Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet
dinsdag 3 april 2012 om 16:10
Hallo!
Een tijdje geleden heb ik een vrouw gevraagd om iets samen te gaan doen. Ze wees me heel vriendelijk af door te zeggen dat ze iets anders had te doen, maar...ze voegde eraan toe dat ze het wel een leuk idee vond.
Sindsdien lijk ik voor haar of ik niet echt meer besta. Ze kijkt me niet meer aan....ze negeert me gewoon als het kan..
Ik voel me gewoon zo rot daardoor. Ik heb eigenlijk gewoon nergens meer echt zin in. Alles gaat gewoon in een sleur.
Eigenlijk is een deel van mijn levenslust weg. niet meer van toepassing.
Ik weet ook niet goed wat ik er mee aan moet. Van de ene kant blijf ik zelf zo nu en dan hoop houden. Dan gaan mijn gedachten even naar haar en denk ik "...zou het nog mogelijk zijn...?" en dan denk ik al gauw erachter aan "Nee...het is voorbij..."
Als ik sommige websites mag geloven, dan moet je gewoon laten zien dat je de moeite waard bent. Als ze dan toch interesse heeft, dan neemt ze wel weer contact met je op...
De moeite waard...pff...als ik nu naar mijzelf kijk, dan is het op dit moment een hoopje ellende. Niks vergeleken met wat ik een tijdje geleden was.
Het is dat ik nu zo vrij erover praat, maar in het dagelijks leven zou ik dit niet zo zeggen. Dan ben ik gewoon wat in mijzelf terug getrokken.
Mijn vraag is, hoe gaan jullie om met liefdesverdriet? Zeggen jullie openlijk tegen anderen wat je dwars zit...ook als je weet dat zij het te horen krijgt...(via-via)?
Hebben jullie tips om door deze ellende heen te komen?
En iets doen met anderen, daar heb ik dus op het moment dus even geen zin in. Kan niet blij gaan doen, als ik dat van binnen niet ben..
Een tijdje geleden heb ik een vrouw gevraagd om iets samen te gaan doen. Ze wees me heel vriendelijk af door te zeggen dat ze iets anders had te doen, maar...ze voegde eraan toe dat ze het wel een leuk idee vond.
Sindsdien lijk ik voor haar of ik niet echt meer besta. Ze kijkt me niet meer aan....ze negeert me gewoon als het kan..
Ik voel me gewoon zo rot daardoor. Ik heb eigenlijk gewoon nergens meer echt zin in. Alles gaat gewoon in een sleur.
Eigenlijk is een deel van mijn levenslust weg. niet meer van toepassing.
Ik weet ook niet goed wat ik er mee aan moet. Van de ene kant blijf ik zelf zo nu en dan hoop houden. Dan gaan mijn gedachten even naar haar en denk ik "...zou het nog mogelijk zijn...?" en dan denk ik al gauw erachter aan "Nee...het is voorbij..."
Als ik sommige websites mag geloven, dan moet je gewoon laten zien dat je de moeite waard bent. Als ze dan toch interesse heeft, dan neemt ze wel weer contact met je op...
De moeite waard...pff...als ik nu naar mijzelf kijk, dan is het op dit moment een hoopje ellende. Niks vergeleken met wat ik een tijdje geleden was.
Het is dat ik nu zo vrij erover praat, maar in het dagelijks leven zou ik dit niet zo zeggen. Dan ben ik gewoon wat in mijzelf terug getrokken.
Mijn vraag is, hoe gaan jullie om met liefdesverdriet? Zeggen jullie openlijk tegen anderen wat je dwars zit...ook als je weet dat zij het te horen krijgt...(via-via)?
Hebben jullie tips om door deze ellende heen te komen?
En iets doen met anderen, daar heb ik dus op het moment dus even geen zin in. Kan niet blij gaan doen, als ik dat van binnen niet ben..
dinsdag 3 april 2012 om 16:17
dinsdag 3 april 2012 om 16:22
Och erm, hoe moet dat nou als je gedumpt wordt na een relatie van tien jaar?
Ik voel me bijna schuldig tegenover alle mannen die ik vriendelijk en subtiel heb afgewezen.
