Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
woensdag 6 december 2017 om 20:30
Dank je wel x-bambi- schreef: ↑06-12-2017 17:31Petje af voor jou, TO - hoe jij met deze shit omgaat nu.
Je leest als zelfverzekerd, iemand die niet aan het wankelen of twijfelen is over zichzelf na deze enorme vertrouwensbreuk.
Heel gezond, je redt het ook prima zonder je man, mocht je daarvoor kiezen.
Maakt het wat makkelijker denk ik, die wetenschap bij jezelf.
woensdag 6 december 2017 om 20:40
Dit zie je echt verkeerd. Er is nog geen besluit genomen en hoe dan ook zie ik dat de fantastische relatie die ik dacht te hebben gebaseerd is op een leugenachtig toneelspel van zijn kant en dus helemaal niet zo fantastisch was. En ik geloof er momenteel al helemaal niet in dat hij nooit meer zou vreemdgaan. Daarvoor zal hij toch echt in therapie moeten leren om andere coping mechanismen te ontwikkelen want zolang daar niets aan veranderd is de kans op nogmaals vreemdgaan m.i. 100%. En dat ben ik niet van plan te laten gebeuren dus voordat ik besluit om verder te gaan met hem zal ik er eerst van overtuigd moeten worden dat dit ook veranderen kán, ook al ben ik er misschien nu al wel van overtuigd dat hij dat wíl. Ik geef hier continu aan dat er nog helemaal niets besloten is en dat ik tussen beide uitersten heen en weer wipwap in een tijd van tien minuten maar blijkbaar is de angst van sommigen dat ik mij willoos weer zal laten voorliegen erg groot. En dat is lief van jullie want jullie gunnen mij iets beters. Maar geloof me, ik gun mezelf dat inmiddels ook. De paniek en onmacht uit mijn eerste schrik zijn omgeslagen in een weten dat ik het ook alleen kan. Maar ook dan zal ik moeten dealen met verlies, en issues moeten doormaken mbt leren vertrouwen, anders zou ik nooit meer een andere relatie aan kunnen gaan.
woensdag 6 december 2017 om 20:44
Uiteraard heb ik dat gevraagd en vanochtend hebben we daar ook lang over gepraat. De antwoorden die ik kreeg geloofde ik en waren de juiste. Omdat hij van mij houd, met een hele ris aan mooie eigenschappen die hij in mij ziet. Omwille van de mooie tijd die we gehad hebben, onze mooie dochter. Niet vanwege het bedrijf want daar wil hij al jaren vanaf en het huis etc ook (ja zelfs van de huisdieren wil hij af) dus de dingen die voor mij belangrijk zijn om te blijven zijn voor hem soms eerder redenen om weg te gaan. Ik hoef dus in ieder geval niet bang te zijn dat hij vanwege die redenen bij me blijft.iones schreef: ↑06-12-2017 17:52Heb je hem wel eens op de man af gevraagd, waarom hij eigenlijk nog bij jou is? Is hij dat dan om de juiste redenen>?
Om het bedrijf dat jullie samen hebben?
Omwille van het kind?
Omwille van jou? Laatste is eigenlijk wel het belangrijkste. Maar ik denk dat je hem dit toch eens heel expliciet moet vragen. En dan moet je vragen om een eerlijk antwoord.
woensdag 6 december 2017 om 20:51
Dank voor de knuffelcreativeguy schreef: ↑06-12-2017 18:23En toch denk ik dat de mening van familie en vrienden zwaarder weegt. Ze weten veel meer van beiden, en zullen ook eerder "de andere kant" horen. Alleen weet ik niet wat er gebeurt als de man van minnares er achter komt. TO, weet hij het al ?
