Relaties
alle pijlers
Mijn vriend twijfelt!
maandag 5 maart 2012 om 14:37
Mijn vriend twijfelt over onze relatie. Dit heeft hij deze week gezegd. De rede van twijfel: mijn psychische problematiek. We zijn nu 11 maanden samen en enorm verliefd. Hij ook op mij als ik hem en mijn gevoel moet geloven. Maar ik heb zware psychische problematiek, al mijn hele leven (dus dit gaat ook niet meer veranderen). En hij zegt het niet aan te kunnen om me zo te zien lijden. Ik kan dit natuurlijk heel goed begrijpen. Snap ook wel dat mijn waarde op de relatie markt erg laag is. En hij heeft het allemaal, stabiel gevoelsleven, baan, koophuis. Maar het klikt ook echt heel goed tussen ons en het voelt heel bijzonder. Dat geeft hij ook aan. Ik voel ook dat hij niet twijfelt aan zijn gevoel voor mij, maar echt aan mijn problemen. Want naast mijn psychische problematiek ben ik natuurlijk ook een persoon. Heb veel (goede!) vrienden een hele leuke studie en ben vaak heel vrolijk. Soms ben ik bang dat hij dit deel niet los kan laten maar dat het slechts een kwestie van tijd is voordat mijn psychische problemen de boel gaan verzieken.
Heeft iemand tips?????
Heeft iemand tips?????
maandag 5 maart 2012 om 15:08
Oh ik ben blijkbaar een van de weinigen met deze mening.
Maar goed ik zou het persoonlijk niks vinden als mijn vriend elke keer steun zou zoeken bij anderen als het moeilijk gaat en alleen bij mij komt voor de gezelligheid, om het maar even zo te zeggen. Zo leer je namelijk maar 1 kant van die persoon kennen (de "goede" kant)
Maar goed ik zou het persoonlijk niks vinden als mijn vriend elke keer steun zou zoeken bij anderen als het moeilijk gaat en alleen bij mij komt voor de gezelligheid, om het maar even zo te zeggen. Zo leer je namelijk maar 1 kant van die persoon kennen (de "goede" kant)
maandag 5 maart 2012 om 15:11
Het zit hem denk ik in het verschil van delen en de verantwoordelijkheid verdragen/nemen/voelen.
Delen ja, maar niet zo ver dat je van iemands persoonlijk probleem jouw probleem maakt.
Ik ben zelf ook iemand met psychische problematiek, maar krijg een knuffel wanneer nodig en een schop onder mijn kont als ik er in blijf hangen.
Dat is de beste steun die je kan krijgen naar mijn mening
Delen ja, maar niet zo ver dat je van iemands persoonlijk probleem jouw probleem maakt.
Ik ben zelf ook iemand met psychische problematiek, maar krijg een knuffel wanneer nodig en een schop onder mijn kont als ik er in blijf hangen.
Dat is de beste steun die je kan krijgen naar mijn mening
maandag 5 maart 2012 om 15:13
wow wat een reacties!
laat ik het zo zeggen met mijn problematiek. Ik bén al enorm veranderd. Presteer en functioneer al zoveel beter dan ik ooit had kunnen denken/hopen. Ik ben zelf eigenlijk gewoon gelukkig met waar ik nu ben. Nu zit ik alleen met een man die dit ook moet accepteren. En ik zit al 8 jaar in de psychiatrie heb 8 opnamens gehad en legio therpien enzo. ik heb besloten gewoon tevreden te zijn met wie ik ben en waar ik ben. Bovendien raak ik van therapie zo in de war dat ze zeggen dat ik het beter niet kan doen. Het wordt er erger van zegmaar, veel erger zelfs.
ja over de toekomst maak ik me ook zorgen want hij wil kinderen en ik door mijn problematiek niet.
Voor een deel wil hij de rots in de branding zijn. Maar hij kán het emotioneel niet aan. het gaat hem teveel aan het hard. Dus daar moeten we overna denken. En de rest van mijn omgeving is het al jaren gewend en met hun weet ik precies hoe ik ermee om moet gaan.
