Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
woensdag 6 december 2017 om 17:03
Ik snap jullie bezorgdheid. Ik sta mezelf toe om nog geen beslissing te hoeven nemen. Heb therapie voor mezelf, vanmiddag geweest, en was fijn er over te kunnen praten. Ook met man ben ik continu in gesprek. Vrijdag de relatietherapie. Hoe dan ook moet ik dealen met het verlies van vertrouwen in degene die ik het meest vertrouwde. Ook als ik bij hem weg ga zal ik dat moeten verwerken wil ik in de toekomst ooit weer open kunnen staan voor een andere man. Mijn dichter ziet alleen de kant van hem die heel erg zorgzaam en lief is dus ik ben er persoonlijk niet zo bang voor dat, als ik besluit te blijven, dit zo’n slecht voorbeeld voor haar zou zijn. Vergeet niet dat mijn man voor de buitenwereld en voor mij heel erg zijn best doet om een soort superman te zijn. Dat hij dat in werkelijkheid niet waar kan maken is een ander verhaal maar voor haar is hij sowieso een super vader en hij behandeld mij (normaal gesproken en ja ik weet dat dat misschien dus alleen maar een toneelstukje is) met liefde en respect. Ruzie hebben we zelden, we knuffelen en lachen veel, doen veel leuke dingen samen en met ons drieën. Dat het onderhuids bij hem helemaal niet oprecht is misschien en een groot toneelstuk dat weet zij niet, overigens geloof ik ook wel dat hij het ook oprecht niet slecht bedoeld. Hij heeft het beste voor met haar en met mij, alleen hij kan mijn handicap niet handelen en aangezien hij weet dat het ook niet zomaar op te lossen is heeft hij voor hem een manier gevonden om er mee om te gaan, die in zijn ogen het minst schadelijk is voor hem maar ook voor mij en dochter. Hij had ook weg kunnen gaan natuurlijk maar uit de gesprekken is wel gebleken dat hij ook echt wel heeft nagedacht over wat dat dan voor mij zou betekenen, ook qua huis, werk, dieren, kind, en is tot de conclusie gekomen dat het dus beter zou zijn het anders op te lossen. Dat hij mij daar niet in gekend heeft en daarnaast ook nog eens vreemd is gegaan is natuurlijk compleet de verkeerde manier geweest maar het is geen ‘ik was geil dus ze bekijkt het maar thuis’ actie. Dat de gevolgen gelijk zijn en het plaatje er niet best uit ziet voor hem snapt hij heel goed en hij heeft ook oprecht veel spijt en pijn om mij zo kapot te zien, dat kan ik aan alles merken en zegt hij ook continu. Het wachtwoord veranderen en alles wissen was volgens hem ook om mij te beschermen, hij realiseerde zich toen hij die berichtjes van hemzelf vond en terugluisterde hoe keihard zoiets binnen komt. Het is niet alleen geschreven tekst maar je hoort het hem ook nog zeggen. Alsof je een telefoongesprek tussen hen kunt afluisteren maar alleen hem kunt horen. En hij kent mij goed genoeg om te weten dat ik die berichtjes allemaal zou gaan analyseren en naluisteren, wat nu dus niet meer kan. Hij wist alleen niet dat ik die analyse al had gedaan voordat hij het wiste. Hij geeft aan dat als er nog maar een minimale kans is dat ik met hem door wil gaan of althans wil proberen met hem door te gaan hij ook volledige openheid van zaken zal geven en hij zijn tijdlijn en alles weer actief zal zetten zodat ik 24/7 kan checken waar hij is. Of ik dat moet willen is een tweede natuurlijk maar het geeft aan dat hij daartoe in ieder geval bereid is.
