Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 22:53
Niet alles gelezen, maar 1 zin uit de OP zegt mij al genoeg. Als je het hebt over gaan voor een 'tweede' kindje samen met je man, dan zal jij jullie nooit als compleet gezin gaan zien.
Sneu, je doet zelf net zo hard mee aan de hele situatie en je vergeet hem in je verhaal zelfs mee te nemen als kind.
Sneu, je doet zelf net zo hard mee aan de hele situatie en je vergeet hem in je verhaal zelfs mee te nemen als kind.
zondag 20 augustus 2017 om 22:55
Wat apple bee bedoelt volgens mij: kan het zijn dat je (onderbewust) voelt dat er iets niet goed zit tussen jou en je partner? Voorbeeld: je voelt je weinig gesteund. En dat je dit, omdat je bang bent wat er gebeurt als je deze problemen in je relatie onderkent en op tafel legt, gediagnosticeerd hebt als problemen tussen jou en stiefzoon? (Stiefzoon manipuleert en krijgt zijn zin ipv mijn partner steunt me niet). Ga de strijd niet aan met een minderjarig kind; ga het gesprek aan met je partner.
En stiefzoon voelt je onuitgesproken verwijten waarschijnlijk in de lucht hangen en dat versterkt zijn vijandige houding weer, etc. Aan wie is het die cirkel te doorbreken? jij of de puber?
Toen ik 15 was kon ik extreem in de knoop zitten met mezelf en ik had niet eens een overleden ouder. Je hebt als puber sowieso een beetje het gevoel dat de wereld tegen je is en voelt je beperkt in je vrijheid (want je bent immers kind en word gestuurd, maar je hebt al iets minder behoefte aam die sturig waardoor het als beklemmend kan worden ervaren). Als in die situatie een hoop veranderd is kan de emotie er op een onvolwassen manier uitkomen. Kan je hem niet verwijten hij moet nog leren hoe je volwassen met pijnlijke emoties omgaat. Maar je neemt hem het ergens wel kwalijk. En dan is er ook nog onbegrip of ongeloof mbt zijn emoties (manipulatief noem je ze). Dat voelt hij aan en speelt ontzettend in op het gevoel dat pubers sowieso hebben: je omgeving is tegen je. En dan speelt ook nog mee dat in de fase dat je je af gaat zetten omdat je je zo beperkt voelt ineens in de rol van kind dat de regels verstrakt worden in huis. Door de vrouw die vindt dat (in zijn ogen) jouw emoties er niet mogen zijn.
Ik begrijp stiefzoon wel.
Jou ook zeker overigens. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat hij niet je gesprekspartner is in deze; dat is je man.
En stiefzoon voelt je onuitgesproken verwijten waarschijnlijk in de lucht hangen en dat versterkt zijn vijandige houding weer, etc. Aan wie is het die cirkel te doorbreken? jij of de puber?
Toen ik 15 was kon ik extreem in de knoop zitten met mezelf en ik had niet eens een overleden ouder. Je hebt als puber sowieso een beetje het gevoel dat de wereld tegen je is en voelt je beperkt in je vrijheid (want je bent immers kind en word gestuurd, maar je hebt al iets minder behoefte aam die sturig waardoor het als beklemmend kan worden ervaren). Als in die situatie een hoop veranderd is kan de emotie er op een onvolwassen manier uitkomen. Kan je hem niet verwijten hij moet nog leren hoe je volwassen met pijnlijke emoties omgaat. Maar je neemt hem het ergens wel kwalijk. En dan is er ook nog onbegrip of ongeloof mbt zijn emoties (manipulatief noem je ze). Dat voelt hij aan en speelt ontzettend in op het gevoel dat pubers sowieso hebben: je omgeving is tegen je. En dan speelt ook nog mee dat in de fase dat je je af gaat zetten omdat je je zo beperkt voelt ineens in de rol van kind dat de regels verstrakt worden in huis. Door de vrouw die vindt dat (in zijn ogen) jouw emoties er niet mogen zijn.
Ik begrijp stiefzoon wel.
Jou ook zeker overigens. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat hij niet je gesprekspartner is in deze; dat is je man.
zondag 20 augustus 2017 om 23:09
Een andere poster legde de vingers mijns inziens op de zere plek: "tweede kind".
Een ouder heeft van alles te zeggen over een kind; als volwassene richt je je eigen leven in, als kind ga je er soms gewoon niet over. Dat kan ontzettend machteloos voelen, het is toch jouw leven?
