Opdringerige man

Een klein jaar geleden kwam ik in de speeltuin een man tegen met wie ik jaren geleden een one night stand heb gehad. Hij was daar ook met zijn kinderen en we hadden een praatje over hoe het leven ging. Ik gescheiden, 2 kinderen, inmiddels een LAT relatie. Hij 2 kinderen, lag in scheiding. Een normaal gesprek maar mijn gevoel zat direct niet goed. Ik ben door hem eerder dan gepland weggegaan uit de speeltuin.

Om de kinderen tegemoet te komen reed ik door naar de kinderboerderij. Toen ik net binnen was zag ik een auto achter mijn auto parkeren en die man stapte uit met z'n 2 kinderen. Al snel kwam ik hem tegen dus ik zei nog (half grappend): je bent me toch niet gevolgd hé? Weer bleef hij me volgen en praten over normale dingen. Het voelde opdringerig en hijgerig maar het ging me ook te ver om het direct af te kappen. Na een tijdje begon hij echter over die one night stand, dat het zo geil was en dat hij er veel aan dacht en dat het zeker voor herhaling vatbaar was. Ik heb dit toen heel direct en duidelijk afgekapt, gezegd dat ik dit echt niet wilde, geen behoefte aan verder contact, en ben (weer eerder dan gepland) weggegaan met mijn kinderen.

Eenmaal thuis parkeert er precies dezelfde auto weer achter mijn auto in de straat. Ik kreeg appjes van een voor mij onbekend nummer maar dat was hij weer, blijkbaar had hij mijn nummer nog. Weer dat het zo geil was etc. Ik werd op dat moment echt heel erg bang en heb geappt dat ik dit niet wil, dat ik dit heel onprettig vind en er bang van werd en dat hij mij met rust moest laten. Hij blokkeerde me, de auto reed weg en het leek weer rustig.

Een paar weken terug kwam ik hem opeens tegen in de horeca van de zwemles (waar de ouders wachten tijdens de les). Wéér komt hij elke keer naar me toe, ik kap het af en ga elders zitten. Ik probeer het nu ook vooraf te ontwijken door helemaal voorin te gaan zitten en wat te praten met andere moeders. Ik overweeg zelfs een andere zwemles of andere dag maarja dat is eigenlijk geen optie nu zoon juist richting afzwemmen voor A gaat.

Maar ineens besef ik me: dit is toch te gek voor woorden? Ik ga wekelijks met spanning naar die zwemles, ga noodgedwongen voorin zitten en sociaal doen met de 'kletsmoeders' voorin terwijl ik 9 van de 10 keer liever achterin even een boek lees of wat voor m'n studie doe. Ik zeg keer op keer letterlijk "ik heb geen behoefte aan contact", "ik wil dat je met met rust laat" en die vent blijft maar doorgaan. Ook merk ik dat ik mezelf bijv. ga verwijten dat ik niet DIRECT keihard heb opgetreden toen hij alleen al kwam aanrijden bij die kinderboerderij ipv er half grappend iets over te zeggen, tegelijkertijd denk ik: je hebt daarna tientallen keren gezegd dat je dit niet wilt dus verwijt jezelf dit niet.

Hoe kan ik hier nou het beste mee omgaan? Het is gewoon belachelijk dat hij dit niet accepteert.