Probeer het positieve te zien; Je hebt gelukkig niet nog meer tijd in haar gestoken, waarna ze je alsnog afwees, en als zij nu zo onvolwassen is om je te negeren, weet je genoeg, jij verdient beter.
Ik voel me bijna schuldig tegenover alle mannen die ik vriendelijk en subtiel heb afgewezen.
Probeer het positieve te zien; Je hebt gelukkig niet nog meer tijd in haar gestoken, waarna ze je alsnog afwees, en als zij nu zo onvolwassen is om je te negeren, weet je genoeg, jij verdient beter.
dinsdag 3 april 2012 om 16:23
quote:nellaaa schreef op 03 april 2012 @ 16:13:
Leer relativeren. Je hebt een blauwtje gelopen, er is geen huwelijk van 10 jaar door de gootsteen gespoeld. Als ik jou was zou ik aan mijn zelfvertrouwen gaan werken. Zorg dat je jezelf de moeite waard vindt en lekker in je vel komt te zitten. Dan komt de rest vanzelf.
Ze was niet bepaald een onbekende voor mij toen ik het vroeg. Het is niet dat ik haar pas vorig maand heb leren kennen.
D'r is een heel verhaal hier aan vooraf gegaan, maar om alleen betrekking om mijzelf te hebben. Het is juist dat ik de laatste tijd aan mijn zelfvertrouwen heb gewerkt. Dit heeft een knauw gegeven en naar buiten toe probeer ik ook lekker in mijn vel te komen zitten. Ik hou vast aan het enthousiasme richting anderen, maar ik kan niet goed voorkomen dat mijn gedachte, zoals nu, afdwalen en ik kan er niet echt ergens anders mee heen.
Leer relativeren. Je hebt een blauwtje gelopen, er is geen huwelijk van 10 jaar door de gootsteen gespoeld. Als ik jou was zou ik aan mijn zelfvertrouwen gaan werken. Zorg dat je jezelf de moeite waard vindt en lekker in je vel komt te zitten. Dan komt de rest vanzelf.
Ze was niet bepaald een onbekende voor mij toen ik het vroeg. Het is niet dat ik haar pas vorig maand heb leren kennen.
D'r is een heel verhaal hier aan vooraf gegaan, maar om alleen betrekking om mijzelf te hebben. Het is juist dat ik de laatste tijd aan mijn zelfvertrouwen heb gewerkt. Dit heeft een knauw gegeven en naar buiten toe probeer ik ook lekker in mijn vel te komen zitten. Ik hou vast aan het enthousiasme richting anderen, maar ik kan niet goed voorkomen dat mijn gedachte, zoals nu, afdwalen en ik kan er niet echt ergens anders mee heen.
dinsdag 3 april 2012 om 16:28
Ik doe ook altijd leuk naar anderen toe, terwijl het vanbinnen één rommeltje is, maar ik wil juist dat anderen leuk en nuchter tegenover mij zijn, wat mezelf dan onbewust toch ook weer een stukje optimistischer maakt. Is dat bij jou ook zo? Dan is het uiteindelijk wel oke toch?
Krijg je hulp bij het verbeteren van je zelfvertrouwen? Door bijvoorbeeld een cursus of training.
Krijg je hulp bij het verbeteren van je zelfvertrouwen? Door bijvoorbeeld een cursus of training.
dinsdag 3 april 2012 om 17:15
quote:metafoor schreef op 03 april 2012 @ 16:28:
Ik doe ook altijd leuk naar anderen toe, terwijl het vanbinnen één rommeltje is, maar ik wil juist dat anderen leuk en nuchter tegenover mij zijn, wat mezelf dan onbewust toch ook weer een stukje optimistischer maakt. Is dat bij jou ook zo? Dan is het uiteindelijk wel oke toch?
Krijg je hulp bij het verbeteren van je zelfvertrouwen? Door bijvoorbeeld een cursus of training.
