Relaties
alle pijlers
Kledingkeuze bepalen
woensdag 18 september 2019 om 10:43
Het is geen mega groot probleem, maar wel iets waar ik al heel mijn leven tegenaan loop: mijn moeder (en inmiddels ook mijn zus!) proberen mij constant te beïnvloeden over wat ik zou moeten dragen.
Ik ben inmiddels 33 en heb me op veel gebieden los moeten worstelen van de bemoeienis van mijn moeder. Dit bemoeien doet ze altijd met de beste bedoelingen, maar ik vind het gewoon heel erg vervelend. En op het gebied van kleding en uiterlijk blijven ze hier maar mee doorgaan. Want mijn zus vindt het inmiddels ook heel normaal om zich hiermee te bemoeien.
Als ik bijvoorbeeld naar een trouwerij ga dan beginnen ze zich een half jaar van tevoren al ermee te bemoeien wat ik, mijn man en mijn zoon gaan aantrekken, wat ik met mijn haar ga doen enzovoort. Als ik iets heb gekocht wordt er om foto's gevraagd, vervolgens worden die bekritiseerd (dingen als: moet je er geen tasje bij? Waarom draag je geen sieraden? enz, enz)
Als er een verjaardag bij mijn zus thuis wordt gevierd denkt ze het zich te kunnen veroorloven om een veto uit te spreken over bepaalde kleding die ik dan niet van haar zou mogen dragen.
Zelfs bij mijn eigen trouwerij probeerde mijn moeder me te pushen in mijn keuzes hoe ik eruit zag. Ze heeft meerdere keuzes die ik maakte compleet afgebrand. Toch heb ik het gewoon doorgezet en toen ze het complete plaatje zag, zei ze dat we er prachtig uitzagen samen. Maar van tevoren kan ze gewoon niet het vertrouwen hebben dat ik mezelf heus wel goed kan kleden.
Als ik een keertje een compliment krijg over mijn outfit kan ik daar eigenlijk al niet meer van genieten, omdat ik het gevoel heb dat ze me hiermee ook proberen te pushen in de richting waarin zij vinden dat ik me moet gedragen / kleden.
Ik vraag me soms zelfs af of mijn aversie tegen moeite doen voor mijn uiterlijk er vandaan komt dat ik altijd zo word gepusht door mijn moeder en zus. Als ik een keer wat meer moeite doe voor mijn uiterlijk dan krijg ik gelijk een half jaar later nog te horen "op de bruiloft van je zus zag je er zo mooi uit, waarom kun je dat niet elke dag doen?" Ik voel me hierin eigenlijk constant te kakken gezet: aan de ene kant voel ik me niet serieus genomen in het feit dat ik gewoon geen "mode-poppetje" ben, en aan de andere kant voel ik me er soms ook gewoon recalcitrant van. En zelfs een beetje in de war....
Ik weet niet precies wat ik wil met dit topic, gewoon even van me afschrijven en misschien herkent iemand het of heeft tips voor mij?
Ik ben inmiddels 33 en heb me op veel gebieden los moeten worstelen van de bemoeienis van mijn moeder. Dit bemoeien doet ze altijd met de beste bedoelingen, maar ik vind het gewoon heel erg vervelend. En op het gebied van kleding en uiterlijk blijven ze hier maar mee doorgaan. Want mijn zus vindt het inmiddels ook heel normaal om zich hiermee te bemoeien.
Als ik bijvoorbeeld naar een trouwerij ga dan beginnen ze zich een half jaar van tevoren al ermee te bemoeien wat ik, mijn man en mijn zoon gaan aantrekken, wat ik met mijn haar ga doen enzovoort. Als ik iets heb gekocht wordt er om foto's gevraagd, vervolgens worden die bekritiseerd (dingen als: moet je er geen tasje bij? Waarom draag je geen sieraden? enz, enz)
Als er een verjaardag bij mijn zus thuis wordt gevierd denkt ze het zich te kunnen veroorloven om een veto uit te spreken over bepaalde kleding die ik dan niet van haar zou mogen dragen.
Zelfs bij mijn eigen trouwerij probeerde mijn moeder me te pushen in mijn keuzes hoe ik eruit zag. Ze heeft meerdere keuzes die ik maakte compleet afgebrand. Toch heb ik het gewoon doorgezet en toen ze het complete plaatje zag, zei ze dat we er prachtig uitzagen samen. Maar van tevoren kan ze gewoon niet het vertrouwen hebben dat ik mezelf heus wel goed kan kleden.
