Relaties
alle pijlers
Moeder snel gekwetst
woensdag 31 oktober 2018 om 23:17
Hallo!
Ik heb een lieve moeder, maar waar ik met tussenpozen tegenaan loop is hoe snel ze gekwetst is, en dan stug in de slachtofferrol blijft zitten. Ze is een begaan en verzorgend persoon maar verwacht hetzelfde van haar omgeving, en is teleurgesteld als anderen minder attent zijn denk ik.
Haar vriend of mijn zus is degene die mij dan belt en vertelt hoe gekwetst ze is, ze de hele avond gehuild heeft en ik haar maar moet bellen want zij doet het niet meer. En ik ben me dan van geen kwaad bewust.
Voorbeeld: als ik haar zie spreekt ze regelmatig slecht over onze gezinsleden, vaak betreft het dingen die ze zelf ook doet ('Piet heeft altijd kritiek op anderen, maar kijkt niet naar zichzelf'). Toen ik haar daarop wees, reageerde ze gepikeerd ('Dat doe ik helemaal niet zelf ook!') en later kreeg ik een dergelijk telefoontje van zus.
Als ik haar erop aanspreek waarom ze zo handelt en vraag waarom ze niet gewoon zegt wat haar dwarszit (dat zit hem vaak in hele kleine dingen die ze enorm opblaast en waar ze van alles bij haalt wat niet op de situatie gebaseerd is), is het vaak: 'ja maar zo ben ik' 'Ik had wel gedaan wat jij niet deed (in een autorit van 2 keer een half uur met 3 volwassenen en 1 kind een gesprek gevoerd met de volwassenen terwijl zij kind vermaakte, was niet goed want we hadden haar moeten betrekken in het gesprek, nu werd ze genegeerd en als oppas misbruikt en volgende keer blijft ze thuis als het zo moet)' .
Vermoeiend. Zeker omdat het een gesprek in een cirkeltje is, ik zeg dat ik het vervelend vind dat ze zich zo voelt en dat niet de bedoeling was, ik daar volgende keer wel rekening mee wil houden, maar dat zij ook een rol heeft in haar manier van communiceren om dit een volgende keer te voorkomen. Maar dan is het: 'we zullen wel zien' of 'Ik weet niet of dat helpt', en er verandert toch niks.
Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk sorry wil horen (dat doe ik niet puur voor de lieve vrede) en vooral niet wil erkennen dat zij ook een grote rol speelt in het feit dat ze met meerdere mensen in dergelijke situaties komt en er niet echt iets uitgepraat wordt, behalve dat ze blijft hangen in hoe die ander haar verdrietig heeft gemaakt.
Is iemand hier bekend mee, en is er überhaupt een manier om door te dringen? Het liefst zou ik eens boos willen worden als ze zo doet, maar dat zal ze me haar hele leven na blijven dragen.
Ik heb een lieve moeder, maar waar ik met tussenpozen tegenaan loop is hoe snel ze gekwetst is, en dan stug in de slachtofferrol blijft zitten. Ze is een begaan en verzorgend persoon maar verwacht hetzelfde van haar omgeving, en is teleurgesteld als anderen minder attent zijn denk ik.
Haar vriend of mijn zus is degene die mij dan belt en vertelt hoe gekwetst ze is, ze de hele avond gehuild heeft en ik haar maar moet bellen want zij doet het niet meer. En ik ben me dan van geen kwaad bewust.
Voorbeeld: als ik haar zie spreekt ze regelmatig slecht over onze gezinsleden, vaak betreft het dingen die ze zelf ook doet ('Piet heeft altijd kritiek op anderen, maar kijkt niet naar zichzelf'). Toen ik haar daarop wees, reageerde ze gepikeerd ('Dat doe ik helemaal niet zelf ook!') en later kreeg ik een dergelijk telefoontje van zus.
