Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet
woensdag 15 augustus 2018 om 21:26
36 jaar en voor het eerst in mijn leven liefdesverdriet. En wat is dat verschrikkelijk zeg, ik wist niet dat dat zo'n pijn deed. Ik krijg geen hap door mijn keel, kan elk moment op de dag in huilen uitbarsten, alle symptomen zijn er.
Mijn vriend heeft van de een op andere dag gezegd dat hij moet nadenken en dingen op een rij moet zetten voordat hij kan beslissen of hij met mij verder kan.
En nu een emotionele rollercoaster. Ik ben er van overtuigt dat wat wij hadden echt was en heel intens. Iets wat hij verschillende malen naar mij heeft genoemd dat hij niet wist wat hem overkwam en dat hij emoties en gevoelens heeft die hij nooit eerder heeft ervaren. En ook nu laat hij merken verdrietig te zijn.
Maar goed feit is nu dat hij ineens zegt zijn ex nog niet verwerkt te hebben (waar hij weinig positief over heeft gepraat in de 10 maanden die ik hem ken) en hij het mij niet kan aandoen als zij nog tussen ons in staat in zijn hoofd. Hier is maanden geen sprake van geweest en nu ineens wel. Persoonlijk denk ik dat hij bang is voor wat ik in hem losmaak. Ik heb, zoals hij zelf zegt, deurtjes bij hem geopend waardoor hij dichter bij zijn gevoel komt, die al zeker 30 jaar gesloten waren. En deze stap terug, de situatie met zijn ex is veilig. Daar kon hij zijn gevoelens grotendeels afsluiten, want hij wist nooit wanneer ze weer hun relatie zou eindigen (is meerdere malen gebeurd). Hij is niet terug naar ex, dat is ook niet zijn instantie, maar moet onderzoeken wat hij nog voelt voor ex, zoals hij zegt.
Ik weet dat een pauze niet vaak goed afloopt, in de zin dat we weer bij elkaar gaan komen. Dus wie kan me opbeuren, wie heeft tips, wie geeft me een schop onder mijn kont en wie heeft er hoopvolle ervaringen?
Mijn vriend heeft van de een op andere dag gezegd dat hij moet nadenken en dingen op een rij moet zetten voordat hij kan beslissen of hij met mij verder kan.
En nu een emotionele rollercoaster. Ik ben er van overtuigt dat wat wij hadden echt was en heel intens. Iets wat hij verschillende malen naar mij heeft genoemd dat hij niet wist wat hem overkwam en dat hij emoties en gevoelens heeft die hij nooit eerder heeft ervaren. En ook nu laat hij merken verdrietig te zijn.
Maar goed feit is nu dat hij ineens zegt zijn ex nog niet verwerkt te hebben (waar hij weinig positief over heeft gepraat in de 10 maanden die ik hem ken) en hij het mij niet kan aandoen als zij nog tussen ons in staat in zijn hoofd. Hier is maanden geen sprake van geweest en nu ineens wel. Persoonlijk denk ik dat hij bang is voor wat ik in hem losmaak. Ik heb, zoals hij zelf zegt, deurtjes bij hem geopend waardoor hij dichter bij zijn gevoel komt, die al zeker 30 jaar gesloten waren. En deze stap terug, de situatie met zijn ex is veilig. Daar kon hij zijn gevoelens grotendeels afsluiten, want hij wist nooit wanneer ze weer hun relatie zou eindigen (is meerdere malen gebeurd). Hij is niet terug naar ex, dat is ook niet zijn instantie, maar moet onderzoeken wat hij nog voelt voor ex, zoals hij zegt.
Ik weet dat een pauze niet vaak goed afloopt, in de zin dat we weer bij elkaar gaan komen. Dus wie kan me opbeuren, wie heeft tips, wie geeft me een schop onder mijn kont en wie heeft er hoopvolle ervaringen?
donderdag 6 september 2018 om 14:35
maar hij heeft het toch uitgemaakt? Dat is een keuze. Jij kiest ervoor om er een open einde in te houdenSoumis schreef: ↑06-09-2018 12:21Het is geen kwestie van kiezen. Hij heeft ook niet voor haar gekozen. Er kwam een besef dat hij zijn verleden nog geen plek heeft gegeven en de angst dat er weer dingen gaan opspelen, en zo lang hij dat niet kan loslaten kan hij niet de stappen nemen die we op het punt stonden te nemen.
Conclusie kan dus ook uiteindelijk zijn dat hij het niet kan loslaten...
donderdag 6 september 2018 om 14:36
donderdag 6 september 2018 om 14:38
donderdag 6 september 2018 om 14:39
oke, dat is een goede redenSoumis schreef: ↑06-09-2018 13:18Ok, ik denk dat ik me toch echt even ga terugtrekken van dit topic.
Ik merk dat ik heel erg van slag raak en nu alleen maar kan huilen.
Dat zal vast niet voor niks zijn. Maar het haalt mijn zelfvertrouwen nu heel erg naar beneden en ga me alleen maar waardelozer voelen nu.
Ik zou willen dat ik al zoveel verder was, maar ik ben het niet en ik kan het (nog) niet.
Als ik terugkom is het waarschijnlijk met gebogen hoofd omdat jullie gelijk hebben. Maar ik heb die hoop nu gewoon nog even nodig. Ik ben zo ontzettend bang voor de toekomst alleen, daar speelt heel mijn verleden ook in mij. Een liefdeloze relatie van jaren, waardoor ik mezelf helemaal ben kwijtgeraakt. En ik ben nu maanden zo gelukkig geweest, zo ontzettend gelukkig, ik ben er niet klaar voor om dat definitief kwijt te raken, ondanks dat ik nu ook niet gelukkig ben, maar alleen maar intens verdrietig.
Jullie boodschap is meer dan duidelijk, maar meer trek ik even niet.
Dank voor al jullie input
ook een reden die niks met deze man te maken heeft, zie jij dat ook?
angst om alleen te zijn kan je enorm afhankelijk maken, jij kan dan denken dat dit over liefde gaat maar feitelijk kan je de grens tussen liefde en angst niet stellen. Angst om alleen te zijn is nooit een goede basis voor een relatie. Ga met jezelf aan het werk Soumis. Het geluk komt heus wel maar niet van een man, het geluk moet je uit jezelf gaan halen. Pas dan kan je een gelijkwaardige relatie hebben
donderdag 6 september 2018 om 14:41
donderdag 6 september 2018 om 14:43
karin6789 schreef: ↑06-09-2018 14:27Ja, dat vind ik.
Hij moet dat proces zelf voeren en er jou niet in betrekken.
Hij wil geen relatie, nou, de consequentie van die beslissing is, dat hij het allemaal zelf mag gaan doen.
Heeft hij ook nog seks met je?
Daar hoef je niet op te antwoorden als je niet wil, want het is nogal prive informatie, maar zo ja, dan vind ik zijn gedrag echt schandalig te noemen.
Ik vind wel dat je het dan wel heel erg eenzijdig bekijkt. In de eerste plaats geeft hij aan de relatie niet te willen voortzetten omdat hij daar (nu) de capaciteit niet voor heeft; dat is niet onduidelijk en ook niet misleidend. Daarnaast vult hij ook gewoon ook haar behoefte aan contact in. Moet hij dan de relatie verbreken en tevens daarna namens haar sterk zijn en alle contact verbreken omdat hij wel weet wat goed voor haar is?
donderdag 6 september 2018 om 14:46
Je vergist je: de relatie is al verbroken.shifty schreef: ↑06-09-2018 14:43Ik vind wel dat je het dan wel heel erg eenzijdig bekijkt. In de eerste plaats geeft hij aan de relatie niet te willen voortzetten omdat hij daar (nu) de capaciteit niet voor heeft; dat is niet onduidelijk en ook niet misleidend. Daarnaast vult hij ook gewoon ook haar behoefte aan contact in. Moet hij dan de relatie verbreken en tevens daarna namens haar sterk zijn en alle contact verbreken omdat hij wel weet wat goed voor haar is?
