Relaties
alle pijlers
man aan alle vrouwen: vertel me hoe het zit!
dinsdag 17 maart 2009 om 01:32
hoi grappige vrouwen (en de minder grappige ook)
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.
ik zit met een probleem (en dat is echt nog maar een verkleinwoordje want het voelt als een hel)
ik hoop dat jullie niet gaan lachen en dingen wegwuiven maar het een klein beetje serieus proberen te nemen. (er zijn wat kanten aan het verhaal die je misschien heel gemakkelijk weg kunt wuiven en bagatelliseren)
komtiedan:
ik heb sinds 4 maanden een vriendin.
we komen allebei net uit een relatie van rond de 2 jaar, waarin we echt een hoop 'crap' te verduren hebben gehad. natuurlijk zaten er ook leukere dingen bij, en dat is denk ik ook hetgeen wat het het moeilijkst maakt: het vergelijken en afwegen van de huidige, tegen de vorige relatie (bij de ander)
toen we wat kregen waren er nogal wat strubbelingen, ik kwam echt supervers uit een relatie (het was nog geen week uit, en er zat eigenlijk bijna een soort van 'overlap' in) en zij was heel erg bang dat het 'weer een keer' te dichtbij kwam allemaal.
na een hele korte tijd kwamen we er toch al achter dat we echt wel allebei helemaal extreem over de oren waren, en ik begon ook al snel van haar te houden (ik ben daar normaal niet zo vlug mee te zeggen, maar dit was niet meer te houden...zonder overdrijven) gelukkig was dit wederzijds (we hebben gehuild omdat we t allebei precies tegelijk zeiden)
(sorry als t allemaal supercliche gaat klinken, maar ik doe mn best om t goed te vertellen..)
sinds 3 weekjes hebben we best wel wat probleempjes. en het zijn echt niet grote probleempjes, maar het begon ermee dat ik het gevoel had dat ze zich niet open kon stellen naar mij toe. ik kon af en toe aan haar zien dat ze ongelofelijk met dingen zat, maar er vervolgens niet over wilde praten, of net deed of er niets aan de hand was en overal overheen praatte..
dat heb ik aangekaart, en ik bleek gelijk te hebben. ze voelde zich zo angstig, dat het voor haar gewoon te moeilijk was om haar hoofd te legen bij mij .
ook werd ze daardoor vaak chagrijnig en afstandelijk.
ik heb dat ge-accepteerd, en haar duidelijk gemaakt dat dat ook allemaal nog niet hoeft, we hebben immers nog maar zo kort!
toch voelt ze zich nu ongelofelijk schuldig daarover
zelfs zo schuldig dat ze dit nu als reden ziet om te zeggen: ik kan jou niet geven wat je verdient, wat je nodig hebt, en ik ben niet voldoende voor jou
ondanks het feit dat ik haar bijna dagelijks probeer te vertellen wat ze wel niet voor me betekent (want echt, ik HOU van haar.. en zelfs chagrijnig en cranky maakt ze me nog steeds ongelofelijk gelukkig)
lijkt het niet tot haar door te dringen.
ze heeft het gisterenavond zover laten komen dat ze compleet instortte en ik haar de hele nacht heb getroost en met haar heb gepraat totdat we allebei in slaap vielen.
de volgende dag praatten we verder, en na een tijdje besloot ze om het met me uit te maken.
ik was hier zo kapot van, dat ik begon te huilen (doe ik echt nooit) en haar vroeg of ze het zeker wist. of ze alles wilde missen, alle leuke dingen die we samen deden, al het samen delen van alles (en... i know.. het klinkt echt heel raar want we hebben nog maar zo kort...maar zo voelt t wel)
ze zei dat ze me niet kwijt wilde, maar dat dit de enige oplossing was, want ze zou me echt neit gelukkig kunnen maken, en dat zou haar teveel pijn doen..
na een halve dag van weinig praten met elkaar, kwam ze ineens huilend op me af en heeft ze gezegd dat het misschien allemaal te snel en doemdenkerig gedacht was. en dat ze me echt helemaal niet kon missen en me niet kwijt wilde.
daarna was het dus aan.
we hebben zelfs sex gehad daarna en dat betekende voor mij zoveel...
vanavond zag ik haar weer, want we zouden verder praten en misschien nog ergens wat drinken.
na een kortaf telefoontje van haar kant, wist ik al dat het weer fout zat: en na een halve avond praten bleek ze het toch uit te willen maken. omdat ze het echt niet kon, omdat ze het te vroeg vond allemaal, omdat ze me teveel pijn zou doen.
nu is het uit, maar toen ik haar de deur uitliet, zei ze dat ze me niet kwijt wilde, en dat ze 'wat tijd' nodig had. later belde ik haar omdat het later pas tot me doordrong wat ze eigenlijk zei, en ik vroeg haar 'wil je me nou kwijt of niet?' waarop zij al huilend zei: 'nee natuurlijk niet, ik wil met je verder.' 'ik heb tijd nodig en ik bel je morgen, we zien elkaar nog wel.'
