Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
maandag 21 augustus 2017 om 11:34
Gaat het met je? Ik geef mijn mening, net als jij, dat mag namelijk gewoon. En dat joch ja, een andere (nette) naam heb ik momenteel even niet. Het is gewoon een verwend blaag wat gewend is om zijn zin te krijgen.Flower2017 schreef: ↑21-08-2017 11:14Wowww
Dat je dit je bek uitkrijgt? Dat het in je hoofd opkomt
Dat "joch" vind ik totaal niet kansloos, jou reactie daarentegen wel.
maandag 21 augustus 2017 om 11:37
Wat een drama. Arm, arm kind omdat hij geen avondknuffel krijgt? Hij is geen 5.Moemoe64 schreef: ↑20-08-2017 16:42Vind je dit nou zelf niet heel vreemd dat iemand die je niet kent je erop attent moet maken dat stiefzoon recht heeft op een plekje waar foto's van zijn overleden moeder hangen/staan? Had je dit echt niet zelf kunnen bedenken dan?
Ik probeer mijn ogen droog te houden maar het lukt niet....echt!
Wat zou ik die jongen graag een knuffel geven!!!
Ook nog dit:
dat je hem voor straf geen avondknuffel geeft? Arm, arm kind.
ALs ik het goed begrepen heb is die jongen 13. Net 1 jaartje ouder dan mijn oudste kleinkind dus. Wel, mijn hart bloedt TO!
Als je goed leest, is er alle ruimte voor foto's van overleden moeder, daar heeft To nooit een opmerking over gemaakt.
Je hart bloedt? Serieus?
To, ik snap bepaalde frustraties die hebt heel goed. Maar wil je dit een kans van slagen geven, hou dan op met strijden en gelijk willen krijgen.
Net zoals jouw man nooit tussen jou en je dochter kan komen, zal jij het altijd afleggen tussen je man en je stiefzoon.
Laten is hier het toverwoord.
maandag 21 augustus 2017 om 11:37
Dat is niet mijn bedoeling. En ik snap echt wel dat kinderen rouwen om een verloren ouder, of ze die nou wel of niet hebben gekend, alleen denk ik dat dit kind het verlies van zijn moeder af en toe gebruikt om zielig gevonden te worden en zijn zin door te drammen. En dat lukt hem ook bij zijn vader dus blijft hij daar vrolijk mee doorgaan. De wereld / het leven draait niet alleen om hem hoor.mallebeppie schreef: ↑21-08-2017 11:07Coolingdown je moet je schamen. Ik ken inmiddels een aantal kinderen die 1 ouder moeten missen(want lotgenoten contact is voor mijn kind erg belangrijk!). Daar zijn ook kinderen bij die hun ouder niet goed hebben gekend, of er geen herinneringen meer aan hebben. Al deze kinderen rouwen.
Ook mijn kind heeft enkel vage herinneringen en haar vader hij is inmiddels 5 jaar dood. Ze heeft meerdere keren hulp nodig gehad. Omdat de kinderen uit haar klas haar niet begrepen, omdat ze boos bleef op haar vader(want hij pleegde zelfmoord), maar ook van hem houdt. Hoe moeilijk is dat? Omdat ze angst ontwikkelde om alleen te blijven, want wat nou als ik ook dood zou gaan.
Mensen die zeggen dat dit joch zich niet moet aanstellen, daar word ik ontzettend boos van. Het raakt me enorm.
Ik hoef me niet te schamen om wat ik zeg want ik mag mijn mening in mijn eigen woorden geven.
maandag 21 augustus 2017 om 11:40
Maar dan kun je toch niet zeggen dat je moeder alles beter deed? Dat de lasagne van je moeder beter smaakte als je dat nooit geproefd hebt?Habbekratz schreef: ↑21-08-2017 11:29Zijn vader heeft hem vast alle verhalen verteld over zijn vader,alle foto's laten zien,misschien waren er ook veel video's waarin hij zijn moeder zag en haar stem kon horen. Herinner je Guusje Nederhorst nog? Haar zoon was ook pas een paar maanden oud toen ze overleed. En hoewel hij zo jong was dat hij zelf geen herinneringen van haar had weet hij heel goed wie zijn moeder was,hoe ze eruit zag,hoe haar stem klonk. DAT zijn zijn herinneringen over zijn moeder.