Door hem.
Voor troost en goede raad moet hij niet bij haar zijn, dat voelt onzuiver.
donderdag 6 september 2018 om 15:04
Dat bedoel ik ook; dat de relatie verbroken is door hem. Daar is wat mij betreft ook niks onduidelijk aan. Dat hij door lijkt te gaan in een vriendschappelijke relatie kan inderdaad verwarrend zijn, maar zijn motieven daarbij hoeven niet onzuiver te zijn. En bovendien spelen haar wensen daarbij ook een rol; wie weet wil zij die vriendschappelijke relatie ook wel, ondanks dat het verwarrend is. Ik vind niet dat hij ineens de boeman is omdat hij niet mede namens haar kiest om alle contact te verbreken en geen vriendschappelijke relatie aan te houden. Als het voor haar niet werkt kan zij daar voor kiezen, maar ze hoeft het hem toch niet kwalijk te nemen als hij daar zelf niet voor kiest als het voor hem wel werkt?
donderdag 6 september 2018 om 15:25
Hij wil de relatie niet voorzetten. Dat hij daar Nu de capaciteiten niet voor heeft is onzin. Als je echt gek bent op elkaar maak je capaciteiten hoe moeilijk het ook is. Dat heeft niet zijn prioriteit. Dan past het niet dat hij haar nog zo aan het lijntje houdt. TO lijkt wanhopig en erg verdrietig dus waarschijnlijk voelt hij zich verantwoordelijk. Maar daarmee geeft hij wel een dubbel signaal af waardoor TO hoop blijft houden. Kan wel jaren duren zulks getrouwtrekshifty schreef: ↑06-09-2018 14:43Ik vind wel dat je het dan wel heel erg eenzijdig bekijkt. In de eerste plaats geeft hij aan de relatie niet te willen voortzetten omdat hij daar (nu) de capaciteit niet voor heeft; dat is niet onduidelijk en ook niet misleidend. Daarnaast vult hij ook gewoon ook haar behoefte aan contact in. Moet hij dan de relatie verbreken en tevens daarna namens haar sterk zijn en alle contact verbreken omdat hij wel weet wat goed voor haar is?
donderdag 6 september 2018 om 15:26
donderdag 6 september 2018 om 15:56
S-Meds schreef: ↑06-09-2018 15:25Hij wil de relatie niet voorzetten. Dat hij daar Nu de capaciteiten niet voor heeft is onzin. Als je echt gek bent op elkaar maak je capaciteiten hoe moeilijk het ook is. Dat heeft niet zijn prioriteit. Dan past het niet dat hij haar nog zo aan het lijntje houdt. TO lijkt wanhopig en erg verdrietig dus waarschijnlijk voelt hij zich verantwoordelijk. Maar daarmee geeft hij wel een dubbel signaal af waardoor TO hoop blijft houden. Kan wel jaren duren zulks getrouwtrek
Ik ben het met je eens, vandaar dat ik het 'nu' tussen haakje had gezet. De kans lijkt mij ook groot dat hij probeert op een 'zachte' manier de relatie te verbreken. En dat is begrijpelijk, maar helpt niet bij de verwerking.
Wel vind ik het dan te ver gaan om hem te betitelen van onzuivere of slechte intenties. En daarnaast is Soumis er ook zelf bij. Zij kan ook duidelijkheid van hem verlangen. Zij kan ook naar hem toe krachtig genoeg zijn om duidelijkheid te kunnen geven. En zij kan ook duidelijke stappen ondernemen als ze dit niet van hem krijgt. Er zijn twee personen nodig voor zulks getouwtrek.
donderdag 6 september 2018 om 17:13
Met zijn ex vrouw duurt het al jaren.S-Meds schreef: ↑06-09-2018 15:25Hij wil de relatie niet voorzetten. Dat hij daar Nu de capaciteiten niet voor heeft is onzin. Als je echt gek bent op elkaar maak je capaciteiten hoe moeilijk het ook is. Dat heeft niet zijn prioriteit. Dan past het niet dat hij haar nog zo aan het lijntje houdt. TO lijkt wanhopig en erg verdrietig dus waarschijnlijk voelt hij zich verantwoordelijk. Maar daarmee geeft hij wel een dubbel signaal af waardoor TO hoop blijft houden. Kan wel jaren duren zulks getrouwtrek
donderdag 6 september 2018 om 17:22
maar hij is duidelijk geweest. Hij wil geen relatie met haar. Zij heeft hierin geen keuze. Ze wil graag hoop houden en daarom verbreekt ze het contact niet. Ik weet niet of hij slechte intenties heeft, als ze nog seks hebben dan schaar ik dat wel onder het kopje: wel de lusten niet de lasten. Dan heeft hij andere motieven dan de zachte manier van brekenshifty schreef: ↑06-09-2018 15:56Ik ben het met je eens, vandaar dat ik het 'nu' tussen haakje had gezet. De kans lijkt mij ook groot dat hij probeert op een 'zachte' manier de relatie te verbreken. En dat is begrijpelijk, maar helpt niet bij de verwerking.
Wel vind ik het dan te ver gaan om hem te betitelen van onzuivere of slechte intenties. En daarnaast is Soumis er ook zelf bij. Zij kan ook duidelijkheid van hem verlangen. Zij kan ook naar hem toe krachtig genoeg zijn om duidelijkheid te kunnen geven. En zij kan ook duidelijke stappen ondernemen als ze dit niet van hem krijgt. Er zijn twee personen nodig voor zulks getouwtrek.
vrijdag 7 september 2018 om 06:44
Ik heb jullie allemaal gelezen, maar is een beetje veel om op jullie allemaal nog persoonlijk te reageren.
Even voor de goede orde, aangezien ik die vraag vaker voorbij heb zien komen, nee we hebben geen seks nu.
Ik heb hem vorige week na 3 weken weer gezien. Hij geeft wel mixed zich als af, bij het zien, maar soms ook tijdens de telefoongesprekken laat hij duidelijk zien dat hij nog hetzelfde voelt voor mij. Hij geeft ook aan dat hij mij niet kwijt wil uit zijn leven, maar dat dat niet aan hem is.
Anderzijds houdt hij de toekomst in het midden en wil hij daar geen harde uitspraak over doen.
Maar goed uiteindelijk ben ik zelf de enige die dingen kan veranderen voor mezelf. Ik denk dat wat shifty al meerdere malen heeft gezegd dat de onduidelijkheid mij enerzijds hoopvol maakt, maar anderzijds ook wanhopig, want er zijn zoveel momenten dat ik zelf invul. Ik heb gister met mijn ouders gepraat en met een vriendin en begin wel in te zien wat ik doe, ik zie dat ook terug in mijn vorige relatie, dat in combi met nog heel veel boosheid en moeite met acceptatie van dingen hoe die zijn gegaan na mijn scheiding, mijn angst (om alleen te zijn in) voor de toekomst, maakt dat ik tot de conclusie ben gekomen dat het verstandig is als ik eens met iemand ga praten. Want ik zak steeds verder in mijn verdriet, angst en boosheid. Dit kan ik mijn kinderen niet aandoen en denk mezelf ook niet.