Als ik haar erop aanspreek waarom ze zo handelt en vraag waarom ze niet gewoon zegt wat haar dwarszit (dat zit hem vaak in hele kleine dingen die ze enorm opblaast en waar ze van alles bij haalt wat niet op de situatie gebaseerd is), is het vaak: 'ja maar zo ben ik' 'Ik had wel gedaan wat jij niet deed (in een autorit van 2 keer een half uur met 3 volwassenen en 1 kind een gesprek gevoerd met de volwassenen terwijl zij kind vermaakte, was niet goed want we hadden haar moeten betrekken in het gesprek, nu werd ze genegeerd en als oppas misbruikt en volgende keer blijft ze thuis als het zo moet)' .
Vermoeiend. Zeker omdat het een gesprek in een cirkeltje is, ik zeg dat ik het vervelend vind dat ze zich zo voelt en dat niet de bedoeling was, ik daar volgende keer wel rekening mee wil houden, maar dat zij ook een rol heeft in haar manier van communiceren om dit een volgende keer te voorkomen. Maar dan is het: 'we zullen wel zien' of 'Ik weet niet of dat helpt', en er verandert toch niks.
Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk sorry wil horen (dat doe ik niet puur voor de lieve vrede) en vooral niet wil erkennen dat zij ook een grote rol speelt in het feit dat ze met meerdere mensen in dergelijke situaties komt en er niet echt iets uitgepraat wordt, behalve dat ze blijft hangen in hoe die ander haar verdrietig heeft gemaakt.
Is iemand hier bekend mee, en is er überhaupt een manier om door te dringen? Het liefst zou ik eens boos willen worden als ze zo doet, maar dat zal ze me haar hele leven na blijven dragen.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:25
ringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:17Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk sorry wil horen (dat doe ik niet puur voor de lieve vrede) en vooral niet wil erkennen dat zij ook een grote rol speelt in het feit dat ze met meerdere mensen in dergelijke situaties komt en er niet echt iets uitgepraat wordt, behalve dat ze blijft hangen in hoe die ander haar verdrietig heeft gemaakt.
Is iemand hier bekend mee, en is er überhaupt een manier om door te dringen? Het liefst zou ik eens boos willen worden als ze zo doet, maar dat zal ze me haar hele leven na blijven dragen.
Nou ken ik jouw moeder niet en wellicht zijn de wonderen de wereld nog niet uit, maar uit mijn ervaring kun je het op je buik schrijven. Zo te lezen heeft ze geen zelfinzicht/-reflectie en heeft ze een dikke muur om te voorkomen dat je doordringt. Mijn advies: laat het los en zoek een manier om ermee om te gaan. Probeer in elk geval niet meer 'op te voeden', is verspilde moeite
.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:26
woensdag 31 oktober 2018 om 23:27
waarom reageer je op indirecte berichten? Als je moeder je wat te zeggen heeft dan kan ze dat zelf doen en dat zou ik mijn zus duidelijk maken. Zo lang iemand niet zelf begint over haar issue met mijn handelen/gedrag is het er voor mij niet.
Zij zegt dat hij zegt dat ik zei....
Niet aan beginnen.
Zij zegt dat hij zegt dat ik zei....
Niet aan beginnen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:30
Dit dus!Enn schreef: ↑31-10-2018 23:27waarom reageer je op indirecte berichten? Als je moeder je wat te zeggen heeft dan kan ze dat zelf doen en dat zou ik mijn zus duidelijk maken. Zo lang iemand niet zelf begint over haar issue met mijn handelen/gedrag is het er voor mij niet.
Zij zegt dat hij zegt dat ik zei....
