Relaties
alle pijlers
Moeder met borderline
donderdag 11 januari 2018 om 22:44
Al 19 jaar lang hou ik het vol (ten minste dat probeer ik), elke dag is het opnieuw een raadsel: ‘hoe zou ze zich vandaag voelen?’
Iedereen rondom haar loopt op eieren, we zouden maar eens iets verkeerd kunnen zeggen waardoor de sfeer in huis voor de rest van de dag of misschien wel de rest van de week verpest wordt..
Ik kan dit niet meer, ik weet niet langer hoe ik hiermee moet omgaan want steeds opnieuw wordt het duidelijk dat mijn mama hulp nodig heeft, hulp die ze niet wilt aanzien ‘ze niet gek is’
De ene dag ben ik haar beste vriend, de andere dag ben ik de grootste teleurstelling, de persoon die ervoor zorgt dat het hele gezin ongelukkig is..
Het kleinste ding kan haar helemaal gek maken, ervoor zorgen dat ze voor de rest van de dag niet meer praat en zelfs niet meer mee aan tafel wil komen zitten om te eten.
Ik moet uren nadenken over hoe ik een bepaalde vraag ga stellen, wanneer ik bijvoorbeeld op een gewone schooldag bij een vriendin wil gaan slapen, want de ene keer is dat geen enkel probleem en de andere keer krijg ik mijn bak vol..
het is zo erg geworden, dat ik mijn vriendinnen vaak met een smoesje afwijs om de vraag niet meer te hoeven stellen...
Vaak zegt ze dat ze haar leven niet meer aankan, en dan geeft ze ook mij de schuld, het is allemaal mijn schuld (of die van mijn broers), het enige verschil is dat ik tegen haar woede aanvallen inga, ik ben niet een persoon die aangevallen wordt en dan zelf gaat smeken om vergeven te worden, ik heb meestal echt niets misdaan.. Mijn broers zijn hier anders in, zij laten het over zich heen komen, laten mama een halfuurtje tot zichzelf komen en gaan dan met haar praten om ‘het goed te maken’
Ik vind het zo moeilijk om heel de tijd terug die verzoening aan te gaan, om dan te wachten op het moment waar het weer volledig misgaat..
Ik ben ondertussen 20 jaar en ik heb het gevoel dat ik nog altijd weinig te zeggen heb over mijn eigen leven, ik voel mij enorm beperkt, ik weet niet goed meer wat ik moet doen..
Mijn mama is geen slecht mens, als ze in een goede bui is, kan ze echt lieve dingen doen, en ik weet dat als het moet ze voor mij zou vechten, maar het is zo verwarrend dat het kleinste ding dat ik verkeerd doe ervoor kan zorgen dat haar lieve bui volledig omkeert in een bui van woede..
ik kan hier met niemand over praten, want niemand kan mij echt helpen met dit probleem..
Ik studeer nog, dus ik heb geen geld om alleen te gaan wonen, en ik weet ook dat de dag waarop ik zeg dat ik weg ben, ze dit heel persoonlijk gaat nemen en mij letterlijk ‘op straat gaat zetten’ dat ik niet meer terug moet komen. Ze heeft al vaak laten vallen dat als ik niet met haar regels kan leven, dat ik maar bij iemand anders moet gaan wonen en dat ik niet terug hoef te komen..
Ik wil haar zo graag helpen, maar ik besef dat ik dat alleen niet kan, zeker niet als zij niet wil inzien dat er problemen zijn..
Heeft er iemand van jullie ervaring met een situatie als deze en zouden jullie mij aub kunnen vertellen hoe jullie dit hebben opgelost?
Ik wil niet gewoon nog 2 à 3 jaar wachten tot ik klaar ben met studeren en alleen kan gaan wonen want tot dan hou ik het echt niet meer uit hier..
Iedereen rondom haar loopt op eieren, we zouden maar eens iets verkeerd kunnen zeggen waardoor de sfeer in huis voor de rest van de dag of misschien wel de rest van de week verpest wordt..
