Liefdesverdriet

salie-thee schreef: ↑

07-09-2018 20:58

Wat een duidelijke uitleg Suzy. Heb je ook een idee hoe je een staat van emotionele afhankelijkheid kunt bereiken?

Ik denk dat je emotionele onafhankelijkheid bedoelt? Stel je daar niet te veel van voor want het Is zeker niet zaligmakend. Als we ouder worden komen we uiteindelijk allemaal in die staat.

Antoon69 schreef: ↑

07-09-2018 21:23

Ik denk dat je emotionele onafhankelijkheid bedoelt? Stel je daar niet te veel van voor want het Is zeker niet zaligmakend. Als we ouder worden komen we uiteindelijk allemaal in die staat.

Haha ik bedoel inderdaad emotionele onafhankelijkheid.
Kun je uitleggen wat je bedoelt Antoon?

Soumis,
Ik bedoel inderdaad boeken over jezelf. Ook al snap je je vriend straks een heb je hem helemaal uitgeplozen, dan nog zegt het niets of hij bij je zal terugkomen. Mij heeft het geholpen om een klik te maken in mijn hoofd. 1. Even geen contact, bijvoorbeeld eerst maar eens voor een week. 2. Boeken lezen over dit onderwerp. 3. Hulp van een coach. 4. Die helpende zinnen opschrijven en 100x per dag lezen. 5. Antidepressiva met een angstremmer (Citalopram).

De angst om alleen te zijn heb ik ook. De gekmakende gedachten dat wij zo goed bij elkaar passen en dat we dit allebei nog nooit gevoeld hebben, heb ik ook. Ik kan nu weer met afstand hebben zien dat wat we voelen voor hem te dichtbij kwam. Hij is er gewoon niet aan toe. Dat zegt niets over mij of over onze liefde... Hoe verdrietig ook, maar de feiten zijn gewoon zo.

Wij hebben nu eens per week contact en ik kan nu heel goed merken wat dat met me doet. Ik heb er gewoon 1 dag verschrikkelijk veel last van een daarna wordt het elke dag ietsjes minder.
Wat het voor mij lastig maakt is dat ik hem vaak tegenkom in de buurt.

Boeken tips:
Hotel hartzeer van Susan Smit.
Liefdesbang
Het helen van je innerlijk kind

Ik kan nu ook zien dat ik me in de relatie te afhankelijk opstel. Wachten tot hij een besluit neemt. Dit heeft alles te maken met de manier van hechten met een van je ouders en je eigenwaarde. Als je dat kunt zien is jouw boompje van eigenwaarde aan het groeien ( haha nadat het zaadje was geplant).
Op een gegeven moment neem je geen genoegen meer om een"wachtende vrouw te zijn". Hoe mooi en veelbelovend jullie relatie ook was. En... Het zegt niets over of jullie in de toekomst nog samenkomen. Jullie hebben eerst IEDER jullie EIGEN issues uit te werken. Tenminste, zo kijk ik tegen mij en mijn minnaar aan.

Dikke knuffel voor jou. Je doet het hartstikke goed!

Misschien nog wat linkjes om te lezen:
https://liefdespijn.nl/relatieverslavin ... erslaving/
https://www.loslaten.nu/relatieverslaving-loslaten/

Liefs!

[...]



Interessant. Kan je dit misschien wat uitgebreider toelichten?

salie-thee schreef: ↑

07-09-2018 20:58

Wat een duidelijke uitleg Suzy. Heb je ook een idee hoe je een staat van emotionele afhankelijkheid kunt bereiken?

Salie-thee: thanks, maar wil je die quote svp weghalen?
Die stukken zijn al zo lang, men scrollt zich een ongeluk, zeker als ze mobiel internetten!

Tja, hoe word je emotioneel onafhankelijk?
Dat is niet 1,2,3 te zeggen, er loopt al jaren een topic over alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf.

