Moeder snel gekwetst

Hallo!

Ik heb een lieve moeder, maar waar ik met tussenpozen tegenaan loop is hoe snel ze gekwetst is, en dan stug in de slachtofferrol blijft zitten. Ze is een begaan en verzorgend persoon maar verwacht hetzelfde van haar omgeving, en is teleurgesteld als anderen minder attent zijn denk ik.

Haar vriend of mijn zus is degene die mij dan belt en vertelt hoe gekwetst ze is, ze de hele avond gehuild heeft en ik haar maar moet bellen want zij doet het niet meer. En ik ben me dan van geen kwaad bewust.
Voorbeeld: als ik haar zie spreekt ze regelmatig slecht over onze gezinsleden, vaak betreft het dingen die ze zelf ook doet ('Piet heeft altijd kritiek op anderen, maar kijkt niet naar zichzelf'). Toen ik haar daarop wees, reageerde ze gepikeerd ('Dat doe ik helemaal niet zelf ook!') en later kreeg ik een dergelijk telefoontje van zus.

Als ik haar erop aanspreek waarom ze zo handelt en vraag waarom ze niet gewoon zegt wat haar dwarszit (dat zit hem vaak in hele kleine dingen die ze enorm opblaast en waar ze van alles bij haalt wat niet op de situatie gebaseerd is), is het vaak: 'ja maar zo ben ik' 'Ik had wel gedaan wat jij niet deed (in een autorit van 2 keer een half uur met 3 volwassenen en 1 kind een gesprek gevoerd met de volwassenen terwijl zij kind vermaakte, was niet goed want we hadden haar moeten betrekken in het gesprek, nu werd ze genegeerd en als oppas misbruikt en volgende keer blijft ze thuis als het zo moet)' .

Vermoeiend. Zeker omdat het een gesprek in een cirkeltje is, ik zeg dat ik het vervelend vind dat ze zich zo voelt en dat niet de bedoeling was, ik daar volgende keer wel rekening mee wil houden, maar dat zij ook een rol heeft in haar manier van communiceren om dit een volgende keer te voorkomen. Maar dan is het: 'we zullen wel zien' of 'Ik weet niet of dat helpt', en er verandert toch niks.

Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk sorry wil horen (dat doe ik niet puur voor de lieve vrede) en vooral niet wil erkennen dat zij ook een grote rol speelt in het feit dat ze met meerdere mensen in dergelijke situaties komt en er niet echt iets uitgepraat wordt, behalve dat ze blijft hangen in hoe die ander haar verdrietig heeft gemaakt.

Is iemand hier bekend mee, en is er überhaupt een manier om door te dringen? Het liefst zou ik eens boos willen worden als ze zo doet, maar dat zal ze me haar hele leven na blijven dragen.

3thee schreef: ↑

01-11-2018 07:36

Wat de rest zegt. Gelijk afkappen als haar vriend of jouw zus belt met zoiets. Ik zou ook niet wachten tot ze zelf aan de telefoon komt. Laat je moeder maar zelf bellen als er iets is.

Hoe gaat het trouwens? Zeurt ze eerst een tijd tegen haar vriend of je zus aan, voordat ze uiteindelijk maar bellen? Of draagt ze ze op om te bellen en doen ze dat meteen?

Het kan misschien ook nuttig zijn om tegen je zus (ik weet niet hoe je band met de vriend is) te zeggen dat je niet meer meedoet met het drama, dus dat het absoluut geen zin heeft om je te bellen - mocht dat na de eerste keer afkappen nog niet duidelijk zijn. Wat irritant dat je zus wel meedoet trouwens.

Volgens mij kan je moeder best leren dat zulk drama niet meer werkt als jij het afkapt. (En hopelijk vriend en zus dan ook, omdat zij leren dat jij niet meer gebeld kan worden om de ellende op af te schuiven. Ze moeten het zelf maar oplossen.)

Bij ons in de familie was mijn moeder de tussenpersoon in haar zelf gecreëerde drama's. Die meldde mij dan dat een zus door mij gekwetst is (of dat ik iets niet heb gedaan richting zus of zo). Als ik dan een conflict met zus zou beginnen door na te vragen waar deze onzin vandaan komt, want het is meestal van vergezocht niveau, dan is moeder in haar element. Ik heb de laatste keer ook teruggemeld dat ik niet communiceerde via derden. Reactie van moeder 'als ik met mijn kinderen praat ben ik geen derde'. Maar goed, voor mij wel, dus doei. Het is alweer een jaar geleden; hopelijk was dat het laatste.

Misschien was ik niet duidelijk; mijn zus staat er ook niet achter en vertelt het meer in de trant van: ze maakt weer drama, dat je het weet.
Haar vriend ziet haar tranen en hoort alleen haar kant van het verhaal voordat hij mij vertelt dat ze verdrietig is, dus die staat wel meer aan haar kant en vindt ook dat wij (mijn zus krijgt even vaak verwijten over zich heen gemiddeld, en probeert dan ook er een gesprek over te voeren met haar overigens) rekening met mijn moeder moeten houden. Wat al gedaan wordt in mijn ogen.

hamerhaai schreef: ↑

01-11-2018 08:12

Lastige situatie.