Niet aan beginnen.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:30
Door te reageren op wat je zus zegt naar je moeder? Mijn God ingewikkeld gedoe toch? En dan nog: dan krijg je de schuld. Zolang zij niet zelf spreekt is het van haar. En dat is haar leven, haar frusties en dus háár zaak. Slachtoffers voelen zich toch wel zo, óók ondanks jóuw bestaan.ringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:26Ik wil vooral met haar kunnen praten over wat haar dwarszit en hoe dat op te lossen als ik de schuld krijg,
Lekker laten zwelgen in eigen drama.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:34
Je hebt ook gelijk. Laatste keer had ik haar vriend aan de lijn die zij hoe ik haar verdrietig had gemaakt, en toen hoorde ik haar op de achtergrond er iets over zeggen. Toen zei ik dus; dat mag ze dan zelf uitleggen aan mij dus geef haar maar even. Na protest kwam ze toch aan de telefoon. Ik zorg ervoor dat ik haar zelf spreek als ik hoor dat ik iets gedaan heb in haar ogen, maar de tussenpersoon tactiek blijft vooralsnog haar manier van doen helaas.Enn schreef: ↑31-10-2018 23:27waarom reageer je op indirecte berichten? Als je moeder je wat te zeggen heeft dan kan ze dat zelf doen en dat zou ik mijn zus duidelijk maken. Zo lang iemand niet zelf begint over haar issue met mijn handelen/gedrag is het er voor mij niet.
Zij zegt dat hij zegt dat ik zei....
Niet aan beginnen.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:36
Volgende keer:ringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:34Je hebt ook gelijk. Laatste keer had ik haar vriend aan de lijn die zij hoe ik haar verdrietig had gemaakt, en toen hoorde ik haar op de achtergrond er iets over zeggen. Toen zei ik dus; dat mag ze dan zelf uitleggen aan mij dus geef haar maar even. Na protest kwam ze toch aan de telefoon. Ik zorg ervoor dat ik haar zelf spreek als ik hoor dat ik iets gedaan heb in haar ogen, maar de tussenpersoon tactiek blijft vooralsnog haar manier van doen helaas.
Beste tussenpersoon: geef mijn nummer even door aan de klager, een fijne dag verder en hoop je snel te spreken over zaken die ons wél aangaan. Zullen we anders nu een datum plannen? En fyi ; de klager is wat mij betreft dan geen onderwerp van gesprek.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 31 oktober 2018 om 23:41
Het is toch één groot drama gedoe? Zus belt, mama kleppert op de achtergrond, wil niet, wil wel.... en dan..... *roffel* dáár is queen-drama-mom dan tóch aan de telefoon. En denk erom dat jullie daar héél gelukkig mee zijn, ze staat het vast minzaam toe dat jullie klappen voor haar moed.
Twee dochters in gedoe omdat mams nu eenmaal niet anders is. En dat mag hoor...ze mag best niet anders zijn van mij, maar dat betekent toch niet dat jullie je als podiumknechten moeten laten inzetten? Haar drama en dan bouwt ze ook maar haar eigen toneel.
Twee dochters in gedoe omdat mams nu eenmaal niet anders is. En dat mag hoor...ze mag best niet anders zijn van mij, maar dat betekent toch niet dat jullie je als podiumknechten moeten laten inzetten? Haar drama en dan bouwt ze ook maar haar eigen toneel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:11
Ja, meer kun je toch niet doen. Word je alleen maar zelf moe van.ringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:26Ik wil vooral met haar kunnen praten over wat haar dwarszit en hoe dat op te lossen als ik de schuld krijg, maar heb het gevoel niet door de muur van verwijt heen te komen.
Moet je het dan daar maar bij laten als het niet constructief is omdat iemand 'nu eenmaal zo is'?
donderdag 1 november 2018 om 01:30
Heel vervelend maar je kunt je moeder niet veranderen. Je kunt wel je eigen verwachtingen bijstellen en je eigen houding veranderen. Ik denk dat het wat meer rust geeft als je de drama bij haar laat en het vooral als haar probleem ziet. Dan is ze soms maar eens gekwetst als blijkt dat niet iedereen doet wat zij wil of een andere mening heeft, so be it.
donderdag 1 november 2018 om 05:53
Wat vermoeiend zeg, ik zou echt weigeren daar aan mee te doen. Dus idd niet reageren op indirecte berichten, dat betekent dat je dat gesprek dus ook direct afkapt en niet eerst haar vriend of je zus het verhaal te laten vertellen. Als je wilt weten waar het overgaat legt moeder dat zelf maar uit.
