik zal eens kijken, ben wel dol op lezen, dus misschien is het wel iets voor mij, inderdaad.
In therapie gaan vind ik persoonlijk wel wat ver gaan en ook dat het uiteindelijk mijn relatie zal kosten. Is jaloezie niet een natuurlijke menselijke emotie waarvan de een meer last heeft dan de ander?klopt..een beetje jaloezie is zelfs gezond voor je relatie Zou het genoeg zijn om hierover te praten met mijn vriend en hem uit te leggen wat ik voel en waar dat gevoel vandaan komt?Ik denk dat dit een goed idee is, door het bespreekbaar te maken stel je jezelf kwetsbaar op en toon je karakter. Zo kan er meer begrip in de situatie komen. En ondertussen wanneer het de kop opsteekt mezelf tot de orde proberen te roepen en me bewust zijn van mijn irreële gedachtes?Het boek : Jaloezie, omgaan met jaloerse gevoelens van Pieternel Dijkstra is een heel goed boek hiervoor..die leggen je patronen bloot en kan een goede steun hierin zijn
Dat zelfvertrouwen opbouwen vind ik zo'n vage term. Ergens heb ik wel zelfvertrouwen, ik heb bijvoorbeeld ondervonden dat ik me in de meest extreme situaties staande kan houden Deze term hoort eerder onder "overlevingsmechanisme" waarbij bv. gespeeld zelfvertrouwen ook maar een rol is om jezelf te beschermen. Aan de andere kant zit er ook een hele onzekere kant in mij. Heeft niet iedereen dit? Ik denk dat heel veel mensen best wel wat onzekerheden kunnen hebben, maar er zijn ook mensen die dit bv. niet hebben/kunnen voelen..zoveel mensen, zoveel verschillende karakters al dan niet beïnvloed door achtergrond e.d.' En zo niet, hoe kun je dat zelfvertrouwen dan opbouwen?Ook dat is iets persoonlijks, voor de één betekend dit door haar passies uit te voeren, voor een ander zijn verleden te verwerken, op reis te gaan e.d. dat is een zoektocht in jezelf al dan niet met hulp
zondag 20 maart 2011 om 16:44
Ik herken dit wel een beetje, maar vraag me af, wat is er zo erg aan om af en toe eens jaloers te zijn? Ik lees dat het niet zo heel vaak voorkomt dat je in dit soort situaties belandt. Als je je er zo tegen gaat verzetten, maak je er op dat moment een te groot 'ding' van. Laat die jaloezie er gewoon zijn, dat betekent dat je stapelgek op hem bent en het houdt je ook allert. 
Eigenlijk hetzelfde als met huilen. Als je je tegen tranen verzet, dan komen ze juist.
Ik heb ook weleens situaties gehad waarin ik jaloers was en dat was dan ook terecht. Ik vertrouw die zogenaamde onschuldige vrouwen die lekker nonchalant lokjesdraaiend met mijn man zitten te keuvelen niet. Dan probeer ik toch op subtiele wijze even zijn aandacht te trekken. Dat bedoelde ik met allert.
Mijn man daarentegen, die is wel echt heel erg jaloers. Ik als partner word daar soms teveel mee geconfronteerd, wat grote ruzies oplevert.
Goed dat je het bij jezelf houdt.
Eigenlijk hetzelfde als met huilen. Als je je tegen tranen verzet, dan komen ze juist. Ik heb ook weleens situaties gehad waarin ik jaloers was en dat was dan ook terecht. Ik vertrouw die zogenaamde onschuldige vrouwen die lekker nonchalant lokjesdraaiend met mijn man zitten te keuvelen niet. Dan probeer ik toch op subtiele wijze even zijn aandacht te trekken. Dat bedoelde ik met allert.
Mijn man daarentegen, die is wel echt heel erg jaloers. Ik als partner word daar soms teveel mee geconfronteerd, wat grote ruzies oplevert.
Goed dat je het bij jezelf houdt.