Met mijn zelfvertrouwen is denk ik niet zoveel mis. Het is denk ik door mijn postuur. Ben namelijk vrij groot en velen zijn daar veelal van onder de indruk. Zo krijg ik wel eens te horen van: "Jij bent echt groot...ik dacht dat ik lang was..." of "Ik voel me altijd zo klein naast jou". Men heeft altijd een soort van ontzag voor me en verwacht altijd een hoop van me. Ik word vaak gebombardeerd tot groepsleider (met mijn studie), omdat ik ook een rustige uitstraling heb. Ik doe dingen, als het even kan, nooit overhaast.
Vroeger vond ik presenteren voor een groep mensen niks. Nu voel ik nog steeds wel wat spanning, maar als ik nu voor een groep mensen sta om ze wat te vertellen dan sta ik er ook. Dan kan ik er zelfs wel van genieten.
Maar als ik soms dan pro-actief ben, mensen benader voor een praatje, dan heb ik soms het gevoel dat ik soms zo weinig terug krijg. Men verwacht altijd van mij dat ik langs kom, gezellig doe en een praatje kom maken. Dat kan ik gewoon niet. Het mag ook wel eens van de andere kant komen.
Zo had dacht ik met de jaarwisseling aan een oude schoolvriend. Tijdje niet meer gesproken, want ja ik was daarvoor druk. 6:00 opstaan 19:00 uur thuis, na een hele dag druk in de weer, zo rond 22:00 slapen. Maar goed, na de jaarwisseling dacht ik eraan om hem weer eens een mailtje te sturen met de beste wensen, hoe het gaat enz..
Hij zei dat hij het heel leuk vond iets te horen, enz, enz hem weer een antwoord gestuurd...maar nu bijna 3 maanden verder. Niks meer gehoord. Op Facebook heb ik nog een andere oude schoolvriend. Hem spreek ik nog wel eens, maar de laatste paar keren heb ik hem aangesproken. En het is niet dat ik het bij hou van: Ik heb jou nu aangesproken, de volgende keer is het jouw beurt...maar het lijkt wel alsof het initiatief de hele tijd bij mij komt te liggen en niet alleen hier, maar ook met veel andere dingen. Dat houdt bij mij ook een keer op, want ik ben zo niet.
Laatst zat ik aan een computer te werken en kwam er opeens een medestudent naast me staan. Vroeg hoe het was gegaan met het examen, enz.. dat vind ik nou leuk. Vandaag kwam ik hem tegen en we gingen allebei een andere kant op, maar even een heel kort praatje gemaakt. Als je mij vraagt. Dat is nou waar het om gaat. Een beetje aandacht, wederzijds respect en niet dat het de hele tijd van één kant hoeft te komen.
En dat niet iedereen je vriend(in) kan zijn, snap ik ook wel.
Dan nu dat 'blauwtje'. Zoals ik al zei. Ik ken haar al langer en niet van een maandje geleden. De laatste tijd had ik soms echt het gevoel, het klikt echt tussen ons. In het begin was het contact niet zo denderend, maar nu leken soms de vonken er van af te vliegen (wederzijds). Ik vraag me af wat het dan is geweest, maar goed ze wees me vriendelijk af.
Zoals sommigen van jullie al vragen. Van een blauwtje, ben je daar al depressief van...? Nee. Het gaat allemaal wat dieper.
Maar zoals ik al eens eerder heb gemerkt, je gedachtes zo eens openbaren werkt best wel. Als ik de reacties lees dan krijg ik zelfs een beetje een lach op mijn gezicht...
Ik doe ook altijd leuk naar anderen toe, terwijl het vanbinnen één rommeltje is, maar ik wil juist dat anderen leuk en nuchter tegenover mij zijn, wat mezelf dan onbewust toch ook weer een stukje optimistischer maakt. Is dat bij jou ook zo? Dan is het uiteindelijk wel oke toch?
Krijg je hulp bij het verbeteren van je zelfvertrouwen? Door bijvoorbeeld een cursus of training.
Met mijn zelfvertrouwen is denk ik niet zoveel mis. Het is denk ik door mijn postuur. Ben namelijk vrij groot en velen zijn daar veelal van onder de indruk. Zo krijg ik wel eens te horen van: "Jij bent echt groot...ik dacht dat ik lang was..." of "Ik voel me altijd zo klein naast jou". Men heeft altijd een soort van ontzag voor me en verwacht altijd een hoop van me. Ik word vaak gebombardeerd tot groepsleider (met mijn studie), omdat ik ook een rustige uitstraling heb. Ik doe dingen, als het even kan, nooit overhaast.