Verder eens met chocolol.
Verder eens met chocolol.
donderdag 1 november 2018 om 06:29
Nou dan belt ze toch niet meer?ringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:17Hallo!
Ik heb een lieve moeder, maar waar ik met tussenpozen tegenaan loop is hoe snel ze gekwetst is, en dan stug in de slachtofferrol blijft zitten. Ze is een begaan en verzorgend persoon maar verwacht hetzelfde van haar omgeving, en is teleurgesteld als anderen minder attent zijn denk ik.
Haar vriend of mijn zus is degene die mij dan belt en vertelt hoe gekwetst ze is, ze de hele avond gehuild heeft en ik haar maar moet bellen want zij doet het niet meer.
Ik zou tegen haar vriend of je zus zeggen: waarvan akte,ze een prettige dag/avond wensen en ophangen.
Ik had jou op negeer maar door de quotes las ik het. Op aktueel ben jij simpelweg een full blown racist. Doe niet alsof wij hier gek zijn.
donderdag 1 november 2018 om 07:36
Wat de rest zegt. Gelijk afkappen als haar vriend of jouw zus belt met zoiets. Ik zou ook niet wachten tot ze zelf aan de telefoon komt. Laat je moeder maar zelf bellen als er iets is.
Hoe gaat het trouwens? Zeurt ze eerst een tijd tegen haar vriend of je zus aan, voordat ze uiteindelijk maar bellen? Of draagt ze ze op om te bellen en doen ze dat meteen?
Het kan misschien ook nuttig zijn om tegen je zus (ik weet niet hoe je band met de vriend is) te zeggen dat je niet meer meedoet met het drama, dus dat het absoluut geen zin heeft om je te bellen - mocht dat na de eerste keer afkappen nog niet duidelijk zijn. Wat irritant dat je zus wel meedoet trouwens.
Volgens mij kan je moeder best leren dat zulk drama niet meer werkt als jij het afkapt. (En hopelijk vriend en zus dan ook, omdat zij leren dat jij niet meer gebeld kan worden om de ellende op af te schuiven. Ze moeten het zelf maar oplossen.)
Bij ons in de familie was mijn moeder de tussenpersoon in haar zelf gecreëerde drama's. Die meldde mij dan dat een zus door mij gekwetst is (of dat ik iets niet heb gedaan richting zus of zo). Als ik dan een conflict met zus zou beginnen door na te vragen waar deze onzin vandaan komt, want het is meestal van vergezocht niveau, dan is moeder in haar element. Ik heb de laatste keer ook teruggemeld dat ik niet communiceerde via derden. Reactie van moeder 'als ik met mijn kinderen praat ben ik geen derde'. Maar goed, voor mij wel, dus doei. Het is alweer een jaar geleden; hopelijk was dat het laatste.
Hoe gaat het trouwens? Zeurt ze eerst een tijd tegen haar vriend of je zus aan, voordat ze uiteindelijk maar bellen? Of draagt ze ze op om te bellen en doen ze dat meteen?
Het kan misschien ook nuttig zijn om tegen je zus (ik weet niet hoe je band met de vriend is) te zeggen dat je niet meer meedoet met het drama, dus dat het absoluut geen zin heeft om je te bellen - mocht dat na de eerste keer afkappen nog niet duidelijk zijn. Wat irritant dat je zus wel meedoet trouwens.
Volgens mij kan je moeder best leren dat zulk drama niet meer werkt als jij het afkapt. (En hopelijk vriend en zus dan ook, omdat zij leren dat jij niet meer gebeld kan worden om de ellende op af te schuiven. Ze moeten het zelf maar oplossen.)