(sommige dingen klinken heel kortaf, maar zo zei ze het niet.)
ok, fucking lang verhaal (sorry..?)
wat ik me nu afvraag:
(en ik zou t echt heel relaxt vinden als jullie je zouden willen verplaatsen in haar positie, want ik begrijp dat het makkelijk is om te zeggen 'jongen, wat doe je, zoek iets anders' of 'kerel, ze moet je niet. punt.' dat soort dingen kan ik mezelf bedenken (en doe ik al genoeg) maar ik zou graag willen weten hoe een meisje/vrouw denkt) (soms hoor je weleens een verklaring van een meisje zo van "ja, maar dat zegt ze alleen maar omdat ..... en ze denkt eigenlijk iets heel anders, namelijk ......." ik kan dat niet zo goed; het verplaatsen in die motivatie achter die gedachten...
houdt ze me aan het lijntje?
is dit soort gevoelens normaal voor meisjes?
hoe kan ik haar dingen duidelijk maken?
sorry voor de na-ieviteit die van deze post afstraalt, een en ander ook om wat reacties uit te lokken, maar ik hoop dat er misschien 1 of 2 reacties tussen zitten waarbij mensen echt zich verplaatsen in de situatie...
en echt, ik wil iedereen alvast ontzettend bedanken, want ik heb me echt in hele lange tijd niet zo gigantisch verneukt gevoeld, en waardeer iedereen die er over wil praten met me..
dankjulliewel lieve viva vrouwen en meisjes!
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.
ik zit met een probleem (en dat is echt nog maar een verkleinwoordje want het voelt als een hel)
ik hoop dat jullie niet gaan lachen en dingen wegwuiven maar het een klein beetje serieus proberen te nemen. (er zijn wat kanten aan het verhaal die je misschien heel gemakkelijk weg kunt wuiven en bagatelliseren)
komtiedan:
ik heb sinds 4 maanden een vriendin.
we komen allebei net uit een relatie van rond de 2 jaar, waarin we echt een hoop 'crap' te verduren hebben gehad. natuurlijk zaten er ook leukere dingen bij, en dat is denk ik ook hetgeen wat het het moeilijkst maakt: het vergelijken en afwegen van de huidige, tegen de vorige relatie (bij de ander)
toen we wat kregen waren er nogal wat strubbelingen, ik kwam echt supervers uit een relatie (het was nog geen week uit, en er zat eigenlijk bijna een soort van 'overlap' in) en zij was heel erg bang dat het 'weer een keer' te dichtbij kwam allemaal.
na een hele korte tijd kwamen we er toch al achter dat we echt wel allebei helemaal extreem over de oren waren, en ik begon ook al snel van haar te houden (ik ben daar normaal niet zo vlug mee te zeggen, maar dit was niet meer te houden...zonder overdrijven) gelukkig was dit wederzijds (we hebben gehuild omdat we t allebei precies tegelijk zeiden)
(sorry als t allemaal supercliche gaat klinken, maar ik doe mn best om t goed te vertellen..)
sinds 3 weekjes hebben we best wel wat probleempjes. en het zijn echt niet grote probleempjes, maar het begon ermee dat ik het gevoel had dat ze zich niet open kon stellen naar mij toe. ik kon af en toe aan haar zien dat ze ongelofelijk met dingen zat, maar er vervolgens niet over wilde praten, of net deed of er niets aan de hand was en overal overheen praatte..
dat heb ik aangekaart, en ik bleek gelijk te hebben. ze voelde zich zo angstig, dat het voor haar gewoon te moeilijk was om haar hoofd te legen bij mij .
ook werd ze daardoor vaak chagrijnig en afstandelijk.
ik heb dat ge-accepteerd, en haar duidelijk gemaakt dat dat ook allemaal nog niet hoeft, we hebben immers nog maar zo kort!
toch voelt ze zich nu ongelofelijk schuldig daarover
zelfs zo schuldig dat ze dit nu als reden ziet om te zeggen: ik kan jou niet geven wat je verdient, wat je nodig hebt, en ik ben niet voldoende voor jou
ondanks het feit dat ik haar bijna dagelijks probeer te vertellen wat ze wel niet voor me betekent (want echt, ik HOU van haar.. en zelfs chagrijnig en cranky maakt ze me nog steeds ongelofelijk gelukkig)
lijkt het niet tot haar door te dringen.
ze heeft het gisterenavond zover laten komen dat ze compleet instortte en ik haar de hele nacht heb getroost en met haar heb gepraat totdat we allebei in slaap vielen.
de volgende dag praatten we verder, en na een tijdje besloot ze om het met me uit te maken.
ik was hier zo kapot van, dat ik begon te huilen (doe ik echt nooit) en haar vroeg of ze het zeker wist. of ze alles wilde missen, alle leuke dingen die we samen deden, al het samen delen van alles (en... i know.. het klinkt echt heel raar want we hebben nog maar zo kort...maar zo voelt t wel)
ze zei dat ze me niet kwijt wilde, maar dat dit de enige oplossing was, want ze zou me echt neit gelukkig kunnen maken, en dat zou haar teveel pijn doen..
na een halve dag van weinig praten met elkaar, kwam ze ineens huilend op me af en heeft ze gezegd dat het misschien allemaal te snel en doemdenkerig gedacht was. en dat ze me echt helemaal niet kon missen en me niet kwijt wilde.
daarna was het dus aan.
we hebben zelfs sex gehad daarna en dat betekende voor mij zoveel...
vanavond zag ik haar weer, want we zouden verder praten en misschien nog ergens wat drinken.
na een kortaf telefoontje van haar kant, wist ik al dat het weer fout zat: en na een halve avond praten bleek ze het toch uit te willen maken. omdat ze het echt niet kon, omdat ze het te vroeg vond allemaal, omdat ze me teveel pijn zou doen.
nu is het uit, maar toen ik haar de deur uitliet, zei ze dat ze me niet kwijt wilde, en dat ze 'wat tijd' nodig had. later belde ik haar omdat het later pas tot me doordrong wat ze eigenlijk zei, en ik vroeg haar 'wil je me nou kwijt of niet?' waarop zij al huilend zei: 'nee natuurlijk niet, ik wil met je verder.' 'ik heb tijd nodig en ik bel je morgen, we zien elkaar nog wel.'