Dit is natuurlijk altijd een issue in de puberteit, maar wat ervoor zorgt dat het enigszins in goede banen loopt is dat ouders (als het goed is het kan ook fout zitten) deze beslissingen over en namens hun puber nemen met het belang van het kind voorop. Het is omdat zijn haar hersenen niet vol ontwikkeld zijn, hem haar bij te sturen, aan te moedigen en soms in bescherming te nemen tegen zichzelf.
Hij is niet je kind. Jij hebt wel macht over zijn leven. Je probeert hem te behandelen zoals je dochter, maar je handelt niet instinctief in zijn belang. Die moederlijke liefde ontbreekt. Is logisch, maar dat betekent dus wel dat iemand die niet instinctief rekening met hem houdt controle heeft over zijn leven.
Een voorbeeld: voor een puber voelt je sociale leven als leven of dood, jij wil dit inperken primair ivm jouw rust, niet omdat bijv zijn schoolwerk eronder lijdt. Niet dat biologische ouders een rust willen maar ik denk dat ze instinctiever dit afwegen tegen de behoefte van zoon aan veel contact met vrienden.
Stiefzoon kan er waarschijnlijk de vinger niet op leggen maar dat voelt bedreigend. En dus zet hij zich tegen je af. En idealiseert hij zijn moeder.
Jij wil graag een tweede kind. Zorg eerst dat de twee kinderen die al in je huis wonen zich veilig voelen.
Ook als jij daarvoor the bigger person moet zijn.
Een ouder heeft van alles te zeggen over een kind; als volwassene richt je je eigen leven in, als kind ga je er soms gewoon niet over. Dat kan ontzettend machteloos voelen, het is toch jouw leven?
Dit is natuurlijk altijd een issue in de puberteit, maar wat ervoor zorgt dat het enigszins in goede banen loopt is dat ouders (als het goed is het kan ook fout zitten) deze beslissingen over en namens hun puber nemen met het belang van het kind voorop. Het is omdat zijn haar hersenen niet vol ontwikkeld zijn, hem haar bij te sturen, aan te moedigen en soms in bescherming te nemen tegen zichzelf.
Hij is niet je kind. Jij hebt wel macht over zijn leven. Je probeert hem te behandelen zoals je dochter, maar je handelt niet instinctief in zijn belang. Die moederlijke liefde ontbreekt. Is logisch, maar dat betekent dus wel dat iemand die niet instinctief rekening met hem houdt controle heeft over zijn leven.
Een voorbeeld: voor een puber voelt je sociale leven als leven of dood, jij wil dit inperken primair ivm jouw rust, niet omdat bijv zijn schoolwerk eronder lijdt. Niet dat biologische ouders een rust willen maar ik denk dat ze instinctiever dit afwegen tegen de behoefte van zoon aan veel contact met vrienden.
Stiefzoon kan er waarschijnlijk de vinger niet op leggen maar dat voelt bedreigend. En dus zet hij zich tegen je af. En idealiseert hij zijn moeder.
Jij wil graag een tweede kind. Zorg eerst dat de twee kinderen die al in je huis wonen zich veilig voelen.
Ook als jij daarvoor the bigger person moet zijn.
maandag 21 augustus 2017 om 07:54
Amaqanda schreef: ↑20-08-2017 22:53Niet alles gelezen, maar 1 zin uit de OP zegt mij al genoeg. Als je het hebt over gaan voor een 'tweede' kindje samen met je man, dan zal jij jullie nooit als compleet gezin gaan zien.
Sneu, je doet zelf net zo hard mee aan de hele situatie en je vergeet hem in je verhaal zelfs mee te nemen als kind.
En had ik gezegd dat ik graag een derde kindje zou krijgen, dan had er zeker iemand over gevallen dat stiefzoon niet mijn kind is en dat ik niet de plaats van zijn moeder moet proberen innemen.
Net zoals de regels mbt het huishouden. Ik moet mijn twee kinderen gelijk behandelen, maar ik kan van stiefzoon niet verwachten dat hij de huisregels volgt, want hij is anders gewend. Ik weet niet hoe je deze twee kunt rijmen met elkaar. Een gelijke behandeling, maar met andere regels.
maandag 21 augustus 2017 om 08:52
Ik denk dat door het overlijden er een soort bondje is ontstaan tussen vriend en zoon. En dat jij voor de jongen bedreigend voelt uit angst dat jij daar tussen komt en hij zijn vader aan jou verliest.