Ik heb geen borderline, maar wel een aantal trekken. Ik ben ook bipolair II geloof ik. maar elke keer veranderen die diagnoses. Nu zegt mijn psychiater dat ik schizo affectief ben. Maar ik weet niet wat ik daarvan moet geloven.
laat ik het zo zeggen met mijn problematiek. Ik bén al enorm veranderd. Presteer en functioneer al zoveel beter dan ik ooit had kunnen denken/hopen. Ik ben zelf eigenlijk gewoon gelukkig met waar ik nu ben. Nu zit ik alleen met een man die dit ook moet accepteren. En ik zit al 8 jaar in de psychiatrie heb 8 opnamens gehad en legio therpien enzo. ik heb besloten gewoon tevreden te zijn met wie ik ben en waar ik ben. Bovendien raak ik van therapie zo in de war dat ze zeggen dat ik het beter niet kan doen. Het wordt er erger van zegmaar, veel erger zelfs.
ja over de toekomst maak ik me ook zorgen want hij wil kinderen en ik door mijn problematiek niet.
Voor een deel wil hij de rots in de branding zijn. Maar hij kán het emotioneel niet aan. het gaat hem teveel aan het hard. Dus daar moeten we overna denken. En de rest van mijn omgeving is het al jaren gewend en met hun weet ik precies hoe ik ermee om moet gaan.
Ik heb geen borderline, maar wel een aantal trekken. Ik ben ook bipolair II geloof ik. maar elke keer veranderen die diagnoses. Nu zegt mijn psychiater dat ik schizo affectief ben. Maar ik weet niet wat ik daarvan moet geloven.
maandag 5 maart 2012 om 15:17
Hij moet er wel tegen kunnen in de zin van dat hij niet 'allergisch' is voor stemmingen.
Misschien stom maar ik zit even aan mijn ouders te denken. Mijn moeder trekt zich de dingen nogal snel aan en kan het eindeloos gaan analyseren. En dan keer op keer tegen mijn vader de hele riedel weer afdraaien dat ik soms denk: Arme man.
Ze zou er niet snel een vriendin voor opballen.
Het lijkt me een goede zaak dat je een netwerk hebt, zoals je zegt. Ben je trouwens ook in staat gewoon alleen iets op te lossen of 'uit te zitten' zonder dat je er mensen bij betrekt?
Maar als je nu bijvoorbeeld bij hem al een reactie merkt van: Gaaaaat ze weer, dan denk ik niet dat jullie het met elkaar gaan redden tot je oud bent, zeg maar.
Misschien stom maar ik zit even aan mijn ouders te denken. Mijn moeder trekt zich de dingen nogal snel aan en kan het eindeloos gaan analyseren. En dan keer op keer tegen mijn vader de hele riedel weer afdraaien dat ik soms denk: Arme man.
Ze zou er niet snel een vriendin voor opballen.
Het lijkt me een goede zaak dat je een netwerk hebt, zoals je zegt. Ben je trouwens ook in staat gewoon alleen iets op te lossen of 'uit te zitten' zonder dat je er mensen bij betrekt?
Maar als je nu bijvoorbeeld bij hem al een reactie merkt van: Gaaaaat ze weer, dan denk ik niet dat jullie het met elkaar gaan redden tot je oud bent, zeg maar.
maandag 5 maart 2012 om 15:18
Ik bedoel het niet als slachtoffer, van ik kan niet veranderen. Maar ik heb geleerd dat je van het accepteren van je situatie gelukkiger wordt. Snap dat je als eerste idee zegt dat je er wat aan moet doen. Maar ik ben al heel trots op mezelf. Dat ik op mezelf woon geen opnamens meer nodig heb en een studie doe. Dat terwijl ik vroeger niets kon. Ik zat zelfs vaak op een gesloten afdeling. Dusja..ben (tenminste zonder relatie crisis) best gelukkig met mezelf....
maandag 5 maart 2012 om 15:20
Ok dat laatste klinkt alsof er voor hem nog wat 'werk aan de winkel' is.
Want jij kunt het allemaal geaccepteerd hebben, misschien heeft hij nog de hoop dat het over gaat of dat hij je kan helpen.
Het lijkt me heel belangrijk dat hij weet wat zijn plaats is daarin (en dat leer je bijna alleen bij een professional)
Je hebt dus nog wel een behandelaar? Want ik ben zelf van mening dat het goed is om je zwartste gedachten soms alleen tegen de behandelaar uit te spreken, niet tegen de mensen die van je houden.