O ja, nog eenvoor TO.
voor zover ik weet weet man van minnares nog van niets. Hij schijnt wel te vermoeden dat ze verliefd is op haar personal trainer, dus helemaal oblivious is hij ook niet.Eens wat betreft de familie en vrienden. Een verhaal als dit met een relatie van 25 jaar ligt veel genuanceerder dan hij is een lul en daarmee uit. Als dat zo was, was ik allang weg geweest en hadden we de 25 jaar ook niet kunnen vol maken.
Veel halen aan dat het de tweede keer is dat het gebeurd en dat is feitelijk ook waar natuurlijk, maar ik zie wel de verschillen tussen toen en nu. De redenen waren toen totaal anders en het is 20 jaar geleden, dat is een half mensenleven. Daarna is het 20 jaar goedgegaan dus hij heeft daar toen echt wel van geleerd. Er speelden toen een aantal externe factoren mee die wel als verzachtende omstandigheden gezien kunnen worden. Ik zal er verder niet in detail op doorgaan en voordat iedereen weer denkt dat ik het goedpraat, dat doe ik niet, het was hartstikke fout, en daar heeft hij ook heel veel spijt van gehad en zijn gedrag heel erg aangepast.
woensdag 6 december 2017 om 20:56
Even voor de duidelijkheid, ik twijfel er niet aan dat hij is vreemdgegaan. Voor mij is zoenen al vreemdgaan (of eigenlijk zelfs al het achter mijn rug om contact hebben met haar) en er is wel degelijk sex geweest in de hotelkamers. Alleen de vraag of er penetratie is geweest wordt door hem ontkend maar orale sex vind ik misschien nog wel intiemer dan penetratie dus wat mij betreft is dat gewoon vreemdgaan hoor. Als er wel penetratie zou zijn geweest zou dat het niet erger maken. En voor het gemak ga ik er maar gewoon van uit dat dat gewoon heeft plaatsgevonden. Want het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat dat niet het geval zou zijn geweest. Maar nogmaals, voor het vreemdgaan maakt dát stukje voor mij niet uit.
woensdag 6 december 2017 om 21:35
Met mij komt het in ieder geval goed. Met hem ook. Of het met ons samen goed komt zal de tijd uit moeten wijzen. Ik ben ook wel heel benieuwd naar de relatietherapie eigenlijk. Vind het best eng en heb ook wel een beetje het idee dat het toch niet voldoende zou kunnen helpen maar ik geef me er maar aan over en zie wel of en zo ja waar het schip strand. Kreeg net wel een dikke bos bloemen en een hele lieve emotionele brief van hem.
woensdag 6 december 2017 om 22:01
Deze reactie getuigt van hervonden kracht en zelfvertrouwen!IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑06-12-2017 20:40Dit zie je echt verkeerd. Er is nog geen besluit genomen en hoe dan ook zie ik dat de fantastische relatie die ik dacht te hebben gebaseerd is op een leugenachtig toneelspel van zijn kant en dus helemaal niet zo fantastisch was. En ik geloof er momenteel al helemaal niet in dat hij nooit meer zou vreemdgaan. Daarvoor zal hij toch echt in therapie moeten leren om andere coping mechanismen te ontwikkelen want zolang daar niets aan veranderd is de kans op nogmaals vreemdgaan m.i. 100%. En dat ben ik niet van plan te laten gebeuren dus voordat ik besluit om verder te gaan met hem zal ik er eerst van overtuigd moeten worden dat dit ook veranderen kán, ook al ben ik er misschien nu al wel van overtuigd dat hij dat wíl. Ik geef hier continu aan dat er nog helemaal niets besloten is en dat ik tussen beide uitersten heen en weer wipwap in een tijd van tien minuten maar blijkbaar is de angst van sommigen dat ik mij willoos weer zal laten voorliegen erg groot. En dat is lief van jullie want jullie gunnen mij iets beters. Maar geloof me, ik gun mezelf dat inmiddels ook. De paniek en onmacht uit mijn eerste schrik zijn omgeslagen in een weten dat ik het ook alleen kan. Maar ook dan zal ik moeten dealen met verlies, en issues moeten doormaken mbt leren vertrouwen, anders zou ik nooit meer een andere relatie aan kunnen gaan.