Vroeger vond ik presenteren voor een groep mensen niks. Nu voel ik nog steeds wel wat spanning, maar als ik nu voor een groep mensen sta om ze wat te vertellen dan sta ik er ook. Dan kan ik er zelfs wel van genieten.
Maar als ik soms dan pro-actief ben, mensen benader voor een praatje, dan heb ik soms het gevoel dat ik soms zo weinig terug krijg. Men verwacht altijd van mij dat ik langs kom, gezellig doe en een praatje kom maken. Dat kan ik gewoon niet. Het mag ook wel eens van de andere kant komen.
Zo had dacht ik met de jaarwisseling aan een oude schoolvriend. Tijdje niet meer gesproken, want ja ik was daarvoor druk. 6:00 opstaan 19:00 uur thuis, na een hele dag druk in de weer, zo rond 22:00 slapen. Maar goed, na de jaarwisseling dacht ik eraan om hem weer eens een mailtje te sturen met de beste wensen, hoe het gaat enz..
Hij zei dat hij het heel leuk vond iets te horen, enz, enz hem weer een antwoord gestuurd...maar nu bijna 3 maanden verder. Niks meer gehoord. Op Facebook heb ik nog een andere oude schoolvriend. Hem spreek ik nog wel eens, maar de laatste paar keren heb ik hem aangesproken. En het is niet dat ik het bij hou van: Ik heb jou nu aangesproken, de volgende keer is het jouw beurt...maar het lijkt wel alsof het initiatief de hele tijd bij mij komt te liggen en niet alleen hier, maar ook met veel andere dingen. Dat houdt bij mij ook een keer op, want ik ben zo niet.
Laatst zat ik aan een computer te werken en kwam er opeens een medestudent naast me staan. Vroeg hoe het was gegaan met het examen, enz.. dat vind ik nou leuk. Vandaag kwam ik hem tegen en we gingen allebei een andere kant op, maar even een heel kort praatje gemaakt. Als je mij vraagt. Dat is nou waar het om gaat. Een beetje aandacht, wederzijds respect en niet dat het de hele tijd van één kant hoeft te komen.
En dat niet iedereen je vriend(in) kan zijn, snap ik ook wel.
Dan nu dat 'blauwtje'. Zoals ik al zei. Ik ken haar al langer en niet van een maandje geleden. De laatste tijd had ik soms echt het gevoel, het klikt echt tussen ons. In het begin was het contact niet zo denderend, maar nu leken soms de vonken er van af te vliegen (wederzijds). Ik vraag me af wat het dan is geweest, maar goed ze wees me vriendelijk af.
Zoals sommigen van jullie al vragen. Van een blauwtje, ben je daar al depressief van...? Nee. Het gaat allemaal wat dieper.
Maar zoals ik al eens eerder heb gemerkt, je gedachtes zo eens openbaren werkt best wel. Als ik de reacties lees dan krijg ik zelfs een beetje een lach op mijn gezicht...
dinsdag 3 april 2012 om 19:18
Daddyblue, je schijft dat je nog studeert. Is het een idee om bij een studentenverenging te gaan? Als ik je verhaal zo lees gaat het heus niet alleen om dat meisje maar komen er veel meer dingen bij kijken. Heb je behoefte aan vriendschappen of heb je die genoeg? Het lijkt mij dat het je goed zou doen om meer mensen te leren kennen, maar dat is uiteraard aan jou.
Today is life, tomorrow never comes.
dinsdag 3 april 2012 om 20:57
quote:pagio schreef op 03 april 2012 @ 19:18:
Daddyblue, je schijft dat je nog studeert. Is het een idee om bij een studentenverenging te gaan? Als ik je verhaal zo lees gaat het heus niet alleen om dat meisje maar komen er veel meer dingen bij kijken. Heb je behoefte aan vriendschappen of heb je die genoeg? Het lijkt mij dat het je goed zou doen om meer mensen te leren kennen, maar dat is uiteraard aan jou.