Ik ga proberen om tegen hem een duidelijk standpunt in te nemen, wat ik ontzettend moeilijk en eng vind. Ik ga voor mezelf vandaag uitschrijven wat dit allemaal met mij doet en probeer in te zien waar mijn grens ligt (dat is precies mijn probleem, dat ik die vrijwel niet kan stellen en anders heel ver liggen, denk te ver dan voor mij goed is).
Ik ben nu heel open. Willen jullie niet quoten alsjeblieft? Misschien dat ik het uiteindelijk nog weghaal namelijk.
Even voor de goede orde, aangezien ik die vraag vaker voorbij heb zien komen, nee we hebben geen seks nu.
Ik heb hem vorige week na 3 weken weer gezien. Hij geeft wel mixed zich als af, bij het zien, maar soms ook tijdens de telefoongesprekken laat hij duidelijk zien dat hij nog hetzelfde voelt voor mij. Hij geeft ook aan dat hij mij niet kwijt wil uit zijn leven, maar dat dat niet aan hem is.
Anderzijds houdt hij de toekomst in het midden en wil hij daar geen harde uitspraak over doen.
Maar goed uiteindelijk ben ik zelf de enige die dingen kan veranderen voor mezelf. Ik denk dat wat shifty al meerdere malen heeft gezegd dat de onduidelijkheid mij enerzijds hoopvol maakt, maar anderzijds ook wanhopig, want er zijn zoveel momenten dat ik zelf invul. Ik heb gister met mijn ouders gepraat en met een vriendin en begin wel in te zien wat ik doe, ik zie dat ook terug in mijn vorige relatie, dat in combi met nog heel veel boosheid en moeite met acceptatie van dingen hoe die zijn gegaan na mijn scheiding, mijn angst (om alleen te zijn in) voor de toekomst, maakt dat ik tot de conclusie ben gekomen dat het verstandig is als ik eens met iemand ga praten. Want ik zak steeds verder in mijn verdriet, angst en boosheid. Dit kan ik mijn kinderen niet aandoen en denk mezelf ook niet.
Ik ga proberen om tegen hem een duidelijk standpunt in te nemen, wat ik ontzettend moeilijk en eng vind. Ik ga voor mezelf vandaag uitschrijven wat dit allemaal met mij doet en probeer in te zien waar mijn grens ligt (dat is precies mijn probleem, dat ik die vrijwel niet kan stellen en anders heel ver liggen, denk te ver dan voor mij goed is).
Ik ben nu heel open. Willen jullie niet quoten alsjeblieft? Misschien dat ik het uiteindelijk nog weghaal namelijk.
vrijdag 7 september 2018 om 10:08
Het is heel verstandig om met jezelf aan de slag te gaan. Maar je moet je ook beseffen dat hij duidelijk is geweest, hij wil geen relatie. Maar jij maakt er zelf een verhaal omheen waardoor jij denkt dat hij dat eigenlijk wel wil en zo kom je in zo’n onduidelijkheid van wel niet wel niet. Ik snap waarom je dat doet, je stelt de pijn van afwijzing uit. Dat denk je tenminste. Maar als hij iets doet wat niet strookt met jou wensdenken word je keihard geconfronteerd met het stuk dat je niet aan wilt gaan. Ik denk dat je jezelf een dienst bewijst door geen contact meer te willen met hem. En dat zal moeilijk worden maar dat geeft je wel je autonomie terug. Dan kan je gaan bouwen aan jezelf. En stel dat, heel hypothetisch, hij diep in zijn hart vindt dat jij de liefde van zijn leven bent maar hij op dit moment niet bij dat gevoel kan (wat een lulverhaal) dan maakt het echt niet uit dat je geen contact hebt. Hij weet heus wel waar je woont
vrijdag 7 september 2018 om 10:12
Verhalen die partners tegen elkaar zeggen In zo’n verliefdheidfase moet je ook niet al te serieus nemen. Als de ene zegt dit is zo bijzonder dat heb ik nog nooit meegemaakt, dan kan de ander niet anders zeggen dan dat het voor hem ook heel speciaal is. Want je zegt nu eenmaal niet: voor mij niet hoor, ik heb dit al een keer meegemaakt met mijn ex. Dat slaat werkelijk alle romantiek dood en de kans op ruzie is dan heel groot. Dus in zo’n verliefdheidfase gaan partners elkaar bevestigen en dat gaat niet altijd over de waarheid.
vrijdag 7 september 2018 om 11:34
Aantrekken-afstoten-relaties hebben met elkaar gemeen dat er een grote mate van heftigheid zit in de dynamiek tussen zulke partners.
Heftige gevoelens, waarbij heftige frustratie vaak wordt verward met liefde: immers als je niet zoveel om diegene gaf zou je niet zulke hevige gevoelens hebben (en bijv hevig verlangen naar dat het weer goed komt/is, op momenten van onmin, ruzie, gemis, verlating).
Het is een omgang waarin spanning een van de drives is die allerlei intense gevoelens van (diepe) liefde tot aan afwijzing meebrengt en je allebei daartussen heen en weer gaat.
Zo kan die spanning niet alleen stressvolle spanning zijn (altijd een dreiging van verlating op de achtergrond) maar ook op positieve wijze zich uiten als een seksueel opwindende spannendheid, is de aantrekkingskracht ook vaak heftig.
De vonken vliegen er vaak af zowel in zowel dalen (emotionele drama's, onzekerheden, twijfels, frustraties en gemis) als de pieken (intense liefdesgevoelens en/of vonken tussen de lakens) en dat zorgt ervoor dat dit zeer "voelbare" emoties geeft tov harmonieuze relaties.
Omdat (ook) verliefdheid gerelateerd wordt aan intense gevoelens, en niet alleen de euforische van geluk maar ook van onzekerheid (of dat bijv beantwoord wordt in eenzelfde mate), opwinding & verlangen, zal een knipperlichtrelatie (waar de situatie nooit "zeker" is, altijd weer een andere kant op kan gaan) langer zo'n drive kennen die het zowel positief als negatief lang spannend houdt.
Het is een "parendans" op het vlak van veilig-onveilig gehechte relaties en ik denk dat dat de meest "verslavende" relaties zijn.
En de meest verwarrende ook.
TO, het lijkt erop dat jullie een harmonieuze relatie hebben/hadden en het kan dus zijn dat hij dat onbewust met zijn vorige relatie vergelijkt en denkt: zo ben ik en zo voel ik mij als ik verliefd ben (zoals ik me voelde in die relatie) en dat ontbreekt hier met jou.
Zelfs in ronduit destructieve relaties is het zo'n soort dynamiek (van oa frustraties, (eerst) hoge pieken en later diepe dalen, waardoor elke (kleine, tijdelijke) opleving weer zo intens fijn voelt, dat men overtuigd is dat dit Ware Liefde moet zijn, terwijl het puur die grote verschillen in pieken en dalen zijn die zo voelbaar zijn).
En omdat dat geassocieerd is met zijn ex, kan dat zeker zijn overtuigingen over liefde en verliefdheid beinvloed hebben en dat hij dat mist in de relatie met jou.
Ook al gaat het er niet om dat hij nog aan haar zou denken of terugwillen, het is wel dat zij in het verleden dus zulke intense positieve en negatieve gevoelens kon opwekken in hem, en kan het zijn dat hij dit "relatiemodel" en deze dynamiek nodig denkt te hebben (en nu zelf meeneemt en in deze nieuwe relatie inbrengt in de vorm van twijfels en onzekerheid qua toekomstverwachting enz).
Vaak vallen m/v uit destructieve relaties vaak weer op eenzelfde type en vallen dan op eoa manier niet op iemand die een stabiel en rustig soort liefde + stabiele relatie zou kunnen bieden.