Ik kan dit niet meer, ik weet niet langer hoe ik hiermee moet omgaan want steeds opnieuw wordt het duidelijk dat mijn mama hulp nodig heeft, hulp die ze niet wilt aanzien ‘ze niet gek is’
De ene dag ben ik haar beste vriend, de andere dag ben ik de grootste teleurstelling, de persoon die ervoor zorgt dat het hele gezin ongelukkig is..
Het kleinste ding kan haar helemaal gek maken, ervoor zorgen dat ze voor de rest van de dag niet meer praat en zelfs niet meer mee aan tafel wil komen zitten om te eten.
Ik moet uren nadenken over hoe ik een bepaalde vraag ga stellen, wanneer ik bijvoorbeeld op een gewone schooldag bij een vriendin wil gaan slapen, want de ene keer is dat geen enkel probleem en de andere keer krijg ik mijn bak vol..
het is zo erg geworden, dat ik mijn vriendinnen vaak met een smoesje afwijs om de vraag niet meer te hoeven stellen...
Vaak zegt ze dat ze haar leven niet meer aankan, en dan geeft ze ook mij de schuld, het is allemaal mijn schuld (of die van mijn broers), het enige verschil is dat ik tegen haar woede aanvallen inga, ik ben niet een persoon die aangevallen wordt en dan zelf gaat smeken om vergeven te worden, ik heb meestal echt niets misdaan.. Mijn broers zijn hier anders in, zij laten het over zich heen komen, laten mama een halfuurtje tot zichzelf komen en gaan dan met haar praten om ‘het goed te maken’
Ik vind het zo moeilijk om heel de tijd terug die verzoening aan te gaan, om dan te wachten op het moment waar het weer volledig misgaat..
Ik ben ondertussen 20 jaar en ik heb het gevoel dat ik nog altijd weinig te zeggen heb over mijn eigen leven, ik voel mij enorm beperkt, ik weet niet goed meer wat ik moet doen..
Mijn mama is geen slecht mens, als ze in een goede bui is, kan ze echt lieve dingen doen, en ik weet dat als het moet ze voor mij zou vechten, maar het is zo verwarrend dat het kleinste ding dat ik verkeerd doe ervoor kan zorgen dat haar lieve bui volledig omkeert in een bui van woede..
ik kan hier met niemand over praten, want niemand kan mij echt helpen met dit probleem..
Ik studeer nog, dus ik heb geen geld om alleen te gaan wonen, en ik weet ook dat de dag waarop ik zeg dat ik weg ben, ze dit heel persoonlijk gaat nemen en mij letterlijk ‘op straat gaat zetten’ dat ik niet meer terug moet komen. Ze heeft al vaak laten vallen dat als ik niet met haar regels kan leven, dat ik maar bij iemand anders moet gaan wonen en dat ik niet terug hoef te komen..
Ik wil haar zo graag helpen, maar ik besef dat ik dat alleen niet kan, zeker niet als zij niet wil inzien dat er problemen zijn..
Heeft er iemand van jullie ervaring met een situatie als deze en zouden jullie mij aub kunnen vertellen hoe jullie dit hebben opgelost?
Ik wil niet gewoon nog 2 à 3 jaar wachten tot ik klaar ben met studeren en alleen kan gaan wonen want tot dan hou ik het echt niet meer uit hier..
vrijdag 12 januari 2018 om 22:09
BPS. Bipolaire stoornis?chocolol schreef: ↑12-01-2018 00:12Heb nog niet al je reacties verder gelezen, want wilde nog even reageren op deze:
Of je nou 20 bent of 23 (of 43), ze zal er toch niet normaal mee om kunnen gaan. Het alternatief is voor eeuwig thuis blijven wonen, nou dat is ook geen optie. Dus vroeg of laat moet je toch door die zure appel heen bijten. Aangezien leven met iemand met BPS nogal zwaar is zou ik het niet gek vinden als je daar nu voor kiest. Mooie tijd om te investeren in je eigen leven toch?