(sommige dingen klinken heel kortaf, maar zo zei ze het niet.)
ok, fucking lang verhaal (sorry..?)
wat ik me nu afvraag:
(en ik zou t echt heel relaxt vinden als jullie je zouden willen verplaatsen in haar positie, want ik begrijp dat het makkelijk is om te zeggen 'jongen, wat doe je, zoek iets anders' of 'kerel, ze moet je niet. punt.' dat soort dingen kan ik mezelf bedenken (en doe ik al genoeg) maar ik zou graag willen weten hoe een meisje/vrouw denkt) (soms hoor je weleens een verklaring van een meisje zo van "ja, maar dat zegt ze alleen maar omdat ..... en ze denkt eigenlijk iets heel anders, namelijk ......." ik kan dat niet zo goed; het verplaatsen in die motivatie achter die gedachten...
houdt ze me aan het lijntje?
is dit soort gevoelens normaal voor meisjes?
hoe kan ik haar dingen duidelijk maken?
sorry voor de na-ieviteit die van deze post afstraalt, een en ander ook om wat reacties uit te lokken, maar ik hoop dat er misschien 1 of 2 reacties tussen zitten waarbij mensen echt zich verplaatsen in de situatie...
en echt, ik wil iedereen alvast ontzettend bedanken, want ik heb me echt in hele lange tijd niet zo gigantisch verneukt gevoeld, en waardeer iedereen die er over wil praten met me..
dankjulliewel lieve viva vrouwen en meisjes!
dinsdag 17 maart 2009 om 01:48
Ja, ik denk wel dat ze je aan het lijntje houdt. Andere mensen noemen het bindingsangst, maar linksom of rechtsom: er is iets waardoor ze zich niet volledig kan, of liever wíl geven aan jou.
Eerst een concrete vraag: hoe lang is het eigenlijk aan? En direct ook een botte vraag: wat maakt het dat je houdt van een vrouw die niet 100% alles met jou kan delen? Dan doe je jezelf toch tekort?
Eerst een concrete vraag: hoe lang is het eigenlijk aan? En direct ook een botte vraag: wat maakt het dat je houdt van een vrouw die niet 100% alles met jou kan delen? Dan doe je jezelf toch tekort?
dinsdag 17 maart 2009 om 01:51
Hoi daar, oei, eerst lachen om de topics en dan advies willen?? nounou...nou, alle gekheid op een stokje, dit klinkt toch wel knudde he... Het klinkt een beetje hard misschien maar op mij komt je vriendin over als een hysterica, of iemand die een probleem van vroeger misschien nog niet heeft opgelost? Want nu word je wel hel erg heen en weer gegooid, wel/niet wel/niet.
dinsdag 17 maart 2009 om 01:55
En eerlijk gezegd kan ik me moeilijk in je vriendin verplaatsen zoals je net zei. Ik bedoel, jij hebt geduld met haar en dan maakt ze het uit omdat ze jou anders te veel pijn gaat doen? Is ze je aan het testen misschien, om te kijken of je wel echt om haar geeft? Ik wil met je verder, als ze dat zeker weet hoeft ze het niet 3 keer uit te maken. En ik vind dat geen normaal gedrag voor een meisje.
dinsdag 17 maart 2009 om 01:59
Ik wil absoluut niet oordelen over je vriendin. misschien heeft ze wel iets naars meegemaakt vroeger, maar mijn broer heeft ook ooit zo'n soort relatie gehad. Hij probeerde van alles, niks was goed. Of zij zei oke, we gaan er wat aan doen, maar als puntje bij paaltje kwam kon ze alleen nog maar huilen en durfde hij niet aan te dringen. Ik hoop voor jou dat het bij jou niet zo gaat, want dat is slopend. Dan wil je je partner helpen maar dat gaat niet. Therapie misschien handig om die oude rottigheid te verwerken?en blijf bij jezelf, zodat jij er niet aan onderdoor gaat. Als je zelf stuk gaat kan je ook niets voor iemand anders betekenen. succes alvast!
dinsdag 17 maart 2009 om 02:05
Hoi!
Mijn mening is deze:
Ze is niet helemaal eerlijk, omdat ze dat simpelweg niet kan zijn. Ik bedoel, als het echt goed zit, zit het goed.
In het begin mvan mijn relatie had ik iets soort gelijks.
Toch heb ik een aantal problemen op tafel gelegd, maar door die verliefdheid kon ik het soms allemaal vergeten! Het leek alsof alles zich van zelf oploste.
Als je echt gek op iemand bent, doe je er iets aan. Zij zegt tegenstrijdige dingen. Het is raar, zeker in deze situatie.