Als ik een keertje een compliment krijg over mijn outfit kan ik daar eigenlijk al niet meer van genieten, omdat ik het gevoel heb dat ze me hiermee ook proberen te pushen in de richting waarin zij vinden dat ik me moet gedragen / kleden.
Ik vraag me soms zelfs af of mijn aversie tegen moeite doen voor mijn uiterlijk er vandaan komt dat ik altijd zo word gepusht door mijn moeder en zus. Als ik een keer wat meer moeite doe voor mijn uiterlijk dan krijg ik gelijk een half jaar later nog te horen "op de bruiloft van je zus zag je er zo mooi uit, waarom kun je dat niet elke dag doen?" Ik voel me hierin eigenlijk constant te kakken gezet: aan de ene kant voel ik me niet serieus genomen in het feit dat ik gewoon geen "mode-poppetje" ben, en aan de andere kant voel ik me er soms ook gewoon recalcitrant van. En zelfs een beetje in de war....
Ik weet niet precies wat ik wil met dit topic, gewoon even van me afschrijven en misschien herkent iemand het of heeft tips voor mij?
woensdag 18 september 2019 om 12:59
Weet je, dit is de key, denk ik. Het is oprechte zorg om jouw geluk. Als je het zo benadert verdwijnt je ergernis toch?snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 11:19Ik ben juist de oudste. Wel vroeger een zorgenkindje geweest omdat ik weinig zelfvertrouwen had en werd gepest op de basisschool. Wellicht dat daar ook die zorg vandaan komt, dat ze willen voorkomen dat mensen iets negatiefs over mij denken. Mijn zusje is inderdaad gemakkelijker in de omgang en gaat ook meer met dingen mee, en vindt ook veel dingen die mainstream zijn erg leuk. Ik ben daar anders in.
Ik snap ook wel dat jij vind dat je die zorg niet nodig hebt. Maar misschien dat je ze eens moet zeggen dat je een grote meid bent, dat je een fijne groep vrienden hebt, dat je geen issues hebt met je zelfvertrouwen en dat je hun zorg over jouw welbevinden, je kleding, je opvoeding en je huishouden verstikkend vindt.
woensdag 18 september 2019 om 13:03
Met kleding heb ik het niet, want daar besteed ik veel aandacht aan en ik heb een uitgesproken smaak. Overigens vind ik het wel altijd grappig dat mensen bij comfortabel meteen aan joggingbroeken enzo denken, want ik draag echt altijd comfortabele kleding, ook als ik flink uitpak voor een feest. Maar dat terzijde.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 12:07Bij verjaardagen komen dingen wel aan de orde. Als een vriendin of zwager gaat trouwen kan ik dat wel geheim houden tot een verjaardag, maar daar komen zulke dingen toch wel ter sprake en dan weet ze het alsnog. Of ze lezen het op Facebook.
Bij mij is er soms bemoeienis op andere vlakken (relaties en ik ga nog veel uit bijvoorbeeld) en daar heb ik het ook gewoon echt niet over. Niet op verjaardagen en op Facebook deel ik sowieso al niets. Mijn ouders kennen maar een fractie van mijn vrienden en ze weten bijvoorbeeld echt niet wanneer ik naar het buitenland ga of wanneer ik een feestje heb.
Bij teveel vragen (oké; interesse dan), kaats ik meteen terug en vraag ze naar hun dingen. Niet iedereen hoeft alles van mij te weten, ook mijn ouders niet. Mijn vrienden trouwens ook niet. Ik deel dingen met verschillende mensen, net hoe het uitkomt.
En sowieso ga ik mijn eigen gang. Dat moet jij ook doen. Bij mij thuis kreeg je trouwens juist kritiek als je een meeloper was en niet durfde op te vallen, haha! Precies omgekeerd.
anoniem_363018 wijzigde dit bericht op 18-09-2019 13:05
4.54% gewijzigd
woensdag 18 september 2019 om 13:04
ninanoname schreef: ↑18-09-2019 12:59Weet je, dit is de key, denk ik. Het is oprechte zorg om jouw geluk. Als je het zo benadert verdwijnt je ergernis toch?
