Relaties
alle pijlers
Karma, soms duurt het te lang.
vrijdag 6 april 2012 om 18:00
Veel van jullie zullen mijn verhaal wat betreft Dude wel kennen. Voor hen die het niet kennen:
Dude is mijn ex, mijn agressieve, drugsgebruikende, terroriserende, stalkende, geld afpersende, liegende en geweldadige ex. Na jarenlange fysieke en emotionele mishandeling heb ik hem aangegeven en is hij eindelijk mijn huis uit gehaald (het was al over, maar hij weigerde te vertrekken). Daar was de kous nog niet mee af, hij heeft daarna meerdere malen ingebroken, stond 's nachts schreeuwend en dreigend voor de deur en meer van dat soort fraais. Van ellende ben ik uiteindelijk naar een andere stad verhuisd, waarna we minimaal (telefonisch) contact hadden, voor de kinderen. Hij weet niet waar ik woon.
Na mij heeft ie nog een vriendin gehad, ook een kind mee gekregen, en ook haar heeft hij mishandeld.
Maarr..wij waren niet de enigen, hij was een ramp voor iedereen in zijn omgeving. Zo agressief dat ie zijn familie, buurtgenoten en zelfs complete vreemden meerdere malen mishandeld heeft. Daarnaast kwam hij steeds dronken, of erger, opdagen overal, het liefst 's nachts. En dan om bier of geld vragen. En met vragen bedoel ik net zo lang doordrammen en vervelen en dreigen tot ie het kreeg. Vrijwel iedereen in zijn omgeving had last van hem.
Had...want 4,5 jaar nadat ik de relatie verbrak en alle hoop op gerechtigheid had laten varen...is karma dan toch komen opdagen. Hij is uit een raam gevallen, en zo ongelukkig ook nog dat zijn benen verlamd zijn. Waarschijnlijk zal hij op termijn wel weer lopen, maar voorlopig is hij "uitgeschakeld". Een zucht van verlichting gaat door zijn omgeving, en ook wel door mij aangezien ik nu wel gewoon naar mijn oude stad kan (vrienden opzoeken) zonder steeds over mijn schouder te kijken.
Maar ja...de blijdschap die ik jaren geleden waarschijnlijk wel had gevoeld blijft uit. Ik ben opgelucht, maar niet blij. Karma kwam wel, maar blijkbaar te laat om mij nog een gevoel van gerechtigheid te geven. Dat voelt heel erg dubbel. Ook voel ik verdriet voor de kinderen, vooral mijn oudste. Voor haar is het heel erg omdat zij nog wel om hem geeft. Ik kan dus niet blij zijn om iets waarvan ik al die jaren dacht dat ik er om zou juichen.
Herkenbaar voor iemand?
Dude is mijn ex, mijn agressieve, drugsgebruikende, terroriserende, stalkende, geld afpersende, liegende en geweldadige ex. Na jarenlange fysieke en emotionele mishandeling heb ik hem aangegeven en is hij eindelijk mijn huis uit gehaald (het was al over, maar hij weigerde te vertrekken). Daar was de kous nog niet mee af, hij heeft daarna meerdere malen ingebroken, stond 's nachts schreeuwend en dreigend voor de deur en meer van dat soort fraais. Van ellende ben ik uiteindelijk naar een andere stad verhuisd, waarna we minimaal (telefonisch) contact hadden, voor de kinderen. Hij weet niet waar ik woon.
Na mij heeft ie nog een vriendin gehad, ook een kind mee gekregen, en ook haar heeft hij mishandeld.
Maarr..wij waren niet de enigen, hij was een ramp voor iedereen in zijn omgeving. Zo agressief dat ie zijn familie, buurtgenoten en zelfs complete vreemden meerdere malen mishandeld heeft. Daarnaast kwam hij steeds dronken, of erger, opdagen overal, het liefst 's nachts. En dan om bier of geld vragen. En met vragen bedoel ik net zo lang doordrammen en vervelen en dreigen tot ie het kreeg. Vrijwel iedereen in zijn omgeving had last van hem.
Had...want 4,5 jaar nadat ik de relatie verbrak en alle hoop op gerechtigheid had laten varen...is karma dan toch komen opdagen. Hij is uit een raam gevallen, en zo ongelukkig ook nog dat zijn benen verlamd zijn. Waarschijnlijk zal hij op termijn wel weer lopen, maar voorlopig is hij "uitgeschakeld". Een zucht van verlichting gaat door zijn omgeving, en ook wel door mij aangezien ik nu wel gewoon naar mijn oude stad kan (vrienden opzoeken) zonder steeds over mijn schouder te kijken.