Ik neem nog helemaal geen beslissing, en kan van uur tot uur nog weer omslaan in mijn gevoel. Als ik kijk naar de afgelopen 25 jaar en wat we samen allemaal hebben meegemaakt en bereikt, en hoe close we altijd zijn geweest kan ik me gewoon niet voorstellen dat het niet mogelijk zal zijn om samen verder te gaan. En als ik dan weer denk aan wat hij gedaan heeft dan kan ik me niet voorstellen hoe het mogelijk zal zijn om wél samen verder te gaan. Gek genoeg heb ik ondanks mijn enorme boosheid ook wel veel steun aan hem en ook geen moeite om naast hem te liggen. Hij wil veel knuffelen en me troosten als hij ziet dat ik het moeilijk heb, en dat doet me goed. Ook als we het niet samen redden is dit voor mij helpend om te zien dat hij beseft wat hij me aangedaan heeft en hier ook pijn van heeft.
Ondertussen gaat het gewone leven ook door en moet er gewerkt worden en sinterklaaskadootjes gekocht worden (vieren het vrijdagavond) en dat voelt heel erg bizar. Hij is daar wel een stuk beter in dan ik. Ik verschuil me nu dus maar even achter mijn handicap en heb me ‘ziekgemeld’ en werk wat oo afstand of als het personeel naar huis is. Dochter vind het moeilijk om mij zo verdrietig te zien dus ook voor haar probeer ik opgewekt te doen maar ze is ook niet gek natuurlijk. De ‘ugly crying’ heb ik bewaard voor vannacht toen iedereen sliep. En zo modderen we maar door in de hoop dat het uiteindelijk helderder zak worden wat ik moet doen en hoe ik het aan moet pakken. Moet wel zeggen dat nu de eerste paniek gezakt is ik ook wel rustiger kan nadenken over hoe e.e.a. Er uit zou komen te zien als we wel gaan scheiden. Maar het blijft bizar om over zulke scenarios na te moeten denken als je gewoon dacht dat je gelukkig getrouwd was en het goed had samen.
Ik neem nog helemaal geen beslissing, en kan van uur tot uur nog weer omslaan in mijn gevoel. Als ik kijk naar de afgelopen 25 jaar en wat we samen allemaal hebben meegemaakt en bereikt, en hoe close we altijd zijn geweest kan ik me gewoon niet voorstellen dat het niet mogelijk zal zijn om samen verder te gaan. En als ik dan weer denk aan wat hij gedaan heeft dan kan ik me niet voorstellen hoe het mogelijk zal zijn om wél samen verder te gaan. Gek genoeg heb ik ondanks mijn enorme boosheid ook wel veel steun aan hem en ook geen moeite om naast hem te liggen. Hij wil veel knuffelen en me troosten als hij ziet dat ik het moeilijk heb, en dat doet me goed. Ook als we het niet samen redden is dit voor mij helpend om te zien dat hij beseft wat hij me aangedaan heeft en hier ook pijn van heeft.
Ondertussen gaat het gewone leven ook door en moet er gewerkt worden en sinterklaaskadootjes gekocht worden (vieren het vrijdagavond) en dat voelt heel erg bizar. Hij is daar wel een stuk beter in dan ik. Ik verschuil me nu dus maar even achter mijn handicap en heb me ‘ziekgemeld’ en werk wat oo afstand of als het personeel naar huis is. Dochter vind het moeilijk om mij zo verdrietig te zien dus ook voor haar probeer ik opgewekt te doen maar ze is ook niet gek natuurlijk. De ‘ugly crying’ heb ik bewaard voor vannacht toen iedereen sliep. En zo modderen we maar door in de hoop dat het uiteindelijk helderder zak worden wat ik moet doen en hoe ik het aan moet pakken. Moet wel zeggen dat nu de eerste paniek gezakt is ik ook wel rustiger kan nadenken over hoe e.e.a. Er uit zou komen te zien als we wel gaan scheiden. Maar het blijft bizar om over zulke scenarios na te moeten denken als je gewoon dacht dat je gelukkig getrouwd was en het goed had samen.