Is een heel proces en vooral niet verwarren met dat het een staat zou zijn dat je je niet meer hecht of verbindt, geen liefdesverdriet meer zou hebben omdat je zo goed zonder wie dan ook kunt, oid.
Het is meer dat zoals Antoon al zegt je vroeg of laat iedereen misschien gewoon genoeg levenservaring opdoet om te weten en op te vertrouwen dat je het ook wel overleeft als je die (ge)liefde verliest op enig moment en ook dan tzt (na tegenslag, verdriet, rouw enz) nog een betekenisvol en fijn en zelfs gelukkig leven kunt leiden omdat er nog zoveel andere factoren zijn die daaraan bijdragen
iig niét vanuit angst leven dat je zo iemand nooit (meer) zult ontmoeten en dús de rest van je leven dan niét gelukkig kunt zijn.

Ook niet denken in termen als "waar heb ik dat nou weer aan verdiend?" of "dit heb ik (niet) verdiend, ik verdien beter enz".
Meer geduld hebt, niet (meer) "wanhopig nodig" hebben of denken dat gelukkig zijn afhangt van 1 specifieke geliefde kunnen "krijgen", vinden of "hebben".
Dat liefde niet iets (egocentrisch, zelfzuchtigs) is wat je vooral zelf nodig hebt en kunt "krijgen" ván een ander, maar echt liefde voelen voor iemand vooral ook is wat je te geven hebt áán die ander, zelfs als dat betekent dat jij niet degene bent die dat kunt vervullen, zelfs als dat betekent dat je iemand moet loslaten als dat in zijn/haar belang is, en dat je liefde kunt voelen zonder dat daar automatisch een (tevoren bedacht (ideaal)beeld van) eoa gevolg/resultaat/vorm uit moet komen bijv in de vorm van een vaste, levenslange relatie, zo van: pas dán zal ik gelukkig zijn. (dan schuif je het geluk vooruit naar de toekomst(verwachting en voorwaarden) en maak je dat afhankelijk van óf en wanneer dat bereikt wordt. En ongelukkig als dat uitblijft.

Het zit hem denk ik vooral in het vertrouwen in jezelf, in je betekenis en waarde én de toekomst/je eigen toekomst, hoe die er ook uit zal zien, met of zonder liefdesrelatie, ipv angst voor mogelijk verlies en om alleen te zijn/blijven.

Natuurlijk heeft verlies en (groot) verdriet van een geliefde door welke oorzaak ook grote impact op je stemming en emoties, hoop, geloof en vertrouwen, gaat om het weten dat het tijdelijk is, dat de bodem niet helemaal onder je vandaan zakt, dat iedereen (en dus jij ook) de nodige pieken én dalen in je leven tegenkomt en altijd weer overwint vroeg of laat, dat er altijd nog bestaande en nieuwe ervaringen zullen komen die de moeite waard zijn, ook zonder goed verloop/afloop.
Dat je hard kunt vallen, maar ook weer opstaat en de draad vroeg of laat weer oppakt, dat je daar zélf invloed op hebt.

Het zou onzin zijn om te beweren dat (wederzijdse) verliefdheid, liefde en lust geen enkele invloed op je stemming zou hebben, niks zou mogen bijdragen aan je geluk en dat je zonder dat even gelukkig hoort te moeten kunnen zijn.
Natuurlijk kan dat een (best bijzondere) bijdrage aan geluk zijn, maar je geluk/gelukkig voelen niet zodanig toeschrijven aan het wel of niet hebben van "een" partner of "een" relatie, van of je wel of niet een stel vormt met iemand. Kan zelfs een nadelige invloed hebben op je geluk.
Dat dat per definitie samenhangt met of je samen door het leven gaat.

Ook de piek/boost/flow van verliefdheid is niet blijvend, het normaliseert tzt, en dan valt en staat het ook met wat je er verder van bakt, want ook dan kun je niet achteroverleunen en denken dat die ander alles wat je doet leuker en fijner hoort te maken vanaf daar, maar blijven al die andere factoren belangrijk (je werk, kinderen, sociale leven, gezondheid, conditie, interesses en bezigheden oa) en je eigen inspanningen die je leven de moeite waard maken.
Als je op de bank tv/netflix kijken saai vindt wordt dat op den duur niet fijner of leuker door het enkele feit dat je dan iig sámen datzelfde doet.
Ook dan zul je zelf altijd nog initiatieven en moeite moeten blijven nemen om dat leven samen aangenaam door te brengen, relaties met anderen te onderhouden, en al die andere dingen die invloed hebben op jouw beleving van je leven, samen of niet.