Waar staat dat?
Borderline is geen BPS toch?
vrijdag 12 januari 2018 om 22:17
Neen klopt, BPS leunt wel heel dicht aan bij borderline, wordt ook vaak verward...forumdame2011 schreef: ↑12-01-2018 22:09BPS. Bipolaire stoornis?
Waar staat dat?
Borderline is geen BPS toch?
Maar het gaat hier om borderline en niet BPS
vrijdag 12 januari 2018 om 22:53
Tuurlijk!!
Enorm bedankt voor jouw reactie, zoals ik al op een eerdere reactie reageerde is het inderdaad misschien tijd om eens aan mezelf te denken, al de reacties die ik gekregen heb hebben er voor gezorgd dat ik al zekerder ben, sterker in mijn schoenen sta en binnekort eindelijk eens stappen zal durven zetten naar meer zelfstandigheid!
zaterdag 9 juni 2018 om 19:15
Toch is dat het enige wat je kan doen, zeg ik uit ervaring. En ja het wordt je nagedragen, maar ook dat gaat voorbij. Je kan nu nog jaren in de ellende zitten of jaren wachten en toch nog in de ellende zitten.
zaterdag 9 juni 2018 om 19:28
Zelf heb ik ook niet de meest prettige moeder gehad.
Ik heb besloten op mijn 20ste uit huis te gaan, sowieso voor mijn eigen rust.
Ik studeerde toen en had geen bijbaantje (de combi werkte niet). Ik kreeg uitwonende studiefinanciering en ik heb bij geleend.
Ik zit nu uiteraard met een studieschuld, maar ik heb toen wel de rust gevonden om tot mezelf te komen. Te groeien en zaken te verwerken.
Je bevindt je in een systeem dat je volledig uitput en dit weet je.
Het is misschien niet hoe je het plaatje voor je ziet, maar lenen zou een uitkomst kunnen zijn.
Het kan goed zijn dat je moeder boos wordt of je dit blijft verwijten.
Maar, wat heb je nog te verliezen als je je eigen leven hebt?
Je moeder willen helpen is een mooi ideaal, maar geloof me dit gaat je niet lukken.
Het is aan haar om aan zichzelf te werken. Jij kunt alleen aan jezelf werken en jezelf de liefde geven. Wellicht krijg je ooit een eigen gezin en kun je het anders doen.
Ik heb besloten op mijn 20ste uit huis te gaan, sowieso voor mijn eigen rust.
Ik studeerde toen en had geen bijbaantje (de combi werkte niet). Ik kreeg uitwonende studiefinanciering en ik heb bij geleend.
Ik zit nu uiteraard met een studieschuld, maar ik heb toen wel de rust gevonden om tot mezelf te komen. Te groeien en zaken te verwerken.
Je bevindt je in een systeem dat je volledig uitput en dit weet je.
Het is misschien niet hoe je het plaatje voor je ziet, maar lenen zou een uitkomst kunnen zijn.
Het kan goed zijn dat je moeder boos wordt of je dit blijft verwijten.
Maar, wat heb je nog te verliezen als je je eigen leven hebt?
Je moeder willen helpen is een mooi ideaal, maar geloof me dit gaat je niet lukken.
Het is aan haar om aan zichzelf te werken. Jij kunt alleen aan jezelf werken en jezelf de liefde geven. Wellicht krijg je ooit een eigen gezin en kun je het anders doen.
vrijdag 11 januari 2019 om 20:44
Hoi hoi ,
Ik ben 28 jaar en ik weet sinds 1 jaar dat mijn moeder borderline / narcisme heeft graag kom ik in contact met anderen vrouwen die dit ook meemaken . Liefs
Ik ben 28 jaar en ik weet sinds 1 jaar dat mijn moeder borderline / narcisme heeft graag kom ik in contact met anderen vrouwen die dit ook meemaken . Liefs
Anon199 schreef: ↑11-01-2018 22:44Al 19 jaar lang hou ik het vol (ten minste dat probeer ik), elke dag is het opnieuw een raadsel: ‘hoe zou ze zich vandaag voelen?’