woensdag 6 december 2017 om 17:08
Respect trouwens voor de mensen die nog meelezen en schrijven, ik realiseer me dat mijn ‘romans’ niet altijd fijn kort en bondig zijn.. Voor mezelf helpt het wel door hier te schrijven en om alles helder te krijgen en ook om jullie feedback te lezen. De tendens hier op het forum is over het algemeen dat ik weg moet gaan bij hem, gek genoeg is die tendens er niet bij de vrienden en familie en therapie waar ik het er over gehad heb. Zij kennen allen mijn man dus misschien zegt dat ook wel wat. Zij zien misschien ook zijn goede kanten. Óf zij zijn net zo verblind door zijn leugens als ik was/ben. Stof tot nadenken genoeg in ieder geval.
woensdag 6 december 2017 om 17:16
Hij heeft het beste voor met haar en met mij, alleen hij kan mijn handicap niet handelen en aangezien hij weet dat het ook niet zomaar op te lossen is heeft hij voor hem een manier gevonden om er mee om te gaan, die in zijn ogen het minst schadelijk is voor hem maar ook voor mij en dochter. Hij had ook weg kunnen gaan natuurlijk maar uit de gesprekken is wel gebleken dat hij ook echt wel heeft nagedacht over wat dat dan voor mij zou betekenen, ook qua huis, werk, dieren, kind, en is tot de conclusie gekomen dat het dus beter zou zijn het anders op te lossen. ... et wachtwoord veranderen en alles wissen was volgens hem ook om mij te beschermen, hij realiseerde zich toen hij die berichtjes van hemzelf vond en terugluisterde hoe keihard zoiets binnen komt.
Wat een schatje eigenlijk.
Wat een schatje eigenlijk.
woensdag 6 december 2017 om 17:19
Fool you once, shame on him. Fool you twice, shame on you.
Dit is gewoon hoe hij is, een vreemdganger. Het is mij niet duidelijk waarom je ervoor zou kiezen bij hem te blijven met alle gevoelens van wantrouwen. Je leeft maar een keer tenslotte. Waarom kies je niet voor jezelf? Waarom ga je uberhaupt in therapie? Het lijkt wel alsof je bang bent om alleen verder te moeten. Waarom zo afhankelijk? Ik begrijp er in ieder geval helemaal niets van, ik had allang mijn spullen gepakt.
Dit is gewoon hoe hij is, een vreemdganger. Het is mij niet duidelijk waarom je ervoor zou kiezen bij hem te blijven met alle gevoelens van wantrouwen. Je leeft maar een keer tenslotte. Waarom kies je niet voor jezelf? Waarom ga je uberhaupt in therapie? Het lijkt wel alsof je bang bent om alleen verder te moeten. Waarom zo afhankelijk? Ik begrijp er in ieder geval helemaal niets van, ik had allang mijn spullen gepakt.
woensdag 6 december 2017 om 17:21
Fijn dat schrijven je helpt!
Qua advies van je vrienden..zien ze jullie niet ook gewoon graag samen? En zoals je eigenlijk zelf al zegt; hij kan anders overkomen dan hij werkelijk is.
Maar mijn eerste gedachte was; wow weg bij hem. Maar ik snap dat 25 jaar heeel lang is! Echt lang!
Ik wil wel echt het advies geven om dicht bij je gevoel te blijven. Die is altijd zuiver, ook al voelt dat gevoel niet fijn. Je intuitie weet precies wat je wilt.
En laat je echte ik aan je dochter zien. Je hebt verdriet, dat mag en is heel logisch. Anders leert je dochter dat ze haar verdriet moet onderdrukken en niet mag laten zien.
Echt knap dat je zo bezig bent!
Er komt zoveel op je af. Ik hoop echt dat je er uitkomt, op jouw manier
Qua advies van je vrienden..zien ze jullie niet ook gewoon graag samen? En zoals je eigenlijk zelf al zegt; hij kan anders overkomen dan hij werkelijk is.
Maar mijn eerste gedachte was; wow weg bij hem. Maar ik snap dat 25 jaar heeel lang is! Echt lang!
Ik wil wel echt het advies geven om dicht bij je gevoel te blijven. Die is altijd zuiver, ook al voelt dat gevoel niet fijn. Je intuitie weet precies wat je wilt.
En laat je echte ik aan je dochter zien. Je hebt verdriet, dat mag en is heel logisch. Anders leert je dochter dat ze haar verdriet moet onderdrukken en niet mag laten zien.