De toekomst is niet meer wat het was
woensdag 6 december 2017 om 22:09
Terugkijkend denk ik dat hij ook al jaren tegen een burn out aan zit te hikken, net als ik. Hij heeft het er al jaren over dat hij iets nieuws wil beginnen (wel samen met mij), een bedrijf met minder stress. Maar we kunnen ook niet zo goed verzinnen wat dan en ons bedrijf loopt gewoon erg goed, dan voelt het ook wel raar om dat zomaar stop te zetten en opnieuw te beginnen. Zeker de eerste jaren van een eigen bedrijf zijn slopend qua uren en energie die je erin moet stoppen en daar hebben we allebei de afgelopen jaren de energie niet voor gehad, dus heb je het er af en toe over en besluit je toch maar weer dat het slachten van de kip met het gouden ei geen goed plan is en gaan we maar weer verder.
woensdag 6 december 2017 om 22:20
Hmmmm. Klinkt allemaal als excuses achteraf. Misschien is het projectie van mij, maar ik heb ook de afgelopen twee maanden naar redenen gezocht voor het gedrag van mijn man. Het zou nog steeds allemaal kunnen maar eerlijk gezegd weet het nog steeds niet. Wil het ook niet meer weten want ik kan er niets mee. Ik weet ook niet of het "waarom" er zo toe doet. Jouw man heeft gedaan wat hij heeft gedaan met alle gevolgen van dien. Elke verklaring geeft even een beetje lucht. En dan komt het volgende weer.
woensdag 6 december 2017 om 22:45
donderdag 7 december 2017 om 01:01
Ik ben ongeveer even oud als jij en nog zelfs een paar jaar langer samen met mijn man. Vroeger riep ik altijd heel hard dat ik mijn man bij ontrouw meteen de deur zou wijzen, nu weet ik vrij zeker dat ik dat niet zou doen. En ik hoop vice versa hetzelfde. 25 jaar of meer is niet niks. Dat is geen 'leugen' als jullie samen lachten en vreeën. Een leven lang bij elkaar blijven zonder af en toe een serieuze crisis, is een utopie. Maar het is op zich al heel bijzonder als je iemand vindt met wie je na 25 jaar nog altijd graag lacht en vrijt, die lief en zorgzaam is, met wie je een dochter en een geschiedenis deelt. Ik snap al die reacties van gooi hem buiten echt niet...
Natuurlijk zal het niet evident zijn om jouw vertrouwen in hem te herstellen.
Relatietherapie is daarom een heel goed idee. Er zijn ook goede boeken geschreven over verder gaan na ontrouw .
Je klinkt als een verstandige vrouw, veel wijsheid gewenst!
Natuurlijk zal het niet evident zijn om jouw vertrouwen in hem te herstellen.
Relatietherapie is daarom een heel goed idee. Er zijn ook goede boeken geschreven over verder gaan na ontrouw .
Je klinkt als een verstandige vrouw, veel wijsheid gewenst!
donderdag 7 december 2017 om 07:21
Ik zou zeker kijken of jullie hier wat ruimte en rust kunnen winnen door het in huren van een manager/uitvoerend directeur.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑06-12-2017 22:09Terugkijkend denk ik dat hij ook al jaren tegen een burn out aan zit te hikken, net als ik. Hij heeft het er al jaren over dat hij iets nieuws wil beginnen (wel samen met mij), een bedrijf met minder stress. Maar we kunnen ook niet zo goed verzinnen wat dan en ons bedrijf loopt gewoon erg goed, dan voelt het ook wel raar om dat zomaar stop te zetten en opnieuw te beginnen. Zeker de eerste jaren van een eigen bedrijf zijn slopend qua uren en energie die je erin moet stoppen en daar hebben we allebei de afgelopen jaren de energie niet voor gehad, dus heb je het er af en toe over en besluit je toch maar weer dat het slachten van de kip met het gouden ei geen goed plan is en gaan we maar weer verder.