Het is dus meer dat je zelf al een (enorme) voorwaarde stelt aan geluk: dat je (pas) gelukkig zult zijn als je dit of dat (bereikt) zult hebben (die ene baan, die ene man aan je zijde enz) en daarmee dús eigenlijk jezelf kunt wijsmaken/aanpraten dat zolang die voorwaarde niet vervuld is je niét gelukkig kunt zijn of zelfs óngelukkig zult zijn.
Dat is een overtuiging, waar je heilig in gelooft en daarmee voorbijgaat aan gelukkig voelen in het nu, als die voorwaarde niet vervuld is of verbroken wordt.
En ook optimisten doen dat in enige mate, enige verschil is dat die geloven of vertrouwen dat die Ene echt wel een keer op hun pad zal komen, als ze daar "klaar" voor zijn of helemaal gelukkig en "zen" met zichzelf zijn, hun "leven op orde hebben", rugzak min of meer geleegd is, enz, dus ook eigenlijk voorwaarden in de toekomst, en dat dat ook zal lukken tzt.
Want dat zou je dan wel "verdiend" hebben door al dat harde werken aan jezelf.
Ook dat kan teleurstellend uitpakken als je aan je (eigen) voorwaarden (aan jezelf) min of meer voldoet en toch die speciale geliefde zich niet aandient.

Enige verschil is dus dat TO angst voelt bij het idee (weer) alleen te zijn/blijven in de toekomst en de ander (nog) wél gelooft in dat dat zich alsnog op een keer zal aandienen in de vorm van iemand die dán zal passen als ze zichzelf optimaal in de staat hebben gebracht dat ze zélf alvast een solide, stabiele, veilige en liefdevolle partner zullen zijn (geworden), die in staat is om een relatie ook goed en gelukkig te kunnen volbrengen, dus (weten dat ze) behoorlijk wat te biéden hebben aan een volwaardige partner (ipv voornamelijk van de ander nodig te hebben of te ontvangen).

Het is niet gezegd dat je die ook zult treffen: zowel een optimist die daar alle vertrouwen in heeft als een pessimist die vreest nooit meer (zo'n) geweldige Liefde of Levenspartner te vinden kan teleurgesteld raken als dat mettertijd niet gebeurt.
Verschil is misschien dat de optimist dat dat misschien zal wijten aan (nog) niet aan (eigen) voorwaarden te voldoen daarvoor of pech en in hoeverre die optimistisch blijft dat dat nog wel gebeurt, zij het dan later misschien dan gedacht.
En de pessimist zal misschien zeggen: "zie je wel, ik wist het wel" en bevestiging in zien dat die angst dat dat niet is weggelegd of diep van binnen zich dat niet waard voelt dús klopte, en goed heeft aangevoeld.

Ik denk dat emotionele onafhankelijkheid geen van 2en is, dus niet dat geluk zoekt in/gokt op het geluk of pech van het al dan niet vinden van een liefdespartner en levenslange relatie.
Dus ongeacht zijn/haar "relatiestatus" bezig is met vanalles wat eigen gesteldheid (hoe je in je vel zit) betreft en positieve of negatieve invloed op heeft (of kan hebben), moeite stopt in wat evt je belemmert (om in het hier en nu gelukkig/ tevreden te zijn en een plezierig leven te leiden), in eigen missies en ambities, mentale en fysieke condities waaronder je zelf floreert en straalt, een reele zelfkennis van je capaciteiten en minder sterke kanten, en een dosis liefde en plezier in werk/hobby's en allerléi relaties, meerdere levensdoelen, aktiviteiten, ontspanning en bezigheden aan de dag legt. Niet steeds denkt: "als ik dit of dat maar zou hebben, dán zou ik (pas) gelukkig zijn", maar met wat je wél hebt en de invloed die je zelf hebt op evt uitbouwen van wat positief bijdraagt of juist elimineren wat dat ondermijnt?