Bij ons in de familie was mijn moeder de tussenpersoon in haar zelf gecreëerde drama's. Die meldde mij dan dat een zus door mij gekwetst is (of dat ik iets niet heb gedaan richting zus of zo). Als ik dan een conflict met zus zou beginnen door na te vragen waar deze onzin vandaan komt, want het is meestal van vergezocht niveau, dan is moeder in haar element. Ik heb de laatste keer ook teruggemeld dat ik niet communiceerde via derden. Reactie van moeder 'als ik met mijn kinderen praat ben ik geen derde'. Maar goed, voor mij wel, dus doei. Het is alweer een jaar geleden; hopelijk was dat het laatste.
donderdag 1 november 2018 om 07:58
Goh, heb je mijn moeder?
We zijn nu allemaal op het punt dat ze geen ruimte meer krijgt om dit zo te doen.
Resultaat: zielig eenzaam persoon die ineens gaat huilen op bijeenkomsten 'want niet gehoord'
Dit in combi met allemaal verdriet van vroeger (nare jeugd, veel nare ervaringen als volwassene), ik vind het heel zielig.
Jouw moeder heeft nog een partner, die van mij niemand alleen maar wat vriendinnen die het ook afkappen.
Leren doet ze er niet van, ze heeft er alleen verdriet van.
Laatst ook weer een feestje en dan moet ze met de taxi naar huis. Daar wordt ze altijd heel zenuwachtig van, die taxi staat er en ze denkt dat ze.moet haasten etc.
Volgens haar heeft mijn man haar heel gemeen nagedaan toen ze liep te stressen en zat ze huilend in de taxi. Ik heb geen van dit alles gezien, broer die mee reed in de taxi ook niet.
Man zegt dat hij alleen maar heeft gezegd dat ze rustig aan moet doen en een soort grapje gemaakt.
Heeft haar gebeld maar dan doet ze weer net alsof er niks aan de hand is dus raar gesprek.
Daar moeten we begrip voor hebben want ze kan niet tegen confrontaties.
Dat wordt dan aan 4 verschillende mensen verder vertelt, die nu ondertussen allemaal zeggen: bel de man van groepje dan even terug.
Waarna zij weer verdrietig is want iedereen had het gezellig, zij wordt 'oo een schandalige manier, vanwege haar invaliditeit, voor schut gezet', en het interesseert niemand.
Ik heb geen flauw idee hoe dit te doorbreken want ik wil haar dit gevoel ook niet geven maar ook geen zin meer in doorgeefspelletjes.
We zijn nu allemaal op het punt dat ze geen ruimte meer krijgt om dit zo te doen.
Resultaat: zielig eenzaam persoon die ineens gaat huilen op bijeenkomsten 'want niet gehoord'
Dit in combi met allemaal verdriet van vroeger (nare jeugd, veel nare ervaringen als volwassene), ik vind het heel zielig.
Jouw moeder heeft nog een partner, die van mij niemand alleen maar wat vriendinnen die het ook afkappen.
Leren doet ze er niet van, ze heeft er alleen verdriet van.
Laatst ook weer een feestje en dan moet ze met de taxi naar huis. Daar wordt ze altijd heel zenuwachtig van, die taxi staat er en ze denkt dat ze.moet haasten etc.
Volgens haar heeft mijn man haar heel gemeen nagedaan toen ze liep te stressen en zat ze huilend in de taxi. Ik heb geen van dit alles gezien, broer die mee reed in de taxi ook niet.
Man zegt dat hij alleen maar heeft gezegd dat ze rustig aan moet doen en een soort grapje gemaakt.
Heeft haar gebeld maar dan doet ze weer net alsof er niks aan de hand is dus raar gesprek.
Daar moeten we begrip voor hebben want ze kan niet tegen confrontaties.
Dat wordt dan aan 4 verschillende mensen verder vertelt, die nu ondertussen allemaal zeggen: bel de man van groepje dan even terug.
Waarna zij weer verdrietig is want iedereen had het gezellig, zij wordt 'oo een schandalige manier, vanwege haar invaliditeit, voor schut gezet', en het interesseert niemand.