Je zegt zelf dat je haar nog steeds leuk vindt, ookal is ze soms chagerijnig. En zo hoort het. Zeker in het begin. Alles wordt dan bedekt met de mantel der liefde. Je komt er dan samen wel uit. Of je alles vertelt, dat is niet eens zo belangrijk. Wel dat je eerlijk bent, en zeker niet iemand met raadsels achter laat. Degene waar je gek op bent.
Als ik jou was, zou ik haar duidelijk maken dat je er voor haar bent en dat je haar wilt helpen. Laat haar dan met rust ( probeer het tenminste een paar dagen).
1- je krijgt zelf tijd om na te denken
2- je komt er achter of ze echt gek op je is
3- je komt dan niet claimerig over want je geeft haar de ruimte
Succes. Maar bedenk je goed of je wel echt in zee wilt gaan met iemand die zoveel shit heeft gehad, en er nu -in de leukste fase van de relatie- nog mee zit. Dit zou de mooiste tijd moeten zijn.
Grtjs
Mijn mening is deze:
Ze is niet helemaal eerlijk, omdat ze dat simpelweg niet kan zijn. Ik bedoel, als het echt goed zit, zit het goed.
In het begin mvan mijn relatie had ik iets soort gelijks.
Toch heb ik een aantal problemen op tafel gelegd, maar door die verliefdheid kon ik het soms allemaal vergeten! Het leek alsof alles zich van zelf oploste.
Als je echt gek op iemand bent, doe je er iets aan. Zij zegt tegenstrijdige dingen. Het is raar, zeker in deze situatie.
Je zegt zelf dat je haar nog steeds leuk vindt, ookal is ze soms chagerijnig. En zo hoort het. Zeker in het begin. Alles wordt dan bedekt met de mantel der liefde. Je komt er dan samen wel uit. Of je alles vertelt, dat is niet eens zo belangrijk. Wel dat je eerlijk bent, en zeker niet iemand met raadsels achter laat. Degene waar je gek op bent.
Als ik jou was, zou ik haar duidelijk maken dat je er voor haar bent en dat je haar wilt helpen. Laat haar dan met rust ( probeer het tenminste een paar dagen).
1- je krijgt zelf tijd om na te denken
2- je komt er achter of ze echt gek op je is
3- je komt dan niet claimerig over want je geeft haar de ruimte
Succes. Maar bedenk je goed of je wel echt in zee wilt gaan met iemand die zoveel shit heeft gehad, en er nu -in de leukste fase van de relatie- nog mee zit. Dit zou de mooiste tijd moeten zijn.
Grtjs
dinsdag 17 maart 2009 om 02:26
mijn verhaal:
altijd, vanaf kleins af aan (als je er dan al over kan spreken) last gehad van bindingsangst en verlatingsangst.
daardoor had ik op mijn 18e pas mijn eerste lange relatie. daarvoor duurde die altijd maar 2 weken voor ik er de brui aan gaaf (na een jaar verliefd te zijn geweest)
dat jaar relatie was een spel van aantrekken en afstoten., erg irritant, ging nergens over.
toen tweede lange relatie. op dat moment liefde van mijn leven. dit keer wilde ik dat spel niet spelen van aantrekken en afstoten maar damn, wat heb ik er een moeite mee gehad om mij open te stellen. oftewel, dat is mij nooit echt gelukt. hij kwam dichtbij, mega dichtbij. ik deed ook alsof er niks was, terwijl je aan mij merkte dat er iets was, of ik praatte er ook overheen, of ik werd stil enz. terwijl ik echt wel mezelf open wilde stellen maar door mijn onvermogen (opgebouw door allerlei dingen in mijn leven) lukte dit niet.
gevolg: stormachtige relatie. ups en downs, pieken en dalen, aan uit, aan uit, aan uit. maar man, wat hield ik veel van die gast, maar het lukte niet, ook door allerlei andere omstandigheden.
toen bijna 2 jaar vrijgezel geweest. kwam ik 4,5 maand geleden jongen tegen, mijn huidige vriend.
door al mijn bagage nog meer verlatingsangst, al noem ik het tegenwoordig intimiteitsangst.
de eerste 2 maanden was super moeilijk. ik zat met van alles, wat hij merkte, en als hij vroeg, wat is er, zei ik automatisch: niks.,
tegelijk besprak ik op andere momenten mijn intimiteitsangst. hoe super moeilijk ook. met knikkende knieeen en bijna op slot draaiend zeg maar.
maar stapje voor stapje ging dat steeds wat beter.
ik vergelijk het met hoogtevrees hebben en een bungysprong moeten maken. heel je lijf en geest schreeuwt, doe het niet! maar toch weet je dat het goed is dat je de sprong waagt, maar overtuig jezelf er maar eens van dat het goed is, terwijl alles schreeuwt dat je het niet moet doen, vanwege irreeele angsten.
ik snap je vriendin. ze komt net uit een relatie en moet zich opnieuw open stellen. dooooood eng is dat. en daardoor neemt ze steeds de benen.
mijn tips. laat steeds weten dat je er voor haar bent, onvoorwaardelijk. geef je grenzen aan (zeg wat je moeilijk vind, wat je graag anders zou zien of waar je behoefte aan heb), maar hou de deur op een kier, leg vooral geen druk op haar.