Als het voornamelijk TO's (ex)vriend is die juist emotioneel afhankelijk is en verwacht dat een ander (destijds zijn ex en nu TO) hem gelukkig hoort te maken en bepaalde gevoelens moet bezorgen en dat vervolgens niet (helemaal) brengt wat hij ervan verwacht, of aan wat hij verwacht hoe verliefdheid voelt, zal hij geneigd zijn dat te wijten aan de partner (toch niet de"juiste" partner ipv of zijn verwachtingen wel kloppen. Of dat er misschien in zichzelf andere restricties zijn om dat (alweer) ten volle te voelen, bijv onverwerkte eerdere relatie-ervaringen, afwijzingen, gevoelens en -teleurstellingen die een rem zetten op vol kunnen genieten van het nu of uberhaupt iha (zijn) toekomst(ige relaties) rooskleurig inzien/in gaan.

Ik denk dat eerdere ervaringen ervoor kunnen zorgen dat je een reeler beeld vormt (oa van verliefdheid en liefde) dan "blind" geloof in goed verloop/afloop, en dat het ook helemaal niet nodig is (laat staan gunstig is) om totaal onbevangen en blind een roze wolk van verliefdheid in te gaan. Noch dat je zelf (eerst) een soort "perfecte partner" moet zijn wil je de "juiste" of geschikte geliefde tegenkomen en alle omstandigheden meewerken: soms weet je zelf niet wat je nodig hebt en ik denk dat je sommige mensen op je pad treft omdat je juist een bepaalde ervaring kunt gebruiken in wat je te ontwikkelen hebt of kunt leren van diegene.

Hoe dan ook verruimen imo álle ervaringen, zowel de positieve als negatieve, al is het het verruimen van je toenemende zelfkennis, hoe jij reageert op verschillen in beleving of persoonlijkheid, verwachtingen, positieve en negatieve veranderingen, hoe flexibel je bent of standhoudt, aanpast, een beroep wordt gedaan op andere capaciteiten of nieuwe kanten van jezelf, grenzen behoudt of verlegt/ bijstelt.
Niet de afloop is denk ik het belangrijkste van (allerlei) relatie(s) met (een) ander(en), maar juist het verloop, de wisselwerking, en daar heb je dus allebéi invloed op, is niet alleen de invloed van jezelf en je persoonlijkheid, achtergrond, overtuigingen, wensen/wil, gedrag, acties en reacties en alles wat je erin stopt (of niet), maar ook de ander en wat die meebrengt aan dat alles (persoonlijkheid acties, reacties, gedrag enz).

Ik lees zo vaak de ontgoocheling dat er bijv aan het begin grote aantrekkingskracht of misschien zelfs verliefdheid is en hoe het dan kan dat iemand toch niet verder wil, alsof het vanaf daar beklonken zaak hoort te zijn omdat alle ingredienten aanwezig waren of leken.
Het is dan de wisselwerking waarin gaandeweg bepaald gedrag of andere "eigenaardigheden' aan het licht komen die dat eerste beeld bijstellen, bijv jaloers of claimerig of onzeker gedrag, alsmaar geruststelling/ bevestiging nodig hebben dat het nog goed gaat (zonder indicaties dat dat niet zo is), uiteenlopende verwachtingen en ideeen over hoe die wisselwerking/omgang eruit hoort te zien, hoeveelheid tijd samen of alleen, hoeveel contact en frequentie van afspreken, verwachtingen over bepaalde "stappen" (in de status van de relatie: is het daten, is het exclusief, vrienden en familie introduceren, vrije tijd, vakanties, weekenden, (praten over/beloftes mbt toekomstplannen), Fb-status, "officieel maken", samen een huis kopen enz enz).