Ik snap ook wel dat jij vind dat je die zorg niet nodig hebt. Maar misschien dat je ze eens moet zeggen dat je een grote meid bent, dat je een fijne groep vrienden hebt, dat je geen issues hebt met je zelfvertrouwen en dat je hun zorg over jouw welbevinden, je kleding, je opvoeding en je huishouden verstikkend vindt.
Niet echt, eerlijk gezegd... Ik heb namelijk echt al heel vaak aangegeven dat ze me verstikken, dat het me irriteert. En toch blijven ze ermee doorgaan, me behandelen als een klein kind enz. Ik moet mijn grenzen dusdanig hard bewaken, en dan ook echt altijd, want als ik even verslap dan zitten ze er zo weer bovenop. Als ze écht oprecht bezorgd waren om mijn geluk, dan zouden ze me gewoon accepteren hoe ik ben, daar heb ik veel meer behoefte aan dan die constante verstikkende kritiek.
woensdag 18 september 2019 om 13:06
Nee, oneens. Je kunt alles wel uit liefde doen, dat is nog geen excuus om iemand niet te accepteren.ninanoname schreef: ↑18-09-2019 12:59Weet je, dit is de key, denk ik. Het is oprechte zorg om jouw geluk. Als je het zo benadert verdwijnt je ergernis toch?
woensdag 18 september 2019 om 13:08
Niet mee eens. Je kunt iemand gewoon accepteren zoals die is, ook als hij of zij niet aan jouw normen/eisen voldoet. Anders laat je iemand continue over je eigen grenzen heengaan omdat hij/zij het goed bedoelt.ninanoname schreef: ↑18-09-2019 12:59Weet je, dit is de key, denk ik. Het is oprechte zorg om jouw geluk. Als je het zo benadert verdwijnt je ergernis toch?
Seriously?
woensdag 18 september 2019 om 13:21
Hmm, dit schiet bij mij een beetje in het verkeerde keelgat. Ja, als je altijd conflict wil vermijden kun je ook nooit meer iets posten, maar dat lijkt me niet de oplossing.Kleppeboxx schreef: ↑18-09-2019 12:56Hier ga je dus de mist in. Door een en ander te posten / plaatsen op FB geef je direct munitie waar je moeder en zus mee kunnen schieten.
"Wel vroeger een zorgenkindje geweest omdat ik weinig zelfvertrouwen had en werd gepest op de basisschool. Wellicht dat daar ook die zorg vandaan komt, dat ze willen voorkomen dat mensen iets negatiefs over mij denken."
Misschien eens uitleggen dat ze met dit rare gedrag nu eigenlijk zelf de pesters zijn geworden? Ze bedoelen het vast niet kwaad, maar iedere keer wanneer er commentaar is op je kleding voelt het alsof jij, zoals je gewoon bent, niet goed genoeg bent, super naar.
"Als er een verjaardag bij mijn zus thuis wordt gevierd denkt ze het zich te kunnen veroorloven om een veto uit te spreken over bepaalde kleding die ik dan niet van haar zou mogen dragen."
Als mijn zus zo zou beginnen zou ik niet eens meer op die verjaardag komen opdagen. Als je mij niet kunt accepteren voor wie ik ben dan heb ik niet zo'n behoefte om op jouw feestje de opvulling te verzorgen. Het leest gewoon alsof ze zich anders voor je schaamt tegenover de rest van de visite, om de kleding die je draagt.
Want zo klinkt het een beetje, heel veel uiterlijk vertoon, wat zullen anderen er wel niet van denken, een feestje is niet leuk/geslaagd als we niet allemaal in haute-couture rondlopen. Erg vermoeiend, en ergens ook wel een beetje sneu voor hun. Ze maken het zichzelf ook nogal moeilijk heb ik het idee?
En voortaan op je eigen feestjes dresscode joggingbroek invoeren. Misschien dat ze dan voelen hoe naar het is als iemand je in een stijl probeert te hijsen waar je je niet comfortabel in voelt (ik neem aan dat zij zich in joggingbroek óp een feestje ontzettend ongemakkelijk zouden voelen?) omdat die leuker/beter/feestelijker zou zijn.
woensdag 18 september 2019 om 13:33
+1Moezewoes schreef: ↑18-09-2019 13:21Hmm, dit schiet bij mij een beetje in het verkeerde keelgat. Ja, als je altijd conflict wil vermijden kun je ook nooit meer iets posten, maar dat lijkt me niet de oplossing.