Ze zijn eigenlijk gewend en vertrouwd (geraakt) aan die dynamiek en niet zelden is dat een dynamiek vanuit de kindertijd met 1 van de ouders, die wordt voortgezet met een geliefde.
Het onzekere (uitmaken en niet weten of het nog goed komt) triggert bij jou (intense gevoelens van) verlatingsangst (misschien een "oude bekende" als het om gevoel gaat, misschien nieuw), maar nu is tussen jullie dus ook zo'n dynamiek ontstaan van bindings- en verlatingsangst, van terugtrekken (hij) en bij jou triggert dat (grote behoefte aan) júist toenadering/willen vastklampen.
Iets of iemand die (opeens) onbereikbaar lijkt, kan daardoor nog begeerlijker (of geliefder) lijken, omdat verlatingsangst dus hevige gevoelens van verlangen, onmacht en frustratie geeft (omdat je geen tot weinig invloed hebt op andermans gevoelens, dus ook niet op zijn gevoelens voor jou) die jij dus relateert aan hoeveel je wel niet van hem moet houden, anders zou je immers niet zulke sterke gevoelens hebben, toch?
En zo is dit alsnog in jullie relatie gekomen: hij doet een grote stap terug (maar niet helemaal) en jij wil (liefst) toenadering en dichterbij komen.
Zodra je hem ruimte geeft en afstand neemt, komt hij weer (wat) dichterbij.
En deze parendans is een bekende dynamiek in relaties, waar vaak emotionele afhankelijkheid aan ten grondslag ligt (of juist angst daarvoor).
Na eerdere verbroken relaties heeft iedereen min of meer het bekende "rugzakje" en te maken gehad met liefde en afwijzing, relaties die vol goede moed en vertrouwen begonnen zijn en om eoa manier elkaar kwijtgeraakt ergens onderweg met verdrietige eindes en soms erger (schades opgelopen in vertrouwen bijv), hoe dan ook is dat onbevangen geloof in een goede afloop in de liefde en/of duurzame relaties aangetast door eerdere ervaringen (en soms was dat al niet zo groot ivm van huis uit al bepaalde voorbeelden en/of gezinsdynamieken, die onbewust doorspelen in latere relaties en hechting).
Omdat jullie al die maanden een stabiele en fijne relatie hadden zag je dit niet aankomen en is het lastig te geloven dat iets wat er zo veelbelovend uitzag en beiden als heel fijn hebben beleefd, hem toch kan laten twijfelen aan "jullie", het lijkt niet te rijmen met jullie gevoelens voor elkaar, en tast jouw vertrouwen/geloof in goede/gezonde relaties aan: als zelfs zoiets (voor jou iig ) fijns, gelukkigs en moois tot twijfels en afwijzing bij de ander kan leiden, waar kun je dan nog op af gaan om (ooit) weer te kunnen geloven (laat staan volle vertrouwen in te hebben) dat liefde en relatie wél duurzaam, "zeker", gezond en blijvend kan zijn?
Maw: het is niet vreemd dat dit je angstig maakt of dat wel bestaat, of voor jou zal zijn weggelegd, want zelfs als het er sterk op lijkt kan het dus toch over/voorbij gaan, ook als het zo ideaal leek, en evenwichtig was, wederzijds geven en nemen, en ook al doe je nog zo je best: ook moeite of je best doen en wat je ook aan liefde en zorgzaamheid "investeert", het geeft en er zijn géén garanties op (blijvend) "resultaat".
Zo werkt liefde niet en dat je daar geen macht, invloed (op) of controle over hebt is in deze tijd waarin alles een keuze en "maakbaar" zou zijn gewoon heel moeilijk te aanvaarden: die zekerheid ís er niet in de liefde, ongeacht wat je erin stopt.
De meeste mensen streven denk ik naar het "harmonie-model" in hun liefdesrelaties en dat staat dan oa voor (wederzijdse) stabiliteit, veiligheid, veilig gehecht, liefde- en begripvol, onvoorwaardelijkheid, zorgzaamheid, "blind" op elkaar kunnen bouwen en rekenen, enz.
Het was voor mij een grote eyeopener toen ik ergens las dat een psychologe of relatietherapeut (weet ik niet meer) stelde dat té harmonieuze relaties dan weer te weinig spanning (en uitdaging?) opleveren en kans lopen in te dutten, in sleur te belanden, broer-zusrelaties, of uiteindelijk tot onverschilligheid te vervallen.
En ontbreken van spanning ook kan zorgen voor ontbreken van seksuele spanning (en seksuele aantrekking is evengoed een belangrijke pijler van duurzame, gezonde relaties).
Ik geloof wel dat als het alleen maar harmonieus en lief lief is vroeg of laat de levendigheid ook eruit gaat en de liefde en aantrekking gaandeweg minder voelbaar wordt.
Misschien omdat wat vertrouwd is sowieso minder spannend is, maar ook vanwege vanzelfsprekendheid die optreedt in de vorm van gewenning (waardoor je minder waardeert wat je hebt, dat is je normale situatie/ normaalwaarde geworden), en vaak wordt het belangrijkste doel om dat vooral zo te houden.
Dat houdt je misschien niet "scherp" en daagt niet uit, je "hebt" het immers al, en ook weinig kans op elkaar missen (en dus verlangen) als dat allemaal altijd maar ingevuld/vervuld wordt, en je zo zeker van elkaar bent.
Ik geloofde zelf ook zéér in het harmonie-model, en zo'n veilig gehechte relatie kreeg ik ook, jarenlang.
Ik had ook het idee (projectie) dat dat voor iedereen gold en tot het ultieme geluk zou leiden.
Toch treedt ook misschien/soms zekere mate van achteroverleunen op, volledig vertrouwen op eenmaal ontstane liefde en volledige acceptatie brengt soms ook gemakzucht mee, of stagnatie in ontwikkeling (vooral zo zien te houden en verandering brengt risico's mee?), behoudendheid, weinig avontuurlijks? Het bekende herhalen, waaronder (samen) vertrouwde patronen ontstaan, die je vaak (allebei) voor lief neemt.
Dat dat niet voor iedereen het ultieme geluksgevoel brengt en misschien helemaal niet zo naar zou moeten streven (en sommige mensen zeer hun best gaan doen om te investeren in de relatie, of zich (veel teveel of te eenzijdig) aan te passen en compromissen te sluiten om het te laten "werken") zorgt er nog weleens voor dat mensen achteraf zien dat "zichzelf verloren zijn" in de relatie.
Of gewoon veel te veel hun geluk hebben laten afhangen van (het "hebben" en slagen van) hun relatie (en veel te weinig tijd en aandacht gegeven aan allerlei andere mensen en dingen die ook allemaal bijdragen zijn voor je geluk en je van betekenis voelen).
Mensen die zichzelf op allerlei gebieden graag uitdagen om zo op hun toppen (van hun capaciteiten) te leven zijn denk ik niet op zoek of per sé gebaat bij veiligheid en zekerheid (en sommigen juist wel) in hun relatie.
Het is bekend dat op allerlei vlakken mannen iha meer geneigd zijn om risico's te nemen, of dat nu in het verkeer is of in de aandelenhandel, het leiden van (grote) ondernemingen enz.
Iha zijn vrouwen misschien nog altijd behoudender en hechten om div redenen wellicht meer aan stabiliteit, zekerheid en veiligheid, huis en haard, zorgzaamheid enzo, al neemt dat denk ik langzaamaan af naarmate vrouwen (financieel) zelfstandiger worden of zijn geworden.
Zo zouden vrouwen in hoge functies (met macht) bijv vaker vreemdgaan (dan andere vrouwen) en zo worden meer normen en levenswijzen (ook ongezonde) overgenomen die vroeger met name aan mannen werden gerelateerd.