Omdat het voor hen te pijnlijk is en ze er toch niks mee kunnen. En omdat die gedachten maar gedachten zijn, zonder verder doel, soms.
Want jij kunt het allemaal geaccepteerd hebben, misschien heeft hij nog de hoop dat het over gaat of dat hij je kan helpen.
Het lijkt me heel belangrijk dat hij weet wat zijn plaats is daarin (en dat leer je bijna alleen bij een professional)
Je hebt dus nog wel een behandelaar? Want ik ben zelf van mening dat het goed is om je zwartste gedachten soms alleen tegen de behandelaar uit te spreken, niet tegen de mensen die van je houden.
Omdat het voor hen te pijnlijk is en ze er toch niks mee kunnen. En omdat die gedachten maar gedachten zijn, zonder verder doel, soms.
maandag 5 maart 2012 om 15:21
Nee, ik kan je geen tips geven, daarvoor heb ik te weinig ervaring met mensen met psychische problemen, laat staan met wat voor impact dat heeft op hun relatie.
Ik kan me er wel wat bij voorstellen en zie er hier op het forum diverse topics over langs komen.
Daarom wil ik je in ieder geval zeggen dat ik jouw houding met betrekking tot deze relatie heel positief vind!
Je weet zelf heel goed hoe je er in staat, je gedraagt je naar mijn idee niet als slachtoffer maar 'dealt' met de mindere perioden.
Maar je weet wat je waard bent en dat lees ik wel eens anders.
Goed van je, dat je jouw probleem niet JOU laat zijn.
Ik kan me er wel wat bij voorstellen en zie er hier op het forum diverse topics over langs komen.
Daarom wil ik je in ieder geval zeggen dat ik jouw houding met betrekking tot deze relatie heel positief vind!
Je weet zelf heel goed hoe je er in staat, je gedraagt je naar mijn idee niet als slachtoffer maar 'dealt' met de mindere perioden.
Maar je weet wat je waard bent en dat lees ik wel eens anders.
Goed van je, dat je jouw probleem niet JOU laat zijn.
maandag 5 maart 2012 om 15:22
Ik vind het heel moelijk dingen alleen op te lossen. Maar daarvoor heb ik gelukkig een band die heel close is met veel vriendinnen. En hele goeie vriendinnen. Voor dat ik met hem kreeg ging dat prima. Soms denk ik zelf ook weleens dat ik beter naar die situatie kan terug gaan. Natuurlijk heb ik nog steeds veel aan hen. Maar ik vind het zo'n zwaar gevoel dat mijn vriend dingen moet accepteren die ik allang geaccepteerd heb. Maar uiteraard geef ik hem daar de tijd voor en zal ik eraan proberen te werken met hem. En luisteren wat hij wil. Wan tdat heb ik hem gevraagd of hij alsjeblieft wil vertellen hoe hij het wil. Hoe hij het wél vol kan houden.
maandag 5 maart 2012 om 15:24
Ja, iemand die in zijn leven nooit iets meegemaakt/meegekregen heeft van psychische problemen, die moet gewoon nog een heleboel leren als hij er mee te maken krijgt.
En daar zijn 11 maanden te kort voor.
Ik weet niet of je hem dit topic wilt laten lezen of stukken eruit, maar denk dat alleen dat al leerzaam is voor hem.
Hoewel ik niet zeg dat hij 'moet' blijven want eerlijk gezegd snap ik ook als iemand om deze reden besluit niet te blijven.
En daar zijn 11 maanden te kort voor.
Ik weet niet of je hem dit topic wilt laten lezen of stukken eruit, maar denk dat alleen dat al leerzaam is voor hem.
Hoewel ik niet zeg dat hij 'moet' blijven want eerlijk gezegd snap ik ook als iemand om deze reden besluit niet te blijven.
maandag 5 maart 2012 om 15:29
jemig wat gaat het hier snel 
Ja ik denk dat er voor beide werk aan de winkel is. Bij mij ligt natuurlijk het probleem, maar bij hem ligt de manier van hoe hij ermee omgaat.
Ik heb nog een behandelaar. Een hele fijne behandelaar. En ik kan de afdeling altijd bellen. Dus een deel van mijn problematiek gaat ook zeker daar naar toe.