Echt knap dat je zo bezig bent!
Er komt zoveel op je af. Ik hoop echt dat je er uitkomt, op jouw manier
woensdag 6 december 2017 om 17:22
Vreemdgaan zegt denk ik juist alleen maar iets over de vreemdganger zelf, over puur egoïstische behoeftes (ego, aandacht, spanning in combi met verlust- of verliefdheid). Egoïstische behoeftes die niet eens helder hoeven zijn bij diegene. Dat maakt naar m.i. dat dat los staat voor gevoel voor diegene waar hij/zij leven mee deelt. Dat dat op basis van leugen&bedrog gaat dan... sja, niet fraai.Babette2017 schreef: ↑06-12-2017 16:47Interessante zienswijze: Liefde is... vreemdgaan, bedriegen, liegen en verzwijgen.
Hou toch op, dit is geen liefde.
woensdag 6 december 2017 om 17:24
Liever een eerlijke vader dan een hypocriete superman als voorbeeld.
En is het nu ok dat hij een relatie onderhoudt met een getrouwde vrouw met vier kinderen??
Blijft je dochter gezellig met haar omgaan? En jijzelf...?
Wat als de bedrogen echtgenoot er achter komt? Dan komt dochter er ook achter dat niets is wat het lijkt...
En is het nu ok dat hij een relatie onderhoudt met een getrouwde vrouw met vier kinderen??
Blijft je dochter gezellig met haar omgaan? En jijzelf...?
Wat als de bedrogen echtgenoot er achter komt? Dan komt dochter er ook achter dat niets is wat het lijkt...
De toekomst is niet meer wat het was
woensdag 6 december 2017 om 17:31
Petje af voor jou, TO - hoe jij met deze shit omgaat nu.
Je leest als zelfverzekerd, iemand die niet aan het wankelen of twijfelen is over zichzelf na deze enorme vertrouwensbreuk.
Heel gezond, je redt het ook prima zonder je man, mocht je daarvoor kiezen.
Maakt het wat makkelijker denk ik, die wetenschap bij jezelf.
Je leest als zelfverzekerd, iemand die niet aan het wankelen of twijfelen is over zichzelf na deze enorme vertrouwensbreuk.
Heel gezond, je redt het ook prima zonder je man, mocht je daarvoor kiezen.
Maakt het wat makkelijker denk ik, die wetenschap bij jezelf.
woensdag 6 december 2017 om 17:34
Eens-bambi- schreef: ↑06-12-2017 17:31Petje af voor jou, TO - hoe jij met deze shit omgaat nu.
Je leest als zelfverzekerd, iemand die niet aan het wankelen of twijfelen is over zichzelf na deze enorme vertrouwensbreuk.
Heel gezond, je redt het ook prima zonder je man, mocht je daarvoor kiezen.
Maakt het wat makkelijker denk ik, die wetenschap bij jezelf.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 6 december 2017 om 17:49
Iwill
Dat je zegt dat je familie en vrienden anders zeggen.. dat is wat je graag wil horen ook. Anders had je dit niet hier vermeld.
Ik ben voor om dit samen af te sluiten. En dus tenslotte gaat scheiden ja.
1x vreemdgaan. 2x vreemdgaan en ook nog je handicap op de kop geven. Dus jou! En wat doe je? Je twijfelt of het idd zo is. Maar ho eens. Stel het is zo als vrouw wil je dit toch niet? Kans naar 3e keer is veel groter. Hij wist nu alles al. Wachtwoord van Google. Dat hij met haar ging puur alleen omdat hij moeite heeft met je handicap dat is onzin. 1. Het is je handicap die dat toch toe liet maar hij vindt haar ook verrekt lekker. Of 2. Hij vindt haar verrekt lekker en ja puntje handicap is makkelijk om er op gooien.
Kies zelf maar..
Je hebt eigenlijk al een besluit genomen. Je blijft. Denkt dat je relatie nog steeds fantastisch is en gelooft dat hij na 2x nu echt nooit meer zou vreemdgaan.