Ga een gesprek aan met je moeder; mam ik wil je niet kwetsen of negeren, sorry dat jij je zo voelt. Ik kan geen gedachten lezen, dus zit je iets dwars, zeg het op dat moment zodat ik er wat aan kan doen. Achteraf is niet zo zinvol. Dus tijdens het oppassen gewoon zeggen.

Ga niet via derden praten. En erken dat zij zich gekwetst voelt als in "jammer, je vindt dus dat ik je gekwetst hebt", maar ga vooral niet in discussie. Zeg hooguit dat jij het er niet mee eens bent. En dan snel overstappen op een ander onderwerp. En dit gedrag negeren.

Ik doe precies dit ook zoveel mogelijk, geef aan dat het niemands bedoeling is dat zij zich nu zo voelt en er geen opzet bij is, en ik het vervelend vind dat ze verdrietig is over iets wat makkelijk ter plekke opgelost had kunnen worden als ze erover gepraat had. Ik bied ook niet mijn excuses aan als ik er echt achter sta dat hetgeen haar verdrietig maakte, niet zozeer aan mij of wie dan ook ligt maar aan haar interpretatie en negatieve zienswijze.

Maar ik kom nooit echt verder daarmee, het blijft een cirkeltje van: 'Ik bedoel het altijd zo goed met iedereen en dan krijg ik dit en dat doet me pijn, ik denk niet dat daar nog iets aan gedaan kan worden' , waarbij ze blijft herhalen wat haar gekwetst heeft alsof het de absolute realiteit is ('ja, maar ik vind toch dat jij DE HELE AVOND zo deed tegen mij en dat vind ik erg en zo hoeft het voor mij niet meer' etc)

Marana-- schreef: ↑

01-11-2018 08:12

Zeker omdat het een gesprek in een cirkeltje is, ik zeg dat ik het vervelend vind dat ze zich zo voelt en dat niet de bedoeling was, ik daar volgende keer wel rekening mee wil houden, maar dat zij ook een rol heeft in haar manier van communiceren om dit een volgende keer te voorkomen.

Dat is niet oprecht je excuses aanbieden he. Dat is een jij-boodschap verpakt in een ik-vorm. Niet meer doen. Dat eerste deel heeft zo namelijk totaal geen zin.


Net wat de anderen zeggen, als haar vriend of jouw zus jou bellen om te zeggen wat je allemaal fout doet, aangeven dat je graag van moeder zelf wilt horen wat je fout doet. Als je moeder het dan zelf aan jou vertelt rustig aanhoren wat haar dwars zit, aangeven dat het nu eenmaal zo gebeurd is, dat je het nu niet meer kunt terugdraaien en dan overgaan op social talk. Blijft ze terugkomen op wat jij fout deed, dan afkappen, zeggen dat ze dat al verteld heeft en dat je het weet en dat je het gesprek gaat beëindigen als ze het niet over iets anders kan hebben.


Wat verlies je ermee? En wat heb je te winnen als je jezelf in allerlei bochten gaat wringen? Kan het echt een fijne moeder worden voor je denk je?

Goede tips, dankjewel! Begrijp me niet verkeerd, ze is een lieve fijne moeder. Maar het blijft een lastig punt om met haar te communiceren over wanneer er iets in de omgang met elkaar niet lekker liep; als ik al iets aankaart of aangeef dat zij ook een rol heeft in een situatie waarin ze zich tekort gedaan voelt, eindigt het meestal in huilen en een schuldgevoel aangepraat krijgen omdat ze het toch zo goed bedoelt allemaal. Andersom krijgen ik en zus dus de tussenpersoon tactiek met ongeveer dezelfde uitkomst als bovenstaande.

Ik vind het vooral jammer omdat ze zichzelf, maar ook anderen tekort doet door zo te reageren. Zij blijft hangen in haar emotie, ik kan niet doordringen om haar daaruit te krijgen en tot (zelf)inzicht te laten komen dat het allemaal niet zo negatief is als zij zichzelf aanpraat.

Ik zou eens willen dat zus en ik het voordeel van de twijfel kregen als ze zich onheus bejegend voelt, in plaats van dat ze altijd van het meest negatieve scenario uitgaat wat betreft onze bedoelingen en handelingen.

appelientjex schreef: ↑

01-11-2018 08:04

Waarom leent je zus zich ervoor om jou te bellen berichten “door te geven”/ jou een schuldgevoel aan te praten? Doe jij dat andersom ook, nee toch? Ik zou volgende keer afkappen, niet luisteren naar zus/vriend en zeggen dat ze me zelf mag bellen. Ik zou mezelf niet gaan verdedigen tegen haar kinderachtige verwijten. Blijkbaar zit er allemaal oud zeer uit haar eigen opvoeding wat ze niet verwerkt heeft en wat continue getriggerd wordt terwijl jij je van geen kwaad bewust bent. Misschien teruggeven wat haar geklaag en passief-agressieve gedrag met jóu doet, dat ze jou hiermee ook kwetst.

Ook een goede inderdaad. Ik denk ook dat er veel oud zeer zit, ze heeft zelf niet zo'n leuke opvoeding gehad. Heb ook wel eens gevraagd waarom ze daarover niet eens gaat praten met een professional om het te kunnen verwerken, het zit zo diep dat ze er niet over kan praten met mij zonder te huilen. Maar dat wil ze niet, en ze heeft ook geen vriendinnen om mee te sparren helaas.