En ik ben ook suicidaal. Maar dit zal ik niet snel met mensen delen. Maar mijn vrienden/vriend weten het wel. Als het 'gevaarlijk' is dan ga ik altijd bij mijn vrienden slapen. Die geven aan dit ook gewoon gezellig te vinden. Ben niet snel chagrijnig ofzow. En het voordeel van mijn vrieden is dat ze hun verhaal ook gewoon bij mij doen. We zijn gewoon allemaal wijven met emoties en ze hebben dus altijd veel daarover te melden. En als het slecht gaat kan ik nog steeds troosten en luisteren, dat vind ik juist fijn. Mijn vriend is alleen een stuk meer gesloten. Bij hem komen dingen er pas uit als het ech tmis is. ja het is dan ook geen vrouw. maar dat zorgt soms wel voor wat ongelijkheid. maar ik heb ook aangegeven het fijn te vinden dat hij zijn twijfel uit omdat ik er ook voor hem ben. dat vond hij heel fijn.
en bedankt voor het compliment dat ik positief tegenover sta!
Ja ik denk dat er voor beide werk aan de winkel is. Bij mij ligt natuurlijk het probleem, maar bij hem ligt de manier van hoe hij ermee omgaat.
Ik heb nog een behandelaar. Een hele fijne behandelaar. En ik kan de afdeling altijd bellen. Dus een deel van mijn problematiek gaat ook zeker daar naar toe.
En ik ben ook suicidaal. Maar dit zal ik niet snel met mensen delen. Maar mijn vrienden/vriend weten het wel. Als het 'gevaarlijk' is dan ga ik altijd bij mijn vrienden slapen. Die geven aan dit ook gewoon gezellig te vinden. Ben niet snel chagrijnig ofzow. En het voordeel van mijn vrieden is dat ze hun verhaal ook gewoon bij mij doen. We zijn gewoon allemaal wijven met emoties en ze hebben dus altijd veel daarover te melden
. En als het slecht gaat kan ik nog steeds troosten en luisteren, dat vind ik juist fijn. Mijn vriend is alleen een stuk meer gesloten. Bij hem komen dingen er pas uit als het ech tmis is. ja het is dan ook geen vrouw. maar dat zorgt soms wel voor wat ongelijkheid. maar ik heb ook aangegeven het fijn te vinden dat hij zijn twijfel uit omdat ik er ook voor hem ben. dat vond hij heel fijn.en bedankt voor het compliment dat ik positief tegenover sta!
maandag 5 maart 2012 om 15:32
Ja, ik hoop dat het gesprek met mijn begeleider wat op gaat leveren.
Hij heeft zelfs nog nooit een relatie gehad. Dus dat maakt het ook nog moeilijker. En hij heeft alleen mannen vrienden. Dus hij is niet alleen niet gewend aan psychiatrische labiliteit maar niet eens aan 'gewone' vrouwen labiliteit. Wat natuurlijk al meer is dan bij mannen (als ik mijn vriendinnen zie die gewoon studeren/werken en geen psychische problemen hebben)! Dus soms ben ik ook weleens bang dat hij 'gewone' vrouwelijke emotie aanziet voor iets wat erg is. Terwijl ik dan denk ik ben gewoon een beetje verdrietig/onzeker. naar mijn begeleider lijkt me dus inderdaad goed.
Hij heeft zelfs nog nooit een relatie gehad. Dus dat maakt het ook nog moeilijker. En hij heeft alleen mannen vrienden. Dus hij is niet alleen niet gewend aan psychiatrische labiliteit maar niet eens aan 'gewone' vrouwen labiliteit. Wat natuurlijk al meer is dan bij mannen (als ik mijn vriendinnen zie die gewoon studeren/werken en geen psychische problemen hebben)! Dus soms ben ik ook weleens bang dat hij 'gewone' vrouwelijke emotie aanziet voor iets wat erg is. Terwijl ik dan denk ik ben gewoon een beetje verdrietig/onzeker. naar mijn begeleider lijkt me dus inderdaad goed.
maandag 5 maart 2012 om 15:43
@truffelmaffia. ja soms ben ik daar ook te open over misschien. maar als je echt dichtbij iemand staat is dat moeilijk. maar mijn suicidaliteit heb ik tot nu toe nog niet met hem gedeeld. wel met mijn beste vriendin maar zij geeft aan dit aan te kunnen.....god het is ook allemaal wel ingewikkeld he!
maandag 5 maart 2012 om 15:47
Oh je bent al heel ver gekomen!