"Wel vroeger een zorgenkindje geweest omdat ik weinig zelfvertrouwen had en werd gepest op de basisschool. Wellicht dat daar ook die zorg vandaan komt, dat ze willen voorkomen dat mensen iets negatiefs over mij denken."
Misschien eens uitleggen dat ze met dit rare gedrag nu eigenlijk zelf de pesters zijn geworden? Ze bedoelen het vast niet kwaad, maar iedere keer wanneer er commentaar is op je kleding voelt het alsof jij, zoals je gewoon bent, niet goed genoeg bent, super naar.
"Als er een verjaardag bij mijn zus thuis wordt gevierd denkt ze het zich te kunnen veroorloven om een veto uit te spreken over bepaalde kleding die ik dan niet van haar zou mogen dragen."
Als mijn zus zo zou beginnen zou ik niet eens meer op die verjaardag komen opdagen. Als je mij niet kunt accepteren voor wie ik ben dan heb ik niet zo'n behoefte om op jouw feestje de opvulling te verzorgen. Het leest gewoon alsof ze zich anders voor je schaamt tegenover de rest van de visite, om de kleding die je draagt.
Want zo klinkt het een beetje, heel veel uiterlijk vertoon, wat zullen anderen er wel niet van denken, een feestje is niet leuk/geslaagd als we niet allemaal in haute-couture rondlopen. Erg vermoeiend, en ergens ook wel een beetje sneu voor hun. Ze maken het zichzelf ook nogal moeilijk heb ik het idee?
En voortaan op je eigen feestjes dresscode joggingbroek invoeren. Misschien dat ze dan voelen hoe naar het is als iemand je in een stijl probeert te hijsen waar je je niet comfortabel in voelt (ik neem aan dat zij zich in joggingbroek óp een feestje ontzettend ongemakkelijk zouden voelen?) omdat die leuker/beter/feestelijker zou zijn.
We’re all mad here
woensdag 18 september 2019 om 13:33
@Moezewoes: ja dat idee krijg ik dus ook, dat ze zich voor me schaamt. Of dat ze wil dat ik mezelf niet voor aap zet, wat dus eigenlijk hetzelfde is. Ze heeft het betreffende kledingstuk niet eens gezien, dus ze heeft geen idee hoe het me staat. Maar het past niet in haar straatje, dus is het gelijk afgekeurd.
Ze heeft ook vertelt wat ze dan wél wil dat ik draag, maar dat kan ze ook vergeten. Ik zie wel waar ik zin in heb die dag, maar in elk geval niet in dat kledingstuk dat zij heeft aangewezen.
Ze heeft ook vertelt wat ze dan wél wil dat ik draag, maar dat kan ze ook vergeten. Ik zie wel waar ik zin in heb die dag, maar in elk geval niet in dat kledingstuk dat zij heeft aangewezen.
woensdag 18 september 2019 om 13:40
Ik krijg een Hyacinth Bucket idee van je moeder en zus. Ik zou ze eens goed de waarheid zeggen en ook minder stof tot kritiek geven door geen foto's te sturen en sowieso minder met ze te delen.
Of gooi ze van Facebook. Als ze vragen waarom zeg je klaar te zijn met hun commentaar.
Ze zijn echt aan het pesten.
Of gooi ze van Facebook. Als ze vragen waarom zeg je klaar te zijn met hun commentaar.
Ze zijn echt aan het pesten.
We’re all mad here
woensdag 18 september 2019 om 13:49
@Cheshire: ik denk niet dat ze dat bewust doen eerlijk gezegd. ik geloof zeker dat er een kern van waarheid zit in wat ninanoname zei: ze willen me op een of andere manier beschermen / ervoor zorgen dat mensen geen negatief beeld van mij krijgen. Alleen het stomme is: ZIJ horen bij de personen van wie ik waardering zou willen. De mensen waar ze me tegen proberen te "beschermen" zijn niet belangrijk voor me. Dus hun doel zou al bereikt zijn als zij zouden stoppen met mij te bekritiseren.
woensdag 18 september 2019 om 14:19
Allereerst als ze het onbewust doen, zul je hen erop moeten wijzen. Ben je wel eens boos geworden? Als ze jou inderdaad als slachtoffer zien, zul je uit die rol moeten kruipen. Kom voor jezelf op.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 13:49@Cheshire: ik denk niet dat ze dat bewust doen eerlijk gezegd. ik geloof zeker dat er een kern van waarheid zit in wat ninanoname zei: ze willen me op een of andere manier beschermen / ervoor zorgen dat mensen geen negatief beeld van mij krijgen. Alleen het stomme is: ZIJ horen bij de personen van wie ik waardering zou willen. De mensen waar ze me tegen proberen te "beschermen" zijn niet belangrijk voor me. Dus hun doel zou al bereikt zijn als zij zouden stoppen met mij te bekritiseren.