Anyway, ik dwaal af, maar ik denk dat het veelal projectie is als je ervan uitgaat dat je eigen idealen op gebied van geluk en relatie ook voor je geliefde net zo gelukkig en fijn voelen en hij hetzelfde nastreeft.
Het is dan nog de vraag of dat uitdagende en temperamentvolle per sé in liefde & relatie tot uiting moet komen (om het levendig en voelbaar te houden), dat hangt van de persoon af waar hij/zij het beste in gedijt denk ik.
Sommige mensen komen het beste tot hun recht als de thuis- of leefsituatie "veilig" en gestructureerd is, voorspelbaar en "zeker" zodat ze zichzelf kunnen wijden aan ontwikkeling in carrieres of hun aktie en energie in andere opzichten kunnen steken.
Anderen zullen misschien al snel of op den duur "verveeld" raken of onrustig worden van teveel stabiliteit en zekerheid?
En het speelt denk ik meer dan je denkt een rol wat je achtergrond is en je wel en niet meeneemt aan levenservaringen (en die zelf als goed/positief of slecht/negatief gelabelled hebt).
Mensen herhalen zelfs "slechte" ervaringen, omdat dat vertrouwd is en daarom toch "goed" (want vertrouwd/ bekend) kan aanvoelen.
Het kan dus heel goed zijn dat hij tegelijkertijd de relatie met zijn ex als "slecht" en onwenselijk beschouwt, maar wel die dynamiek "mist" die hij dus associeert met "sterke gevoelens van liefde/verliefdheid".
ik las ook ergens eens in een Happinez dat veel mensen op zoek zijn naar balans/evenwicht in hun persoonlijkheid of leven, maar dat als ze dat eenmaal zouden bereiken het de vraag is of ze daar wel zo gelukkig van worden als ze hadden gedacht. Zonder frustratie en helemaal in evenwicht is er misschien nog maar weinig om naar te verlangen en weinig noodzaak om te (willen) ontwikkelen, veranderen of te verbeteren.
Dat veel mensen het saai zouden vinden als dat eenmaal bereikt zou zijn.
Sommige/veel mensen hebben misschien de nodige prikkels nodig die aanzetten om "het beste uit zichzelf te halen"?
Of onderbelichte gebieden te ontdekken die ze anders niet zouden aanspreken, als daar nooit een beroep op gedaan wordt (als alles maar goed en mooi zou gaan/zijn)?
En sommigen komen helemaal niet in beweging als alles toch al okay is?
Wat ik vooral vrouwen zie doen in relaties of beginnende relaties is alsmaar bevestigen van de ander (terwijl ze eigenlijk zelf die bevestiging zouden willen krijgen ván de ander, dus denken dat dat fijn is om die te geven. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn voor die ander, die "zekerheid" geeft dat je diegene helemaal het einde vindt en ziet zitten, 100% voor wil gaan en "alles voor/ aan wil doen", dat is denk ik vooral zo als je zelf niet goed tegen onzekerheid en onduidelijkheid kunt (en ongeduldig bent, behoeftig, haastig, geen tijd willen verspillen als je niets liever wilt dan je zsm binden en een stel vormen)?
Een ander heeft dat misschien helemaal niet nodig, of vindt dat niet prettig, kan die zekerheid zelf (nog) niet geven, loopt zelf met issues uit verleden of twijfels rond die misschien het geloof in zo'n relatie niet (nog niet of niet meer) heeft, of die behoefte gewoon niet aan (alweer) vastigheid met toekomstplannen.
Dat hoeft niet automatisch iets te zeggen over hoeveel hij voor je voelt, TO of dat jij/het niet goed genoeg zou zijn oid.
Het zegt iets over zijn staat en waar hij (nu) staat en hij kan wel zeker zijn van jou en over (zijn gevoelens voor) jou, maar niet over de situatie en (het soort) relatie wat voor jou wenselijk of zelfs ideaal zou zijn, maar hem kan benauwen en niet aan toe is en misschien niet zijn ideale leven zou zijn.
Het is goed dat hij dat gaat uitzoeken voor zichzelf.
En jij ook.
Ook als je idd echt gek op elkaar bent kan het verschil in (ideeen en behoeften qua) leefwijzen en levensdoelen opbreken, als die te ver uiteen liggen.
Ik zeg ook altijd dat ik niet meer zou willen samenwonen, ik ken dat al en ook al beviel dat goed destijds, ik denk dat het mij zou belemmeren omdat ik dan te weinig op eigen ontwikkelingen zou focussen. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn, het is mijn eigen overtuiging die dat geen ideaal meer vindt, omdat ik mezelf minder uitdaag als ik al (genoeg) "goed gevoel" kan halen uit iemand (buitenaf) en gemakzuchtig word als een geliefde mij zo ook wel helemaal liefheeft en accepteert/ goed vindt zoals ik ben (maar ikzelf niet).
Ik wil niet gericht raken op in stand houden (ofwel zo blijven dus, want daar viel hij immers op, of het beeld wat een ander heeft over mij gaan invullen), en deels voorkomen dat ik in een bezadigd soort relatie verzand, eea vanzelfsprekend wordt of mezelf inperk of aanpas omdat ik iha al de neiging heb te sociaal te zijn en teveel belang te hechten aan de wisselwerking met diegene, rekening te houden met anderen en hun verwachtingen, terwijl ik dan minder aan mezelf "besteed".
(en dat zal in realiteit best kunnen samengaan, als je een stimulerende partner treft die eea prikkelt en +/- eenzelfde behoefte aan eigen vrijheid en eigen leven heeft).
Er leeft een algemene aanname (die ook iedereen tegen mij altijd roept): "wacht maar, als je heel erg verliefd wordt piep je wel anders".
De aanname is dan dat verliefd en liefde bij iedereen áltijd leidt tot behoefte aan levens delen en samen oud worden (en zo niet dan is omgekeerd dús de liefde niet groot of diep genoeg), en ben ik het niet mee eens.
Genoeg mensen die dat soort vastigheid (nu) niet als ideale leventje zien (voor zichzelf) en dat ook niet willen of kunnen beloven dat dat zo blijft in de toekomst.
Waar ik wel in geloof is dat je pas een gezond soort liefde en wederzijdse emotionele afhankelijkheid kunt aangaan met iemand anders vanuit emotionele ónafhankelijkheid.
Dus als je bevrijd bent van angst voor alleen zijn of blijven, en van een ongezond stukje verlatingsangst (die kan alleen getriggerd worden als je die al in je hebt?).
Ik denk dat een "gezond" menselijk stukje altijd gepaard gaat met liefde en genegenheid: alles en iedereen, dus ook iemand waar je om geeft in je bestaan wil je liever niet kwijt, al is vrijwel niets blijvend en iig niet zeker.
Als je eea verwerkt hebt en hij ook kan echt zuiver blijken hoe sterk die gevoelens voor elkaar zijn, of tegen die tijd nog van over is.
Het is niet anders, je kunt er hooguit aan "werken" door dingen te elimineren die niet zozeer met de ander te maken hebben, maar "eigen" issues zijn, denk ik.
Geen grotere spiegels dan relaties om te merken hoe je er zelf bij staat, hoe pijnlijk ook soms.
Sterkte ermee!
Heftige gevoelens, waarbij heftige frustratie vaak wordt verward met liefde: immers als je niet zoveel om diegene gaf zou je niet zulke hevige gevoelens hebben (en bijv hevig verlangen naar dat het weer goed komt/is, op momenten van onmin, ruzie, gemis, verlating).