onbewust test ze hoe ver ze kan gaan. laat haar aan de ene kant zelf komen met haar gevoelens en emoties, maar blijf haar bevragen zodat ze wel de ruimte voelt om het erover te hebben.
kan zijn dat ik het mis heb hoor, en dat de andere reacties meer zeggen... maar ik snap dit wel ofzo...
altijd, vanaf kleins af aan (als je er dan al over kan spreken) last gehad van bindingsangst en verlatingsangst.
daardoor had ik op mijn 18e pas mijn eerste lange relatie. daarvoor duurde die altijd maar 2 weken voor ik er de brui aan gaaf (na een jaar verliefd te zijn geweest)
dat jaar relatie was een spel van aantrekken en afstoten., erg irritant, ging nergens over.
toen tweede lange relatie. op dat moment liefde van mijn leven. dit keer wilde ik dat spel niet spelen van aantrekken en afstoten maar damn, wat heb ik er een moeite mee gehad om mij open te stellen. oftewel, dat is mij nooit echt gelukt. hij kwam dichtbij, mega dichtbij. ik deed ook alsof er niks was, terwijl je aan mij merkte dat er iets was, of ik praatte er ook overheen, of ik werd stil enz. terwijl ik echt wel mezelf open wilde stellen maar door mijn onvermogen (opgebouw door allerlei dingen in mijn leven) lukte dit niet.
gevolg: stormachtige relatie. ups en downs, pieken en dalen, aan uit, aan uit, aan uit. maar man, wat hield ik veel van die gast, maar het lukte niet, ook door allerlei andere omstandigheden.
toen bijna 2 jaar vrijgezel geweest. kwam ik 4,5 maand geleden jongen tegen, mijn huidige vriend.
door al mijn bagage nog meer verlatingsangst, al noem ik het tegenwoordig intimiteitsangst.
de eerste 2 maanden was super moeilijk. ik zat met van alles, wat hij merkte, en als hij vroeg, wat is er, zei ik automatisch: niks.,
tegelijk besprak ik op andere momenten mijn intimiteitsangst. hoe super moeilijk ook. met knikkende knieeen en bijna op slot draaiend zeg maar.
maar stapje voor stapje ging dat steeds wat beter.
ik vergelijk het met hoogtevrees hebben en een bungysprong moeten maken. heel je lijf en geest schreeuwt, doe het niet! maar toch weet je dat het goed is dat je de sprong waagt, maar overtuig jezelf er maar eens van dat het goed is, terwijl alles schreeuwt dat je het niet moet doen, vanwege irreeele angsten.
ik snap je vriendin. ze komt net uit een relatie en moet zich opnieuw open stellen. dooooood eng is dat. en daardoor neemt ze steeds de benen.
mijn tips. laat steeds weten dat je er voor haar bent, onvoorwaardelijk. geef je grenzen aan (zeg wat je moeilijk vind, wat je graag anders zou zien of waar je behoefte aan heb), maar hou de deur op een kier, leg vooral geen druk op haar.
onbewust test ze hoe ver ze kan gaan. laat haar aan de ene kant zelf komen met haar gevoelens en emoties, maar blijf haar bevragen zodat ze wel de ruimte voelt om het erover te hebben.
kan zijn dat ik het mis heb hoor, en dat de andere reacties meer zeggen... maar ik snap dit wel ofzo...
dinsdag 17 maart 2009 om 06:47
Mijn gevoel; ze test je uit. Ik wil niet zeggen dat ze heel bewust een spelletje met je speelt, maar door haar gedrag zoekt ze de grens op. Ze wil weten wat je kunt hebben, of je niet meteen gaat lopen als het moeilijk wordt.
In je verhaal klinkt ze als een gecompliceerde tante. Ik denk dat je je af moet vragen of je daar zin in hebt. Als je binnen vier maanden met haar al met dit soort issues zit, betekent dat over het algemeen dat het op den duur alleen nog maar moeilijker en gecompliceerder gaat worden.
In jouw situatie kun je volgens mij het beste het beestje bij de naam noemen. Zeg haar dat je hartstikke veel om haar geeft en bereid bent om haar te helpen, maar alleen als ze eerlijk tegen je is. Laat haar maar een tijdje nadenken over wat ze wil (ze heeft tijd nodig), en contact opnemen als ze daar uit is. Tot die tijd zelf geen contact zoeken. Zo ontneem je haar de 'macht' om het bekende spelletje van aantrekken en afstoten te spelen. Zij zoekt de grens, dus geef die ook aan.
In je verhaal klinkt ze als een gecompliceerde tante. Ik denk dat je je af moet vragen of je daar zin in hebt. Als je binnen vier maanden met haar al met dit soort issues zit, betekent dat over het algemeen dat het op den duur alleen nog maar moeilijker en gecompliceerder gaat worden.
In jouw situatie kun je volgens mij het beste het beestje bij de naam noemen. Zeg haar dat je hartstikke veel om haar geeft en bereid bent om haar te helpen, maar alleen als ze eerlijk tegen je is. Laat haar maar een tijdje nadenken over wat ze wil (ze heeft tijd nodig), en contact opnemen als ze daar uit is. Tot die tijd zelf geen contact zoeken. Zo ontneem je haar de 'macht' om het bekende spelletje van aantrekken en afstoten te spelen. Zij zoekt de grens, dus geef die ook aan.