maandag 21 augustus 2017 om 11:50
Misschien heeft vader wel gezegd dat de lasagne van zijn moeder de heerlijkste lasagne is die hij ooit heeft geproefd.Maakt vader altijd die overheerlijke lasagne gemaakt volgens zijn moeders recept en vindt zoon die gewoon veel beter smaken.coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 11:40Maar dan kun je toch niet zeggen dat je moeder alles beter deed? Dat de lasagne van je moeder beter smaakte als je dat nooit geproefd hebt?
Vader heeft zijn vrouw en de moeder van zijn zoon vast de hemel in geprezen dus zoon ziet zijn overleden moeder ook als de beste moeder waar niemand anders tegenop kan. Logisch toch?
maandag 21 augustus 2017 om 11:51
Het afgeven op vader vind ik niet gelijk terecht. Misschien leefden zij wel prima samen, met hulp in de huishouding(welke door stiefmoeder niet nodig werd geacht en nu piept over het huishouden).
Misschien respecteerden zij elkaar, was er geen of minder heibel en werkte dat voor hun tweeën prima. Leven en laten leven.
Ik ben er van overtuigd, net als een andere schrijfster hier, dat mijn band met mijn kind anders is, dan het normaal zou zijn geweest. We hebben iets heel intens mee gemaakt samen. En ook ik moet er voor waken dat het wel een ouder/kind band blijft.
Tegelijkertijd is er niets of niemand die tussen ons in kan komen te staan. Niemand. Dus ook geen nieuwe partner. Mijn prioriteit ligt bij haar.
En als partner van to net zo denkt, kan ik me voorstellen dat hij niet ingrijpt. En als men dan echt had willen gaan samenwonen, nieuwe start, dan zou ik ook niet gekozen hebben voor het huis waar to nu in samen woont, maar dat is heel persoonlijk natuurlijk.
De vraag die bij mij ook nog steeds opkomt: dit moeten jullie toch ook besproken hebben voor dat jullie daadwerkelijk gingen samenwonen? Welke afspraken zijn er toen gemaakt?
Misschien respecteerden zij elkaar, was er geen of minder heibel en werkte dat voor hun tweeën prima. Leven en laten leven.
Ik ben er van overtuigd, net als een andere schrijfster hier, dat mijn band met mijn kind anders is, dan het normaal zou zijn geweest. We hebben iets heel intens mee gemaakt samen. En ook ik moet er voor waken dat het wel een ouder/kind band blijft.
Tegelijkertijd is er niets of niemand die tussen ons in kan komen te staan. Niemand. Dus ook geen nieuwe partner. Mijn prioriteit ligt bij haar.
En als partner van to net zo denkt, kan ik me voorstellen dat hij niet ingrijpt. En als men dan echt had willen gaan samenwonen, nieuwe start, dan zou ik ook niet gekozen hebben voor het huis waar to nu in samen woont, maar dat is heel persoonlijk natuurlijk.
De vraag die bij mij ook nog steeds opkomt: dit moeten jullie toch ook besproken hebben voor dat jullie daadwerkelijk gingen samenwonen? Welke afspraken zijn er toen gemaakt?
maandag 21 augustus 2017 om 11:54
MartineSofie, jij denkt misschien dat je samenwoont, maar dat is helemaal niet zo. Jij woont in het herdenkingsoord dat je vriend heeft ingericht en in stand gehouden voor (zichzelf en) zijn zoon. Er is helemaal geen ruimte voor jou, voor je dochter, voor een toekomst voor jullie allemaal... nee, je wordt door vriendlief gedoogd in zijn museum. En zijn zoon gedoogt jou daar níet.