Het is een omgang waarin spanning een van de drives is die allerlei intense gevoelens van (diepe) liefde tot aan afwijzing meebrengt en je allebei daartussen heen en weer gaat.
Zo kan die spanning niet alleen stressvolle spanning zijn (altijd een dreiging van verlating op de achtergrond) maar ook op positieve wijze zich uiten als een seksueel opwindende spannendheid, is de aantrekkingskracht ook vaak heftig.
De vonken vliegen er vaak af zowel in zowel dalen (emotionele drama's, onzekerheden, twijfels, frustraties en gemis) als de pieken (intense liefdesgevoelens en/of vonken tussen de lakens) en dat zorgt ervoor dat dit zeer "voelbare" emoties geeft tov harmonieuze relaties.
Omdat (ook) verliefdheid gerelateerd wordt aan intense gevoelens, en niet alleen de euforische van geluk maar ook van onzekerheid (of dat bijv beantwoord wordt in eenzelfde mate), opwinding & verlangen, zal een knipperlichtrelatie (waar de situatie nooit "zeker" is, altijd weer een andere kant op kan gaan) langer zo'n drive kennen die het zowel positief als negatief lang spannend houdt.
Het is een "parendans" op het vlak van veilig-onveilig gehechte relaties en ik denk dat dat de meest "verslavende" relaties zijn.
En de meest verwarrende ook.
TO, het lijkt erop dat jullie een harmonieuze relatie hebben/hadden en het kan dus zijn dat hij dat onbewust met zijn vorige relatie vergelijkt en denkt: zo ben ik en zo voel ik mij als ik verliefd ben (zoals ik me voelde in die relatie) en dat ontbreekt hier met jou.
Zelfs in ronduit destructieve relaties is het zo'n soort dynamiek (van oa frustraties, (eerst) hoge pieken en later diepe dalen, waardoor elke (kleine, tijdelijke) opleving weer zo intens fijn voelt, dat men overtuigd is dat dit Ware Liefde moet zijn, terwijl het puur die grote verschillen in pieken en dalen zijn die zo voelbaar zijn).
En omdat dat geassocieerd is met zijn ex, kan dat zeker zijn overtuigingen over liefde en verliefdheid beinvloed hebben en dat hij dat mist in de relatie met jou.
Ook al gaat het er niet om dat hij nog aan haar zou denken of terugwillen, het is wel dat zij in het verleden dus zulke intense positieve en negatieve gevoelens kon opwekken in hem, en kan het zijn dat hij dit "relatiemodel" en deze dynamiek nodig denkt te hebben (en nu zelf meeneemt en in deze nieuwe relatie inbrengt in de vorm van twijfels en onzekerheid qua toekomstverwachting enz).
Vaak vallen m/v uit destructieve relaties vaak weer op eenzelfde type en vallen dan op eoa manier niet op iemand die een stabiel en rustig soort liefde + stabiele relatie zou kunnen bieden.
Ze zijn eigenlijk gewend en vertrouwd (geraakt) aan die dynamiek en niet zelden is dat een dynamiek vanuit de kindertijd met 1 van de ouders, die wordt voortgezet met een geliefde.
Het onzekere (uitmaken en niet weten of het nog goed komt) triggert bij jou (intense gevoelens van) verlatingsangst (misschien een "oude bekende" als het om gevoel gaat, misschien nieuw), maar nu is tussen jullie dus ook zo'n dynamiek ontstaan van bindings- en verlatingsangst, van terugtrekken (hij) en bij jou triggert dat (grote behoefte aan) júist toenadering/willen vastklampen.
Iets of iemand die (opeens) onbereikbaar lijkt, kan daardoor nog begeerlijker (of geliefder) lijken, omdat verlatingsangst dus hevige gevoelens van verlangen, onmacht en frustratie geeft (omdat je geen tot weinig invloed hebt op andermans gevoelens, dus ook niet op zijn gevoelens voor jou) die jij dus relateert aan hoeveel je wel niet van hem moet houden, anders zou je immers niet zulke sterke gevoelens hebben, toch?
En zo is dit alsnog in jullie relatie gekomen: hij doet een grote stap terug (maar niet helemaal) en jij wil (liefst) toenadering en dichterbij komen.
Zodra je hem ruimte geeft en afstand neemt, komt hij weer (wat) dichterbij.
En deze parendans is een bekende dynamiek in relaties, waar vaak emotionele afhankelijkheid aan ten grondslag ligt (of juist angst daarvoor).
Na eerdere verbroken relaties heeft iedereen min of meer het bekende "rugzakje" en te maken gehad met liefde en afwijzing, relaties die vol goede moed en vertrouwen begonnen zijn en om eoa manier elkaar kwijtgeraakt ergens onderweg met verdrietige eindes en soms erger (schades opgelopen in vertrouwen bijv), hoe dan ook is dat onbevangen geloof in een goede afloop in de liefde en/of duurzame relaties aangetast door eerdere ervaringen (en soms was dat al niet zo groot ivm van huis uit al bepaalde voorbeelden en/of gezinsdynamieken, die onbewust doorspelen in latere relaties en hechting).
Omdat jullie al die maanden een stabiele en fijne relatie hadden zag je dit niet aankomen en is het lastig te geloven dat iets wat er zo veelbelovend uitzag en beiden als heel fijn hebben beleefd, hem toch kan laten twijfelen aan "jullie", het lijkt niet te rijmen met jullie gevoelens voor elkaar, en tast jouw vertrouwen/geloof in goede/gezonde relaties aan: als zelfs zoiets (voor jou iig ) fijns, gelukkigs en moois tot twijfels en afwijzing bij de ander kan leiden, waar kun je dan nog op af gaan om (ooit) weer te kunnen geloven (laat staan volle vertrouwen in te hebben) dat liefde en relatie wél duurzaam, "zeker", gezond en blijvend kan zijn?
Maw: het is niet vreemd dat dit je angstig maakt of dat wel bestaat, of voor jou zal zijn weggelegd, want zelfs als het er sterk op lijkt kan het dus toch over/voorbij gaan, ook als het zo ideaal leek, en evenwichtig was, wederzijds geven en nemen, en ook al doe je nog zo je best: ook moeite of je best doen en wat je ook aan liefde en zorgzaamheid "investeert", het geeft en er zijn géén garanties op (blijvend) "resultaat".
Zo werkt liefde niet en dat je daar geen macht, invloed (op) of controle over hebt is in deze tijd waarin alles een keuze en "maakbaar" zou zijn gewoon heel moeilijk te aanvaarden: die zekerheid ís er niet in de liefde, ongeacht wat je erin stopt.
De meeste mensen streven denk ik naar het "harmonie-model" in hun liefdesrelaties en dat staat dan oa voor (wederzijdse) stabiliteit, veiligheid, veilig gehecht, liefde- en begripvol, onvoorwaardelijkheid, zorgzaamheid, "blind" op elkaar kunnen bouwen en rekenen, enz.
Het was voor mij een grote eyeopener toen ik ergens las dat een psychologe of relatietherapeut (weet ik niet meer) stelde dat té harmonieuze relaties dan weer te weinig spanning (en uitdaging?) opleveren en kans lopen in te dutten, in sleur te belanden, broer-zusrelaties, of uiteindelijk tot onverschilligheid te vervallen.
En ontbreken van spanning ook kan zorgen voor ontbreken van seksuele spanning (en seksuele aantrekking is evengoed een belangrijke pijler van duurzame, gezonde relaties).
Ik geloof wel dat als het alleen maar harmonieus en lief lief is vroeg of laat de levendigheid ook eruit gaat en de liefde en aantrekking gaandeweg minder voelbaar wordt.