Maar ja...de blijdschap die ik jaren geleden waarschijnlijk wel had gevoeld blijft uit. Ik ben opgelucht, maar niet blij. Karma kwam wel, maar blijkbaar te laat om mij nog een gevoel van gerechtigheid te geven. Dat voelt heel erg dubbel. Ook voel ik verdriet voor de kinderen, vooral mijn oudste. Voor haar is het heel erg omdat zij nog wel om hem geeft. Ik kan dus niet blij zijn om iets waarvan ik al die jaren dacht dat ik er om zou juichen.
Herkenbaar voor iemand?
zondag 8 april 2012 om 17:25
quote:_minny schreef op 08 april 2012 @ 17:08:
Oh ik wéét dat hij blijf opduiken in mijn leven, daar zorgt ie zelf wel voor. Niet linksom, dan maar rechtsom. Mar hoe dan ook, hij blijft als een soort zeurend pijntje in mijn leven. Ik kan alleen maar zorgen dat ie zo veel mogelijk wegblijft, maar 100% gaat me niet lukken. Vrees nu al voor hoe dat gaat als oudste straks kinderen heeft, zal ik m vast op feestjes en dat soort dingen moeten zien..
Dochter weet ervan en ik schrijf nu één brief en die gaat over een paar maanden ook mooi weer mee in dezelfde procedure. Het blijft toch bijna hetzelfde verhaal. En misschien wel een goed idee om haar die brief nu ook al te laten doen. Dan kan het in één klap en hoeven we tegen die tijd enkel nog maar dat papierwerk zonder het verder in te zien op de bus doen.
Och meid, dat is ook zoiets, ja. Zie je hem later misschien toch weer opduiken omdat een van je kids wel contact met hem wil.
Dat blijft mij gelukkig bespaard. Maar dat lijkt mij heel moeilijk.
Ik zou in dat geval zelf heel goed kunnen doen alsof alles pais and vree is maar ik wíl dat gewoon niet meer hoeven doen. Dat is het hele eieren eten. Ik heb al jaren me zo voor moeten doen om de zaken niet erger te maken dan ze al waren. Dat vreet energie.
Zelf ben ik momenteel meer 'bang' dat die instantie onze adresgegevens aan hem doorspeelt. Ik weet namelijk niet wat gangbaar in deze is. (Moet je daar ook weer mee bezig.)
En daar zit ik (de kids nog minder) dus echt níet op te wachten dat hij weer fijn voor de deur kan gaan staan als het hem uitkomt. Het is pas sinds ik hier woon dat ik niet meer eerst uit het raam kijk wie er staat voor ik open doe.
Oh ik wéét dat hij blijf opduiken in mijn leven, daar zorgt ie zelf wel voor. Niet linksom, dan maar rechtsom. Mar hoe dan ook, hij blijft als een soort zeurend pijntje in mijn leven. Ik kan alleen maar zorgen dat ie zo veel mogelijk wegblijft, maar 100% gaat me niet lukken. Vrees nu al voor hoe dat gaat als oudste straks kinderen heeft, zal ik m vast op feestjes en dat soort dingen moeten zien..
Dochter weet ervan en ik schrijf nu één brief en die gaat over een paar maanden ook mooi weer mee in dezelfde procedure. Het blijft toch bijna hetzelfde verhaal. En misschien wel een goed idee om haar die brief nu ook al te laten doen. Dan kan het in één klap en hoeven we tegen die tijd enkel nog maar dat papierwerk zonder het verder in te zien op de bus doen.
Och meid, dat is ook zoiets, ja. Zie je hem later misschien toch weer opduiken omdat een van je kids wel contact met hem wil.
Dat blijft mij gelukkig bespaard. Maar dat lijkt mij heel moeilijk.
Ik zou in dat geval zelf heel goed kunnen doen alsof alles pais and vree is maar ik wíl dat gewoon niet meer hoeven doen. Dat is het hele eieren eten. Ik heb al jaren me zo voor moeten doen om de zaken niet erger te maken dan ze al waren. Dat vreet energie.
Zelf ben ik momenteel meer 'bang' dat die instantie onze adresgegevens aan hem doorspeelt. Ik weet namelijk niet wat gangbaar in deze is. (Moet je daar ook weer mee bezig.)