Ten tweede probeer je niets aan te trekken van wat een ander van je denkt/zou denken. Echt je leven wordt zoveel makkelijker.
We’re all mad here
woensdag 18 september 2019 om 14:23
Ja, het is misschien de omgekeerde wereld om dingen voor je te houden om maar geen gedoe te krijgen, maar als kritiek je zo dwars zit is dat wel het makkelijkst. Moeder en zus veranderen niet meer.
Daarnaast is het een kwestie van leren dingen van je af te laten glijden. Bij mij werkt het zo dat als bepaalde mensen altijd zeuren over bepaalde dingen dat ik het van die mensen niet meer hoor.
Over het onderwerp van kleding heb ik een nogal degelijke broer die altijd alles gek vindt wat ik draag, (gouden laarsjes, gekleurde leren broeken, oversized mannenoverhemden, etc.), dan hoor ik dat niet eens. En als hij complimenten heeft over een basic outfit ook niet. Ik noem hem ook altijd de paspop-man. Terwijl als een vriendin of mijn zus of andere broer zou zeggen dat iets me wel of niet staat, dan hoor ik het weer wel, want hun mening waardeer ik.
Ik kom wel uit een gezin waar we veel om elkaar lachen, dus in dat opzicht vliegt de kritiek over en weer, maar het moet wel leuk blijven. “Wat heb je nou weer aan?!” is wat anders dan een volwassen iemand zeggen wat ‘ie aan moet doen naar een bepaalde gelegenheid.
Daarnaast is het een kwestie van leren dingen van je af te laten glijden. Bij mij werkt het zo dat als bepaalde mensen altijd zeuren over bepaalde dingen dat ik het van die mensen niet meer hoor.
Over het onderwerp van kleding heb ik een nogal degelijke broer die altijd alles gek vindt wat ik draag, (gouden laarsjes, gekleurde leren broeken, oversized mannenoverhemden, etc.), dan hoor ik dat niet eens. En als hij complimenten heeft over een basic outfit ook niet. Ik noem hem ook altijd de paspop-man. Terwijl als een vriendin of mijn zus of andere broer zou zeggen dat iets me wel of niet staat, dan hoor ik het weer wel, want hun mening waardeer ik.
Ik kom wel uit een gezin waar we veel om elkaar lachen, dus in dat opzicht vliegt de kritiek over en weer, maar het moet wel leuk blijven. “Wat heb je nou weer aan?!” is wat anders dan een volwassen iemand zeggen wat ‘ie aan moet doen naar een bepaalde gelegenheid.
woensdag 18 september 2019 om 14:27
Ik denk dat het zomaar zou kunnen dat het egoïstischer is dan je denkt. Dat ze vooral zichzelf willen beschermen. Dat het meer draait om wat anderen van je zus zullen denken als jij er op haar feestje "niet leuk gekleed" bij loopt.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 13:49ze willen me op een of andere manier beschermen / ervoor zorgen dat mensen geen negatief beeld van mij krijgen.
Inderdaad een beetje als Hyacinth Bucket
Misschien zijn ze zelf zo onzeker als de pest en zijn ze daarom constant bezig met dat uiterlijk vertoon.
woensdag 18 september 2019 om 14:36
Kun je er niet de draak mee steken? Ik herken het wel van mijn moeder. Maar goed, ze doet dat ook bij mijn zus die er eigenlijk altijd uitziet alsof ze ieder moment opgeroepen kan worden voor een audiëntie op paleis Soestdijk.
Mijn moeder krijg je gewoon niet van haar stokpaardje ‘Vooral positief bekrachtigen bij gewenst gedrag’ af (“Waarom draag je niet die leuke oorbellen van laatst? Die zouden hier zoveel beter bij staan. Die waren echt mooi”).