Misschien omdat wat vertrouwd is sowieso minder spannend is, maar ook vanwege vanzelfsprekendheid die optreedt in de vorm van gewenning (waardoor je minder waardeert wat je hebt, dat is je normale situatie/ normaalwaarde geworden), en vaak wordt het belangrijkste doel om dat vooral zo te houden.
Dat houdt je misschien niet "scherp" en daagt niet uit, je "hebt" het immers al, en ook weinig kans op elkaar missen (en dus verlangen) als dat allemaal altijd maar ingevuld/vervuld wordt, en je zo zeker van elkaar bent.
Ik geloofde zelf ook zéér in het harmonie-model, en zo'n veilig gehechte relatie kreeg ik ook, jarenlang.
Ik had ook het idee (projectie) dat dat voor iedereen gold en tot het ultieme geluk zou leiden.
Toch treedt ook misschien/soms zekere mate van achteroverleunen op, volledig vertrouwen op eenmaal ontstane liefde en volledige acceptatie brengt soms ook gemakzucht mee, of stagnatie in ontwikkeling (vooral zo zien te houden en verandering brengt risico's mee?), behoudendheid, weinig avontuurlijks? Het bekende herhalen, waaronder (samen) vertrouwde patronen ontstaan, die je vaak (allebei) voor lief neemt.
Dat dat niet voor iedereen het ultieme geluksgevoel brengt en misschien helemaal niet zo naar zou moeten streven (en sommige mensen zeer hun best gaan doen om te investeren in de relatie, of zich (veel teveel of te eenzijdig) aan te passen en compromissen te sluiten om het te laten "werken") zorgt er nog weleens voor dat mensen achteraf zien dat "zichzelf verloren zijn" in de relatie.
Of gewoon veel te veel hun geluk hebben laten afhangen van (het "hebben" en slagen van) hun relatie (en veel te weinig tijd en aandacht gegeven aan allerlei andere mensen en dingen die ook allemaal bijdragen zijn voor je geluk en je van betekenis voelen).
Mensen die zichzelf op allerlei gebieden graag uitdagen om zo op hun toppen (van hun capaciteiten) te leven zijn denk ik niet op zoek of per sé gebaat bij veiligheid en zekerheid (en sommigen juist wel) in hun relatie.
Het is bekend dat op allerlei vlakken mannen iha meer geneigd zijn om risico's te nemen, of dat nu in het verkeer is of in de aandelenhandel, het leiden van (grote) ondernemingen enz.
Iha zijn vrouwen misschien nog altijd behoudender en hechten om div redenen wellicht meer aan stabiliteit, zekerheid en veiligheid, huis en haard, zorgzaamheid enzo, al neemt dat denk ik langzaamaan af naarmate vrouwen (financieel) zelfstandiger worden of zijn geworden.
Zo zouden vrouwen in hoge functies (met macht) bijv vaker vreemdgaan (dan andere vrouwen) en zo worden meer normen en levenswijzen (ook ongezonde) overgenomen die vroeger met name aan mannen werden gerelateerd.
Anyway, ik dwaal af, maar ik denk dat het veelal projectie is als je ervan uitgaat dat je eigen idealen op gebied van geluk en relatie ook voor je geliefde net zo gelukkig en fijn voelen en hij hetzelfde nastreeft.
Het is dan nog de vraag of dat uitdagende en temperamentvolle per sé in liefde & relatie tot uiting moet komen (om het levendig en voelbaar te houden), dat hangt van de persoon af waar hij/zij het beste in gedijt denk ik.
Sommige mensen komen het beste tot hun recht als de thuis- of leefsituatie "veilig" en gestructureerd is, voorspelbaar en "zeker" zodat ze zichzelf kunnen wijden aan ontwikkeling in carrieres of hun aktie en energie in andere opzichten kunnen steken.
Anderen zullen misschien al snel of op den duur "verveeld" raken of onrustig worden van teveel stabiliteit en zekerheid?
En het speelt denk ik meer dan je denkt een rol wat je achtergrond is en je wel en niet meeneemt aan levenservaringen (en die zelf als goed/positief of slecht/negatief gelabelled hebt).
Mensen herhalen zelfs "slechte" ervaringen, omdat dat vertrouwd is en daarom toch "goed" (want vertrouwd/ bekend) kan aanvoelen.
Het kan dus heel goed zijn dat hij tegelijkertijd de relatie met zijn ex als "slecht" en onwenselijk beschouwt, maar wel die dynamiek "mist" die hij dus associeert met "sterke gevoelens van liefde/verliefdheid".
ik las ook ergens eens in een Happinez dat veel mensen op zoek zijn naar balans/evenwicht in hun persoonlijkheid of leven, maar dat als ze dat eenmaal zouden bereiken het de vraag is of ze daar wel zo gelukkig van worden als ze hadden gedacht. Zonder frustratie en helemaal in evenwicht is er misschien nog maar weinig om naar te verlangen en weinig noodzaak om te (willen) ontwikkelen, veranderen of te verbeteren.
Dat veel mensen het saai zouden vinden als dat eenmaal bereikt zou zijn.
Sommige/veel mensen hebben misschien de nodige prikkels nodig die aanzetten om "het beste uit zichzelf te halen"?
Of onderbelichte gebieden te ontdekken die ze anders niet zouden aanspreken, als daar nooit een beroep op gedaan wordt (als alles maar goed en mooi zou gaan/zijn)?
En sommigen komen helemaal niet in beweging als alles toch al okay is?
Wat ik vooral vrouwen zie doen in relaties of beginnende relaties is alsmaar bevestigen van de ander (terwijl ze eigenlijk zelf die bevestiging zouden willen krijgen ván de ander, dus denken dat dat fijn is om die te geven. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn voor die ander, die "zekerheid" geeft dat je diegene helemaal het einde vindt en ziet zitten, 100% voor wil gaan en "alles voor/ aan wil doen", dat is denk ik vooral zo als je zelf niet goed tegen onzekerheid en onduidelijkheid kunt (en ongeduldig bent, behoeftig, haastig, geen tijd willen verspillen als je niets liever wilt dan je zsm binden en een stel vormen)?
Een ander heeft dat misschien helemaal niet nodig, of vindt dat niet prettig, kan die zekerheid zelf (nog) niet geven, loopt zelf met issues uit verleden of twijfels rond die misschien het geloof in zo'n relatie niet (nog niet of niet meer) heeft, of die behoefte gewoon niet aan (alweer) vastigheid met toekomstplannen.
Dat hoeft niet automatisch iets te zeggen over hoeveel hij voor je voelt, TO of dat jij/het niet goed genoeg zou zijn oid.
Het zegt iets over zijn staat en waar hij (nu) staat en hij kan wel zeker zijn van jou en over (zijn gevoelens voor) jou, maar niet over de situatie en (het soort) relatie wat voor jou wenselijk of zelfs ideaal zou zijn, maar hem kan benauwen en niet aan toe is en misschien niet zijn ideale leven zou zijn.
Het is goed dat hij dat gaat uitzoeken voor zichzelf.
En jij ook.
Ook als je idd echt gek op elkaar bent kan het verschil in (ideeen en behoeften qua) leefwijzen en levensdoelen opbreken, als die te ver uiteen liggen.
Ik zeg ook altijd dat ik niet meer zou willen samenwonen, ik ken dat al en ook al beviel dat goed destijds, ik denk dat het mij zou belemmeren omdat ik dan te weinig op eigen ontwikkelingen zou focussen. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn, het is mijn eigen overtuiging die dat geen ideaal meer vindt, omdat ik mezelf minder uitdaag als ik al (genoeg) "goed gevoel" kan halen uit iemand (buitenaf) en gemakzuchtig word als een geliefde mij zo ook wel helemaal liefheeft en accepteert/ goed vindt zoals ik ben (maar ikzelf niet).