En daar zit ik (de kids nog minder) dus echt níet op te wachten dat hij weer fijn voor de deur kan gaan staan als het hem uitkomt. Het is pas sinds ik hier woon dat ik niet meer eerst uit het raam kijk wie er staat voor ik open doe.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
zondag 8 april 2012 om 17:34
Maakt niet uit Kookwekkert, ik ben niet zo knuffelig, maar lief van je
Ja, zou het gewoon nu al doen Shahla, dan hoeven jullie er straks niet mee bezig te zijn, gewoon in één moeite door. Want dochter merkt natuurlijk best dat dit gaande is en straks is het weer hot topic bij jullie, al willen jullie dat niet. Geeft een stuk meer rust als het al gedaan is, dan hikken jullie er niet tegen aan.
Kun je niet bij de IB aangeven dat jouw adres geheim is (staat het trouwens ook zo bij de gemeente geregistreerd, als geheim?) en dat ze het niet door mogen geven?
Ja, zou het gewoon nu al doen Shahla, dan hoeven jullie er straks niet mee bezig te zijn, gewoon in één moeite door. Want dochter merkt natuurlijk best dat dit gaande is en straks is het weer hot topic bij jullie, al willen jullie dat niet. Geeft een stuk meer rust als het al gedaan is, dan hikken jullie er niet tegen aan.
Kun je niet bij de IB aangeven dat jouw adres geheim is (staat het trouwens ook zo bij de gemeente geregistreerd, als geheim?) en dat ze het niet door mogen geven?
zondag 8 april 2012 om 17:44
quote:_minny schreef op 08 april 2012 @ 17:34:
Kun je niet bij de IB aangeven dat jouw adres geheim is (staat het trouwens ook zo bij de gemeente geregistreerd, als geheim?) en dat ze het niet door mogen geven?[/fgcolor]
Zo staat het niet bij de gemeente geregistreerd, nee.
Op dat moment volstond het dat hij het gewoon niet weet.
Maar misschien was dat nu we dit aan de hand hebben niet zo slim.
Ik kan ook niet zo gekke veel vinden over dit onderwerp.
Of ze wel of niet contact met de andere ouder opnemen en of het dan wettelijk nodig is dat die het adres van de ander heeft.
Ik zie eigenlijk geen reden waarom hij het zou moeten hebben maar ja, dat kan wettelijk wel anders liggen.
Ik ga ze dinsdag maar even bellen, denk ik.
Kun je niet bij de IB aangeven dat jouw adres geheim is (staat het trouwens ook zo bij de gemeente geregistreerd, als geheim?) en dat ze het niet door mogen geven?[/fgcolor]
Zo staat het niet bij de gemeente geregistreerd, nee.
Op dat moment volstond het dat hij het gewoon niet weet.
Maar misschien was dat nu we dit aan de hand hebben niet zo slim.
Ik kan ook niet zo gekke veel vinden over dit onderwerp.
Of ze wel of niet contact met de andere ouder opnemen en of het dan wettelijk nodig is dat die het adres van de ander heeft.
Ik zie eigenlijk geen reden waarom hij het zou moeten hebben maar ja, dat kan wettelijk wel anders liggen.
Ik ga ze dinsdag maar even bellen, denk ik.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
zondag 8 april 2012 om 18:12
quote:_minny schreef op 08 april 2012 @ 17:58:
Ik zou ook ff informeren bij de gemeente als ik jou was, volgens mij kun je je adres als geheim opgeven.
Ja dat kan, instanties mogen dan geen adresgegevens van jou versteken aan anderen. Mijn advocaat heeft dit bij mijn scheiding geregeld.
Ik moest vorige week een uittreksel bevolkingsregister halen voor een examen en daar stond op dat ik geheimhouding had en er geen gegevens aan derden mocht worden verstrekt. Ik moet de geheimhouding nog opzeggen want is natuurlijk niet meer nodig.
Ik zou ook ff informeren bij de gemeente als ik jou was, volgens mij kun je je adres als geheim opgeven.
Ja dat kan, instanties mogen dan geen adresgegevens van jou versteken aan anderen. Mijn advocaat heeft dit bij mijn scheiding geregeld.
Ik moest vorige week een uittreksel bevolkingsregister halen voor een examen en daar stond op dat ik geheimhouding had en er geen gegevens aan derden mocht worden verstrekt. Ik moet de geheimhouding nog opzeggen want is natuurlijk niet meer nodig.