Iedereen rondom haar loopt op eieren, we zouden maar eens iets verkeerd kunnen zeggen waardoor de sfeer in huis voor de rest van de dag of misschien wel de rest van de week verpest wordt..
Ik kan dit niet meer, ik weet niet langer hoe ik hiermee moet omgaan want steeds opnieuw wordt het duidelijk dat mijn mama hulp nodig heeft, hulp die ze niet wilt aanzien ‘ze niet gek is’
De ene dag ben ik haar beste vriend, de andere dag ben ik de grootste teleurstelling, de persoon die ervoor zorgt dat het hele gezin ongelukkig is..
Het kleinste ding kan haar helemaal gek maken, ervoor zorgen dat ze voor de rest van de dag niet meer praat en zelfs niet meer mee aan tafel wil komen zitten om te eten.
Ik moet uren nadenken over hoe ik een bepaalde vraag ga stellen, wanneer ik bijvoorbeeld op een gewone schooldag bij een vriendin wil gaan slapen, want de ene keer is dat geen enkel probleem en de andere keer krijg ik mijn bak vol..
het is zo erg geworden, dat ik mijn vriendinnen vaak met een smoesje afwijs om de vraag niet meer te hoeven stellen...
Vaak zegt ze dat ze haar leven niet meer aankan, en dan geeft ze ook mij de schuld, het is allemaal mijn schuld (of die van mijn broers), het enige verschil is dat ik tegen haar woede aanvallen inga, ik ben niet een persoon die aangevallen wordt en dan zelf gaat smeken om vergeven te worden, ik heb meestal echt niets misdaan.. Mijn broers zijn hier anders in, zij laten het over zich heen komen, laten mama een halfuurtje tot zichzelf komen en gaan dan met haar praten om ‘het goed te maken’
Ik vind het zo moeilijk om heel de tijd terug die verzoening aan te gaan, om dan te wachten op het moment waar het weer volledig misgaat..
Ik ben ondertussen 20 jaar en ik heb het gevoel dat ik nog altijd weinig te zeggen heb over mijn eigen leven, ik voel mij enorm beperkt, ik weet niet goed meer wat ik moet doen..
Mijn mama is geen slecht mens, als ze in een goede bui is, kan ze echt lieve dingen doen, en ik weet dat als het moet ze voor mij zou vechten, maar het is zo verwarrend dat het kleinste ding dat ik verkeerd doe ervoor kan zorgen dat haar lieve bui volledig omkeert in een bui van woede..
ik kan hier met niemand over praten, want niemand kan mij echt helpen met dit probleem..
Ik studeer nog, dus ik heb geen geld om alleen te gaan wonen, en ik weet ook dat de dag waarop ik zeg dat ik weg ben, ze dit heel persoonlijk gaat nemen en mij letterlijk ‘op straat gaat zetten’ dat ik niet meer terug moet komen. Ze heeft al vaak laten vallen dat als ik niet met haar regels kan leven, dat ik maar bij iemand anders moet gaan wonen en dat ik niet terug hoef te komen..
Ik wil haar zo graag helpen, maar ik besef dat ik dat alleen niet kan, zeker niet als zij niet wil inzien dat er problemen zijn..
Heeft er iemand van jullie ervaring met een situatie als deze en zouden jullie mij aub kunnen vertellen hoe jullie dit hebben opgelost?
Ik wil niet gewoon nog 2 à 3 jaar wachten tot ik klaar ben met studeren en alleen kan gaan wonen want tot dan hou ik het echt niet meer uit hier..
vrijdag 11 januari 2019 om 22:47
Eh nee hoor. Het is ene is een persoonlijkheidstoornis en de ander een stemmingstoornis. En nee ze lijken niet op elkaar.
Ik hoop dat je ondertussen een mooi plekje hebt trouwens.