Ik wil niet gericht raken op in stand houden (ofwel zo blijven dus, want daar viel hij immers op, of het beeld wat een ander heeft over mij gaan invullen), en deels voorkomen dat ik in een bezadigd soort relatie verzand, eea vanzelfsprekend wordt of mezelf inperk of aanpas omdat ik iha al de neiging heb te sociaal te zijn en teveel belang te hechten aan de wisselwerking met diegene, rekening te houden met anderen en hun verwachtingen, terwijl ik dan minder aan mezelf "besteed".
(en dat zal in realiteit best kunnen samengaan, als je een stimulerende partner treft die eea prikkelt en +/- eenzelfde behoefte aan eigen vrijheid en eigen leven heeft).
Er leeft een algemene aanname (die ook iedereen tegen mij altijd roept): "wacht maar, als je heel erg verliefd wordt piep je wel anders".
De aanname is dan dat verliefd en liefde bij iedereen áltijd leidt tot behoefte aan levens delen en samen oud worden (en zo niet dan is omgekeerd dús de liefde niet groot of diep genoeg), en ben ik het niet mee eens.
Genoeg mensen die dat soort vastigheid (nu) niet als ideale leventje zien (voor zichzelf) en dat ook niet willen of kunnen beloven dat dat zo blijft in de toekomst.
Waar ik wel in geloof is dat je pas een gezond soort liefde en wederzijdse emotionele afhankelijkheid kunt aangaan met iemand anders vanuit emotionele ónafhankelijkheid.
Dus als je bevrijd bent van angst voor alleen zijn of blijven, en van een ongezond stukje verlatingsangst (die kan alleen getriggerd worden als je die al in je hebt?).
Ik denk dat een "gezond" menselijk stukje altijd gepaard gaat met liefde en genegenheid: alles en iedereen, dus ook iemand waar je om geeft in je bestaan wil je liever niet kwijt, al is vrijwel niets blijvend en iig niet zeker.
Als je eea verwerkt hebt en hij ook kan echt zuiver blijken hoe sterk die gevoelens voor elkaar zijn, of tegen die tijd nog van over is.
Het is niet anders, je kunt er hooguit aan "werken" door dingen te elimineren die niet zozeer met de ander te maken hebben, maar "eigen" issues zijn, denk ik.
Geen grotere spiegels dan relaties om te merken hoe je er zelf bij staat, hoe pijnlijk ook soms.
Sterkte ermee!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 7 september 2018 om 13:09
Lieve Soumis,
Het lijkt erop of er een klein zaadje geplant is bij je. Heel goed dat je je eigen verantwoordelijkheid pakt, echt heel moedig van je. Weet dat het tijd nodig heeft.
Misschien nog wat kleine tips voor je? Google eens op 'relatieverslaving' en co-dependency. En eventueel op bindings- en verlatingsangst. Er zijn goede boeken over. Mij heeft een coach op dit gebied me ontzettend goed geholpen.
Het lijkt erop of er een klein zaadje geplant is bij je. Heel goed dat je je eigen verantwoordelijkheid pakt, echt heel moedig van je. Weet dat het tijd nodig heeft.
Misschien nog wat kleine tips voor je? Google eens op 'relatieverslaving' en co-dependency. En eventueel op bindings- en verlatingsangst. Er zijn goede boeken over. Mij heeft een coach op dit gebied me ontzettend goed geholpen.
vrijdag 7 september 2018 om 17:21
Suzy, wauw wat een reactie. Ik herken er heel veel in, veel analyses die je daar doet heb ik ook gedaan. Zijn jeugd is heel onveilig geweest, dus ik zie zeker een parallel daarin.
Het verslavende binnen de relatie met zijn ex ook. Dit heb ik ook benoemd naar hem.
Wel wil ik zeggen dat binnen onze relatie hij degene was die 10 stappen vooruit liep. Hij wilde dit, hij wilde dat, alles om meer zekerheid te hebben. Hij sprak zo goed als alle verbindende woorden als eerst uit, hij begon over de toekomst.
Ik was veel meer terughoudend en leefde meer bij de dag.
Dus wat dat betreft was hij meer de vrouw in onze relatie volgens jouw beschrijving.
Van vanzelfsprekendheid was ook geen sprake. Het was passen en meten wanneer we elkaar konden zien. Ik had hem nog niet aan mijn kinderen voorgesteld, maar heb geen co-ouderschap, werk in de kindvrije weekenden. Dus we moesten zoeken naar de dagen. Verder was hij vrij om te gaan en staan waar hij wilde.
Zijn verleden speelt hier 100% een rol in. Ik zie heel veel vergelijkingen in hoe zijn jeugd is gegaan en hoe zijn relatie met zijn ex is gegaan.
Misschien reageer ik later nog op je stuk, het is zoveel
En ik typ nu op mijn telefoon in de trein...
Ik ga het iig nog eens lezen, om te kijken wat ik er nog meer uit kan halen. Bedankt voor je input!
Het verslavende binnen de relatie met zijn ex ook. Dit heb ik ook benoemd naar hem.
Wel wil ik zeggen dat binnen onze relatie hij degene was die 10 stappen vooruit liep. Hij wilde dit, hij wilde dat, alles om meer zekerheid te hebben. Hij sprak zo goed als alle verbindende woorden als eerst uit, hij begon over de toekomst.
Ik was veel meer terughoudend en leefde meer bij de dag.
Dus wat dat betreft was hij meer de vrouw in onze relatie volgens jouw beschrijving.
Van vanzelfsprekendheid was ook geen sprake. Het was passen en meten wanneer we elkaar konden zien. Ik had hem nog niet aan mijn kinderen voorgesteld, maar heb geen co-ouderschap, werk in de kindvrije weekenden. Dus we moesten zoeken naar de dagen. Verder was hij vrij om te gaan en staan waar hij wilde.
Zijn verleden speelt hier 100% een rol in. Ik zie heel veel vergelijkingen in hoe zijn jeugd is gegaan en hoe zijn relatie met zijn ex is gegaan.
Misschien reageer ik later nog op je stuk, het is zoveel
En ik typ nu op mijn telefoon in de trein...Ik ga het iig nog eens lezen, om te kijken wat ik er nog meer uit kan halen. Bedankt voor je input!
vrijdag 7 september 2018 om 17:23
Rrregenboog die is zeker geplant.. Ik weet alleen niet of die gaat groeien. Ene moment voel ik me heel sterk, andere moment zo labiel als wat en kan ik alleen maar denken ik wil hem niet kwijt.
Ik heb iig net op de valreep van het weekend nog een intake gepland bij een psycholoog. Ik moet nu ook doorpakken. Ik zie echt wel waar ik tegenaan loop. Liep vanmorgen ook te trillen op mijn werk vanwege de stress, dat kan niet. Dus de eerste stap om aan mezelf te gaan werken is gezet!
Ik heb iig net op de valreep van het weekend nog een intake gepland bij een psycholoog. Ik moet nu ook doorpakken. Ik zie echt wel waar ik tegenaan loop. Liep vanmorgen ook te trillen op mijn werk vanwege de stress, dat kan niet. Dus de eerste stap om aan mezelf te gaan werken is gezet!
vrijdag 7 september 2018 om 20:07
ik denk dat je in zelfonderzoek altijd uit moet gaan van jezelf. Hoe hij zich opstelt naar zijn ex weet je niet. Het is maar een eenzijdig verhaal dat je hoort. Het zou maar zo kunnen zijn dat zij een heel ander verhaal heeft