The time is now
dinsdag 17 maart 2009 om 08:01
ten eerste iedereen bedankt voor de reacties, ik had niet verwacht dat er zoveel mensen iets over wilden zeggen!
dat ze mij aan het uittesten is, dat lijkt me sterk. misschien is het inderdaad iets wat onbewust gedaan wordt, maar ze is er zelf dusdanig van ondersteboven dat ik echt het gevoel heb haar te moeten geloven, wanneer ze zegt dat ze me niet kwijt wil.
wat kan ik haar vertellen zodat ze misschien beseft dat het allemaal nog niet zo snel hoeft en moet, en dat het nu eventjes niet geeft, dat het nu even niet geeft of ze het ' niet goed kan' ofzo?
ik bedoel, ik snap er niks van, we waren hiervoor gewoon continu bij elkaar, t ging altijd goed, we deden leuke dingen, lagen helemaal in een scheur om elkaar, vrijden 3 per keer dag, waren echt helemaaal verliefd, zoals dat hoort na zo'n korte tijd, en ik wil al die dingen niet kwijt! en zij wil dat ook niet! en dat hoeft toch helemaal niet na zo'n korte tijd!?
echt nogmaals bedankt voor jullie inzichten enzo.
(ohja, en als ik op sommige dingen niet inga, dan betekent het niet dat ik het niet lees en er niet echt over nadenk.. bedankt.)
dat ze mij aan het uittesten is, dat lijkt me sterk. misschien is het inderdaad iets wat onbewust gedaan wordt, maar ze is er zelf dusdanig van ondersteboven dat ik echt het gevoel heb haar te moeten geloven, wanneer ze zegt dat ze me niet kwijt wil.
wat kan ik haar vertellen zodat ze misschien beseft dat het allemaal nog niet zo snel hoeft en moet, en dat het nu eventjes niet geeft, dat het nu even niet geeft of ze het ' niet goed kan' ofzo?
ik bedoel, ik snap er niks van, we waren hiervoor gewoon continu bij elkaar, t ging altijd goed, we deden leuke dingen, lagen helemaal in een scheur om elkaar, vrijden 3 per keer dag, waren echt helemaaal verliefd, zoals dat hoort na zo'n korte tijd, en ik wil al die dingen niet kwijt! en zij wil dat ook niet! en dat hoeft toch helemaal niet na zo'n korte tijd!?
echt nogmaals bedankt voor jullie inzichten enzo.
(ohja, en als ik op sommige dingen niet inga, dan betekent het niet dat ik het niet lees en er niet echt over nadenk.. bedankt.)
dinsdag 17 maart 2009 om 08:14
ja dat is misschien sowieso wel waar..
maar de dingen die ze tegen me zei, en nog steeds zegt te menen.. dat zijn ddingen waardoor ik wel weet dat dit haar ook echt raakt (niet de issues van nu, maar het bij elkaar zijn), net zo diep als het mij raakt. dat weet ik zeker.
maar hoe kan ik het midden vinden tussen haar tijd geven, en haar mij niet laten 'vergeten'? want ik wil dat ze niet nog verder naar achter duwt wat wij losmaakten bij elkaar.. dat ze t in d'r hoofd houdt en ziet dat ze een korte tijd geleden nog zo gelukkig kon zijn.
ik voel me fucking hulpeloos joh. echt verschrikkelijk.
ik wou dat ze hier was en dat ik haar vast kon houden en alles kon vertellen, over hoe het zou kunnen zijn en dat het echt niet allemaal zo moeilijk hoeft te zijn als het soms lijkt..
maar de dingen die ze tegen me zei, en nog steeds zegt te menen.. dat zijn ddingen waardoor ik wel weet dat dit haar ook echt raakt (niet de issues van nu, maar het bij elkaar zijn), net zo diep als het mij raakt. dat weet ik zeker.
maar hoe kan ik het midden vinden tussen haar tijd geven, en haar mij niet laten 'vergeten'? want ik wil dat ze niet nog verder naar achter duwt wat wij losmaakten bij elkaar.. dat ze t in d'r hoofd houdt en ziet dat ze een korte tijd geleden nog zo gelukkig kon zijn.
ik voel me fucking hulpeloos joh. echt verschrikkelijk.
ik wou dat ze hier was en dat ik haar vast kon houden en alles kon vertellen, over hoe het zou kunnen zijn en dat het echt niet allemaal zo moeilijk hoeft te zijn als het soms lijkt..
dinsdag 17 maart 2009 om 08:14
quote:mandiewilwetenhoejulliedenken schreef op 17 maart 2009 @ 01:32:
hoi grappige vrouwen (en de minder grappige ook)
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.
Allereerst: dit vind ik niet erg aardig.
Over je vriendin: ze geeft een beetje wisselende signalen door op het einde van het 'gesprek' te zeggen dat ze je niet kwijt wil, maar deep down denk ik dat het wel echt voorbij is. Anders creeerde ze niet zoveel drama en wil ze afstand enzo.
Slimme vrouwen weten dat mannen zeggen dat als ze 'afstand' willen dat de man bedoelt: 'Ik wil afstand van jou'
Maar jij probeert je aan elke strohalm vast te houden, omdat je duidelijk om deze vrouw geeft.