Ik heb geen flauw idee hoe dit te doorbreken want ik wil haar dit gevoel ook niet geven maar ook geen zin meer in doorgeefspelletjes.
donderdag 1 november 2018 om 08:04
Waarom leent je zus zich ervoor om jou te bellen berichten “door te geven”/ jou een schuldgevoel aan te praten? Doe jij dat andersom ook, nee toch? Ik zou volgende keer afkappen, niet luisteren naar zus/vriend en zeggen dat ze me zelf mag bellen. Ik zou mezelf niet gaan verdedigen tegen haar kinderachtige verwijten. Blijkbaar zit er allemaal oud zeer uit haar eigen opvoeding wat ze niet verwerkt heeft en wat continue getriggerd wordt terwijl jij je van geen kwaad bewust bent. Misschien teruggeven wat haar geklaag en passief-agressieve gedrag met jóu doet, dat ze jou hiermee ook kwetst.
appelientjex wijzigde dit bericht op 01-11-2018 08:09
6.98% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 08:06
Je kan dit niet voor haar oplossen. Het is natuurlijk zielig, maar ze kiest er zelf voor om hiermee door te gaan en niet naar haar eigen aandeel te kijken. Ze kan bijv in therapie om haar verleden te verwerken, of om anders te leren denken (ze interpreteert nu alles negatief). Maar dat doet ze niet. Er zit blijkbaar ook voordeel in voor haar om continue te zwelgen in zelfmedelijden.Het-groepje schreef: ↑01-11-2018 07:58Goh, heb je mijn moeder?
We zijn nu allemaal op het punt dat ze geen ruimte meer krijgt om dit zo te doen.
Resultaat: zielig eenzaam persoon die ineens gaat huilen op bijeenkomsten 'want niet gehoord'
Dit in combi met allemaal verdriet van vroeger (nare jeugd, veel nare ervaringen als volwassene), ik vind het heel zielig.
Jouw moeder heeft nog een partner, die van mij niemand alleen maar wat vriendinnen die het ook afkappen.
Leren doet ze er niet van, ze heeft er alleen verdriet van.
Laatst ook weer een feestje en dan moet ze met de taxi naar huis. Daar wordt ze altijd heel zenuwachtig van, die taxi staat er en ze denkt dat ze.moet haasten etc.
Volgens haar heeft mijn man haar heel gemeen nagedaan toen ze liep te stressen en zat ze huilend in de taxi. Ik heb geen van dit alles gezien, broer die mee reed in de taxi ook niet.
Man zegt dat hij alleen maar heeft gezegd dat ze rustig aan moet doen en een soort grapje gemaakt.
Heeft haar gebeld maar dan doet ze weer net alsof er niks aan de hand is dus raar gesprek.
Daar moeten we begrip voor hebben want ze kan niet tegen confrontaties.
Dat wordt dan aan 4 verschillende mensen verder vertelt, die nu ondertussen allemaal zeggen: bel de man van groepje dan even terug.
Waarna zij weer verdrietig is want iedereen had het gezellig, zij wordt 'oo een schandalige manier, vanwege haar invaliditeit, voor schut gezet', en het interesseert niemand.
Ik heb geen flauw idee hoe dit te doorbreken want ik wil haar dit gevoel ook niet geven maar ook geen zin meer in doorgeefspelletjes.
donderdag 1 november 2018 om 08:12
Lastige situatie.
Ga een gesprek aan met je moeder; mam ik wil je niet kwetsen of negeren, sorry dat jij je zo voelt. Ik kan geen gedachten lezen, dus zit je iets dwars, zeg het op dat moment zodat ik er wat aan kan doen. Achteraf is niet zo zinvol. Dus tijdens het oppassen gewoon zeggen.
Ga niet via derden praten. En erken dat zij zich gekwetst voelt als in "jammer, je vindt dus dat ik je gekwetst hebt", maar ga vooral niet in discussie. Zeg hooguit dat jij het er niet mee eens bent. En dan snel overstappen op een ander onderwerp. En dit gedrag negeren.