Echt een moeilijke situatie.
Ik zou vooral stimuleren (als jij daar niet weg wil) dat ze met zijn 2en dingen samen doen, zoals inderdaad samen met zijn 2en op vakantie.
Echt een moeilijke situatie.
Ik zou vooral stimuleren (als jij daar niet weg wil) dat ze met zijn 2en dingen samen doen, zoals inderdaad samen met zijn 2en op vakantie.
maandag 21 augustus 2017 om 09:11
Misschien werkt het om gewoon eens met heel het gezin aan tafel te gaan zitten en gewoon eens afspraken gaan maken. En dan niet op een manier waarbij jij roept wat je allemaal van wie eist (want zo kom je over), maar gewoon eens echt rustig "luister, we zijn een gezin, we moeten dit samen doen, hoe zien jullie het voor je?" en dan gewoon open en eerlijk bespreken dat je het fijn vindt om wat hulp te krijgen, vraag welke taken zij op denken te kunnen pakken (en dan bedoel ik iedereen, ook jouw vriend). Praat dan ook eens over hoe iedereen vindt dat het verder in huis gaat, en of daar nog dingen anders kunnen/moeten. En heb deze gesprekken regelmatig. Niet elke week, maar eens per maand of per kwartaal. Misschien komen jullie dan als gezin ook wat dichter bij elkaar.MartineSofie schreef: ↑21-08-2017 07:54En had ik gezegd dat ik graag een derde kindje zou krijgen, dan had er zeker iemand over gevallen dat stiefzoon niet mijn kind is en dat ik niet de plaats van zijn moeder moet proberen innemen.
Net zoals de regels mbt het huishouden. Ik moet mijn twee kinderen gelijk behandelen, maar ik kan van stiefzoon niet verwachten dat hij de huisregels volgt, want hij is anders gewend. Ik weet niet hoe je deze twee kunt rijmen met elkaar. Een gelijke behandeling, maar met andere regels.
Het is logisch dat je over bepaalde dingen erg gefrustreerd bent, want het klinkt een beetje alsof jij en je dochter daar tweederangs burgers zijn in huis. Maar je bent nu vooral aan het schoppen tegen een puber, die zich als een normale puber gedraagt. Jouw vriend zit hier vooral fout. En ik hoop echt dat jouw starre houding in je reacties hier, niet ook zo duidelijk naar stiefzoon geuit wordt, want je komt erg bitter over.
maandag 21 augustus 2017 om 09:22
Ze heeft anders wel gelijk. Wat een kansloos joch is dat zeg.
De hele boel tiranniseren en naar zijn eigen hand zetten. Wat denk hij nou? Dat de hele wereld om hem draait? Verrassing dat is niet zo. Hij zal zich moeten aanpassen. Zo is het leven. En dat zielig doen om zijn overleden moeder die hij niet gekend heeft? Sorry het is heel triest dat het zo is maar herinneringen kan hij er niet aan hebben.
maandag 21 augustus 2017 om 09:24
MartineSofie schreef: ↑21-08-2017 07:54En had ik gezegd dat ik graag een derde kindje zou krijgen, dan had er zeker iemand over gevallen dat stiefzoon niet mijn kind is en dat ik niet de plaats van zijn moeder moet proberen innemen.
Net zoals de regels mbt het huishouden. Ik moet mijn twee kinderen gelijk behandelen, maar ik kan van stiefzoon niet verwachten dat hij de huisregels volgt, want hij is anders gewend. Ik weet niet hoe je deze twee kunt rijmen met elkaar. Een gelijke behandeling, maar met andere regels.
Waarom zijn jouw huisregels dé huisregels geworden?
maandag 21 augustus 2017 om 09:25
.Tiswa schreef: ↑21-08-2017 09:11Misschien werkt het om gewoon eens met heel het gezin aan tafel te gaan zitten en gewoon eens afspraken gaan maken. En dan niet op een manier waarbij jij roept wat je allemaal van wie eist (want zo kom je over), maar gewoon eens echt rustig "luister, we zijn een gezin, we moeten dit samen doen, hoe zien jullie het voor je?" en dan gewoon open en eerlijk bespreken dat je het fijn vindt om wat hulp te krijgen, vraag welke taken zij op denken te kunnen pakken (en dan bedoel ik iedereen, ook jouw vriend). Praat dan ook eens over hoe iedereen vindt dat het verder in huis gaat, en of daar nog dingen anders kunnen/moeten. En heb deze gesprekken regelmatig. Niet elke week, maar eens per maand of per kwartaal. Misschien komen jullie dan als gezin ook wat dichter bij elkaar.