Beste advies? Niks doen. Gewoon afwachten. Zeker niet gaan bellen/mailen/smsen of met een verlovingsring aankomen, zoals die man vorige week.
hoi grappige vrouwen (en de minder grappige ook)
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.
Allereerst: dit vind ik niet erg aardig.
Over je vriendin: ze geeft een beetje wisselende signalen door op het einde van het 'gesprek' te zeggen dat ze je niet kwijt wil, maar deep down denk ik dat het wel echt voorbij is. Anders creeerde ze niet zoveel drama en wil ze afstand enzo.
Slimme vrouwen weten dat mannen zeggen dat als ze 'afstand' willen dat de man bedoelt: 'Ik wil afstand van jou'
Maar jij probeert je aan elke strohalm vast te houden, omdat je duidelijk om deze vrouw geeft.
Beste advies? Niks doen. Gewoon afwachten. Zeker niet gaan bellen/mailen/smsen of met een verlovingsring aankomen, zoals die man vorige week.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
dinsdag 17 maart 2009 om 08:18
excuses voor de grapjes die sommigen niet leuk vinden?
i guess that's a man's humor?
ik ga haar de tijd geven. maar ik vind het zo moeilijk omdat ik steeds het gevoel heb dat ik haar wil vertellen dat het niet allemaal zo hoeft. want ik weet dat als ze alleen is ze zichzelf gek maakt met d'r gedachten..
i guess that's a man's humor?
ik ga haar de tijd geven. maar ik vind het zo moeilijk omdat ik steeds het gevoel heb dat ik haar wil vertellen dat het niet allemaal zo hoeft. want ik weet dat als ze alleen is ze zichzelf gek maakt met d'r gedachten..
dinsdag 17 maart 2009 om 08:27
Je kunt weinig doen. Behalve duidelijk zijn tegen haar en heel sterk je eigen grenzen aangeven. Zij zal zelf met haar angsten moeten dealen.
Ik herken het gedrag wel, heb bindingsangst. Maar dan nog, dat is iets waar zij zelf aan moet werken, alleen of met een therapeut. Het is behoorlijk gestoord gedrag natuurlijk. Het lijkt me voor jou het beste als je je op jezelf richt, en jezelf afvraagt of dit is wat goed voor jou is. Want van zo iemand kun je knettergek worden, al die dubbele signalen. Stel voor jezelf je eigen voorwaarden. Ik snap dat dit moeilijk is, omdat je verliefd op haar bent. Maar denk op de eerste plaats vooral aan jezelf. En vraag je echt af of jij een relatie wilt met iemand die zo wisselvallig is. Want de kans is groot dat dit zo blijft.
Ik herken het gedrag wel, heb bindingsangst. Maar dan nog, dat is iets waar zij zelf aan moet werken, alleen of met een therapeut. Het is behoorlijk gestoord gedrag natuurlijk. Het lijkt me voor jou het beste als je je op jezelf richt, en jezelf afvraagt of dit is wat goed voor jou is. Want van zo iemand kun je knettergek worden, al die dubbele signalen. Stel voor jezelf je eigen voorwaarden. Ik snap dat dit moeilijk is, omdat je verliefd op haar bent. Maar denk op de eerste plaats vooral aan jezelf. En vraag je echt af of jij een relatie wilt met iemand die zo wisselvallig is. Want de kans is groot dat dit zo blijft.
dinsdag 17 maart 2009 om 08:28
Als jij steeds contact zoekt en aldoor accepteerd dat ze je maandag nog geweldig vindt en woensdag ineens niet meer wil om vrijdag weer spijt te hebben, 'dwing' je haar niet om echt te bedenken wat ze nou eigenlijk wil. Jij staat immers toch wel te wachten. Als je je nu al zo opstelt veroordeel je jezelf (in mijn ogen) tot een relatie waarin je leeft naar haar grillen. Waarom stel je je zo afhankelijk op? Wil je de 'relatie' persé instant houden? Ongeacht hoe ze je behandelt?
Zoals ik het lees draait het alleen maar om háár gevoel. En jij dan? Ik kan me voorstellen dat je er niet bepaald vrolijk van wordt om zo heen en weer geslingerd te worden? Of is jouw gevoel ondergeschikt aan dat van haar?
Zoals ik het lees draait het alleen maar om háár gevoel. En jij dan? Ik kan me voorstellen dat je er niet bepaald vrolijk van wordt om zo heen en weer geslingerd te worden? Of is jouw gevoel ondergeschikt aan dat van haar?
The time is now
dinsdag 17 maart 2009 om 08:33
Hallo Man... Het komt mij erg bekend voor en heel eventjes dacht ik dat jij misschien wel mijn ex vriendje bent Uit andere details bleek overigens van niet, dus no worries.
Bij ons is het mis gegaan omdat het mij te snel ging en hij mij de ruimte niet kon geven.
Same story ook allebei tot over ons oren verliefd en ineens had ik het gevoel dat ik stikte. Ik wilde wat ruimte, wilde hem zeker niet kwijt; hij raakte in paniek en zocht continu bevestiging. Dit werkte voor ons beide niet.
De tip die ik dus aan jou wil mee geven. Laat haar even een paar dagen met rust en laat het contact even van haar kant komen. Ze vergeet je niet! Maak je daar geen zorgen om! De tijd die jullie samen hebben gedeeld was voor haar net zo intens.