Dat is op zich logisch, want waarom zou hij zich openstellen voor een samenleven met jou en je dochter als jouw vriend zich daar ook niet voor openstelt? Hij krijgt alle ruimte om jullie tegen elkaar uit te spelen, sterker nog, vriendlief moedigt hem alleen maar aan. Let maar op, misschien komt die opmerking over zijn moeders lasagne wel van je vriend af, want zoon kan helemaal niet weten hoe die heeft gesmaakt. Vriend heeft zijn hele leven on hold gezet en dat van zijn zoon erbij en in plaats van dat hij zijn zoon ondanks het verlies van vrouw/moeder opvoedt tot een leuke zelfstandige jongeman, kiest hij ervoor om in een slachtofferrol te blijven hangen en zijn zoon maar helemaal niet meer op te voeden en lekker in alles te compenseren. Wat een kansloze baal hooi heb jij aan de haak geslagen zeg. Ik zou hem veel succes wensen in zijn mausoleum en iemand zoeken die wel ruimte in zijn huis, hoofd en hart heeft voor jou en je dochter.
Dat is op zich logisch, want waarom zou hij zich openstellen voor een samenleven met jou en je dochter als jouw vriend zich daar ook niet voor openstelt? Hij krijgt alle ruimte om jullie tegen elkaar uit te spelen, sterker nog, vriendlief moedigt hem alleen maar aan. Let maar op, misschien komt die opmerking over zijn moeders lasagne wel van je vriend af, want zoon kan helemaal niet weten hoe die heeft gesmaakt. Vriend heeft zijn hele leven on hold gezet en dat van zijn zoon erbij en in plaats van dat hij zijn zoon ondanks het verlies van vrouw/moeder opvoedt tot een leuke zelfstandige jongeman, kiest hij ervoor om in een slachtofferrol te blijven hangen en zijn zoon maar helemaal niet meer op te voeden en lekker in alles te compenseren. Wat een kansloze baal hooi heb jij aan de haak geslagen zeg. Ik zou hem veel succes wensen in zijn mausoleum en iemand zoeken die wel ruimte in zijn huis, hoofd en hart heeft voor jou en je dochter.
mater_matuta wijzigde dit bericht op 21-08-2017 12:14
0.37% gewijzigd
maandag 21 augustus 2017 om 11:56
mater_matuta schreef: ↑21-08-2017 11:54MartineSofie, jij denkt misschien dat je samenwoont, maar dat is helemaal niet zo. Jij woont in het herdenkingsoord dat je vriend heeft ingericht en in stand gehouden voor (zichzelf en) zijn zoon. Er is helemaal geen ruimte voor jou, voor je dochter, voor jou, voor een toekomst voor jullie allemaal... nee, je wordt door vriendlief gedoogd in zijn museum. En zijn zoon gedoogt jou daar níet.
Dat is op zich logisch, want waarom zou hij zich openstellen voor een samenleven met jou en je dochter als jouw vriend zich daar ook niet voor openstelt? Hij krijgt alle ruimte om jullie tegen elkaar uit te spelen, sterker nog, vriendlief moedigt hem alleen maar aan. Let maar op, misschien komt die opmerking over zijn moeders lasagne wel van je vriend af, want zoon kan helemaal niet weten hoe die heeft gesmaakt. Vriend heeft zijn hele leven on hold gezet en dat van zijn zoon erbij en in plaats van dat hij zijn zoon ondanks het verlies van vrouw/moeder opvoedt tot een leuke zelfstandige jongeman, kiest hij ervoor om in een slachtofferrol te blijven hangen en zijn zoon maar helemaal niet meer op te voeden en lekker in alles te compenseren. Wat een kansloze baal hooi heb jij aan de haak geslagen zeg. Ik zou hem veel succes wensen in zijn mausoleum en iemand zoeken die wel ruimte in zijn huis, hoofd en hart heeft voor jou en je dochter.
helemaal mee eens!
maandag 21 augustus 2017 om 12:01
Beste TO
Ik ga eerst eens wat zeggen en dat ga jij niet leuk vinden vanuit mij: holy shit wat ben jij een schoonmaakfreak.
Nu wat tips want jij hebt nooit ervaring met tieners gehad zo te zien. Dochter lief is nog te jong en begint over een paar jaar wel. Ook is het meisje en die zij n heeeeeel anders dan jongens.