Wel naar gekeken, maar in mijn studentenstad zijn er geen studentenverenigingen. Wel een paar kleine, maar die stellen niks voor.
En ja het is misschien meer dan die ene vrouw. Of ik opzoek ben naar meer vriendschappen...? Misschien. Kan ook een stuk erkenning zijn. Als ik voor mijzelf zo nadenk en dingen naga, dan is het nooit echt goed geweest. Altijd moest het beter, of was het niet goed...thuis was het vaak geen vrolijke boel en op de eerste middelbare school waar ik zat was het ook geen pretje. Juist door positieve mensen en veel dingen lezen, heb ik steeds meer zelfvertrouwen gekregen en ben ik veel opener geworden.
Maar misschien heb ik alle emotie ook wel weg weten te stoppen en komt het op momenten zoals deze gewoon naar boven.
Ik zat eens in een trein en er zat een jonge vrouw de hele tijd met me te flirten, dus ik terug flirten. Ik denk, ik stap gewoon eens op haar af en zie wel. Tja, toen viel zij dicht en kwam er weinig van, maar dat deed me eigenlijk niks..
Nu, deze situatie is anders...Ik ken haar al langer. Zij had, toen ik haar leerde kennen, geen interesse in mij. Ik wel in haar. Het contact verliep daardoor niet helemaal lekker. Daar bovenop kwam een leugen van haar beste vriendin (over haar), wat het allemaal erger maakte.
We zagen elkaar nog wel zo nu en dan, maar we hadden eigenlijk geen contact meer. Zo'n 9-10 maanden geleden zagen we elkaar voor het laatst en 2 maanden geleden zagen we elkaar weer. Ik wou eigenlijk op oude voet verder. Zoals sommige inmiddels wel weten, ik ben een gesloten persoon, dus ik heb geen zin in van dat kleffe gedoe. Zogenaamd aardig doen, terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet aardig vindt. Bij haar stond ik gewoon open.
Zij kwam naast me zitten en we raakte weer aan de praat. Zij sprak mij eerst aan nota bene. In de afgelopen twee maanden ging het eigenlijk super goed. Ik had deze keer ook zoveel zelfvertrouwen...het voelde gewoon uitstekend. Het ging gewoon zo goed, dat ik zelfs verliefd werd en ik had het gevoel dat het wederzijds was. Toen startte ik hier het topic 'dilemma'.
Ik wist gewoon niet meer wat ik er mee aan moest.
Tja het antwoord weten jullie inmiddels ook. Ze vond het een leuk idee, maar ging er verder niet op in.
Misschien ben ik ook wel te overhaast met dingen. Het is nog maar een week geleden. Zoals ik al zei, zo dingen schrijven werkt goed. Ik voel me eigenlijk al een heel stuk opgeluchter.
Daddyblue, je schijft dat je nog studeert. Is het een idee om bij een studentenverenging te gaan? Als ik je verhaal zo lees gaat het heus niet alleen om dat meisje maar komen er veel meer dingen bij kijken. Heb je behoefte aan vriendschappen of heb je die genoeg? Het lijkt mij dat het je goed zou doen om meer mensen te leren kennen, maar dat is uiteraard aan jou.
Wel naar gekeken, maar in mijn studentenstad zijn er geen studentenverenigingen. Wel een paar kleine, maar die stellen niks voor.
En ja het is misschien meer dan die ene vrouw. Of ik opzoek ben naar meer vriendschappen...? Misschien. Kan ook een stuk erkenning zijn. Als ik voor mijzelf zo nadenk en dingen naga, dan is het nooit echt goed geweest. Altijd moest het beter, of was het niet goed...thuis was het vaak geen vrolijke boel en op de eerste middelbare school waar ik zat was het ook geen pretje. Juist door positieve mensen en veel dingen lezen, heb ik steeds meer zelfvertrouwen gekregen en ben ik veel opener geworden.
Maar misschien heb ik alle emotie ook wel weg weten te stoppen en komt het op momenten zoals deze gewoon naar boven.
Ik zat eens in een trein en er zat een jonge vrouw de hele tijd met me te flirten, dus ik terug flirten. Ik denk, ik stap gewoon eens op haar af en zie wel. Tja, toen viel zij dicht en kwam er weinig van, maar dat deed me eigenlijk niks..