Het is logisch dat je over bepaalde dingen erg gefrustreerd bent, want het klinkt een beetje alsof jij en je dochter daar tweederangs burgers zijn in huis. Maar je bent nu vooral aan het schoppen tegen een puber, die zich als een normale puber gedraagt. Jouw vriend zit hier vooral fout. En ik hoop echt dat jouw starre houding in je reacties hier, niet ook zo duidelijk naar stiefzoon geuit wordt, want je komt erg bitter over.
Zolang je hulp vraagt, blijf je zelf verantwoordelijk voor hetgeen de 'helper' doet. Zelf zou ik dus eerder spreken over het delen van die verantwoordelijkheid.
Zo ruimen mijn kinderen al sinds hun achtste (eerst met mijn hulp) zelf hun schone was in hun kast. Niet omdat ik dat niet zelf kan, maar omdat dat een verantwoordelijkheid is die ze prima zelf kunnen dragen. Ik ben dan niet meer verantwoordelijk voor het niet kunnen vinden van iets, want ik heb het niet opgeruimd.
Zo schuiven we langzaam allerlei dingen van ons naar hen zodat ze uiteindelijk hun eigen huishouden kunnen runnen.
maandag 21 augustus 2017 om 09:28
als je alles doorgelezen hebt, weet je daar vast ook het antwoord opcoolingdown. schreef: ↑21-08-2017 09:26Bijna alles nog even nagelezen, maar ben ik nou de enige die TO wel heel goed snapt en gelijk geeft?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 21 augustus 2017 om 10:39
Pfoe, jij durft. Herinneringen heeft ie niet maar dat neemt niet weg dat hij haar niet kan missen. Juist omdat hij haar niet heeft gekend heeft hij misschien een te mooi beeld van hoe het met zijn eigen moeder zou zijn geweest. En dan gaat het met een stiefmoeder met eigen regels en eisen niet werken.coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 09:22Ze heeft anders wel gelijk. Wat een kansloos joch is dat zeg.
De hele boel tiranniseren en naar zijn eigen hand zetten. Wat denk hij nou? Dat de hele wereld om hem draait? Verrassing dat is niet zo. Hij zal zich moeten aanpassen. Zo is het leven. En dat zielig doen om zijn overleden moeder die hij niet gekend heeft? Sorry het is heel triest dat het zo is maar herinneringen kan hij er niet aan hebben.
maandag 21 augustus 2017 om 10:58
coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 09:26Bijna alles nog even nagelezen, maar ben ik nou de enige die TO wel heel goed snapt en gelijk geeft?
Dan ben ik toch wel benieuwd hoe jij het zou vinden als iemand bij je in huis komt wonen waar je niet om hebt gevraagd en die direct allerlei regels oplegt die eerder heel anders waren.
maandag 21 augustus 2017 om 11:00
Jouw probleem ligt bij je partner!
Niet bij je stiefzoon.
Ik woon alleen met kind. Vader van kind is overleden.
Hierdoor veranderd de band die je hebt met je kind enorm.
Veel hechter. Soms zo hecht dat je ervoor moet waken dat het nog wel een gezonde ouder-kind relatie blijft.
Ik had ook moeite met sommige opvoedperikelen. "Straffen" e.d.
Kind buitte zijn verdriet (onbewust) uit.
Bij mij, maar ook op school.
Zeker niet onterecht, maar het moet wel gecorrigeerd worden.
En daar is in jouw situatie vader de aangewezen persoon voor.
Je staat als stiefouder al in een lastige positie daarin. Zeker in dit geval.
Ga het gesprek aan met je partner. Deze moet wat sterker gaan staan!
Het feit dat jullie niet in ouderlijke slaapkamer vertoeven vind ik een teken aan de wand. Je partner is zelf niet op een gezonde manier met zijn overleden vrouw en jou bezig. Wat verwacht je dan van zijn zoon?
Niet bij je stiefzoon.
Ik woon alleen met kind. Vader van kind is overleden.
Hierdoor veranderd de band die je hebt met je kind enorm.
Veel hechter. Soms zo hecht dat je ervoor moet waken dat het nog wel een gezonde ouder-kind relatie blijft.