Soms lijkt het wel of mensen meer hechten aan de (status van de) relatie of wat ze daarvan verwachten (en binnen een bepaald tijdsbestek, want anders tijdverspilling en liever "next" proberen of daar meer/ sneller kansen zijn mbt die verwachtingen) dan de daadwerkelijke gevoelens voor/van/met diegene zelf.
En het is imo heel normaal om te (mogen) twijfelen aan wat je voelt (of niet) naarmate je elkaar steeds beter leert kennen en dat initiele beeld/ indruk wordt bijgesteld ahv wat je met diegene beleeft en ervaart, en je mérkt/voélt dat die gevoelens af- of juist toenemen, verdiepen, uitnodigen tot verder/meer willen weten en delen.
Mensen die geloven dat als het goed is de "vonk" van potentiele liefde/verliefdheid vanaf het begin aanwezig hoort te zijn en allesoverheersend hoort te zijn en te blijven, ongeacht wisselwerking en gedrag jegens elkaar, en als het Ware Liefde is en meant to be en into you is en er (allebei) 100% voor gaan enz het vanzelf niet meer stuk kan.

Dan zal je denk ik wel eerder van een koude kermis thuiskomen bij twijfel (bij de ander), ongeacht of die vermindering zit in diens eigen overtuigingen, (wellicht aangetaste/ irreele) verwachtingen ahv eerdere relaties en wat daarin ontbrak of juist geweldig was, eigen "liefdes"vermogens of andere dingen die (óók) spelen in iemands eigen gesteldheid (of onzekerheden in vertrouwen in toekomst, inkomen, wonen & werken, bestaande kinderen of kinderwensen, sociale leven, gewoontes en dagelijkse omgang, ritmes, dagindelingen, eet- en bedtijden, smaken, opvoedingsideeen, toekomstige wensen, behoeftes aan me-time versus "we-time", en hoe je je tijd graag doorbrengt, behoefte aan intimiteit en seksuele wensen, whatever wat allemaal nog meer (al dan niet bewust) invloed heeft op 'dagelijkse geluk" (of sluipenderwijs ondermijnt, afneemt, zelfs ergernis, terwijl dat geeneens "fouten" of gebreken/tekortkomingen zijn van de ander of zichzelf, maar verschillen in hoe je het zelf en hoe de ander iets prettig vindt en invult).

Eigen onzekerheden spelen daar wel degelijk een rol in, hoe je omgaat met al die dingen, of je best gaat lopen doen om in de smaak te (blijven) vallen, om wisselwerking en hoe de ander het beleeft of wenst (de sfeer of relatie positief of goed te houden), of wat je van de ander verwacht, vindt dat je "verdient", hoe dat eruit hoort te zien, of vergelijkt met maatschappelijk verwachte idealen of met andere relaties in je omgeving en vriendenkring, van huis uit, of misschien jezelf vergelijkt met anderen en hoe die leven, om te beoordelen of je daar beter of slechter bij afsteekt.
Van beide kanten is er altijd wel projectie van eigen verwachtingen wat een relatie kan laten "slagen" of "falen", en zijn behoeftes nogal gekleurd door eigen bril en achtergronden, onzekerheden en minpunten.

Dan kan vertrouwen (ondanks die onzekerheden) of angst (het nadeel van de twijfel, onzekerheden die angstig maken voor verlies, voor mislukken danwel alleen zijn en blijven) hét verschil maken in de impact die je die relatie of geliefde toedicht op je geluk en welzijn.
(terwijl geen van 2en garanties geeft op dat slagen van de relatie of risico dat het niét past/"werkt": er zijn genoeg mensen die levenslange relaties hebben die qua liefde en leven wél gebaseerd zijn op emotionele afhankelijkheid, niet zonder elkaar willen en ook niet kunnen, enz.
En evenzovele emotioneel "onafhankelijke" mensen die ubergelukkig zijn met zichzelf en hun leven en wel zodanig dat ze misschien zelfs een gezonde vorm van wederzijdse afhankelijkheid (al dan niet onbewust) verwerpen of geen behoefte aan/ zin in hebben, of gewoon niet treffen?

Het komt zoals het komt (of niet komt), enige wat je kunt doen als je dat toch graag wilt en de "slagingskans" wilt bevorderen mocht dat wel gebeuren, is zorgen dat je je niet ten koste van vanalles daaraan krampachtig vast hoeft te klampen uit wanhoop, of vanuit allerlei gemis en tekortgekomen zijn (in vorige relaties of het ontbreken daarvan) of denkt dat de eerste beste "kans" op "een" relatie aangegrepen dient te worden (want anders gebeurt het misschien wel nooooit meer), ook zonder liefde, als iemand maar "geschikt" is en redelijk "past",óm maar niet alleen te hoeven zijn.