Nu, deze situatie is anders...Ik ken haar al langer. Zij had, toen ik haar leerde kennen, geen interesse in mij. Ik wel in haar. Het contact verliep daardoor niet helemaal lekker. Daar bovenop kwam een leugen van haar beste vriendin (over haar), wat het allemaal erger maakte.
We zagen elkaar nog wel zo nu en dan, maar we hadden eigenlijk geen contact meer. Zo'n 9-10 maanden geleden zagen we elkaar voor het laatst en 2 maanden geleden zagen we elkaar weer. Ik wou eigenlijk op oude voet verder. Zoals sommige inmiddels wel weten, ik ben een gesloten persoon, dus ik heb geen zin in van dat kleffe gedoe. Zogenaamd aardig doen, terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet aardig vindt. Bij haar stond ik gewoon open.
Zij kwam naast me zitten en we raakte weer aan de praat. Zij sprak mij eerst aan nota bene. In de afgelopen twee maanden ging het eigenlijk super goed. Ik had deze keer ook zoveel zelfvertrouwen...het voelde gewoon uitstekend. Het ging gewoon zo goed, dat ik zelfs verliefd werd en ik had het gevoel dat het wederzijds was. Toen startte ik hier het topic 'dilemma'.
Ik wist gewoon niet meer wat ik er mee aan moest.
Tja het antwoord weten jullie inmiddels ook. Ze vond het een leuk idee, maar ging er verder niet op in.
Misschien ben ik ook wel te overhaast met dingen. Het is nog maar een week geleden. Zoals ik al zei, zo dingen schrijven werkt goed. Ik voel me eigenlijk al een heel stuk opgeluchter.
dinsdag 3 april 2012 om 21:04
quote:Anna_69 schreef op 03 april 2012 @ 20:03:
Call me crazy, maar zou het zomaar kunnen zijn dat ze je ook ziet zitten en zich nu geen houding weet te geven? dat ze bv verlegen is? Of kan je het echt alleen maar als een "afwijzing"zien?
Is mogelijk. Tijd zal het uitwijzen...
Ik zit alleen een beetje met allerlei emoties en weet er even geen houding aan te geven...
Het werkt wel therapeutisch, om er zo even over te praten en de meningen van anderen te horen.
Call me crazy, maar zou het zomaar kunnen zijn dat ze je ook ziet zitten en zich nu geen houding weet te geven? dat ze bv verlegen is? Of kan je het echt alleen maar als een "afwijzing"zien?
Is mogelijk. Tijd zal het uitwijzen...
Ik zit alleen een beetje met allerlei emoties en weet er even geen houding aan te geven...
Het werkt wel therapeutisch, om er zo even over te praten en de meningen van anderen te horen.
zondag 8 april 2012 om 01:09
Bah! Ik zie net online een foto van haar en een andere vent...nu heeft die wel meer van dat soort foto's, maar toen ik de foto zag werd ik woedend en droevig tegelijkertijd.
Ik werd echt even helemaal pissig...dat ik daar al die moeite in heb gestoken!! En tegelijkertijd een klap in mijn gezicht, pijn...verdriet....
Ik ging er niet eens naar opzoek...kon er gewoon niet omheen toen ik inlogde..*PATS* *BOEM!*
Verbijstering...
Inmiddels ben ik wel wat bekoeld en ga ik dingen relativeren.
Waar ik eerst nog dacht, misschien heeft het gewoon wat tijd nodig, denk ik nu...waarschijnlijk speelt dit gewoon mee.
Ja dames...verschil tussen man en vrouw? Man doet er alles aan om te concurreren..?
Ik weet dat ik nu gewoon een hoop onzin zit te typen, maar ik moet al die frustratie nu gewoon even kwijt..
Een hoop emotie...
Ik zou weer graag de expertise willen inroepen van jullie, dames...in mijn leven heb ik een paar keer gezien hoe goed vrouwen signalen kunnen oppikken. Veel beter dan mannen.
En ik wil weten hoe een vrouw hierin staat en dat zal ik eerst even verder toelichten..