Nou hoe pak je dit aan: kwa ik wil niet schoonmaken lijkt je stiefzoon op mij.
En zo pakte mijn moeder dit aan. : als de was niet in de wasmand ligt ( deze stond buiten mijn slaapkamer) dan word het ook niet gewassen. Mijn moeder kwam ook nooit op mijn kamer en maakte ook niet schoon. En ze zij er ook niks van. Op bepaald moment gaat meneer wel schoonmaken en opruimen. Want jah . Hij heeft zo geen schone onderbroeken meer en het is een tering bende.laat hem ook zijn eigen was opruimen als het gewassen is. Zeg dit wel ff dat deze regel in gaat
En btw ook voor je dochter en zoon 1x in de 14 dagen is ruim genoeg. Pas het daar eens op aan. Dan kom je je zoon tegemoet.
Ook noem hem geen stiefzoon. Door dit zie en prik ik er doorheen dat jij hem niet volwaardig als kind ziet. Ga dit toch eens proberen. Ga hem zien als JOUW zoon
En ook ga eens communiceren met die vriend van je. Vertel eens hoe jij je voelt hierin. Soms doet praten wonderen.
En btw dat ik mag jouw attitude trekt ooit wel eens weg. Hij is puber . En hij heeft nooit iemand anders in huis gehad. En alleen met zijn vader geweest dus ook alles is veranderd en pupers accepteren verandering ook noet snel dus het ligt deels ook niet bij jouw
Werkt dit niet en krijg je ruzie met je man?en word je behandeld als huisslaaf? Dan is dit niet jouw relatie en kan je beter verder vissen. Samen wonen is compromien sluiten. Willen de heren dit niet moet jij ook een keer een punt zetten en voor je zelf kiezen
Ik ga eerst eens wat zeggen en dat ga jij niet leuk vinden vanuit mij: holy shit wat ben jij een schoonmaakfreak.
Nu wat tips want jij hebt nooit ervaring met tieners gehad zo te zien. Dochter lief is nog te jong en begint over een paar jaar wel. Ook is het meisje en die zij n heeeeeel anders dan jongens.
Nou hoe pak je dit aan: kwa ik wil niet schoonmaken lijkt je stiefzoon op mij.
En zo pakte mijn moeder dit aan. : als de was niet in de wasmand ligt ( deze stond buiten mijn slaapkamer) dan word het ook niet gewassen. Mijn moeder kwam ook nooit op mijn kamer en maakte ook niet schoon. En ze zij er ook niks van. Op bepaald moment gaat meneer wel schoonmaken en opruimen. Want jah . Hij heeft zo geen schone onderbroeken meer en het is een tering bende.laat hem ook zijn eigen was opruimen als het gewassen is. Zeg dit wel ff dat deze regel in gaat
En btw ook voor je dochter en zoon 1x in de 14 dagen is ruim genoeg. Pas het daar eens op aan. Dan kom je je zoon tegemoet.
Ook noem hem geen stiefzoon. Door dit zie en prik ik er doorheen dat jij hem niet volwaardig als kind ziet. Ga dit toch eens proberen. Ga hem zien als JOUW zoon
En ook ga eens communiceren met die vriend van je. Vertel eens hoe jij je voelt hierin. Soms doet praten wonderen.
En btw dat ik mag jouw attitude trekt ooit wel eens weg. Hij is puber . En hij heeft nooit iemand anders in huis gehad. En alleen met zijn vader geweest dus ook alles is veranderd en pupers accepteren verandering ook noet snel dus het ligt deels ook niet bij jouw
Werkt dit niet en krijg je ruzie met je man?en word je behandeld als huisslaaf? Dan is dit niet jouw relatie en kan je beter verder vissen. Samen wonen is compromien sluiten. Willen de heren dit niet moet jij ook een keer een punt zetten en voor je zelf kiezen
maandag 21 augustus 2017 om 12:02
Volgens mij erkennen heel veel mensen dat stiefzoon zich als een puber gedraagt, en dat hij heus niet altijd redelijk is. Maar om nou maar alle schuld bij een 15 jarige te leggen?coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 11:40Maar dan kun je toch niet zeggen dat je moeder alles beter deed? Dat de lasagne van je moeder beter smaakte als je dat nooit geproefd hebt?