Als het te erg begint te worden verschijnt mijn zus in een luipaardprintjas en kom ik aansloffen in motorenkellaarzen met heel veel rinkelende gespen. En een pvc-legging. De kinderen in hun Elftelingonesie van fleece. Dan loopt ze een hele dag zo met haar dochters en kleinkinderen te kijk door Maastricht met vuurrode vlekken in de nek
. Dan is het weer een maandje of twee rustig.
Mijn moeder krijg je gewoon niet van haar stokpaardje ‘Vooral positief bekrachtigen bij gewenst gedrag’ af (“Waarom draag je niet die leuke oorbellen van laatst? Die zouden hier zoveel beter bij staan. Die waren echt mooi”).
Als het te erg begint te worden verschijnt mijn zus in een luipaardprintjas en kom ik aansloffen in motorenkellaarzen met heel veel rinkelende gespen. En een pvc-legging. De kinderen in hun Elftelingonesie van fleece. Dan loopt ze een hele dag zo met haar dochters en kleinkinderen te kijk door Maastricht met vuurrode vlekken in de nek
. Dan is het weer een maandje of twee rustig.
woensdag 18 september 2019 om 14:40
Moezewoes schreef: ↑18-09-2019 14:27Ik denk dat het zomaar zou kunnen dat het egoïstischer is dan je denkt. Dat ze vooral zichzelf willen beschermen. Dat het meer draait om wat anderen van je zus zullen denken als jij er op haar feestje "niet leuk gekleed" bij loopt.
Inderdaad een beetje als Hyacinth Bucket
Hoe pijnlijk ik het ook vind dat je dit zegt... Ik heb er even over nagedacht en ik denk eigenlijk dat je wel gelijk hebt. Mijn moeder heeft ook meermaals gezegd "als je dit of dat aantrekt wil ik niet naast je lopen". Alsof mijn waarde alleen in mijn kleding zit. En alsof naast iemand lopen iets zegt over jezelf...
woensdag 18 september 2019 om 14:43
lemoos2 schreef: ↑18-09-2019 14:36Kun je er niet de draak mee steken? Ik herken het wel van mijn moeder. Maar goed, ze doet dat ook bij mijn zus die er eigenlijk altijd uitziet alsof ze ieder moment opgeroepen kan worden voor een audiëntie op paleis Soestdijk.
Mijn moeder krijg je gewoon niet van haar stokpaardje ‘Vooral positief bekrachtigen bij gewenst gedrag’ af (“Waarom draag je niet die leuke oorbellen van laatst? Die zouden hier zoveel beter bij staan. Die waren echt mooi”).
Als het te erg begint te worden verschijnt mijn zus in een luipaardprintjas en kom ik aansloffen in motorenkellaarzen met heel veel rinkelende gespen. En een pvc-legging. De kinderen in hun Elftelingonesie van fleece. Dan loopt ze een hele dag zo met haar dochters en kleinkinderen te kijk door Maastricht met vuurrode vlekken in de nek
Ik zwem 2 keer per week, na zwemles is het donker en moet ik 5 minuten fietsen. Vorige week had ik een keer even snel een onesie meegenomen om me snel om te kunnen kleden. Nou je moest eens horen.... Mijn zus zei zelfs: stel dat je was aangereden, dan moest je in je onesie naar het ziekenhuis.... Want ja... iets gekkers dan dat hebben ze daar vast nog nooit gezien
woensdag 18 september 2019 om 15:14
Ik zou de volgende keer in mijn onesie naar mijn zus dr feestje gaan... Je bent uitgenodigd om wie je bent toch en niet om wat je aan bent.
Trouwens als ik serieus bij mijn zus zou aankomen in mijn onesie op een feestje dan zou ze zeggen... He leuk! Wacht ik pak ook even mijn onesie...
En ik zou serieus nooit meer mijn kleding met mijn moeder en zus bespreken... kom op zeg hebben die mensen niks anders om zich druk over te maken... Ik heb helemaal niks met kleding en draaf gewoon wat ik leuk vind en lekker vind zitten. Als ik daarom niet welkom ben op een feestje ofzo dan ben ik blij als ik niet meer uitgenodigd wordt.
Trouwens als ik serieus bij mijn zus zou aankomen in mijn onesie op een feestje dan zou ze zeggen... He leuk! Wacht ik pak ook even mijn onesie...