Sterkte!!
Bij ons is het mis gegaan omdat het mij te snel ging en hij mij de ruimte niet kon geven.
Same story ook allebei tot over ons oren verliefd en ineens had ik het gevoel dat ik stikte. Ik wilde wat ruimte, wilde hem zeker niet kwijt; hij raakte in paniek en zocht continu bevestiging. Dit werkte voor ons beide niet.
De tip die ik dus aan jou wil mee geven. Laat haar even een paar dagen met rust en laat het contact even van haar kant komen. Ze vergeet je niet! Maak je daar geen zorgen om! De tijd die jullie samen hebben gedeeld was voor haar net zo intens.
Sterkte!!
dinsdag 17 maart 2009 om 08:48
quote:mandiewilwetenhoejulliedenken schreef op 17 maart 2009 @ 08:18:
excuses voor de grapjes die sommigen niet leuk vinden?
i guess that's a man's humor? Hell, ik zeg alleen dat ik het niet netjes vind. Eerst zeggen dat je altijd zo lacht om het forum - dat doen wij natuurlijk ook wel eens - en daarna op je knieen smeken om eerlijke reacties. Maar misschien is dat iets vrouwelijks. Bah.
ik ga haar de tijd geven. maar ik vind het zo moeilijk omdat ik steeds het gevoel heb dat ik haar wil vertellen dat het niet allemaal zo hoeft. want ik weet dat als ze alleen is ze zichzelf gek maakt met d'r gedachten..Jij bent haar gevoelens en gedachten aan het invullen. Maar jij weet niet wat er in haar omgaat. Misschien wil ze het al een maand afkappen maar lukt het niet. Misschien heeft ze een andere man ontmoet. Misschien is ze lesbisch. Weet jij veel! Dude!
excuses voor de grapjes die sommigen niet leuk vinden?
i guess that's a man's humor? Hell, ik zeg alleen dat ik het niet netjes vind. Eerst zeggen dat je altijd zo lacht om het forum - dat doen wij natuurlijk ook wel eens - en daarna op je knieen smeken om eerlijke reacties. Maar misschien is dat iets vrouwelijks. Bah.
ik ga haar de tijd geven. maar ik vind het zo moeilijk omdat ik steeds het gevoel heb dat ik haar wil vertellen dat het niet allemaal zo hoeft. want ik weet dat als ze alleen is ze zichzelf gek maakt met d'r gedachten..Jij bent haar gevoelens en gedachten aan het invullen. Maar jij weet niet wat er in haar omgaat. Misschien wil ze het al een maand afkappen maar lukt het niet. Misschien heeft ze een andere man ontmoet. Misschien is ze lesbisch. Weet jij veel! Dude!
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
dinsdag 17 maart 2009 om 08:53
quote:mandiewilwetenhoejulliedenken schreef op 17 maart 2009 @ 01:32:
na een kortaf telefoontje van haar kant, wist ik al dat het weer fout zat: en na een halve avond praten bleek ze het toch uit te willen maken. omdat ze het echt niet kon, omdat ze het te vroeg vond allemaal, omdat ze me teveel pijn zou doen.
Tadááh! Klinkt niet erg impulsief.
Succes met je liefdesverdriet.
na een kortaf telefoontje van haar kant, wist ik al dat het weer fout zat: en na een halve avond praten bleek ze het toch uit te willen maken. omdat ze het echt niet kon, omdat ze het te vroeg vond allemaal, omdat ze me teveel pijn zou doen.
Tadááh! Klinkt niet erg impulsief.
Succes met je liefdesverdriet.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
dinsdag 17 maart 2009 om 08:54
quote:mandiewilwetenhoejulliedenken schreef op 17 maart 2009 @ 01:32:
hoi grappige vrouwen (en de minder grappige ook)
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.Graag eerst nog wat meer sappige details van jouw kant. Wij willen ook wel eens lachen.
hoi grappige vrouwen (en de minder grappige ook)
ik kijk hier weleens, en eerlijk gezegd doe ik dat vaak voor de grap, had vroeger een collega, en zij kon me altijd opfleuren met grappige topics van hier ('ben ik dik?' 'wat voor cijfer geef je mij?' 'ik weeg 180kilo en mijn man wil geen sex, ik snap er niks van?')
anyway
nu wil ik zelf weleens wat weten van jullie.Graag eerst nog wat meer sappige details van jouw kant. Wij willen ook wel eens lachen.
dinsdag 17 maart 2009 om 08:55
Ik kan me er niets bij voorstellen en het lukt me dan ook niet om me in jou of haar te verplaatsen. Toen vriend en ik net samen waren, was het één en al geluk, roze wolk, verliefdheid, knuffelen, praten, seksen, gelukkig zijn, 24/7 samen zijn, kriebels, ALLES! Vanaf het eerste moment voelde ik dat het goed zat, en dat voel ik nog steeds zo. Het geeft een gevoel van rust dat je degene hebt gevonden met wie je oud wil worden. Of dat zo is, zal de praktijk uit moeten wijzen (zo naief ben ik nou ook weer niet) maar alles voelt goed, vanaf dag 1.
Oftewel: ik geloof niet dat dit enige kans van slagen heeft, sorry.
Oftewel: ik geloof niet dat dit enige kans van slagen heeft, sorry.