maandag 21 augustus 2017 om 12:03
Jij kent de knul persoonlijk begrijp ik?coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 11:34Gaat het met je? Ik geef mijn mening, net als jij, dat mag namelijk gewoon. En dat joch ja, een andere (nette) naam heb ik momenteel even niet. Het is gewoon een verwend blaag wat gewend is om zijn zin te krijgen.
maandag 21 augustus 2017 om 12:05
Dat zeg ik ook niet. De hoofdschuld ligt bij de vader die zijn zoon geen halt toe roept in het respectloos omgaan met TO. Daarnaast vind ik dat een jongen van die leeftijd zelf ook normen en waarden zou moeten hebben.
maandag 21 augustus 2017 om 12:07
Dit. En ik kan er met mijn hoofd niet bij dat je bent gaan samenwonen. Echt niet.Lady_Vintage schreef: ↑20-08-2017 09:38Wat is dit nou weer voor rare redenatie? Je hebt het huishouden vrijwillig op je genomen want er was een schoonmaakster. Zoon en vader hoefden niks te doen. Jij komt er wonen, je gooit de schoonmaker de deur uit en je bepaalt dat zoon aan de bak moet. Zo werkt het natuurlijk niet.
maandag 21 augustus 2017 om 12:07
coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 11:34Gaat het met je? Ik geef mijn mening, net als jij, dat mag namelijk gewoon. En dat joch ja, een andere (nette) naam heb ik momenteel even niet. Het is gewoon een verwend blaag wat gewend is om zijn zin te krijgen.
Je mag je mening geven.
Je hebt het wel over een kind!
Wat een reactie.Echt ongelooflijk. Ijs en ijskoud.
maandag 21 augustus 2017 om 12:07
Ik ben anders heel benieuwd naar de andere kant van het verhaal.coolingdown. schreef: ↑21-08-2017 12:06Ik maak het e.e.a. op uit wat ik hier lees (net als iedereen lijkt me) en daar vorm ik mijn mening over.
maandag 21 augustus 2017 om 12:09
Ze hoeft hem ook niet volwaardig als kind te zien, want hij is haar kind niet. Natuurlijk noemt ze hem stiefzoon: dat ís hij toch ook?Sneeuwprinsesje schreef: ↑21-08-2017 12:01
Ook noem hem geen stiefzoon. Door dit zie en prik ik er doorheen dat jij hem niet volwaardig als kind ziet. Ga dit toch eens proberen. Ga hem zien als JOUW zoon
maandag 21 augustus 2017 om 12:10
Dat vind jij. En dat magFlower2017 schreef: ↑21-08-2017 12:07Je mag je mening geven.
Je hebt het wel over een kind!
Wat een reactie.Echt ongelooflijk. Ijs en ijskoud.
maandag 21 augustus 2017 om 12:13
Nee oke , maar als ik het zo lees is haar stiefzoon de minderen. Heb het gevoel dat haar dochter alles is.mater_matuta schreef: ↑21-08-2017 12:09Ze hoeft hem ook niet volwaardig als kind te zien, want hij is haar kind niet. Natuurlijk noemt ze hem stiefzoon: dat ís hij toch ook?
Ik ken heel veel kinderen en tieners die hun stiefouders ook echt een beetje als een vader of moeder zien.
En deze mensen doen het zelfde
Hierin heb en krijg ik dat gevoel niet. Op die manier bedoelde ik het.
Ik heb gewoon het gevoel als ik TO telkens lees dat haar stiefzoon de minderen in. En ja het moet van 2 kanten komen maar TO is ook de volwassenen en moet dit zien want die jongen voelt dit zo aan en dan gaat hij natuurlijk de kont in de krib gooien.
maandag 21 augustus 2017 om 12:19
Wat een gemiste kans voor iedereen dat jullie er zo hop ingestapt zijn zonder echte visie en bijbehorende afspraken.