Er waren momenten waarvan ik echt dacht, het klikt echt. Er waren echt momenten waarvan ik duidelijk kon zien dat de vonken heen en weer oversloegen. We keken elkaar vrij lang aan, we lachten, ze ging dichter bij me zitten, ze hielp me met van die kleine dingetjes... we raakten elkaar aan, bijv. net met de arm, enz, er was echt gewoon harmonie.
Maar er waren ook soms wat momenten waarbij ze gewoon iets afstandelijker was. Voor wie mijn berichten heeft gelezen (ook het topic 'dilemma') hoef ik het niet verder toe te lichten.
Ook dit topic...ik vroeg haar laatst om iets te gaan doen..goed..je kan het zelf lezen..
Nu het devies, gewoon loslaten, verder met je leven.
Ik heb het hier ook gehoord. Mijn gevoel zei eerst ook. Geen seconde moeite meer doen! (woede) Maar zo ben ik ook weer niet.
Ik heb gewoon meer het gevoel dat ik diegene ben die het laatst lacht. Ik kom er altijd weer bovenop, mijn hele leven al. Altijd maar doorgaan en ja als zij niet mijn ware is, dan wordt dat iemand anders wel. Maar wat ik niet wil, is een figuurlijk stille aftocht. Het klinkt bijna als een obsessie als ik dat zo teruglees, maar dat is niet wat ik bedoel. Ik ga verder met mijn leven, laat dat voorop gezet worden en als ik bij wijze van spreken morgen iemand anders tegenkom dan steek ik daar mijn moeite in.
Het is alleen dat ik nu terugdenk aan die momenten en ik denk dat dat gewoon meespeelt. Ik weet dat ze wel vaker op bezoek gaat bij vrienden en die vent heeft meer foto's met andere vrouwen, maar toch...het kan onbewust meespelen.
Misschien was ze soms daarom wel wat afstandelijker, omdat zij twijfelt...? Ik weet het niet goed.
Wat denken jullie? En laten we wel stellen, er zijn verschillen tussen mannen en vrouwen in manier van denken, dus ik probeer dat het zowel voor mij als haar gewoon duidelijk is. Als ik nu gelijk afkap, denkt ze misschien ook wel - wat een hark.
Haar gewoon confronteren? - Hey, ik zag die foto....is dat je vriend..? Als het antwoord ja is dan weten we beide genoeg...
en die gedachte maakt me wel weer wat moedeloos.
Ik werd echt even helemaal pissig...dat ik daar al die moeite in heb gestoken!! En tegelijkertijd een klap in mijn gezicht, pijn...verdriet....
Ik ging er niet eens naar opzoek...kon er gewoon niet omheen toen ik inlogde..*PATS* *BOEM!*
Verbijstering...
Inmiddels ben ik wel wat bekoeld en ga ik dingen relativeren.
Waar ik eerst nog dacht, misschien heeft het gewoon wat tijd nodig, denk ik nu...waarschijnlijk speelt dit gewoon mee.
Ja dames...verschil tussen man en vrouw? Man doet er alles aan om te concurreren..?
Ik weet dat ik nu gewoon een hoop onzin zit te typen, maar ik moet al die frustratie nu gewoon even kwijt..
Een hoop emotie...
Ik zou weer graag de expertise willen inroepen van jullie, dames...in mijn leven heb ik een paar keer gezien hoe goed vrouwen signalen kunnen oppikken. Veel beter dan mannen.
En ik wil weten hoe een vrouw hierin staat en dat zal ik eerst even verder toelichten..
Er waren momenten waarvan ik echt dacht, het klikt echt. Er waren echt momenten waarvan ik duidelijk kon zien dat de vonken heen en weer oversloegen. We keken elkaar vrij lang aan, we lachten, ze ging dichter bij me zitten, ze hielp me met van die kleine dingetjes... we raakten elkaar aan, bijv. net met de arm, enz, er was echt gewoon harmonie.
Maar er waren ook soms wat momenten waarbij ze gewoon iets afstandelijker was. Voor wie mijn berichten heeft gelezen (ook het topic 'dilemma') hoef ik het niet verder toe te lichten.