En ook dat mag iedereen zelf weten, met wie en wat je wilt proberen, en waar je evt op "inlevert", goed genoeg vindt of bij voelt, en jouw prioriteit heeft.
Bewust iemand kiezen op "geschiktheid" mag gewoon ook, wie weet is dat wel een betere basis dan een (in het begin nog vooral fysieke) aantrekkingskracht (verlust of verliefd), ook dat is misschien een romantische overgewaardeerde overtuiging dat dat de best mogelijke basis is, want lang niet alle verliefde gevoelens leiden ook tot langdurige liefde, trouw, stabiele relaties, overeenstemming en samen oud (willen) worden.
Ik denk dat iedereen ook kan overschatten dat je zelf altijd weet wat bij je past en bewuste keuze is om dat ten eerste te treffen en dan nog of dat wel of niet met iemand te willen proberen en tijd/aandacht (laat staan commitment) in te steken.

Hoe dan ook heeft het meer impact als je geliefde/relatie je "alles" is en "alles hebt gegeven" enzo, dan wanneer het 1 van de vele bijdragen is aan je welzijn en gelukkig bij voelt.
En dat gelukkig voelen is ook niet jubelend en dag in dag uit, in je eentje niet en als stel ook niet, daar zijn gewoon meer factoren op van invloed, van binnenuit en van buitenaf.
Hoe centraler je "relatie" zet boven allerlei andere factoren, hoe meer impact op jezelf, je beleving van het leven en alles daarin natuurlijk als dat ontbreekt of wegvalt.
(dat staat imo los van hoeveel verdriet dat je kan doen, alleen dat er dan iig wel of niet nog andere mensen en dingen zijn waaraan je het leven verder nog/tzt weer de moeite waard vindt en ook gelooft dat je het (weer) de moeite waard gaat vinden).

Dat heeft met je veerkracht te maken en als die eerder beproefd is weten wat je aan jezelf hebt.
Kan ook zijn dat er (te)veel beroep is gedaan op die veerkracht, dat je dus door eerdere ervaringen juist ondervonden hebt hoe moeilijk het opkrabbelen was, en wat er nodig is (geweest) om die (weer) op te bouwen, of nog eerst zelf te doen hebt om je (weer) krachtig genoeg te voelen om nieuwe potentiele tegenslag en teleurstelling te kunnen handellen.
Ook daarvoor is zelfkennis essentieel: wéten wat je aan jezelf hebt en dát je weer overeind zult komen, vroeg of laat (en wat je strategieen daarvoor zijn, of daarvoor nodig is om die te ontwikkelen, zodat je niet blijft hangen in angst en ongeloof, weinig vertrouwen in je toekomst, in hoe geliefd je je voelt, of van betekenis voelt).
En wat je evt kunt veranderen daaraan, als je daar onvoldoende vertrouwen in hebt, dat je op jezelf kunt "bouwen" (in nood, en op evt "hulptroepen" die dat steunen en sterken).

Dat is denk ik de essentie: dat je wéét dat je in staat bent zowel een gezonde relatie te kunnen aangaan mocht dat zich voordoen, als de teleurstelling aan te kunnen als dat anders (af)loopt en je ook dan niet volledig instort oid, maar jezelf ook wel weer bijeenraapt en na dat "verlies nemen" tzt weer min of meer onbevangen in het leven zult staan, nog steeds of opnieuw kunt liefhebben, enz.

Bedankt voor je reactie Suzy. Er staat ontzettend veel stof tot nadenken in.
Ik waardeer de moeite die je neemt om zo uitgebreid te reageren.

wat wil je dan van hem dat hij je niet kan of wil geven?
en wat bedoel je met “de liefde is er”

verstandig om wat afstand te nemen

Soumis schreef: ↑

09-09-2018 13:09

Rrregenboog heb je linkjes bekeken, erg interessant. Ga ze laten nog eens rustig lezen. Ik ben nu heel erg gespannen en merk dat ik weinig opneem daardoor.