Ga een gesprek aan met je moeder; mam ik wil je niet kwetsen of negeren, sorry dat jij je zo voelt. Ik kan geen gedachten lezen, dus zit je iets dwars, zeg het op dat moment zodat ik er wat aan kan doen. Achteraf is niet zo zinvol. Dus tijdens het oppassen gewoon zeggen.
Ga niet via derden praten. En erken dat zij zich gekwetst voelt als in "jammer, je vindt dus dat ik je gekwetst hebt", maar ga vooral niet in discussie. Zeg hooguit dat jij het er niet mee eens bent. En dan snel overstappen op een ander onderwerp. En dit gedrag negeren.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 1 november 2018 om 08:12
Zeker omdat het een gesprek in een cirkeltje is, ik zeg dat ik het vervelend vind dat ze zich zo voelt en dat niet de bedoeling was, ik daar volgende keer wel rekening mee wil houden, maar dat zij ook een rol heeft in haar manier van communiceren om dit een volgende keer te voorkomen.
Dat is niet oprecht je excuses aanbieden he. Dat is een jij-boodschap verpakt in een ik-vorm. Niet meer doen. Dat eerste deel heeft zo namelijk totaal geen zin.
Net wat de anderen zeggen, als haar vriend of jouw zus jou bellen om te zeggen wat je allemaal fout doet, aangeven dat je graag van moeder zelf wilt horen wat je fout doet. Als je moeder het dan zelf aan jou vertelt rustig aanhoren wat haar dwars zit, aangeven dat het nu eenmaal zo gebeurd is, dat je het nu niet meer kunt terugdraaien en dan overgaan op social talk. Blijft ze terugkomen op wat jij fout deed, dan afkappen, zeggen dat ze dat al verteld heeft en dat je het weet en dat je het gesprek gaat beëindigen als ze het niet over iets anders kan hebben.
Wat verlies je ermee? En wat heb je te winnen als je jezelf in allerlei bochten gaat wringen? Kan het echt een fijne moeder worden voor je denk je?
Dat is niet oprecht je excuses aanbieden he. Dat is een jij-boodschap verpakt in een ik-vorm. Niet meer doen. Dat eerste deel heeft zo namelijk totaal geen zin.
Net wat de anderen zeggen, als haar vriend of jouw zus jou bellen om te zeggen wat je allemaal fout doet, aangeven dat je graag van moeder zelf wilt horen wat je fout doet. Als je moeder het dan zelf aan jou vertelt rustig aanhoren wat haar dwars zit, aangeven dat het nu eenmaal zo gebeurd is, dat je het nu niet meer kunt terugdraaien en dan overgaan op social talk. Blijft ze terugkomen op wat jij fout deed, dan afkappen, zeggen dat ze dat al verteld heeft en dat je het weet en dat je het gesprek gaat beëindigen als ze het niet over iets anders kan hebben.
Wat verlies je ermee? En wat heb je te winnen als je jezelf in allerlei bochten gaat wringen? Kan het echt een fijne moeder worden voor je denk je?
donderdag 1 november 2018 om 08:52
Korte metten mee maken. Eerst je zus bellen en met haar afspreken hoe je dit gedrag kunt stoppen. Een goede eerste stap is dat jouw zus je moeder niet meer de gelegenheid geeft om te klagen over jou. Ze kan tegen haar zeggen: joh, als je iets te bespreken hebt met mijn zus, moet je bij haar zijn en niet bij mij.
Datzelfde gesprek met de vriend van je moeder.
En als ze toch nog in oud gedrag vervallen, zeg je bij dat soort telefoongesprekken standaard: Joh, het wordt een beetje ingewikkeld als jullie alle klachten eerst onderling afstemmen en het dan via via aan mij communiceren. Als mijn moeder mij iets te zeggen heeft, weet ze me te bereiken en verder ga ik er niet meer op in.
Maar dat is pas stadium 1, want je wilt gedragsverandering bij je moeder bereiken. Of in elk geval: je hebt er geen zin meer in om op je tenen te moeten lopen omdat je misschien wel eens iemand onbedoeld zou kunnen kwetsen. Je moeder is gewend om haar naasten op die manier te manipuleren en dat moet stoppen.