Dacht je de 1e keer dit ook niet?
Je mag van mij terug gaan. Ik hoop alleen dat je hier mee kan leven. En dat denk ik niet. En hij zal ooit als hij de kans weer krijgt beter opletten en een slippertje maken.
Dat hij nog niet toegegeven heeft dat hij seks heeft gehad is ook bizar. Hotel boeken voor wat dan? Kus of knuffelen kan ook achter het muurtje. Blijf maar geloven wat je graag wilt zien maar realistisch trap je zo weer met beide benen er in.
Vraag me ook af wat hier ook gezegd is of je familie/vrienden ook weten dat dit de 2e keer is. Want ik durf te wedden dat de meeste mensen na 2x geen advies geven, ach joh hij houdt wel van je maar hij heeft het er echt moeilijk mee, foutje kan gebeuren. Niet na 2x. Anders kiezen ze je mans kant om het prima te vinden dat hij steeds vreemdgaat als het ff wat moeilijker wordt. Geloof jij het nog?
Dat je zegt dat je familie en vrienden anders zeggen.. dat is wat je graag wil horen ook. Anders had je dit niet hier vermeld.
Ik ben voor om dit samen af te sluiten. En dus tenslotte gaat scheiden ja.
1x vreemdgaan. 2x vreemdgaan en ook nog je handicap op de kop geven. Dus jou! En wat doe je? Je twijfelt of het idd zo is. Maar ho eens. Stel het is zo als vrouw wil je dit toch niet? Kans naar 3e keer is veel groter. Hij wist nu alles al. Wachtwoord van Google. Dat hij met haar ging puur alleen omdat hij moeite heeft met je handicap dat is onzin. 1. Het is je handicap die dat toch toe liet maar hij vindt haar ook verrekt lekker. Of 2. Hij vindt haar verrekt lekker en ja puntje handicap is makkelijk om er op gooien.
Kies zelf maar..
Je hebt eigenlijk al een besluit genomen. Je blijft. Denkt dat je relatie nog steeds fantastisch is en gelooft dat hij na 2x nu echt nooit meer zou vreemdgaan.
Dacht je de 1e keer dit ook niet?
Je mag van mij terug gaan. Ik hoop alleen dat je hier mee kan leven. En dat denk ik niet. En hij zal ooit als hij de kans weer krijgt beter opletten en een slippertje maken.
Dat hij nog niet toegegeven heeft dat hij seks heeft gehad is ook bizar. Hotel boeken voor wat dan? Kus of knuffelen kan ook achter het muurtje. Blijf maar geloven wat je graag wilt zien maar realistisch trap je zo weer met beide benen er in.
Vraag me ook af wat hier ook gezegd is of je familie/vrienden ook weten dat dit de 2e keer is. Want ik durf te wedden dat de meeste mensen na 2x geen advies geven, ach joh hij houdt wel van je maar hij heeft het er echt moeilijk mee, foutje kan gebeuren. Niet na 2x. Anders kiezen ze je mans kant om het prima te vinden dat hij steeds vreemdgaat als het ff wat moeilijker wordt. Geloof jij het nog?
Bam!!!!
woensdag 6 december 2017 om 17:50
woensdag 6 december 2017 om 17:52
Heb je hem wel eens op de man af gevraagd, waarom hij eigenlijk nog bij jou is? Is hij dat dan om de juiste redenen>?
Om het bedrijf dat jullie samen hebben?
Omwille van het kind?
Omwille van jou? Laatste is eigenlijk wel het belangrijkste. Maar ik denk dat je hem dit toch eens heel expliciet moet vragen. En dan moet je vragen om een eerlijk antwoord.
Om het bedrijf dat jullie samen hebben?
Omwille van het kind?
Omwille van jou? Laatste is eigenlijk wel het belangrijkste. Maar ik denk dat je hem dit toch eens heel expliciet moet vragen. En dan moet je vragen om een eerlijk antwoord.
woensdag 6 december 2017 om 18:05
woensdag 6 december 2017 om 18:05
Hoe triest dit ook is: ik ben bang dat dit nooit meer goed gaat werken TO, wat jullie ook proberen. Je vertrouwen heeft zo'n ontzettende knauw gehad.