Suzy, lukt me daarom ook niet om me goed op jouw bericht te concentreren. Ik lees zeker wel herkenbare dingen, maar kan het even niet goed reproduceren.

Update van mijn kant, gister lang gesproken. De liefde vanuit beide kanten is er (al weet ik dat sommigen van jullie zeggen dat als dat bij hem zo is dan had hij het niet geeindigd), beiden willen we elkaar ook niet loslaten, maar de huidige manier van omgaan werkt ook niet, omdat ik meer wil dan hij (momenteel) kan geven.
Voor nu besloten om een week geen contact te hebben, dat is voor mij al een hele stap, omdat we elkaar een jaar lang elke dag hebben gesproken/geappt of gezien.
Maar ik ga kijken of ik zo meer rust kan krijgen en mijn verdriet wat meer kan kanaliseren.
Daarnaast staat de intake bij de psycholoog ook gepland. Dus ik probeer mijn weg er in te vinden. Misschien niet op jullie manier, maar ik moet ook mijn eigen manier zien te vinden.

Mooi dat jullie een (neem ik aan) goed gesprek hebben gehad. Er is ook maar één manier; en dat is jouw manier. De rest is input waar je soms wat mee kan en soms niet. Ik geloof ook zeker dat er van beide kanten liefde is. Het moet alleen van beide kanten (ruim) voldoende zijn om ook een liefdesrelatie op te kunnen bouwen. En dat lijkt in elk geval op dit moment niet het geval te zijn.

(ruim voldoende liefde is ook ruim voldoende om praktische bezwaren te willen overbruggen. Als praktische bezwaren een barrière zijn, dan is er blijkbaar niet ruim voldoende liefde).

Het lijkt me heel goed om wat afstand te nemen om te kunnen overzien of er nu spraken is van liefde, genegenheid en/of vriendschap.

Super goed Soumis. Een week is inderdaad al een hele stap weet ik uit ervaring. Het is enorm wennen. Ook wij hadden misschien wel 100x contact op een dag, en van daaruit naar een week geen contact is al moeilijk genoeg. Wat je misschien wel gaat merken na die week, is hoe je uit balans raakt van wel contact. Tenminste, dat heb ik.
Maar geef jezelf tijd. Om het op je eigen manier te doen. Je doet het hartstikke goed!

Pffff kunnen jullie me ook even helpen vandaag? Ik mis mijn minnaar verschrikkelijk. Niet dat ik de affaire weer wil, maar ik wil zo graag dat hij voor me kiest. En dat doet hij niet. We hebben al een week geen contact. Woensdag zien we elkaar weer. In eerste instantie wilde ik een brief geven hoe ik de toekomst samen zie. Toen dacht ik: ik wil niet eens zijn met een man die niet voor me kiest. Dus schreef ik een afscheidsbrief. En nu voel ik paniek, angst zonder hem te moeten zijn. En mis ik hem verschrikkelijk. We waren zo gelukkig. Het is niet zo dat de liefde over is, ook niet van zijn kant. Toch wil hij stoppen om aan zichzelf te werken en daarna pas een besluit nemen of hij met zijn vrouw of mij verder gaat. Ik ben verdrietig en bang. Heeft iemand een paar helpende woorden voor me?

Angst is een slechte raadgever! Dat als eerste.

Hij is met zichzelf bezig, om te kijken of hij voor jou of zijn vrouw kiest?
Waarom ga jij niet aan jezelf werken om te kijken of je liever gelukkig alleen bent of ongelukkig wel\ niet met hem?

Afscheid en gemis is en blijft moeilijk, maar hoe cliché ook het gaat beter worden. Neem die tijd, huil schreeuw gil!
Zorg ervoor dat jij op de voorgrond komt bij jezelf en hij naar de achtergrond verdwijnt!
Je zet jezelf in de wacht en ik weet zeker dat je dat niet wilt!