Zeker in een onrustige tijd niet iets verkopen/wegdoen dat goed loopt. Financiële stress is zo te horen het laatste dat jullie kunnen gebruiken.
Heel veel sterkte en hou je eigen belangen en die van hem goed in de gaten.
donderdag 7 december 2017 om 08:24
Dank je. Ik snap heel goed dat veel roepen gooi maar buiten, zij kennen hem niet en zoals je zegt, 25 jaar met iemand samen zijn waar je het ook nog goed mee hebt is al vrij uniek. Aan de andere kant weet ik echt niet of ik over deze pijn en verraad heen zal kunnen komen, en ik pas ervoor om jarenlang met vertrouwensissues rond te blijven modderen. De tijd zak het moeten uitwijzen.Vlaamsemeid schreef: ↑07-12-2017 01:01Ik ben ongeveer even oud als jij en nog zelfs een paar jaar langer samen met mijn man. Vroeger riep ik altijd heel hard dat ik mijn man bij ontrouw meteen de deur zou wijzen, nu weet ik vrij zeker dat ik dat niet zou doen. En ik hoop vice versa hetzelfde. 25 jaar of meer is niet niks. Dat is geen 'leugen' als jullie samen lachten en vreeën. Een leven lang bij elkaar blijven zonder af en toe een serieuze crisis, is een utopie. Maar het is op zich al heel bijzonder als je iemand vindt met wie je na 25 jaar nog altijd graag lacht en vrijt, die lief en zorgzaam is, met wie je een dochter en een geschiedenis deelt. Ik snap al die reacties van gooi hem buiten echt niet...
Natuurlijk zal het niet evident zijn om jouw vertrouwen in hem te herstellen.
Relatietherapie is daarom een heel goed idee. Er zijn ook goede boeken geschreven over verder gaan na ontrouw .
Je klinkt als een verstandige vrouw, veel wijsheid gewenst!
donderdag 7 december 2017 om 08:28
Ik denk wel dat het bedrijf zal moeten worden verkocht óf dat we moeten leren er anders mee om te gaan. We roepen al jaren dat het te zwaar is en proberen dat met allerlei lapmiddelen op te lossen (zoals bijvoorbeeld het vakantiehuisje waar we in de weekenden heen gaan om te voorkomen dat we ook in het weekend continu werken). Ik heb een site gevonden van iemand die gespecialiseerd is in relatietherapie voor koppels die samen een eigen bedrijf hebben (blijkbaar komt het zo vaak voor dat er een specialist in is). Ik wacht even de afspraak met de therapeut morgen af maar mocht ik daar nou niet zo’n goed gevoel bij hebben dan ga ik misschien liever naar die andere.
donderdag 7 december 2017 om 08:39
Ik raad je wel aan om erover na te denken dat je ermee kan leven dat hij nog eens zo een fout kan maken in de toekomst. Misschien niet de komende 5 jaar als alles nog vers is, maar daarna als er weer zo'n tegenslag komt, er sleur in zit etc. Helaas was ik er ook van overtuigd dat mijn man die echt oprecht spijt betoog dit nooit meer zou doen. Schijnbaar is het een bepaalde drempel dat vreemdgaan, als hij deze ooit eens over is geweest wordt hij steeds lager om het nog een keer te doen. Dit is ookwetenschappelijk onderzocht http://www.nature.com/articles/nn.4426.epdf.
donderdag 7 december 2017 om 08:44
donderdag 7 december 2017 om 08:48
donderdag 7 december 2017 om 08:50
Natuurlijk is het wel denigrerend. Wat is de toegevoegde waarde van het schetsen van zijn mond op haar kut?
anoniem_220327 wijzigde dit bericht op 07-12-2017 11:34
0.27% gewijzigd