Wie weet is het nog niet te laat als jullie nu alle zeilen bijzetten en het goed gaan aanpakken deze gezinssituatie.
Anders moet je echt gaan, dat is de prijs die jij (en helaas dan ook je dochter) betaalt voor het laten mislukken van deze poging.
(maar in ieder geval altijd nog beter dan 4 mensen laten lijden onder het dooremmeren van een slecht voorbereide missie)
Wie weet is het nog niet te laat als jullie nu alle zeilen bijzetten en het goed gaan aanpakken deze gezinssituatie.
Anders moet je echt gaan, dat is de prijs die jij (en helaas dan ook je dochter) betaalt voor het laten mislukken van deze poging.
(maar in ieder geval altijd nog beter dan 4 mensen laten lijden onder het dooremmeren van een slecht voorbereide missie)
Lorem Ipsum
maandag 21 augustus 2017 om 12:23
Hoe moet ze hem dan noemen...is ook nooit goed hemater_matuta schreef: ↑21-08-2017 12:09Ze hoeft hem ook niet volwaardig als kind te zien, want hij is haar kind niet. Natuurlijk noemt ze hem stiefzoon: dat ís hij toch ook?
maandag 21 augustus 2017 om 12:30
Nee...natuurlijk die arme stiefkindjes doen nooit niets verkeerd....bleghh. ..je moest eens weten...zie genoeg in mijn omgeving.
Er wordt ze altijd de hand boven het hoofd gehouden.
De stiefmoeders die alles voor ze doen..krijgen stank voor dank...en als advies dat ze maar verliefd hadden moeten worden op een man zonder kinderen...vooral blijven latten...samen geen kinderen te krijgen...en vooral niet te gaan lopen zeuren...want dit wisten ze tenslotte van te voren.
Als je t mij zou vragen...komen deze adviezen vooral van vrijgezellen en nog steeds (gelukkig) getrouwde moeders en of vaders.
maandag 21 augustus 2017 om 12:36
Fout 1: verwachten dat je een normaal gezin bent
Fout 2: vader laat de opvoeding aan stiefmoeder over
Fout 3: stiefmoeder introduceert al haar regels
Fout 4: stiefmoeder trekt in bij een man die het overlijden van zijn vrouw niet verwerkt heeft
Fout 5: intrekken al jaar na introductie stiefzoon
Fout 6: intrekken bij een ander gezin terwijl de relatie tussen de gezinsleden niet geweldig is.
Meer dan 60% van samengestelde gezinnen sneuvelt, met name door minstens 3 van bovenstaande punten.
Sterkte TO, je klinkt net als de stiefmoeder van Assepoester.
Fout 2: vader laat de opvoeding aan stiefmoeder over
Fout 3: stiefmoeder introduceert al haar regels
Fout 4: stiefmoeder trekt in bij een man die het overlijden van zijn vrouw niet verwerkt heeft
Fout 5: intrekken al jaar na introductie stiefzoon
Fout 6: intrekken bij een ander gezin terwijl de relatie tussen de gezinsleden niet geweldig is.
Meer dan 60% van samengestelde gezinnen sneuvelt, met name door minstens 3 van bovenstaande punten.
Sterkte TO, je klinkt net als de stiefmoeder van Assepoester.
maandag 21 augustus 2017 om 12:48
Daarom snap ik niet dat je bent gaan samenwonen. Je vriend heeft zijn huisregels en jij de jouwe. Had gewacht tot beide kinderen het huis uit zijn met samenwonen. Wat is er mis met latten?MartineSofie schreef: ↑21-08-2017 07:54En had ik gezegd dat ik graag een derde kindje zou krijgen, dan had er zeker iemand over gevallen dat stiefzoon niet mijn kind is en dat ik niet de plaats van zijn moeder moet proberen innemen.
Net zoals de regels mbt het huishouden. Ik moet mijn twee kinderen gelijk behandelen, maar ik kan van stiefzoon niet verwachten dat hij de huisregels volgt, want hij is anders gewend. Ik weet niet hoe je deze twee kunt rijmen met elkaar. Een gelijke behandeling, maar met andere regels.