Ik had ook moeite met sommige opvoedperikelen. "Straffen" e.d.
Kind buitte zijn verdriet (onbewust) uit.
Bij mij, maar ook op school.
Zeker niet onterecht, maar het moet wel gecorrigeerd worden.
En daar is in jouw situatie vader de aangewezen persoon voor.
Je staat als stiefouder al in een lastige positie daarin. Zeker in dit geval.
Ga het gesprek aan met je partner. Deze moet wat sterker gaan staan!
Het feit dat jullie niet in ouderlijke slaapkamer vertoeven vind ik een teken aan de wand. Je partner is zelf niet op een gezonde manier met zijn overleden vrouw en jou bezig. Wat verwacht je dan van zijn zoon?
maandag 21 augustus 2017 om 11:04
Ik heb niet alle reacties van iedereen doorgelezen..
Ik denk dat jij niet zozeer een probleem heb met je stiefzoon maar met je vriend.
Jullie zitten totaal niet op een lijn qua opvoeding.
Voor stiefzoon is het natuurlijk ontzettend erg dat hij zijn moeder is verloren.
Ik krijg de indruk dat hij jou toch nog steeds als de indringer ziet, terwijl dat natuurlijk niet zo is.
Maar het is een kind.Hij is ook nog eens aan het puberen.En schopt waarschijnlijk overal tegenaan waar hij tegenaan kan schoppen.
Vader mag wel iets strenger optreden.
En de regels wat aanscherpen mbt opruimen etc. etc.
Is het geen optie als stiefzoon zijn vriend langskomt, dat ze gewoon gezellig op zijn slaapkamer gaan zitten?
Dan heb jij er toch geen last van?
"Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen. "
Als je het echt zo beu bent en eigenlijk maar zit te wachten totdat stiefzoon het huis uitgaat, kan je beter weer gaan latten.
Stiefzoon kan nog wel 10 jaar thuis wonen.
Misschien moet je nu keuzes gaan maken.
Ik denk dat jij niet zozeer een probleem heb met je stiefzoon maar met je vriend.
Jullie zitten totaal niet op een lijn qua opvoeding.
Voor stiefzoon is het natuurlijk ontzettend erg dat hij zijn moeder is verloren.
Ik krijg de indruk dat hij jou toch nog steeds als de indringer ziet, terwijl dat natuurlijk niet zo is.
Maar het is een kind.Hij is ook nog eens aan het puberen.En schopt waarschijnlijk overal tegenaan waar hij tegenaan kan schoppen.
Vader mag wel iets strenger optreden.
En de regels wat aanscherpen mbt opruimen etc. etc.
Is het geen optie als stiefzoon zijn vriend langskomt, dat ze gewoon gezellig op zijn slaapkamer gaan zitten?
Dan heb jij er toch geen last van?
"Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen. "
Als je het echt zo beu bent en eigenlijk maar zit te wachten totdat stiefzoon het huis uitgaat, kan je beter weer gaan latten.
Stiefzoon kan nog wel 10 jaar thuis wonen.
Misschien moet je nu keuzes gaan maken.
maandag 21 augustus 2017 om 11:07
Coolingdown je moet je schamen. Ik ken inmiddels een aantal kinderen die 1 ouder moeten missen(want lotgenoten contact is voor mijn kind erg belangrijk!). Daar zijn ook kinderen bij die hun ouder niet goed hebben gekend, of er geen herinneringen meer aan hebben. Al deze kinderen rouwen.
Ook mijn kind heeft enkel vage herinneringen en haar vader hij is inmiddels 5 jaar dood. Ze heeft meerdere keren hulp nodig gehad. Omdat de kinderen uit haar klas haar niet begrepen, omdat ze boos bleef op haar vader(want hij pleegde zelfmoord), maar ook van hem houdt. Hoe moeilijk is dat? Omdat ze angst ontwikkelde om alleen te blijven, want wat nou als ik ook dood zou gaan.
Mensen die zeggen dat dit joch zich niet moet aanstellen, daar word ik ontzettend boos van. Het raakt me enorm.
Ook mijn kind heeft enkel vage herinneringen en haar vader hij is inmiddels 5 jaar dood. Ze heeft meerdere keren hulp nodig gehad. Omdat de kinderen uit haar klas haar niet begrepen, omdat ze boos bleef op haar vader(want hij pleegde zelfmoord), maar ook van hem houdt. Hoe moeilijk is dat? Omdat ze angst ontwikkelde om alleen te blijven, want wat nou als ik ook dood zou gaan.