Dus als je moeder (uiteindelijk) tegen jou klaagt, kun je zoiets zeggen:
"Zou je er iets meer op kunnen vertrouwen dat ik ook gewoon een imperfect mens ben en probeer om mijn leven op een verstandige en goede manier te leiden? Wat ik doe en zeg is met een goede intentie en als ik daarbij onbedoeld mensen kwets, dan is dat vervelend, maar ik kan niet op mijn tenen blijven lopen. Als je het niet fijn vindt om met mij contact te hebben, dan accepteer ik dat. Ik vind het zelf fijn om contact met jou te hebben, want je bent mijn moeder en ik houd van je, maar ik wil niet meer continu nadenken over ieder stapje dat ik zet en woordje dat ik zeg om te proberen te beoordelen hoe jij dat eventueel negatief kan opvatten en het onderwerp van gesprek laat zijn tussen jou, je vriend en mijn zus. Dat wordt me een beetje te ingewikkeld en ik vind het eigenlijk ook zonde van de emotie. Van die van jou, mijn zus, jouw vriend en die van mij."
Datzelfde gesprek met de vriend van je moeder.
En als ze toch nog in oud gedrag vervallen, zeg je bij dat soort telefoongesprekken standaard: Joh, het wordt een beetje ingewikkeld als jullie alle klachten eerst onderling afstemmen en het dan via via aan mij communiceren. Als mijn moeder mij iets te zeggen heeft, weet ze me te bereiken en verder ga ik er niet meer op in.
Maar dat is pas stadium 1, want je wilt gedragsverandering bij je moeder bereiken. Of in elk geval: je hebt er geen zin meer in om op je tenen te moeten lopen omdat je misschien wel eens iemand onbedoeld zou kunnen kwetsen. Je moeder is gewend om haar naasten op die manier te manipuleren en dat moet stoppen.
Dus als je moeder (uiteindelijk) tegen jou klaagt, kun je zoiets zeggen:
"Zou je er iets meer op kunnen vertrouwen dat ik ook gewoon een imperfect mens ben en probeer om mijn leven op een verstandige en goede manier te leiden? Wat ik doe en zeg is met een goede intentie en als ik daarbij onbedoeld mensen kwets, dan is dat vervelend, maar ik kan niet op mijn tenen blijven lopen. Als je het niet fijn vindt om met mij contact te hebben, dan accepteer ik dat. Ik vind het zelf fijn om contact met jou te hebben, want je bent mijn moeder en ik houd van je, maar ik wil niet meer continu nadenken over ieder stapje dat ik zet en woordje dat ik zeg om te proberen te beoordelen hoe jij dat eventueel negatief kan opvatten en het onderwerp van gesprek laat zijn tussen jou, je vriend en mijn zus. Dat wordt me een beetje te ingewikkeld en ik vind het eigenlijk ook zonde van de emotie. Van die van jou, mijn zus, jouw vriend en die van mij."
anoniem_228669 wijzigde dit bericht op 01-11-2018 08:53
0.15% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 08:53
Mijn moeder was ook zo (en nog steeds wel eens). Wat hier heeft genomen is meer afstand nemen, vooral qua hulp vragen. Zo lang je haar overal in betrekt en het bijvoorbeeld inderdaad wel best vind als zij zich met de kinderen bezig houdt, dan geef je haar ook elke keer ruimte om weer ergens over te klagen.
donderdag 1 november 2018 om 08:57
mensen veranderen niet. zeker niet als ze ouder zijnringaroundtherosie schreef: ↑31-10-2018 23:26Ik wil vooral met haar kunnen praten over wat haar dwarszit en hoe dat op te lossen als ik de schuld krijg, maar heb het gevoel niet door de muur van verwijt heen te komen.
Moet je het dan daar maar bij laten als het niet constructief is omdat iemand 'nu eenmaal zo is'?
donderdag 1 november 2018 om 09:10