En ik zou serieus nooit meer mijn kleding met mijn moeder en zus bespreken... kom op zeg hebben die mensen niks anders om zich druk over te maken... Ik heb helemaal niks met kleding en draaf gewoon wat ik leuk vind en lekker vind zitten. Als ik daarom niet welkom ben op een feestje ofzo dan ben ik blij als ik niet meer uitgenodigd wordt.
woensdag 18 september 2019 om 15:17
Ik heb dus een keer in mijn drakenonesie in een ambulance gelegen. En in op de eerste hulp. Ik kreeg heel veel grappige opmerkingen... sja thuis draag ik mijn onesie.. als me dan iets overkomt dan ben ik in mijn onesie... En dan? Ik was blij dat ik geholpen werd.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 14:43
Ik zwem 2 keer per week, na zwemles is het donker en moet ik 5 minuten fietsen. Vorige week had ik een keer even snel een onesie meegenomen om me snel om te kunnen kleden. Nou je moest eens horen.... Mijn zus zei zelfs: stel dat je was aangereden, dan moest je in je onesie naar het ziekenhuis.... Want ja... iets gekkers dan dat hebben ze daar vast nog nooit gezien
woensdag 18 september 2019 om 15:18
Ik snap dat dat in eerste instantie pijnlijk kan voelen, maar eigenlijk is dat ook nergens voor nodig.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 14:40Hoe pijnlijk ik het ook vind dat je dit zegt... Ik heb er even over nagedacht en ik denk eigenlijk dat je wel gelijk hebt. Mijn moeder heeft ook meermaals gezegd "als je dit of dat aantrekt wil ik niet naast je lopen". Alsof mijn waarde alleen in mijn kleding zit. En alsof naast iemand lopen iets zegt over jezelf...
Het zegt namelijk niets over jou, en alleen iets over haar. Dat ze dan niet naast je durft te lopen (want het is een soort angst, angst voor een negatief oordeel van wildvreemde mensen, zo zonde van je energie/tijd/leven om je daar druk over te maken) zegt voornamelijk dat je moeder onzeker is, niet dat jij niet leuk bent.
Het zal hun gedrag niet veranderen, maar als je er op die manier naar kijkt is het misschien wel makkelijker om het van je af te laten glijden? En dat is uiteindelijk waar je naar toe wilt, dat het je niet meer zo raakt, want zij zullen niet veranderen denk ik.
En die laatste, hahaha, stel je voor dat je wordt aangereden in je onesie?!?! Zo diep zit het dus bij haar, de angst dat ze op de EHBO om haar onesie zouden lachen (en inderdaad, dat zal één van de normalere dingen zijn die ze op een EHBO meemaken, pfff) is dus groter dan de daadwerkelijke fysieke schade die ze/jij zou kunnen oplopen.
woensdag 18 september 2019 om 16:51
Dat zou mijn moeder ook kunnen zeggen. Maar mijn moeder is zelfs tijdens de borstoperatie gekleed naar het ziekenhuis gegaan alsof ze bij de koningin op de koffie ging. En toen mijn vader later iets had en zijn been ingezwachteld was, kon hij dus bijna in zijn onderbroek naar huis, want zijn spijkerbroek ging niet meer aan. En een trainingsbroek kon natuurlijk niet volgens mijn moeder.snorriemorrie schreef: ↑18-09-2019 14:43
Ik zwem 2 keer per week, na zwemles is het donker en moet ik 5 minuten fietsen. Vorige week had ik een keer even snel een onesie meegenomen om me snel om te kunnen kleden. Nou je moest eens horen.... Mijn zus zei zelfs: stel dat je was aangereden, dan moest je in je onesie naar het ziekenhuis.... Want ja... iets gekkers dan dat hebben ze daar vast nog nooit gezien
Toen ik met spoed naar het ziekenhuis moest, ging mijn vader mee. Die zeurde niet over een joggingbroek die ik aanhad gelukkig.. Ik had ooit zelfs een keer keurig mijn teennagels gelakt voor een operatie (vind mijn moeder altijd heel belangrijk). Kon ik er dus gewoon afhalen he..
Wat is het hyacint bucket nogiets?
Seriously?
woensdag 18 september 2019 om 17:35
serie: keeping up appearances / schone schijn