rrregenboog schreef: ↑

10-09-2018 13:41

Pffff kunnen jullie me ook even helpen vandaag? Ik mis mijn minnaar verschrikkelijk. Niet dat ik de affaire weer wil, maar ik wil zo graag dat hij voor me kiest. En dat doet hij niet. We hebben al een week geen contact. Woensdag zien we elkaar weer. In eerste instantie wilde ik een brief geven hoe ik de toekomst samen zie. Toen dacht ik: ik wil niet eens zijn met een man die niet voor me kiest. Dus schreef ik een afscheidsbrief. En nu voel ik paniek, angst zonder hem te moeten zijn. En mis ik hem verschrikkelijk. We waren zo gelukkig. Het is niet zo dat de liefde over is, ook niet van zijn kant. Toch wil hij stoppen om aan zichzelf te werken en daarna pas een besluit nemen of hij met zijn vrouw of mij verder gaat. Ik ben verdrietig en bang. Heeft iemand een paar helpende woorden voor me?

op de puinhoop van een relatiebreuk kan je geen nieuwe relatie bouwen.

Soumis schreef: ↑

10-09-2018 20:56

Rrregenboog misschien je eigen lijstje waarom je ook zonder hem kan er even bij halen
Verder een dikke Knuffel, het is een kutgevoel.

Verder alleen maar herkenning. Door omstandigheden vandaag alleen maar meer behoefte aan twee armen om me heen, maar moet het met een dekentje doen.

S-Meds je vroeg waarom ik denk dat er nog liefde is. Ik voel dat gewoon, ik zie dat in zijn ogen, merk het aan zijn gedrag. Misschien ook mijn eigen invulling, en het verandert niks aan de situatie ik weet het.

wat bedoel je met liefde? Wat is liefde voor jou? Zou jij als jij hem was ook kiezen voor afstand?

Soumis schreef: ↑

10-09-2018 21:16

Nee ik zou niet kiezen voor afstand, maar ik doe wel meer anders dan anderen hier.

Ik weet heus wel wat nu je reactie terug wordt. Maar mensen reageren niet allemaal hetzelfde, ondanks dat ze hetzelfde gevoel hebben.
Ik zie ergens ook wel dat ik bepaalde illusies misschien wel in stand hou, dat ik dat al zie lijkt me al een eerste stap, want 2 weken geleden zag ik dat niet.

dat je weet wat mijn reactie terug is zegt al genoeg toch?
Liefde komt in alle vormen en maten. Ik voel liefde voor mijn partner, voor mijn kinderen maar ook voor mijn vrienden. Geen van deze liefdes is hetzelfde. Ook de gradatie is niet hetzelfde.
Als jij meer over hebt voor jullie relatie dan hij dan is het ongelijkwaardig. Volgens mij kom je ook uit een ongelijkwaardige relatie. Waarom gun jij jezelf geen gelijkwaardige en volwaardige relatie?

Soumis schreef: ↑

10-09-2018 21:54

Inmiddels herken ik je antwoorden een beetje en zie ik hoe ik nog op een andere manier denk

Ja ik kom uit een ongelijkwaardige relatie, dat besefte ik op dat moment ook. Maar deze relatie is op geen enkel moment dat we samen waren ongelijkwaardige geweest, daar twijfel ik geen seconde aan.
Het is ook echt van de ene op de andere dag anders geworden. Nu is het ongelijkwaardig ja, want ik wil iets anders met hem dan wat hij nu met mij wil.

dus als jij jezelf een gelijkwaardige relatie gunt dan weet je wat je moet doen.

Echt, neem geen genoegen met minder omdat je bang bent dat je nooit meer iemand vindt.

Dank Kliefje, Soumis en SMeds voor jullie woorden. Stom hè, een terugval. Het ging zo goed met mijn onafhankelijkheid. En opeens voel ik me weer bang en afhankelijk. Ik heb mijn lijstje vanaf denk ik al 100x herlezen maar het komt niet aan. Ach en paar dagen missen is natuurlijk gewoon rouw en dat blijft zo nu en dan opspelen. Het zou makkelijker zijn als hij me gewoon stom vond, dat zou het accepteren makkelijker maken. Maar nu moeten we allebei onze liefde uitschakelen en kiezen voor ons verstand. Hij zijn huwelijk, ik alleen.

Lieve Soumis,
Je hebt een pb van mij. Misschien kunnen we elkaar er doorheen slepen...
Liefs