Misschien zou het na een verwerkingsproces mogelijk zijn om samen in het huis te blijven wonen, met ieder een eigen ruimte natuurlijk, tot jullie dochter het huis uit is.
Maar nu zit je in de modus dat je wilt redden wat er te redden valt. Dat begrijp ik wel na een huwelijk van 25 jaar waarin jij je voornamelijk gelukkig hebt gevoeld.
Misschien zou het na een verwerkingsproces mogelijk zijn om samen in het huis te blijven wonen, met ieder een eigen ruimte natuurlijk, tot jullie dochter het huis uit is.
Maar nu zit je in de modus dat je wilt redden wat er te redden valt. Dat begrijp ik wel na een huwelijk van 25 jaar waarin jij je voornamelijk gelukkig hebt gevoeld.
woensdag 6 december 2017 om 18:23
En toch denk ik dat de mening van familie en vrienden zwaarder weegt. Ze weten veel meer van beiden, en zullen ook eerder "de andere kant" horen. Alleen weet ik niet wat er gebeurt als de man van minnares er achter komt. TO, weet hij het al ?
O ja, nog een
voor TO.
woensdag 6 december 2017 om 18:52
Hij is de grens van respect voor jou al overgegaan toen hij voor de eerste keer vreemdging. Dat komt nooit meer terug, dus waarom denk je dat hij bij een derde situatie wel het respect voor je heeft om weg te lopen?
beetjegek wijzigde dit bericht op 06-12-2017 18:57
Reden: Foute woordkeuze
Reden: Foute woordkeuze
1.87% gewijzigd
woensdag 6 december 2017 om 20:04
Iedereen kan hier vanachter een toetsenbord dan wel vanalles roepen, maar dat is puur op jouw schrijven en zonder gevoelens, emotie en het daadwerkelijk kennen van jullie relatie en partner.
Ik begrijp jou, maar ook de reactie van posters hier. Al met al, jij moet doen wat voor jou het beste voelt. Het is vanaf de zijlijn zo makkelijk roepen 'verlaat hem', 'wat een klootzak', maar goed.........zo simpel is het natuurlijk niet als je er êcht voorstaat.
Enige advies wat ik jou wil meegeven, verlies vooral jouw eigen gevoel niet uit het oog. Tuurlijk is er een hoop om voor te vechten, maar zorg dat het niet ten koste gaat van jezelf!
Ik begrijp jou, maar ook de reactie van posters hier. Al met al, jij moet doen wat voor jou het beste voelt. Het is vanaf de zijlijn zo makkelijk roepen 'verlaat hem', 'wat een klootzak', maar goed.........zo simpel is het natuurlijk niet als je er êcht voorstaat.
Enige advies wat ik jou wil meegeven, verlies vooral jouw eigen gevoel niet uit het oog. Tuurlijk is er een hoop om voor te vechten, maar zorg dat het niet ten koste gaat van jezelf!
woensdag 6 december 2017 om 20:18
woensdag 6 december 2017 om 20:25
Dank je voor je lieve reactie.Ikkuz schreef: ↑06-12-2017 17:21Fijn dat schrijven je helpt!
Qua advies van je vrienden..zien ze jullie niet ook gewoon graag samen? En zoals je eigenlijk zelf al zegt; hij kan anders overkomen dan hij werkelijk is.
Maar mijn eerste gedachte was; wow weg bij hem. Maar ik snap dat 25 jaar heeel lang is! Echt lang!
Ik wil wel echt het advies geven om dicht bij je gevoel te blijven. Die is altijd zuiver, ook al voelt dat gevoel niet fijn. Je intuitie weet precies wat je wilt.
En laat je echte ik aan je dochter zien. Je hebt verdriet, dat mag en is heel logisch. Anders leert je dochter dat ze haar verdriet moet onderdrukken en niet mag laten zien.
Echt knap dat je zo bezig bent!