Mensen die zeggen dat dit joch zich niet moet aanstellen, daar word ik ontzettend boos van. Het raakt me enorm.
maandag 21 augustus 2017 om 11:14
Wowwwcoolingdown. schreef: ↑21-08-2017 09:22Ze heeft anders wel gelijk. Wat een kansloos joch is dat zeg.
De hele boel tiranniseren en naar zijn eigen hand zetten. Wat denk hij nou? Dat de hele wereld om hem draait? Verrassing dat is niet zo. Hij zal zich moeten aanpassen. Zo is het leven. En dat zielig doen om zijn overleden moeder die hij niet gekend heeft? Sorry het is heel triest dat het zo is maar herinneringen kan hij er niet aan hebben.
Dat je dit je bek uitkrijgt? Dat het in je hoofd opkomt
Dat "joch" vind ik totaal niet kansloos, jou reactie daarentegen wel.
maandag 21 augustus 2017 om 11:28
Dit.SallySpectra schreef: ↑20-08-2017 09:36Bah, wat klink jij liefdeloos over dat kind dat nooit zijn moeder heeft gekend. Ontzettend verdrietig voor hem.
En dan nog ook nog schrijven dat dat arme jong manipuleert als hij moet huilen om het gemis van zijn moeder
Je klinkt als een hele gemene stiefmoeder to!
maandag 21 augustus 2017 om 11:29
Zijn vader heeft hem vast alle verhalen verteld over zijn vader,alle foto's laten zien,misschien waren er ook veel video's waarin hij zijn moeder zag en haar stem kon horen. Herinner je Guusje Nederhorst nog? Haar zoon was ook pas een paar maanden oud toen ze overleed. En hoewel hij zo jong was dat hij zelf geen herinneringen van haar had weet hij heel goed wie zijn moeder was,hoe ze eruit zag,hoe haar stem klonk. DAT zijn zijn herinneringen over zijn moeder.coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 09:22En dat zielig doen om zijn overleden moeder die hij niet gekend heeft? Sorry het is heel triest dat het zo is maar herinneringen kan hij er niet aan hebben.
maandag 21 augustus 2017 om 11:31
Maar dat slaat toch helemaal nergens op? Voor hetzelfde geldt had hij het met zijn eigen moeder ook niet kunnen vinden en van haar ook niks geaccepteerd. Dat weet je niet. Hij zal toch moeten leren dat je bepaalde dingen zult moeten accepteren. Zo is het leven nou eenmaal.nerdopviva schreef: ↑21-08-2017 10:58Dan ben ik toch wel benieuwd hoe jij het zou vinden als iemand bij je in huis komt wonen waar je niet om hebt gevraagd en die direct allerlei regels oplegt die eerder heel anders waren.
En die regels die hem worden opgelegd zijn niet abnormaal in mijn ogen maar horen gewoon bij een doodnormale opvoeding.
maandag 21 augustus 2017 om 11:33
Dat gedeelte snap ik ook heel goed. Maar zijn vader zal toch moeten gaan opvoeden want dat is zoals ik het lees nog niet gebeurd. Zoon bepaalt alles en zo werkt het gewoon niet.ririanneke schreef: ↑21-08-2017 10:39Pfoe, jij durft. Herinneringen heeft ie niet maar dat neemt niet weg dat hij haar niet kan missen. Juist omdat hij haar niet heeft gekend heeft hij misschien een te mooi beeld van hoe het met zijn eigen moeder zou zijn geweest. En dan gaat het met een stiefmoeder met eigen regels en eisen niet werken.
maandag 21 augustus 2017 om 11:34
Ga zelf ook met een weduwnaar om. Eén van de kinderen heeft enorm veel problemen, sociaal en emotioneel agv overlijden moeder. Hij idealiseert haar enorm maar gaat nu na vele jaren ook zien dat ze minpunten had. Het huishouden is duidelijk een huishouden zonder een vrouw: dat zie je aan de inrichting, leefregels etc. Wat denk je als ik daar opeens alles van ga vinden wat er dan gebeurd? Hangen ze in de gordijnen, en terecht. Dus zou ik al ooit gaan samen wonen met hem dan niet eerder dan als de kinderen uit huis zijn. Het is aan mij of ik zo lang wil wachten.