Hartstikke trots mag je daar op zijn.
Accepteren van je beperkingen is ook een verandering en levert je vaak veel meer op dan tegen jezelf aan blijven vechten.
Veranderen wat kan, accepteren wat niet kan, het is heel cliche maar de beste manier om er tegen aan te kijken denk ik.
Je omgeving heeft waarschijnlijk ook geaccepteerd dat jij bent wie je bent met je ongemakken.
Je vriend wellicht niet? Ik kan je daar een enorm belangrijk advies in geven.
Laat de lat door een ander niet hoog leggen, als hij er niet mee om kan gaan dat er nu eenmaal bepaalde "zwaktes" bij je horen is dat zijn pakkie aan. Wel heel jammer want het kan een enorm struikelblok zijn in een relatie.
Hij is op een ander level ingestapt, voor jou is veel al een vooruitgang, voor hem is dit het eerste level.
Jij bent gelukkig met jou, nu hij nog.
Hartstikke trots mag je daar op zijn.
Accepteren van je beperkingen is ook een verandering en levert je vaak veel meer op dan tegen jezelf aan blijven vechten.
Veranderen wat kan, accepteren wat niet kan, het is heel cliche maar de beste manier om er tegen aan te kijken denk ik.
Je omgeving heeft waarschijnlijk ook geaccepteerd dat jij bent wie je bent met je ongemakken.
Je vriend wellicht niet? Ik kan je daar een enorm belangrijk advies in geven.
Laat de lat door een ander niet hoog leggen, als hij er niet mee om kan gaan dat er nu eenmaal bepaalde "zwaktes" bij je horen is dat zijn pakkie aan. Wel heel jammer want het kan een enorm struikelblok zijn in een relatie.
Hij is op een ander level ingestapt, voor jou is veel al een vooruitgang, voor hem is dit het eerste level.
Jij bent gelukkig met jou, nu hij nog.
maandag 5 maart 2012 om 15:56
Nee, maar ik ben sinds ik hem ken nog niet suicidaal geweest. Hij weet wel dat ik het in het verleden ben geweest. Maar ik verwacht nu ook nog niet dat hij het kan. Anders zou ik het wel uitmaken. Want als hij het echt allemaal definitief niet kan dan is het simpel dan maak ik (of hij natuurlijk) het gewoon uit. En dat zal ik ook overleven. Maar het is gewoon zo verdrietig omdat ik (en hij ) het gevoel heb dat we zo goed bij elkaar passen. En het is voor ons allebei onze eerste relatie en daardoor zijn we extra blij met elkaar en verliefd op elkaar. We zullen echter zien of dit genoeg is.
en inderdaad kan hij niet meer van me verwachten dan hoe het nu met mij gaat. Sterker nog ik zal nog wel een keer een dip krijgen die dieper is dan hij heeft meegemaakt. En het zal zo ontzettend moeilijk zijn als hij me op zo'n moment verlaat. Nu zou ik het nog aankunnen. maar op zo'n moment? Maar dan moeten we maar weer denken 'wie dan leeft wie dan zorgt'(hoe onmogelijk is dat???)
en inderdaad kan hij niet meer van me verwachten dan hoe het nu met mij gaat. Sterker nog ik zal nog wel een keer een dip krijgen die dieper is dan hij heeft meegemaakt. En het zal zo ontzettend moeilijk zijn als hij me op zo'n moment verlaat. Nu zou ik het nog aankunnen. maar op zo'n moment? Maar dan moeten we maar weer denken 'wie dan leeft wie dan zorgt'(hoe onmogelijk is dat???)
maandag 5 maart 2012 om 16:25
quote:chocoladeballetjes schreef op 05 maart 2012 @ 16:21:
... moonlight. hij is 34, werkt heeft koophuis. alles op orde (dat kom ik dan even in de war schoppen)..
Eh chocoladeballetjes.. dat hij een koophuis heeft en een baan heeft niets met jullie relatie te maken.
Wat dat betreft kun je dus helemaal niets in de war schoppen.
... moonlight. hij is 34, werkt heeft koophuis. alles op orde (dat kom ik dan even in de war schoppen
)..Eh chocoladeballetjes.. dat hij een koophuis heeft en een baan heeft niets met jullie relatie te maken.
Wat dat betreft kun je dus helemaal niets in de war schoppen.