Er komt zoveel op je af. Ik hoop echt dat je er uitkomt, op jouw manier
woensdag 6 december 2017 om 20:30
Jouw topic gelezen en ik wil je veel wijsheid toewensen.
Iets verwerken kost tijd. Maak je iets heftigs mee, dan ga je in de overlevingsstand. Verstandelijk kun je dan alles wel benoemen, maar je emotie en vooral de verwerking volgt later. Het is helemaal niet gek dat je hem er nog niet hebt uitgezet. Ergens voelt het misschien nog wel veilig als je bij hem bent. Als je je ogen dicht doet is het net of het nog is zoals het was. 25 jaar is zo lang.
Als je hem in bed betrapt had met haar, dan had je hem waarschijnlijk wel direct de deur kunnen wijzen. Nu moet je het doen met alles wat je hebt opgevangen en zelf in hebt kunnen vullen. Zou jij dit topic lezen als buitenstaander, dan zou ook jij zeker overtuigd zijn van het vreemdgaan en niet zo’n beetje ook.
Jouw familie en bekenden moeten hun mening baseren op de info die jij hen geeft. Die kan bijna niet zo uitgebreid zijn de info die jij hier hebt gegeven, anders zouden zij waarschijnlijk scherper oordelen. Zij twijfelen misschien er aan.
Het heeft tijd nodig om de impact van dit bedrog te kunnen ervaren. Het lijkt mij niet meer dan normaal dat jij die tijd neemt. Om goed iets af te kunnen sluiten.
Iets verwerken kost tijd. Maak je iets heftigs mee, dan ga je in de overlevingsstand. Verstandelijk kun je dan alles wel benoemen, maar je emotie en vooral de verwerking volgt later. Het is helemaal niet gek dat je hem er nog niet hebt uitgezet. Ergens voelt het misschien nog wel veilig als je bij hem bent. Als je je ogen dicht doet is het net of het nog is zoals het was. 25 jaar is zo lang.
Als je hem in bed betrapt had met haar, dan had je hem waarschijnlijk wel direct de deur kunnen wijzen. Nu moet je het doen met alles wat je hebt opgevangen en zelf in hebt kunnen vullen. Zou jij dit topic lezen als buitenstaander, dan zou ook jij zeker overtuigd zijn van het vreemdgaan en niet zo’n beetje ook.
Jouw familie en bekenden moeten hun mening baseren op de info die jij hen geeft. Die kan bijna niet zo uitgebreid zijn de info die jij hier hebt gegeven, anders zouden zij waarschijnlijk scherper oordelen. Zij twijfelen misschien er aan.
Het heeft tijd nodig om de impact van dit bedrog te kunnen ervaren. Het lijkt mij niet meer dan normaal dat jij die tijd neemt. Om goed iets af te kunnen sluiten.
woensdag 6 december 2017 om 20:30
Nee, natuurlijk is dat niet Ok! De relatie met haar moet stoppen. Mijn dichter wil niets meer met haar te maken hebben. En ik ook niet als het even kan. Het is ook zeker niet OK dat hij dit gedaan heeft, en dat weet hij zelf ook héél goed. Hij zal moeten leren om in de toekomst anders om te gaan met momenten waarop dingen niet lopen zoals hij wil. Of hij dat kán leren, is natuurlijk de grote vraag. Hij wíl het wel, zegt hij. Maar ja, hij heeft ook al zoveel gelogen, misschien zegt hij wat ik wil horen. Zijn woorden hebben niet meer zo veel betekenis voor me, het zal van de daden afhangen. Hoe dan ook moeten we leren anders te communiceren. Als we op deze manier een echtscheidingstraject aangaan dan voorzie ik binnen een week een vechtscheiding. En daar is niemand bij gebaat.mdh schreef: ↑06-12-2017 17:24Liever een eerlijke vader dan een hypocriete superman als voorbeeld.
En is het nu ok dat hij een relatie onderhoudt met een getrouwde vrouw met vier kinderen??
Blijft je dochter gezellig met haar omgaan? En jijzelf...?
Wat als de bedrogen echtgenoot er achter komt? Dan komt dochter er ook achter dat niets is wat het lijkt...