Ook dit topic...ik vroeg haar laatst om iets te gaan doen..goed..je kan het zelf lezen..
Nu het devies, gewoon loslaten, verder met je leven.
Ik heb het hier ook gehoord. Mijn gevoel zei eerst ook. Geen seconde moeite meer doen! (woede) Maar zo ben ik ook weer niet.
Ik heb gewoon meer het gevoel dat ik diegene ben die het laatst lacht. Ik kom er altijd weer bovenop, mijn hele leven al. Altijd maar doorgaan en ja als zij niet mijn ware is, dan wordt dat iemand anders wel. Maar wat ik niet wil, is een figuurlijk stille aftocht. Het klinkt bijna als een obsessie als ik dat zo teruglees, maar dat is niet wat ik bedoel. Ik ga verder met mijn leven, laat dat voorop gezet worden en als ik bij wijze van spreken morgen iemand anders tegenkom dan steek ik daar mijn moeite in.
Het is alleen dat ik nu terugdenk aan die momenten en ik denk dat dat gewoon meespeelt. Ik weet dat ze wel vaker op bezoek gaat bij vrienden en die vent heeft meer foto's met andere vrouwen, maar toch...het kan onbewust meespelen.
Misschien was ze soms daarom wel wat afstandelijker, omdat zij twijfelt...? Ik weet het niet goed.
Wat denken jullie? En laten we wel stellen, er zijn verschillen tussen mannen en vrouwen in manier van denken, dus ik probeer dat het zowel voor mij als haar gewoon duidelijk is. Als ik nu gelijk afkap, denkt ze misschien ook wel - wat een hark.
Haar gewoon confronteren? - Hey, ik zag die foto....is dat je vriend..? Als het antwoord ja is dan weten we beide genoeg...
en die gedachte maakt me wel weer wat moedeloos.
zondag 8 april 2012 om 01:21
Bah, bah bah...nu er een reactie is geplaatst (door iemand anders) op die foto zakt het moed me nog verder in de schoenen...
Voor wie net binnenkomt, lees mijn voorgaande (langere) post.
Het is een reactie waar ik niks concreets uit haal, maar wel met een knipoog en ik heb geen idee wat ik er van moet denken.
Verdriet, maar ook woede...- hoe kan dit nou?!!
Ik zit letterlijk met mijn handen in mijn haar....denk na, typ zo nu en dan even wat...
Naja, ik laat het erbij...ik ga met gemengde gevoelens naar bed. Eén droom minder... ....??? Het valt me echt heel zwaar op dit moment...
Voor wie net binnenkomt, lees mijn voorgaande (langere) post.
Het is een reactie waar ik niks concreets uit haal, maar wel met een knipoog en ik heb geen idee wat ik er van moet denken.
Verdriet, maar ook woede...- hoe kan dit nou?!!
Ik zit letterlijk met mijn handen in mijn haar....denk na, typ zo nu en dan even wat...
Naja, ik laat het erbij...ik ga met gemengde gevoelens naar bed. Eén droom minder... ....??? Het valt me echt heel zwaar op dit moment...
zondag 8 april 2012 om 09:00
Ik heb niet alles gelezen was me veels te veel tekst. Maar uit ervaring kan ik je iets zeggen, voor mijn relatie die helaas over is hij heeft al een ander maar wil hem nog steeds terug en kunnen elkaar niet loslaten, maar goed daarvoor heb ik veel gedate. Stuk of 15 mannen. Al die mannen keer op keer had ik om mijn vinger gewonden. Ik was niet slank, rond de 100 kilo, maar ik was heel spontaan. Allemaal wilden ze meerdere dates met mij, maar ik had geen verdere interesse in hun. Wat ik hiermee wil zeggen, door mijn spontaniteit dachten ze allemaal dat ik geinteresseerd in ze was en meer wilde. Het kandus zo zijn dat ze gewoon erg spontaan was maar duidelijk geen interesse heeft. Ze is eerlijk geweest, wees blij! Werk aan jezelf, maak indruk op haar en als dat niet werkt ga dan verder. Veel mensen zijn gewoon erg spontaan maar dat betekent niet dat ze interesse hebben.